Αποκαλυπτική δευτερολογία Φ. Κουβέλη για τους λόγους αποχώρησης από την τρικομματική (#δεξιός ρεβανσισμός)

Για πρώτη φορά μαθαίνουμε όλες της λεπτομέρειες της "ιδεολογικής" -υπονομευτικής των συμφωνημένων- δράσης της ΝΔ κατά την διάρκεια της τρικομματικής διακυβέρνησης (με άφωνο πάντα το ΠΑΣΟΚ) και πέραν των υποχρεώσεων/προαπαιτουμένων του μνημονίου:

*η μετάδοση έχει μερικά κενά, αλλά συνεχίζει...

"Και όλα αυτά, γιατί η ηγετική ομάδα της ΔΗΜΑΡ είναι η Ανανεωτική Πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ"

του Χρήστου Παπανίκου

Μας σπρώχναν προς τη θάλασσα με τόξα οι Παταγόνες 

του Λεωνίδα Καστανά*

Το πιο φυσιολογικό και αναμενόμενο πολιτικό γεγονός των τελευταίων μηνών είναι η αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από το κυβερνητικό σχήμα και η δημιουργία της δικομματικής κυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ.

Πριν ένα χρόνο ο Φώτης Κουβέλης έκανε την πιο σωστή και θαρραλέα επιλογή της Αριστεράς τα τελευταία 40 χρόνια. Στήριξε έμπρακτα και συμμετείχε σε μια κυβέρνηση συνεργασίας για τη σωτηρία της πατρίδας. Η επιλογή αυτή, απεκάλυπτε ένα υψηλό αίσθημα εθνικής ευθύνης, συνιστούσε  το πρώτο απτό δείγμα γραφής μιας κυβερνώσας Αριστεράς και έριχνε το σπόρο για τη γέννηση μιας κουλτούρας πολιτικής συνεργασίας. 

Η συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ έδωσε την απαραίτητη ηθική νομιμοποίηση σε μια κυβέρνηση της οποίας οι άλλοι δυο εταίροι ήταν αυτοί που οδήγησαν τη χώρα στο αδιέξοδο, αλλά η λαϊκή εντολή τους ήθελε πρωταγωνιστές στην προσπάθεια σωτηρίας της.  

Έκανε όμως και ένα λάθος. 

Δέχτηκε να αναλάβει τα υπουργεία Δικαιοσύνης και  Διοικητικής Μεταρρύθμισης, δυο υπουργεία κλειδιά για την τύχη των μεταρρυθμίσεων που είχε ανάγκη η χώρα για να βγει από το τέλμα. Έτσι αποκαλύφθηκε με τον πιο κραυγαλέο τρόπο η μεταρρυθμιστική της ένδεια.

Απαραίτητη προϋπόθεση για την απαλλαγή της χώρας από τα μνημόνια είναι η δημιουργία πλεονασμάτων. Και αυτά επιτυγχάνονται με την αύξηση των εσόδων από φόρους και εισφορές και την ταυτόχρονη μείωση των εξόδων. 

Με τη φοροδιαφυγή να αυξάνεται αλματωδώς λόγω κυρίως της βαθιάς οικονομικής  ύφεσης, τι απομένει; Η μείωση των εξόδων. Μετά από το καταιγιστικό μπαράζ των οριζόντιων μέτρων που προηγήθηκε, ήρθε και η ώρα του κράτους. Ενός κράτους που πρέπει να αλλάξει όχι μόνο για να γίνει πιο οικονομικό αλλά κυρίως για να γίνει πιο παραγωγικό.

Είναι εδώ που αρχίζει ο εφιάλτης του πολιτικού συστήματος. 

Κλείσιμο κάποιων, πάλαι ποτέ, εκλεκτών οργανισμών (ΕΡΤ, ΕΑΒ, ΕΒΟ κλπ), αναδιάρθρωση και σμίκρυνση άλλων και φυσικά μερικές χιλιάδες απολύσεις μόνιμων ή μη δημοσίων υπαλλήλων. 

Η αποψίλωση του κράτους απόμεινε τελευταία γιατί όλοι είχαν την ελπίδα ότι κάτι θα γίνει και στο τέλος θα την αποφύγουν. Αλλά από τη μια η τρόικα και τα μνημόνια που έχουμε υπογράψει, από την άλλη η ίδια η ζωή ( η ανάγκη πλεονασμάτων) επιβάλλουν να μπει μαχαίρι και στις ιερές αγελάδες. Για να διασωθούν οι υπόλοιποι. Αν η ελληνική κυβέρνηση συνεχίσει να υπεκφεύγει θα ακολουθήσουν νέα σκληρά δημοσιονομικά μέτρα με απρόβλεπτες συνέπειες.

Θες να είναι επίορκοι και κοπανατζήδες, θες να είναι γυμναστές που πλεονάζουν, συμβασιούχοι των ΟΤΑ που παραμένουν με δικαστικά κόλπα, μυστήριοι ΙΔΑΧ, πελάτες που βολεύτηκαν εντός αλλά εκτός ΑΣΕΠ, ήρθε η ώρα κάποιοι να φύγουν. Ήρθε η ώρα να πληρώσει και το δημόσιο τον κεφαλικό φόρο που του αναλογεί. Και από πίσω έρχονται οι ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ, ο εξορθολογισμός των οποίων ίσως σημάνει και νέες απολύσεις.

Φυσικά και όλα αυτά  θα μπορούσαν να γίνουν με κάποιο οργανωμένο και ευφυές σχέδιο, μετά από δίκαιη αξιολόγηση, χωρίς να υπεισέλθουν κομματικά κριτήρια. Φυσικά και το σχέδιο θα έπρεπε να περιλαμβάνει αντισταθμιστικά μέτρα τόνωσης της απασχόλησης και επιδοματικής ενίσχυσης των ανέργων. 

Αλλά απολύσεις θα γίνουν. 

Για τα άλλα μέτρα που αναφέραμε δεν παίρνουμε όρκο. H παρούσα κυβέρνηση δεν αποτελεί εγγύηση. Το κράτος πρέπει να γίνει μικρότερο και πιο οικονομικό. Άγνωστο είναι αν θα γίνει και πιο παραγωγικό.

Ποια είναι τα προαπαιτούμενα αυτής της πρωτόγνωρης επιχείρησης; 

Νομοθετικές ρυθμίσεις που θα λύνουν τα χέρια και σαρωτική διοικητική αναδιάρθρωση που θα περιλαμβάνει και απολύσεις. 

Με τους αριστερούς, Ρουπακιώτη και Μανιτάκη στα υπουργεία κλειδιά αυτό ήταν αδύνατο. Γιατί και οι δύο υπερασπίστηκαν με τον πιο εμφατικό τρόπο όλο το άθλιο νομικό πλέγμα που έκανε άτρωτο το φαύλο πελατειακό κράτος σε κάθε απόπειρα μεταρρύθμισης. 

Συνεπώς, έπρεπε να φύγουν και έφυγαν. 

Το τι θα κάνουν αυτοί που απέμειναν θα το δούμε.

Η Αριστερά με ή χωρίς επιθετικούς προσδιορισμούς συνέβαλε με τον τρόπο της στη δημιουργία αυτού του υδροκεφαλικού κράτους. Πως θα μπορούσε τώρα να βάλει την υπογραφή της στην καταστροφή του όταν μάλιστα ...

Η δεξιά αγαπάει σύριζα (αλλά ο σύριζας πέρα βρέχει)

του techie chan

Για αρχή να δηλώσω πως είμαι κατά των άδειων τελετουργιών της μεταπολίτευσης. Οπότε δεν πρόκειται να κριτικάρω κανέναν επειδή δεν έκανε πρόταση μομφής. Η πρόταση μομφής γίνεται μόνο όταν έχεις πιθανότητες να την κερδίσεις, διότι αν χάσεις στην ουσία νομιμοποιείς την κυβέρνηση. Το ίδιο έγινε και με τις τροπολογίες του κκε που στόχο είχαν να ανατρέψουν το προεδρικό διάταγμα. Ωραία ιδέα, αλλά όλοι γνώριζαν από την πρώτη μέρα πως για να προστεθεί μια τροπολογία θα πρέπει να συμφωνήσει αυτός που καταθέτει το νομοσχέδιο, δηλαδή η κυβέρνηση και άρα δεν μας χέζεις πολυχρόνη που δεν γίναμε ευζώνοι.

Αντίθετα είμαι άνθρωπος της αιώρας δηλαδή τεμπέλης, γιαυτό θέλω οι δράσεις μου να πιάνουν τόπο διότι διαφορετικά είναι χαμένος χρόνος από την αιώρα. Και με την ιστορία της ερτ για μια ακόμη φορά είδαμε, όχι μόνο πόσο ανίκανη είναι η κυβέρνηση, αλλά και πόσο προβληματική είναι η αντιπολίτευση. Πόσο παγιδευμένη βρίσκεται στα ίδια άδεια τελετουργικά της μεταπολίτευσης και στην τακτική του ώριμου φρούτου που με λίγα λόγια λέει πρακτικά, αφήστε την κυβέρνηση να πέσει μόνη της, κανείς δεν βιάζεται να κυβερνήσει.

Αυτή η τακτική πάει πακέτο με την τακτική των δημοσκοπήσεων, όπου οι ψηφοφόροι αντιμετωπίζονται ως πελάτες ενός πολυκαταστήματος τους οποίους πρέπει να ικανοποιήσουμε για να μας προτιμήσουν. Ο σύριζα μάλιστα έχει αποκτήσει εδώ και κάποιο καιρό το δικό του δημοσκοπικό μαγαζί (τη VPRC) προκειμένου να υπάρχει κάποιος που να λέει ότι πηγαίνει 2% καλύτερα από τη νδ την ώρα που οι άλλοι λένε ότι πηγαίνει 2% χειρότερα από τη νδ. Περιττό να πω ότι όλες αυτές οι δημοσκοπήσεις δεν κάνουν ούτε για κωλόχαρτο από τη στιγμή που ούτε οι μισοί από τους ερωτώμενους δεν απαντάνε στην πρόθεση ψήφου.

Το γιατί δεν δουλεύει η τακτική του ώριμου φρούτου έχω προσπαθήσει να το εξηγήσω πολλές φορές και δεν θα το ξανακάνω. Αυτό που θα προσπαθήσω να κάνω θα είναι να δείξω πόσο εύκολο θα ήταν να χρησιμοποιηθεί μια άλλη τακτική, μια τακτική που θα μπορούσε να δουλέψει και να δημιουργήσει κοινωνικές συμμαχίες, αντί να περιμένει τους πελάτες να προτιμήσουν το “άλλο” πολυκατάστημα του νέου δικομματισμού.

Φοβάται ο γιάννης το θεριό

Μετά την σουπερ-βιοχλαπάτσα που έφαγαν οι συριζαίοι το 2009 με τον ολπ, σταμάτησαν ευτυχώς την παλιά κασσέτα που αντιμετωπίζει όλους τους εργαζόμενους σαν να είναι το ίδιο. Εγκατέλειψαν δηλαδή εν μέρη την καρικατούρα μαρξιστικής ανάλυσης που λέει όλοι είμαστε εργαζόμενοι/προλετάριοι και έχουμε απέναντί μας το κεφάλαιο. Τη χρησιμοποιούν ακόμα όταν τους βολεύει (πχ με το γνωστό αφορολόγητο των 300.000ευρώ), αλλά είναι ξεκάθαρο πως πρόκειται για σύνθημα τύπου “έξω από το νάτο”, δηλαδή ας κοροϊδέψουμε τα γίδια να μας ψηφίσουν. Είναι στην ίδια παραπάνω τακτική του παίζω αντιπολίτευση μέχρι να έρθει η σειρά μου, όχι πολύ διαφορετική από το ζάππειο του σαμαρά το 2011.

Όμως με τους εργαζόμενους της ερτ είχαν ένα πρόβλημα. Από τη μία ανέβηκαν με την πρώτη αυθόρμητα στην αγία παρασκευή, διότι όλα αυτά τα πράγματα είναι πράγματα που καταλαβαίνουν, κατανοούν και νιώθουν. Από την άλλη όμως όταν έπιασαν τον τσίπρα από τη μύτη και τον τράβηξαν επάνω στο στούντιο (παρά την αρχική του άρνηση), ο τσίπρας σε ύφος χαλαρό αρνήθηκε να αποκαλύψει την τακτική του κόμματος πανελλαδικά στην πειρατική ερτ. Σωστό και σεβαστό, αλλά σύμφωνα με αυτά που είδαμε τις επόμενες μέρες, είχαμε μια ανυπαρξία τακτικής. Το ίδιο βαρετό γαϊτανάκι στη βουλή για να νιώσουμε λίγο γαμάτοι που κάναμε τον στουρνάρα να τραβλίζει, αλλά ακόμα κι όταν το στε δημιούργησε εξελίξεις, η αντίδραση του σύριζα ήταν το ίδιο χλιαρή με την αντίδραση της δημαρ, αν διαβάσετε τα δελτία τύπου, μόνο σε κάτι κόμματα διέφεραν.

Και στην περίπτωση της ερτ, δεν υπήρχαν οι τακτικές αντιρρήσεις που υπήρχαν στην περίπτωση των καθηγητών. Το μαύρο στις οθόνες δημιούργησε ένα μεγάλο σοκ και μια μεγάλη συμπάθεια, ο ανήθικος της αντιπαράθεσης ήταν από την αρχή το κράτος κι όχι οι εργαζόμενοι και η ίδια η φύση του “εργοστασίου” ερτ ήταν ένα τεράστιο πλεονέκτημα στην όλη υπόθεση. Κάτι που φάνηκε από την αρχή. Μια τεράστια μηχανή προπαγάνδας λειτουργούσε εναντίον της κυβέρνησης, την ίδια στιγμή που ο άδωνης ούρλιαζε πως ...

Η τρικομματική κυβέρνηση δεν "τραβάει"

Προχτές, η αρχιεπισκοπή Αθηνών ανακοίνωσε ότι θα πάρει 3.370.000 (τρία εκατομμύρια τριακόσιες εβδομήντα χιλιάδες ευρώ) από τα ΕΣΠΑ για να φτιάξει καινούργιο site! Μιλάμε για το ακριβότερο site του κόσμου. Και δεν σηκώθηκαν οι πέτρες να δείρουν και την κυβέρνηση και την αρχιεπισκοπή. Ούτε ενδιαφέρθηκε κανένας πάρεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας. Λεφτά που υποτίθεται ότι έπρεπε να πάνε για ανάπτυξη. 

του Δημήτρη Φύσσα*

Και ο πιο καλόπιστος υποστηρικτής της θα απέφευγε να χαρακτηρίσει την κυβέρνησή μας "μεταρρυθμιστική", ιδιαίτερα μετά και το τελευταίο κρούσμα παλαιοκομματισμού: εννοώ το διορισμό έξι νέων υπουργών κι ενός υφυπουργού. Σύνολο εφτά νέα μέλη για το υπουργικό συμβούλιο, που έφτασε αισίως τα 48. Εντάξει, δεν είναι το μεγαλύτερο, αλλά αν σκεφτεί κανείς τόσο τις διακηρύξεις περί «ευέλικτου σχήματος» όσο και την οικονομική κρίση κι αν συγκρίνει με τον αριθμό των μελών έναν αιώνα πριν (τα μισά και λιγότερα στις κυβερνήσεις π.χ. του Ελ. Βενιζέλου), τότε απογοητεύεται.

Δεν είναι μόνο ότι θα πρέπει να πληρώσουμε εφτά ανθρώπους για να μην κάνουν απολύτως τίποτα –τι μπορεί να κάνει ο «αναπληρωτής υπουργός Μακεδονίας-Θράκης», τη στιγμή που και ο κανονικός υπουργός είναι παντελώς άχρηστος– στην Ελλάδα των 13 περιφερειαρχών, που είναι σχεδόν τοπικοί πρωθυπουργοί. Είναι ότι ο καθένας απ’ αυτούς θα θέλει γραμματείς και φαρισαίους και αστυνομικούς και λοιπούς παρατρεχάμενους και υπουργικά αυτοκίνητα και έξοδα παραστάσεως και δε συμμαζεύεται. 

Μερικά εκατομμύρια ευρώ θα πάνε στο βρόντο, άσε που όλο και κάποιος απ’ αυτούς θα χωθεί στο δημόσιο για να «σταδιοδρομήσει» σε μόνιμη θέση.

Η κυβέρνησή μας αρνείται να απολύσει έστω κι έναν επίορκο και καταδικασμένο τελεσίδικα δημόσιο υπάλληλο (ας είμαστε δίκαιοι: σ’ αυτό συμφωνούν και οι 300 της Βουλής, στο μόνο). Αρνείται να ψηφίσει έστω την αξιολόγησή τους. Δεν προχωρεί σε κανένα θεσμικό εκσυγχρονισμό. Διατηρεί πολλά από τα ειδικά μισθολόγια και συντεχνιακά προνόμια (δικαστές, φαρμακοποιοί, υπάλληλοι βουλής κ.λπ.). Δεν βελτιώνει καν τις εφορείες. 

Δεν την ενδιαφέρει η καταστροφή του ιδιωτικού τομέα, η ανεργία των μισθωτών και των αυτοαπασχολούμενων. Κι αν πιάνει σε κάποιο βαθμό μερικούς από τους στόχους του μνημονίου, αυτό οφείλεται αποκλειστικά στην αύξηση της φορολογίας και σε κάποιες πιέσεις της τρόικας που αποκαλύπτουν π.χ. συνταξιούχους-μαϊμούδες. Και, στο μεταξύ, ψήνεται ο καινούργιος φόρος για τα ακίνητα ή τα νέα χαράτσια όσο οι στόχοι δεν θα βγαίνουν.

Ο πρωθυπουργός κρύβεται αρκούντως, αφήνει τους υπουργούς του να φαίνονται (εύκολο είναι, οι περισσότεροι δεν κάνουν τίποτα απολύτως), ο ίδιος πρέπει να προστατευτεί, υποτίθεται ότι αποτελεί μη αναλώσιμο «εθνικό κεφάλαιο». 

Ο κ. Βενιζέλος, έχοντας επιπλεύσει (προσωρινά;) μετά τη λαίλαπα Λαγκάρντ, μας απειλεί με διάφορες νέες ρητορείες και λεξιλαγνείες που ανακαλύπτει κάθε τόσο. 

Ο κ. Κουβέλης και η ΔΗΜΑΡ του ψάχνονται σ’ ένα θλιβερό παιχνίδι ...