Ο λαϊκισμός του αντιλαϊκισμού

...και η επόμενη αντιλαϊκίστρια υποψήφια της ΝΔ!

της Αγγελικής Σπανού*

Έχουν ειπωθεί και γραφτεί πολλά για τον λαϊκισμό και πάντα κάτι λείπει. Η δύναμή του έγινε πολύ μεγάλη στα χρόνια της κρίσης, μέχρι που αναπτύχθηκε και η θεωρία ότι δεν υπάρχει πια η διαχωριστική γραμμή Δεξιάς/Αριστεράς, παρά μόνο λαϊκισμού / εκσυγχρονισμού-μεταρρυθμισμού. 

Τελικά, στη χώρα μας, η καταγγελία του λαϊκισμού έγινε μόδα και από τότε που αποκτήσαμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πολιτικοί του αντίπαλοι απολαμβάνουν να εμφανίζονται ως αντιλαϊκιστές που υπόσχονται την απαλλαγή της χώρας από τον εθνικολαϊκισμό, δηλαδή προτάσσουν έναν εχθρό και μια απλοϊκή σκέψη ενώ καταγγέλλουν την κατασκευή εχθρών και την υπόσχεση απλοϊκών λύσεων ως συστατικά του λαϊκισμού. Αντιφατικό; Δεν είναι το μόνο. 

Ένας λόγος που ο λαϊκισμός αποδεικνύεται τόσο ισχυρός σε μια εποχή αβεβαιότητας, επιδείνωσης των συνθηκών ζωής για τους περισσότερους και μεγάλων ματαιώσεων, είναι ότι οι πολέμιοί του λαϊκίζουν και επομένως γίνονται εκ προοιμίου αναξιόπιστοι. 

Άλλος λόγος είναι ότι δεν μάχονται μόνο τον λαϊκισμό αλλά και τη λαϊκότητα, εχθρεύονται τους κάτω ως ανόητους, αμόρφωτους και επιρρεπείς στο trash, ενώ δεν καταλαβαίνουν γιατί κάποιος που φτωχαίνει δεν δέχεται ότι πρέπει να φτωχύνει κι άλλο για το καλό του, αφού χάρη στη δημοσιονομική πειθαρχία μπορεί τα παιδιά του να ζήσουν καλύτερα, και αν όχι τα παιδιά του, τότε τα εγγόνια του.

Επαγγελματίες αντιλαϊκιστές μιλούν με πάθος υπέρ των μεταρρυθμίσεων χωρίς να εξηγούν αν οι απολύσεις των καθαριστριών, των δημοτικών αστυνομικών και των σχολικών φυλάκων εντάσσονταν στη μεταρρυθμιστική προσπάθεια για τον εξορθολογισμό του κράτους. 

Αποδίδουν στην ελληνική ιδιοτυπία (ο Διαφωτισμός που δεν πέρασε από τη χώρα μας, η οθωμανική παράδοση κοκ) τον εθισμό στο ψέμα και την επιβράβευση της δημαγωγίας, αλλά δεν συνδέουν τα εδώ με το Brexit και τη νίκη Τραμπ γιατί ο λαϊκισμός των άλλων είναι αλλιώς. 

Με τον ίδιο τρόπο, μοιρολογούν για την κακή παιδεία μας χωρίς να εξηγούν γιατί η Φινλανδία με το τέλειο εκπαιδευτικό σύστημα παράγει "Αληθινούς Φινλανδούς", τι έπαθαν οι καλλιεργημένοι Γάλλοι ώστε να στρέφονται μαζικά στη Μ. Λεπέν, γιατί περίπου οι μισοί Αυστριακοί ψήφισαν τον ακροδεξιό υποψήφιο πρόεδρο.

Κατά το αφήγημα του φανατικού αντιλαϊκισμού, από τη δική μας χώρα ξεκίνησε η άνοδος του λαϊκισμού στην εξουσία και από εδώ θα αρχίσει το τέλος του όταν απαλλαγούμε από την κυβέρνηση Τσίπρα. 

Γιατί ο πρόεδρος της ΝΔ μπορεί να συναντήθηκε στο γραφείο του με τον Αντώνη Ρέμο και να περιμένει τον Σάκη Ρουβά αλλά μας προτείνει μια "συμφωνία αλήθειας" και δεν υπόσχεται παρά τη μείωση κατά 30% του ΕΝΦΙΑ, όχι −προς Θεού που θα έλεγαν και οι επίδοξοι υπουργοί του− την πλήρη κατάργησή του.

Το μεγαλύτερο ίσως λάθος των αντιλαϊκιστών, και ο πιο βαθύς λόγος αντοχής του λαϊκισμού, είναι ότι δυσκολεύονται πολύ και απροκάλυπτα να στραφούν εναντίον των ελίτ, ενώ καταδικάζουν τους αντισυστημικούς ως βλάκες αφού δεν βλέπουν, οι κρετίνοι, ότι οι ίδιοι θα είναι τα μεγαλύτερα θύματα της επιτυχίας τους, όπως συνέβη με το δημοψήφισμα, όταν το ΟΧΙ κέρδισε και μετά έχασε γιατί έγινε ΝΑΙ.

Με τέτοια επιχειρήματα −κοίτα τι χειρότερο θα πάθεις αν συνεχίσεις να φωνάζεις− αποφεύγουν κάθε ουσιαστική κριτική στους πάνω γιατί, όπως λένε, η στοχοποίηση της πλουτοκρατίας και της ολιγαρχίας είναι άλλοθι για τη μη ανάληψη της συλλογικής ευθύνης, αφού όλοι μαζί τα φάγαμε, και ας ντρέπονται να επικαλεστούν τον Πάγκαλο που έκανε καριέρα με το ΠΑΣΟΚ αλλά στηρίζει τη ΝΔ, αφού ο λαϊκισμός είναι ο εχθρός και δεν έχουν σημασία τα ιδεολογικά και τα αξιακά, αλλά μόνο ποιος μπορεί να νικήσει και νικώντας να πάρει στα χέρια του την κατάσταση, με τον παλιό τρόπο, αυτόν που ξέρουμε και στον οποίο οφείλει ο Α. Τσίπρας τις εκλογικές του νίκες.

Γιατί αν δεν είχε αυτούς τους αντιπάλους μπορεί να μην έκλεινε σε λίγες μέρες δύο χρόνια στην πρωθυπουργία. Με αυτή την έννοια, χρωστάει περισσότερα στον αντιλαϊκισμό παρά στον λαϊκισμό. 

*Σκέψεις  στην Athens Voice με αφορμή την ενδιαφέρουσα παρουσίαση του σημαντικότερου ίσως ελληνικού βιβλίου για τον λαϊκισμό στο οποίο συναντώνται η ψυχανάλυση με τη φιλοσοφία, τις κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες, την τέχνη και την εκκλησία. Πρόκειται για έναν συλλογικό τόμο, “Ο πειρασμός του λαϊκισμού  οι περιπέτειες του λόγου” (εκδόσεις ΑΡΜΟΣ), τον οποίο έχει επιμεληθεί ο ψυχίατρος-ψυχαναλυτής Ι. Βαρτζόπουλος και στον οποίο γράφουν εκτός από τον ίδιο (Η οντολογία του λαϊκισμού - ο λαϊκισμός ως περιπέτεια του λόγου) οι: Θ. Βερέμης (Ελληνικός λαϊκισμός), Β. Γεωργιάδου (Συναισθηματική ένταση και ματαίωση - Προϋποθέσεις για την άνοδο του λαϊκισμού), Ν. Δεμερτζής (Η θυμική παράμετρος στην ανάλυση του λαϊκισμού), Ν. Δήμου (Η παγίδα του λαϊκισμού), Α. Πανταζόπουλος (Εθνικιστικός λαϊκισμός), π. Χαρ. Παπαδόπουλος (Θρησκευτικός λαϊκισμός και ατομική ευθύνη), Στ. Ράμφος (Ψυχογραφία του λαϊκισμού), Στ. Στυλιανίδης (Αυτονομία του υποκειμένου και λαϊκισμός), Σ. Τριανταφύλλου (Σημειώσεις περί αμερικανικού λαϊκισμού).

Τι κατεβάζει το Ποτάμι;

του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Το να μην έχεις ιδεολογία είναι τελικά καλό ή κακό; Η απάντηση προφανώς έχει να κάνει με το τι εννοεί ο καθένας με την λέξη "ιδεολογία" - άλλος εννοεί κομματική ιδεολογία άλλη εννοεί μια φιλοσοφία για την ζωή. Άλλος ένα κλειστό σύστημα ιδεών, ένα δόγμα, άλλη μια πάντα ανοιχτή και γι αυτό ποτέ αιώνια, προσωπική απόσταξη ιδεών για την ζωή και τις αξίες της. Συνήθως όμως λέγοντας ιδεολογία εννοούμε αν είναι κάποιος "δεξιός ή αριστερός" - υποτίθεται ότι το πολιτικό κέντρο δεν έχει ιδεολογία. 

Τι είναι λοιπόν κάποιος κάποια που δεν είναι ούτε δεξιοί ούτε αριστεροί;

1. Θα μπορούσαν να είναι οικολόγοι -που είναι η νέα "ιδεολογία" που πραγματικά παλεύει κατά της κοινής δεξιάς και αριστερής άποψης για την χωρίς όρια και συνέπειες ανάπτυξη που προκαλεί την ανθρωπογενή διάσταση της κλιματικής αλλαγής και απειλεί την ίδια την αειφορία και την ύπαρξη ζωής στον πλανήτη.
2. Θα μπορούσαν να είναι "κεντρώοι" φιλελεύθεροι. Πράγμα σπάνιο, αφού οι ιδέες του φιλελευθερισμού εκφράζονται κυρίως ως δεξιοφιλελεύθερες ή αριστεροφιλελεύθερες (ακόμη και αναρχοφιλελεύθερες) επειδή ο φιλελευθερισμός δεν παρουσιάστηκε ποτέ ως πειστικός, αυτόνομος και συμπαγής "ιδεολογικά" τρίτος πόλος.
3. Θα μπορούσαν απλά να είναι ...υποκριτές! Με την έννοια ότι κρύβουν την "ιδεολογία" τους πίσω από ιδεολογήματα τύπου "παίρνω ιδέες και από την αριστερά και από την δεξιά". Γιατί τέτοια υβρίδια μπορούν να πατήσουν μόνο πάνω σε υπαρκτό αυτοφυές πολιτικό πλαίσιο όπως ο φιλελευθερισμός ή η οικολογία (και γίνονται συνέχεια σχετικές απόπειρες) και να φέρουν κοντά απόψεις που έχουν καταγραφεί (ή και δαιμονοποιηθεί) σαν δεξιές ή αριστερές αλλά είναι απλά λογικές, φιλελεύθερες ή οικολογικές - δεν μπορούν όμως να πατήσουν στο κενό: αν πάρεις απλά μια δεξιά ιδέα και δεν την εντάξεις ως οργανικό μέρος ενός συνεκτικού πολιτικού σχεδίου, η ιδέα θα παραμείνει "δεξιά" (ή "αριστερή"). 

Και εκτός οποιουδήποτε πλαισίου θα είναι απλά χειρότερη (και ίσως επικίνδυνη στις συνάψεις της με άλλες διαφορετικής λογικής ιδέες) από το μητρικό της πλαίσιο. Αυτή είναι η κατάρα των δημαγωγών: είναι και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ, και με την δημοκρατία και με την λαοκρατία, και με την αγορά και με τον κρατισμό - και ότι μένει ως αποτέλεσμα είναι ο γνωστός πολιτικός (και κατά κανόνα προσωπικός) τυχοδιωκτισμός που έχει χαρακτηρίσει ιστορικά τις "κεντρώες" δυνάμεις και την αποτυχία τους ως διαυγής εναλλακτική πρόταση.

Τι είναι λοιπόν ο Σταύρος "το Ποτάμι"; 

Στην Κρήτη είναι κρητικός (http://topotami.gr/blog/h-omilia-tou-stavrou-theodoraki-sta-chania/) και μπορεί να λέει πράγματα όπως "Η Κρήτη είχε τις μεγαλύτερες απώλειες απ’ όλη την Ελλάδα στην αντίσταση και τις μικρότερες απώλειες στον εμφύλιο. Γιατί οι δημιουργικοί άνθρωποι φεύγουν μπροστά, δεν κάθονται να σφάζονται μεταξύ τους για το παρελθόν." ή "Να ακολουθήσουμε την πορεία της Κρήτης! Η Κρήτη ακόμα και τώρα στην κρίση, παράγει διπλάσια προϊόντα από όσα ...

Οι άνθρωποι δεν είναι ηλίθιοι Κάνουν αυτό που νομίζουν ότι τους συμφέρει

του Φώτη Γεωργελέ*

the answer my friend is blowing in the wind...

Εγώ δεν πιστεύω ότι το 33% των Eλλήνων νομίζει ότι μας ψεκάζουν. Και το 9% δεν ξέρει, ταλαντεύεται. Aν σχεδόν οι μισοί Έλληνες έχουν πάρει διαζύγιο με την πραγματικότητα, πρέπει, όσοι μπορούμε, να έχουμε ήδη έτοιμα τα διαβατήρια για να μεταναστεύσουμε και οι υπόλοιποι να κρυφτούμε σε κανένα βουνό. Γιατί μια χώρα που παραδίδεται στον ανορθολογισμό και την παράνοια, αργά ή γρήγορα, οδηγείται στην καταστροφή. Ούτε πιστεύω ότι όσοι φώναζαν στους επόπτες του υπουργείου που ερευνούσαν πόσοι δουλεύουν στις εφημερίες, κάτω η χούντα και έξω οι δοσίλογοι, νομίζουν πραγματικά ότι στην Κέρκυρα έχουν χούντα και θα ’ρθει ο Αρτέμης Μάτσας να τους παραδώσει στη Βέρμαχτ.

Οι Έλληνες δεν είναι αναλφάβητοι στο Αφγανιστάν που ακούν τη διδασκαλία του ιμάμη στις αυλές των ιεροδιδασκαλείων και στρατεύονται στην τζιχάντ. Ζουν στην Ευρώπη, σε μια δυτική δημοκρατία, πάνε σχολείο, παρακολουθούν τα μέσα ενημέρωσης όλου του πλανήτη.

Αυτό είναι το μεγαλύτερο κακό που μας έκανε η αντιμνημονιακή ρητορεία. 

Έδωσε άλλοθι σε κάθε επαγγελματική κατηγορία, σε κάθε ομάδα συμφερόντων, σε κάθε έναν ξεχωριστά, να κρυφτεί πίσω από μια ψεύτικη αντίθεση και να υπερασπίσει με κάθε τρόπο τα δικά του συμφέροντα. Πιστεύοντας ότι τα βάρη θα τα φορτωθούν κάποιοι άλλοι. Οι ασθενέστεροι συμπολίτες μας, όσοι δεν έχουν δυνατή φωνή ή, στην καλύτερη περίπτωση, οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι. Οι άνθρωποι δεν είναι ηλίθιοι. Κάνουν αυτό που νομίζουν ότι τους συμφέρει.

Αυτή τη βδομάδα οι μισοί δημόσιοι υπάλληλοι κατάλαβαν ότι είναι κορόιδα, ότι στο δημόσιο υπάρχουν άρχοντες και πληβείοι. Έμαθαν ότι το ενιαίο μισθολόγιο, που υποτίθεται ότι ισχύει από το 2011, σε μεγάλα τμήματα του δημοσίου δεν εφαρμόζεται. 

Μπορεί γιατροί να κάνουν εφημερία για ένα ευρώ την ώρα, μπορεί ένστολοι να περιπολούν στην άγρια νύχτα για το βασικό μισθό, μπορεί καθηγητές πανεπιστημίου να παίρνουν 1.250 ευρώ, όμως σε άλλες υπηρεσίες και ΔΕΚΟ οι μέσοι μισθοί είναι 3.797 ευρώ, 3.326, 3.082, 2.816, 2.672, 2.631 και ούτω καθ’ εξής. 

Ίδιες θέσεις με ίδια προσόντα εμφανίζουν μισθολογικές διαφορές 1.700 ευρώ. 

Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν μέσοι μισθοί, μέσοι, 3.800 ευρώ; 

Πόσο είναι οι ανώτεροι; 

Δηλαδή 4 χρόνια απεργιών και διαδηλώσεων έγιναν για να μη μειωθούν οι μισθοί τους στο εξευτελιστικό ποσό των 3.800;

Αν δεις ακόμα πιο προσεκτικά πού βρίσκονται αυτοί οι μισθοί, θα παρατηρήσεις ότι σε κάποιες περιπτώσεις δίνονται στις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς που έπρεπε να καταργηθούν. Γιατί έτσι ...

Αναζητώντας αξίες εκεί που δεν υπάρχουν πια...

Τότε, τι είναι δεξιό;

του Ανδρέα Πετρουλάκη*

Είναι αριστερό να υπερασπίζεσαι έναν φορολογικό παράδεισο;

Είναι αριστερό να υπερασπίζεσαι τη διάσωση τραπεζών με χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων; Είναι Aριστερό να διαψεύδεις τον ίδιο τον εαυτό σου, όταν για ακριβώς αυτό κατηγορούσες τις επιλογές που ακολουθήθηκαν σε άλλες χώρες;

Είναι αριστερό να υπερασπίζεσαι την ασφάλεια του παρκαρισμένου, αδιαφανούς, διεθνούς χρήματος που γνωρίζεις ότι ακόμα κι αν δεν προέρχεται από εγκληματικές δραστηριότητες προέρχεται από εκμετάλλευση της υπεραξίας της εργασίας, χωρίς να έχει αποδώσει στις κοινωνίες, από τις οποίες προέρχεται το αναλογούν μέρισμα;

Είναι αριστερό να υπερασπίζεσαι αυτού του είδους την ανάπτυξη μιας χώρας, ως σχεδόν αποκλειστικώς παρόχου, δηλαδή υπηρεσιών στην ασφαλή διαφύλαξη μαύρου χρήματος;

Είναι αριστερό να κλείνεις τα μάτια σε αυτήν την πραγματικότητα, αναζητώντας άλλοθι σε παραδείγματα άλλων χωρών που ασφαλώς κάνουν το ίδιο, τα οποία όμως έχεις καταγγείλει στο παρελθόν για να τα επικαλείσαι τώρα, που θέλεις να αθωώσεις τον δικό σου παράδεισο, αποσιωπώντας επιπλέον ότι οι χώρες αυτές δεν ζήτησαν να σώσουν τις τράπεζές τους οι ευρωπαίοι μισθωτοί;

Είναι αριστερό να υπερασπίζεσαι τη φαλκίδευση του πλούτου μιας χώρας για γενεές, προκειμένου να γλιτώσει από τη φορολόγηση το αδιαφανούς προέλευσης χρήμα μεγαλοκαταθετών;

Είναι αριστερό να υποστηρίζεις τη χρησιμοποίηση των αποθεματικών των Ασφαλιστικών Ταμείων, τις τωρινές και μελλοντικές συντάξεις δηλαδή, προ του κινδύνου να μειωθούν τα σχεδόν ανεξέλεγκτα παρκαρισμένα κεφάλαια Ρώσων ολιγαρχών;

Είναι αριστερό να ξεχνάς αυτά που κατήγγειλλες και είχες δίκιο, όταν στη δική σου χώρα οι κυβερνήσεις εξανέμιζαν επί χρόνια τις περιουσίες των Ταμείων για να έχουν καταντήσει τώρα ετοιμόρροπα;

Είναι αριστερό να προεξοφλείς τα κέρδη που θα έχουν τα παιδιά σου και τα εγγόνια σου από τον ορυκτό πλούτο του τόπου τους και να τους τα στερείς για να μη θίξεις τους σκοτεινούς μεγαλοκεφαλαιούχους;

Είναι αριστερό να επικροτείς τον υπέρμετρο πολιτικό και οικονομικό ρόλο της εκκλησίας σε μια χώρα;

Είναι αριστερό να κλείνεις τα μάτια στην προοπτική να υποθηκευτεί το μέλλον ενός τόπου στα σχέδια μιας υπερδύναμης, και εσύ να έχεις να καταγγείλεις μόνο τον κίνδυνο για τις καταθέσεις των υπηκόων της υπερδύναμης;

Είναι αριστερό να υπερασπίζεσαι το απαραβίαστο των, σε μεγάλο βαθμό, ύποπτων καταθέσεων ενός φορολογικού παραδείσου, που είναι συνδεδεμένος με πολλά σκάνδαλα της δικής σου χώρας, όταν έχεις δώσει μάχες για να έρθουν στο φως λίστες καταθετών σε τράπεζες άλλων χωρών και έχεις χειροκροτήσει τους Βαξεβάνηδες που τις έχουν δημοσιεύσει;

Και, τελικά, είναι αριστερό να εμποδίζεις τους καπιταλιστές να βγάλουν μόνοι τους τα μάτια τους όταν θέλουν να ρίξουν στην πυρά το Ιερό Δισκοπότηρο του Καπιταλισμού, δηλαδή την Τραπεζική Πίστη, όταν ο αγώνας της αριστεράς φύσει και θέσει θα έπρεπε να είναι απέναντι; Με το μέρος, δηλαδή, μόνον των μικρών καταθετών και όχι των τραπεζών;

*protagon.gr

Αφελείς, λαϊκιστές και υπνοβάτες: οι αριστεροί συνοδοιπόροι της συμμορίας της δραχμής

Το παρακάτω κείμενο μετράει ήδη ένα μήνα ζωής. Γίνεται όμως ολοένα και πιο επίκαιρο όσο  η αγωνία μεγαλώνει για την τελική έκβαση της μάχης του "κουρέματος" (PSI+), και αυξάνουν οι πιθανότητες να κληθούν να μας κυβερνήσουν οι υποστηρικτές της επιστροφής στην δραχμή, είτε με την μορφή της ΝΔ του Σαμαρά ή είτε εκείνης του αριστερού μετώπου ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των συν αυτώ εθνολαϊκιστών σαν τον μοδάτο μπουρδολόγο  Δ. Καζάκη. 
Γίνεται επίσης ολοένα και πιο αποκαλυπτικό για τις συνέπειες της καταστροφικής "πολιτικής ορθότητας", όλων των συνιστωσών της αριστεράς, εκείνης δηλαδή της πεισματικής άρνησης να αντιμετωπίσουν το συγκεκριμένο και να αναλάβουν ευθύνες, να "λερώσουν" τα χέρια τους για χάρη της επιβίωσης του λαού τους... αντίθετα, αναπαύονται ως πόντιοι πιλάτοι στον διαπιστωτισμό τους και στις δυσοίωνες προφητείες τους για τις επερχόμενες καταστροφές, χωρίς οι ίδιοι να κουνούν το δαχτυλάκι τους προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, εκτός βέβαια εκείνης της μικροκομματικής τους επιβίωσης. 
Η αριστερά της ανιδιοτέλειας φαίνεται ότι υπάρχει πια μόνο στις αναμνήσεις μας - σήμερα, τα κομμάτια της, δογματικά, της "ευθύνης" ή και της ανευθύνης, προσκυνούν ιδεολογικά τους καζάκηδες και τους ομοίους του  - κι αν όχι όλοι φανερά σίγουρα αυτές τις "ιδέες" έχουν στο πίσω μέρος του συγχυσμένου δημοσιοϋπαλληλικού τους μυαλού...
Τέτοια υπηρεσία δεν θα την φανταζόταν καν η συμμορία της δραχμής και οι "ελβετοί" καταθέτες. Κι όπως ξέρουμε κι από την ιστορία, διαφθορά και ηλιθιότητα μια χαρά τα βρίσκουν μεταξύ τους:


Με αφορμή μια εκδήλωση στην Ν. Ιωνία
του Γιώργου Προκοπάκη*

Αφορμή για το σημείωμα η "ειδησεογραφική" κάλυψη συγκέντρωσης του κ. Καζάκη στη Ν. Ιωνία υπό την αιγίδα του Δημάρχου παρακαλώ, (εδώ), αλλά και η ...απίθανη επιχειρηματολογία του κ. Χαλβατζή στις Ανατροπές στις 21/11. Παρόμοια ανευθυνολογία και λαϊκισμός στην πορεία προς την ικανοποίηση του επαναστατικού ονείρου της επιστροφής στη δραχμή ή τη μνα.

ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

Το κράτος έχει πρόβλημα και αναγκάζεται να δανεισθεί την πρωτοχρονιά €1 δισ. Μπορεί να το κάνει με δύο τρόπους:
1. Δανείζεται €1 δισ για 30 χρόνια με επιτόκιο 5%. Στις 31 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου θα έχει καταβάλει €50 εκατ σε τόκους και λογιστικά το χρέος του θα είναι €1 δισ μεγαλύτερο από ό,τι ένα χρόνο πριν.
2. Δανείζεται €1 δισ για 3 μήνες με επιτόκιο 5% και κάθε τρεις μήνες ξαναδανείζεται €1 δισ και λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο μετά τον νέο δανεισμό εξωφλεί το προηγούμενο δάνειο. Στις 31 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου θα έχει καταβάλει €50 εκατ σε τόκους και λογιστικά το χρέος του θα είναι €1 δισ μεγαλύτερο από ό,τι ένα χρόνο πριν.

Η δεύτερη περίπτωση είναι αυτό που λέμε "βραχυχρόνιος δανεισμός", τα έντοκα γραμμάτια του δημοσίου 13 εβδομάδων. 

Ας ξεχάσουμε το γεγονός ότι στη δεύτερη περίπτωση το επιτόκιο που θα έπαιρνε από τους δανειστές θα ήταν οπωσδήποτε μικρότερο της πρώτης. Το αποτέλεσμα των δύο τρόπων δανεισμού είναι το ίδιο. Η μόνη διαφορά είναι ότι στη δεύτερη περίπτωση "δανείστηκε" €4 δισ από τις Τράπεζες και επέστρεψε € 3 δισ, δηλαδή καθαρό €1 δισ, όπως και στην πρώτη περίπτωση.

Τόσο ο κ. Καζάκης, όσο και ο κ. Χαλβατζής διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους και καταγγέλουν ότι η περίφημη και πολυπόθητη 6η δόση δεν χρειάζεται, γιατί απλούστατα "πηγαίνει στις Τράπεζες σε τόκους και τοκοχρεολύσια".

Ο ήρωας Σαμαράς

Ο γνωστός οικονομολόγος Νουριέλ Ρουμπινί μέσω Twitter:
"Η διεφθαρμένη Νέα Δημοκρατία, που διόγκωσε το έλλειμμα στο 15% του ΑΕΠ και ξεδιάντροπα είπε ψέματα για αυτό τώρα θέλει να ξαναγίνει κυβέρνηση της Ελλάδας… η ελληνική αλεπού, η οποία λεηλάτησε το κοτέτσι, τώρα ισχυρίζεται ότι θέλει να το 'φρουρήσει' ξανά. Η αξιοπιστία τους είναι πιο βρώμικη από τη λάσπη."

Ο ήρωας Σαμαράς δεν υπογράφει! Δεν δίνει εγγυήσεις στους δανειστές μας ότι θα στηρίξει την συμφωνία της 27/10 - αυτήν για την οποία αναγκάστηκε να θυσιάσει προσωρινά το εικοσαετές όνειρο της πρωθυπουργίας... Πίσω από τον Παπαδήμο πολλά τραγούδια λένε οι καιροσκόποι της παρέας Σαμαρά στην ΝΔ.
Θέλει προσοχή η επάνοδος στην εξουσία. Θέλει πρώτα απ' όλα να υπάρχει "εξουσία". Γι αυτό είναι απαραίτητος ένας Παπαδήμος - να κάνει την βρώμικη δουλειά, να πάρει την 6η Δόση, να προχωρήσει τη νέα δανειακή σύμβαση. Χωρίς καμιά ευθύνη της ΝΔ. Όπως καμία ευθύνη δεν φέρει -η σημερινή της ηγεσία- για τον διπλασιασμό του χρέους σε μια πενταετία διακυβέρνησης ΝΔ... και τότε ο Σαμαράς ήταν απασχολημένος: Διάβαζε...
Τις λίστες διορισμών στο υπουργείο Πολιτισμού.
Και δεν είχε χρόνο να ασχολείται με τα "οικονομικά".
Απολάμβανε όμως το εικοσαετές μπλοκάρισμα της λύσης στο Μακεδονικό με την προσωπική του άρνηση αποδοχής κάθε παραγώγου της λέξης Μακεδονία. Με τον ίδιο λαϊκισμό και καιροσκοπισμό που σήμερα αντιμετωπίζει την αποδέσμευση της 6ης Δόσης για την οποία ήδη έχει κάνει βαριές θυσίες ο ελληνικός λαός. Ο ήρωας Σαμαράς...

Worst of both worlds: συνδυάζοντας τα δεινά του μνημονίου με εκείνα του λαϊκισμού

του Γιάννη Παρασκευόπουλου*

Η φράση του τίτλου δύσκολα μεταφράζεται στα ελληνικά. Αναφέρεται σε ασύμβατες καταστάσεις, για να δηλώσει τη χειρότερη δυνατή εκδοχή: όταν, δηλαδή, καταλήγουμε να έχουμε τα δεινά και των δύο.
Θεωρητικά, το «μνημόνιο» και η πελατειακή πολιτική δεν είναι συμβατά:
Οι συνταγές του «διεθνούς νομισματικού ταμείου» (ΔΝΤ) και οι «θεραπείες-σοκ» στηρίζονται στη μέγιστη δυνατή δέσμευση πόρων, προκειμένου να έχουμε πλεονασματικούς προϋπολογισμούς και ικανοποιημένους δανειστές.
Η πελατειακή πολιτική εστιάζει, αντίθετα, στη μέγιστη δυνατή αυθαίρετη διασπάθιση οικονομικών, κοινωνικών και φυσικών πόρων προκειμένου να έχουμε ικανοποιημένους ψηφοφόρους και υποστηρικτές.

Στα πρώτα λοιπόν βήματα της κρίσης, σημαντικό μέρος της κοινωνίας δέχθηκε να δώσει πίστωση χρόνου στο «μνημόνιο» αγνοώντας την εμπειρία ανάλογων συνταγών σε άλλες χώρες και θεωρώντας το κατά βάση μηχανισμό εξυγίανσης, έστω και βίαιης. 

Οι διαρκείς αναφορές του πρωθυπουργού στη διαφάνεια, το περίφημο σύνθημα «αλλάζουμε ή βουλιάζουμε», το -ξεχασμένο πια- «κίνημα των αποδείξεων», έπειθαν αρκετούς ότι τουλάχιστον η χώρα αφήνει πίσω τα χειρότερα.
Ταυτόχρονα όμως, με τη σταδιακή ανάδυση της αποτυχίας των μέτρων, ερχόταν στο φως η διαιώνιση των χειρότερων πελατειακών πρακτικών. 

Η φορολογική περαίωση του περασμένου φθινοπώρου καταγράφτηκε ως πραγματιστικός συμβιβασμός, η εξέγερση όμως των βουλευτώνγια το νομοσχέδιο για τις περιοχές «νατούρα» και τους όρους δόμησης στις προστατευόμενες περιοχές, έδειξε ότι στη νέα κατάσταση τα ρουσφέτια θα γίνονται πια «σε είδος».

Η φοροδιαφυγή και η τρόικα που τρίβει τα μάτια της

Στο μεταξύ, η φοροδιαφυγή συνέχιζε ανεξέλεγκτη, και οι εμπειρογνώμονες της τρόικας έτριβαν τα μάτια τους. Σε όλες τις εμπειρίες τους από άλλες χώρες, η είσπραξη των δημόσιων εσόδων είχε βελτιωθεί θεαματικά, στην Ελλάδα όμως φαινόταν να συμβαίνει κάτι διαφορετικό.
Το «κάτι διαφορετικό» που δεν έβλεπε (ή δεν ήθελε να δει) η τρόικα, ήταν η ασπίδα προστασίας για τις «γκρίζες περιουσίες» από φοροδιαφυγή και διαφθορά: η διασταύρωση των φορολογικών δηλώσεων με στοιχεία όπως το πρώτο και το τελευταίο «πόθεν έσχες», οι μεταφορές καταθέσεων στο εξωτερικό ή τα αρχεία με τις παραβιάσεις για τους ημιυπαίθριους,μπορούσε να «ξεκλειδώσει» χιλιάδες περιπτώσεις και να στείλει ηχηρό μήνυμα προς την κοινωνία. 

Μάταια οι «οικολόγοι-πράσινοι» (ΟΠ) τη ζητήσαμε επανειλημμένα, δημόσια αλλά και προσωπικά στον προηγούμενο υπουργό οικονομικών: προφανώς υπήρχαν φόβοι για το ποιοι μπορεί να αποκαλύπτονταν σε μια τέτοια λίστα.
Ειδικά με τις καταθέσεις στο εξωτερικό, χαρακτηριστική είναι η δήλωση του υφυπουργού κ. Παντελή Οικονόμου ότι, όσες επαναπατριστούν, δεν θα ελεγχθούν φορολογικά, σε αναγνώριση του... πατριωτισμού των δικαιούχων τους. Είχε προηγηθεί ευρωπαϊκός σάλος με την παρέμβαση Κον Μπεντίτ (Cohn Bendit) στο ευρωκοινοβούλιο και το «πράσινο φως» του κ. Μπαρόζο (Barroso) να δοθούν τα στοιχεία.

Ανεξάρτητες μελέτες της «εθνικής» και της «άλφα μπανκ» εκτιμούν ως απόλυτα εφικτή την άντληση 7.5-9 δις ευρώ τον χρόνο από περιορισμό της φοροδιαφυγής (συνολικά 30-36 δις για το διάστημα 2011-15), ποσά απολύτως συγκρίσιμα με τα 28 δις επιπλέον φόρων και περικοπών του μεσοπρόθεσμου. 

Πρακτικά δηλαδή οι αιματηρές αυτές θυσίες καλύπτουν απλώς τα κενά που δημιουργεί η ανοχή προς τη φοροδιαφυγή.

Με την περαίωση, η ασυλία της φοροδιαφυγής επικυρώνεται και νομικά. 

Για τους συνεπείς φορολογούμενους η περαίωση αποτελεί άτυπο και παράνομο κεφαλικό φόρο, για τους πραγματικούς φοροφυγάδες ένα μικροέξοδο για το ξέπλυμα. 

Για όσους λοιπόν δεν είχαν επωφεληθεί από την προηγούμενη περαίωση, το τωρινό πολυνομοσχέδιο του κ. Βενιζέλου έρχεται κάτω από τη μύτη της τρόικας να προσφέρει μια νέα ευκαιρία.

«Η περαίωση είναι σαν τη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων»...

Η παλιότερη αυτή δήλωση των OΠ φαίνεται ότι τελικά γύρισε μπούμερανγκ, καθώς έχουμε πλέον και τα δύο, με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ να ανταγωνίζονται για τη νομιμοποίηση των πληγών στο περιβάλλον και την ευρύτερη δυνατή «λαϊκή συμμετοχή» στη λεηλασία της χώρας.
Εντυπωσιακότερο όμως είναι ότι έχουν πείσει και την τρόικα να δεχθεί τη διαγραφή δισεκατομμυρίων ευρώ από ήδη προβλεπόμενα πρόστιμα. Το κέρδος για την εκλογική πελατεία της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που αποτελούν τη συντριπτική πλειονότητα των αυθαιρετούχων, είναι διπλό: με κλάσμα του ποσού που θα πληρωνόταν παράλληλα με την κατεδάφιση, διασφαλίζει τώρα κανείς και τη νομιμοποίηση. Ο κ. Ψωμιάδης είχε καθαιρεθεί δικαστικά για ανομίες πολύ μικρότερου βεληνεκούς.

Κραυγαλέα περίπτωση σύγκλισης των δύο μεγάλων (;) κομμάτων αποτελεί και η αναστολή του «πόθεν έσχες» από τα κεφάλαια για αγορά ακινήτων, ώστε μαύρο χρήμα και οικοδομή να ξαναβρούν τον παραδοσιακό τους ρόλο ως «στυλοβατών» της οικονομίας και του πολιτικού συστήματος.
Ο θεσμός της επιφάνειας, στον εφαρμοστικό νόμο του μεσοπρόθεσμου, θεσπίστηκε σε κενό πολιτικού διαλόγου χωρίς εγγυήσεις ή περιορισμούς στην εφαρμογή του. Ο σχεδιασμός ταιριάζει γάντι και με την «τακτοποίηση» των καταπατητών, που θα μπορούν να αποκτούν με συμβολικό αντίτιμο εμπράγματα δικαιώματα στη δημόσια γη που τους ενδιαφέρει.
Οι περικοπές του μεσοπρόθεσμου διαμορφώνονται με βάση τις διασυνδέσεις κάθε τομέα. Αν οι συνολικές περικοπές στην υγεία είναι τετραπλάσιες από ό,τι στην άμυνα, είναι γιατί τις τελευταίες προστάτευσε αποτελεσματικά ο κ. Βενιζέλος σε συνεργασία με τον κ. Σαμαρά.

Ο κατάλογος δεν τελειώνει εδώ: αν το πολιτικό σύστημα αφεθεί να συνεχίσει στον ίδιο δρόμο, στο τέλος την κρίση θα πληρώσουν μόνο όσοι... δεν έχουν κτίσει αυθαίρετο ή δεν έχουν κλέψει την εφορία. 

Η τρόικα έχει έτσι κι αλλιώς τη λογική των «ισοδύναμων μέτρων», απαιτώντας από άλλες πηγές τις διαρροές των εσόδων της. 

Αποτελεί όμως πραγματική τραγωδία ότι, από το «αλλάζουμε ή βουλιάζουμε», περάσαμε στο «επιβραβεύουμε ό,τι χειρότερο», καθώς απαξιώνεται στη συνείδηση της κοινωνίας και η ανάγκη ουσιαστικών αλλαγών.
Σε εποχές που η αγοραστική μας δύναμη συμπιέζεται, τα συλλογικά αγαθά έχουν ζωτική σημασία για να μη χειροτερέψει κι άλλο η ζωή μας και για να μπορέσει κάποια στιγμή να σταθεί ξανά η χώρα στα πόδια της. 

Ας μην τα αφήσουμε να συνθλιβούν ανάμεσα στον οδοστρωτήρα του «μνημονίου» και τον λαϊκισμό ενός ετοιμόρροπου πολιτικού συστήματος.


*Ο Γιάννης Παρασκευόπουλος είναι στέλεχος των «οικολόγων πράσινων» -  το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Ποντίκι και στην Προοδευτική Πολιτική