Η "γερμανική" Ευρώπη δεν ξέρει να διαπραγματεύεται αμοιβαία επωφελείς συμφωνίες - έχει συνηθίσει στην ...επωφελή μονομέρεια

Η ελληνική πλευρά απέρριψε το αιφνιδιαστικό τελεσίγραφο

Tasos Koronakis

 του Τάσου Αναστασίου

Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, τις τελευταίες μέρες και ώρες υπήρξε προσπάθεια γεφύρωσης των διαφορών με συνεχείς διαβουλεύσεις της νέας ελληνικής κυβέρνησης με ευρωπαίους ηγέτες και αξιωματούχους.

Το κείμενο, που θα αποτελούσε τη βάση συζήτησης στο Eurogroup, και στο οποίο η ελληνική πλευρά ήταν καταρχήν θετική, αντικαταστάθηκε με ένα τελείως διαφορετικό κείμενο που βρισκόταν σε ριζικά αντίθετη κατεύθυνση. Το κείμενο αυτό ζητούσε την παράταση του Μνημονίου, αναφέρουν πηγές του Μαξίμου.

Όπως γίνεται αντιληπτό, υποστηρίζουν, η ελληνική κυβέρνηση δεν μπορούσε να κάνει αποδεκτό ένα κείμενο που είναι σε πλήρη αντίθεση με την εντολή του ελληνικού λαού. Φαίνεται ότι κάποιοι δεν θέλουν διαπραγματεύσεις και επιμένουν να στηρίζουν ένα πρόγραμμα που έχει αποτύχει.

Σε όλη την ευρωπαϊκή ιστορία οι δημοκρατίες απέρριπταν τα τελεσίγραφα. Οι ευρωπαϊκές δημοκρατίες δεν εκβιάζουν και δεν εκβιάζονται, τονίζουν πηγές του Μαξίμου.

Γ. Σακελλαρίδης: "Δεν βλέπουμε τη διαπραγμάτευση σαν πόκερ, ούτε μπλοφάρουμε"

«Το ποιος είναι ανεύθυνος και ποιος είναι υπεύθυνος είναι υποκειμενικό... θα μπορούσα να απαντήσω και εγώ ότι η συμπεριφορά της Γερμανίας είναι ανεύθυνη» δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γ. Σακελλαρίδης σχολιάζοντας τις δηλώσεις Σόιμπλε, ενώ σημείωσε πως «θέλουμε λύση σε πολιτικό επίπεδο, δεν το βλέπουμε σαν πόκερ, ούτε μπλοφάρουμε». Μιλώντας στο παραπολιτικά fm ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, σχετικά με την προκλητική στάση του Β. Σόιμπλε, τόνισε πως επιθυμία της κυβέρνησης είναι να κλείσει το συντομότερο η συμφωνία με τους εταίρους, ούτως ώστε να αρχίσουν και οι νομοθετικές πρωτοβουλίες.

«Δεν μας αρέσει να τραβάμε το σκοινί, αλλά δεν μπορεί να τελειώσει η διαπραγμάτευση, αν δεν υπάρξει αμοιβαία επωφελής συμφωνία. Πρέπει να μπει ένα τέλος στον παραλογισμό» είπε χαρακτηριστικά και τόνισε πως η κυβέρνηση βρίσκεται σε διαρκείς διαβουλεύσεις με ευρωπαίους εταίρους και αρχηγούς κρατών καθώς «το πρόβλημα δεν λύνεται σε επίπεδο τεχνοκρατών με στόχο να βρεθεί λύση σε πολιτικό επίπεδο».

Λίγες ώρες πριν το Eurogroup, ο Β. Σόιμπλε είπε πως «λυπάται για τους Έλληνες», κάνοντας λόγο για «ανεύθυνη» συμπεριφορά εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία όπως είπε, αντιμετωπίζει το θέμα ως «ένα μεγάλο παιχνίδι πόκερ».

*πηγή stokokkino.gr

Το μπούμερανγκ άρχισε να στρίβει για την γερμανική οικονομία

Και το έργο μόλις άρχισε... 

Το μπούμερανγκ άρχισε να στρίβει

του Γιάννη Παπαδόπουλου (σημείωμα στο fb)

Στο άρθρο(*) μου της προηγούμενης εβδομάδας έθετα το ερώτημα «Με ποιο δικαίωμα δίνει μαθήματα μεταρρύθμισης η Γερμανία;» και παρέθετα, με αναλυτικά στοιχεία, τα πολλά και σοβαρά διαρθρωτικά προβλήματα από τα οποία υποφέρει το γερμανικό οικονομικό μοντέλο. Προτού περάσει μια εβδομάδα το άρθρο αυτό αποδείχτηκε προφητικό: την περασμένη Πέμπτη είδαν το φως της δημοσιότητας κάποια ιδιαίτερα ανησυχητικά οικονομικά στοιχεία για τη Γερμανία από τέσσερα οικονομικά ινστιτούτα της χώρας.

Μετά από τη σοβαρή προειδοποίηση της μείωσης του ΑΕΠ κατά 0,2% κατά το δεύτερο τρίμηνο, τα νέα δεδομένα μιλούν πλέον για μια μακροχρόνια στασιμότητα της γερμανικής οικονομίας. Δύο δείκτες προκαλούν ιδιαίτερη ανησυχία στους παράγοντες της αγοράς και τους πολιτικούς όλης της Ευρώπης: οι παραγγελίες της βιομηχανίας κατακρημνίστηκαν κατά 5,7% τον περασμένο Αύγουστο (η μεγαλύτερη συρρίκνωση των βιομηχανικών παραγγελιών από το απόγειο της κρίσης, τον Ιανουάριο του 2009) και η βιομηχανική παραγωγή μειώθηκε κατά 4% τον ίδιο μήνα (και εδώ πρόκειται για τη μεγαλύτερη πτώση εδώ και πέντε χρόνια). Υποτίθεται ότι η Γερμανία λειτουργούσε ως η ατμομηχανή της ευρωπαϊκής οικονομίας. Όμως τώρα διαπιστώνουμε ότι το μεγάλο καμάρι της, η βιομηχανία και ιδιαίτερα τα ενδιάμεσα κεφαλαιουχικά αγαθά που προμηθεύει σε όλο τον κόσμο, δεν είναι πια ικανό να την βγάλει απ’ τη στασιμότητα. Αυτό φαίνεται από τα μεγέθη που αφορούν το δεύτερο καμάρι της χώρας, τις δυναμικές της εξαγωγές, οι οποίες και αυτές σημείωσαν τη μεγαλύτερή τους μείωση από τον Ιανουάριο του 2009.

Βασική αιτία αυτής της απότομης χειροτέρευσης των δεικτών είναι, ασφαλώς, το ευρύτερο γεωπολιτικό περιβάλλον: η γερμανική οικονομία υποφέρει, όπως ήταν αναμενόμενο, από την ουκρανική κρίση και το ρωσικό εμπάργκο, αλλά και από την αύξηση της αστάθειας στη Μέση Ανατολή. Ακόμα περισσότερο, όμως, φταίει η στασιμότητα στην Ευρώπη, ιδίως στους σημαντικότερους εμπορικούς εταίρους της Γερμανίας, ήτοι στη Γαλλία, την Ισπανία και την Ολλανδία. Πολλοί νόμιζαν ότι η «γερμανική ατμομηχανή» μπορεί να κινητοποιηθεί μόνο απ’ τις εξαγωγές προς τρίτες χώρες. Έκαναν λάθος: ακόμα και εν μέσω κρίσης, το 40% των γερμανικών εξαγωγών κατευθύνεται στην ευρωζώνη. Και ουδέποτε υπήρξε καλή εμπορική πολιτική να πυροβολείς τους πελάτες σου στα πόδια.

Διότι περί αυτού ακριβώς πρόκειται: το μπούμερανγκ της καθολικά περιοριστικής πολιτικής στο όνομα της «οικονομικής προσαρμογής», αφού παρέσυρε σε «lowflation» (χαμηλό πληθωρισμό ή και αποπληθωρισμό με στασιμότητα ή και με ύφεση) τους εταίρους της, τώρα έστριψε και αρχίζει να έρχεται καταπάνω στην ίδια τη γερμανική οικονομία. Τα άμεσα αποτελέσματα αυτών των κακών νέων ήταν η νευρικότητα και οι καθοδικές πιέσεις στις ευρωπαϊκές αγορές λόγω της ανησυχίας σχετικά με την πορεία της οικονομίας στην ευρωζώνη, αλλά και με τα εμπόδια που θέτει μέχρι τώρα η Γερμανία στις κινήσεις της ΕΚΤ για την αναζωογόνησή της. Επίσης, από καθαρή χρονική σύμπτωση, το ΔΝΤ δημοσίευσε οικονομικά στοιχεία σε τρεις εκθέσεις που ετοιμάζει κάθε χρόνο πριν από τη γενική του συνέλευση και που φέτος δίνουν πιθανότητα 40% για μια νέα – τριπλή – ύφεση (triple dip) στην Ευρώπη και 20 με 30% στην εμφάνιση γενικευμένου αποπληθωρισμού (που στην Ελλάδα είναι γεγονός εδώ και 19 συνεχόμενους μήνες).

Όμως αν το δούμε διαλεκτικά, εδώ ταιριάζει αυτό που έλεγε ο Πρόεδρος Μάο: «Πολύ μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση!». Γιατί; Απλούστατα διότι οι Γερμανοί έχουν αποδείξει, απ’ την αρχή της κρίσης, ότι η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν είναι η ωμή μερκαντιλιστική και η οικονομικά εθνικιστική. Οπότε, η πτώση των εξαγωγών, η μείωση των παραγγελιών της βιομηχανίας, η συρρίκνωση της παραγωγής και οι προβλέψεις για μακροχρόνια στασιμότητα είναι μεν βραχυπρόθεσμα κακά νέα για τη γερμανική και ευρωπαϊκή οικονομία, αλλά και δυνάμει εξαιρετικά νέα για την Ευρωπαϊκή Ένωση, εφόσον μπορούμε να αρχίσουμε να αναμένουμε αύξηση της πολιτικής πίεσης για αλλαγή μίγματος πολιτικής και εντέλει, εξελίξεις. Το κρας τεστ των επόμενων εβδομάδων θα είναι η πίεση που ασκείται προς τη Γαλλία για περαιτέρω περικοπή δημόσιων δαπανών και οι πηγές χρηματοδότησης του πανευρωπαϊκού αναπτυξιακού σχεδίου Γιούνκερ. Αλλά περί αυτών στο άρθρο μου της επόμενης εβδομάδας.

(*) Το άρθρο:

ΜΕ ΠΟΙΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΔΙΝΕΙ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ;

Τον τελευταίο καιρό παρατηρείται πλειάδα άρθρων και βιβλίων από γερμανούς ως επί το πλείστον οικονομολόγους που θέτουν εν αμφιβόλω τη βιωσιμότητα του “γερμανικού οικονομικού θαύματος”

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, επ. καθηγητή ΠΑΜΑΚ

Ο Olaf Gersemann, διευθυντής των οικονομικών σελίδων της εφημερίδας “Die Welt”, γράφει σε άρθρο του: “Η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή δύναμη έχει ήδη μπει σε τροχιά οικονομικής παρακμής”. Ο Marcel Fratzscher, πρόεδρος του Ινστιτούτου Οικονομικής Έρευνας DIW, σε βιβλίο του με τίτλο “Η ψευδαίσθηση Γερμανία” (Die Deutschland-Illusion), που μόλις κυκλοφόρησε και έχει ήδη προκαλέσει μεγάλη συζήτηση, υποστηρίζει και αυτός το ίδιο. Τέλος ο γάλλος οικονομολόγος Philippe Legrain, πρώην οικονομικός σύμβουλος του προέδρου Barroso, γράφει ότι “η γερμανική οικονομία είναι δυσλειτουργική και το γερμανικό μοντέλο διαχέει αστάθεια, αποπληθωρισμό και κρίση αποεπένδυσης στην υπόλοιπη Ευρώπη”.

Με μία πρώτη ματιά αυτή η απαισιόδοξη εκτίμηση φαίνεται αδικαιολόγητη: Δεν είναι αλήθεια ότι η γερμανική κυβέρνηση κατάφερε να παρουσιάσει για πρώτη φορά από το 1969 έναν ισοσκελισμένο προϋπολογισμό και πως η χώρα έχει χαμηλή ανεργία, άριστη πιστοληπτική αξιολόγηση και παγκοσμίου φήμης επιχειρήσεις, που διαρκώς κατακτούν νέες αγορές; Ασφαλώς. Όμως ταυτόχρονα η Γερμανία υποφέρει από πολλά ...

Η απάτη εις βάρος της Ελλάδας

αναδημοσίευση από το Analyst.gr με άδεια των εκδοτών

Η ελληνική Βουλή, με πρωτοβουλία της κυβέρνησης, οφείλει να μην υποκύψει στις παράνομες πιέσεις της Τρόικας - απαιτώντας το λογιστικό έλεγχο του νέου χρέους, ο οποίος θα διευκόλυνε σημαντικά τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του. 

"Τα κράτη μέλη που υπόκεινται σε πρόγραμμα μακροοικονομικής προσαρμογής, διεξάγουν πλήρη έλεγχο των δημόσιων οικονομικών τους προκειμένου να εκτιμήσουν, μεταξύ άλλων, τους λόγους που οδήγησαν σε υπερβολικά υψηλά επίπεδα χρέους και να εντοπίσουν οποιαδήποτε πιθανή παρατυπία" (άρθρο 7, παράγραφος 9 του κανονισμού που υιοθετήθηκε το Μάιο του 2013 από την ΕΕ, το οποίο αφορά τις χώρες που υποβάλλονται σε ευρωπαϊκά «προγράμματα αναδιάρθρωσης» - πηγή).

Άρθρο:

Ο παραπάνω κανονισμός του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου και του συμβουλίου της 21ης Μαΐου του 2013 (αριθμός 472), θα ήταν σκόπιμο να αναγνωσθεί από όλους, με πολύ μεγάλη προσοχή - έτσι ώστε να μπορέσουν να συμπεράνουν τι ακριβώς προβλέπει, ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα. 

Μία χώρα που, αφενός μεν χρησιμοποιήθηκε με το χειρότερο δυνατό τρόπο ως «πειραματόζωο», αφετέρου υποχρεώθηκε, εξαπατήθηκε, εκβιάσθηκε καλύτερα σε μία σειρά συμβιβασμών - οι οποίοι είναι ανεπίτρεπτοι για μία δημοκρατική νομισματική ένωση, όπως η Ευρωζώνη.

Το γεγονός δε, σύμφωνα με το οποίο απορρίφθηκε το Νοέμβρη του 2012 από τη Βουλή η σύσταση μίας επιτροπής που θα ερευνούσε το χρέος, επιβεβαιώνει το συμπέρασμα μας - αφού φαίνεται πως πιθανότατα η πατρίδα μας εκβιαζόταν να αποφασίσει εναντίον των συμφερόντων της, ενώ οι Έλληνες εξαπατήθηκαν σαν ανόητοι (αφού τότε θα μπορούσαν και θα έπρεπε να προβούν σε στάση πληρωμών - άρθρο). 

Έχοντας βέβαια ανέκαθεν την άποψη ότι, το ελληνικό χρέος πριν από το 2010 δεν μπορεί να θεωρηθεί επαχθές, με βάση τα διεθνή δεδομένα (άρθρο), παρά το ότι ήταν απεχθές, αφού ένα μεγάλο μέρος του οφειλόταν στη διαφθορά (κάτι που όμως δεν ωφελεί από νομικής πλευράς), πιθανολογούμε πως το χρέος μας μετά το 2010 θα μπορούσε να έχει μία διαφορετική αντιμετώπιση - η οποία αναφέρθηκε στην πρόσφατη ανάλυση "Ρήξη ή αργός θάνατος".

Σε κάθε περίπτωση, οι δανειστές συμπεριφέρθηκαν στην Ελλάδα, όπως ακριβώς οι αμερικανικές τράπεζες στους ιδιοκτήτες ακινήτων, οι οποίοι τα είχαν αγοράσει με ενυπόθηκα δάνεια χαμηλής εξασφάλισης (sub primes) - με αποτέλεσμα να κατασχεθούν αργότερα.     

Με τη βοήθεια τώρα ενός κειμένου του κ. Eric Toussain, ο οποίος μελέτησε από νομικής πλευράς το θέμα (πηγή), το χρέος μας μετά το Μάιο του 2010 είναι πιθανότατα επαχθές και πρέπει να διαγραφεί. Ειδικότερα τα εξής: 

Το δημόσιο χρέος το 2009

Το ελληνικό χρέος που αντιπροσώπευε το 112,9% του ΑΕΠ το 2009, πριν την έκρηξη της ελληνικής κρίσης και την επέμβαση της Τρόικας, η οποία κατέχει πλέον το 80% αυτού του χρέους, έφτασε στο 180% σήμερα - σύμφωνα με τα νέα στοιχεία του λογιστηρίου του κράτους. Επομένως, η επέμβαση της Τρόικας προκάλεσε μια πολύ έντονη αύξηση του ελληνικού χρέους, καταστρέφοντας παράλληλα την ελληνική οικονομία και εξαθλιώνοντας την πλειοψηφία του πληθυσμού της χώρας μας.

Από το 2010 μέχρι το 2012, οι πιστώσεις που έδωσε η Τρόικα στην Ελλάδα, οδηγήθηκαν σε πολύ μεγάλο βαθμό στην εξόφληση των βασικών πιστωτών της, μέχρι εκείνη τη χρονική περίοδο - δηλαδή, στις ιδιωτικές τράπεζες των κυριότερων κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (αναφορά), αρχής γενομένης από τις γαλλικές και γερμανικές τράπεζες (γράφημα).

Όπως φαίνεται από το γράφημα, το 80% περίπου του ελληνικού χρέους ήταν στους ισολογισμούς των ιδιωτικών τραπεζών των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης - μόλις το 16,6% στις αμερικανικές. Οι γερμανικές και οι γαλλικές τράπεζες κατείχαν το 51% του συνόλου των τίτλων του ελληνικού χρέους.

Οι διασωθέντες τοκογλύφοι

Ένας λογιστικός έλεγχος του δημοσίου χρέους, θα τεκμηρίωνε πως οι ευρωπαϊκές ιδιωτικές τράπεζες αύξησαν πάρα πολύ τις πιστώσεις τους στην Ελλάδα, μεταξύ των ετών 2005 και 2009 - από τα 80 δις € στα 140 δις €, χωρίς να λαμβάνουν υπ' όψιν τους τις ρεαλιστικές δυνατότητες της Ελλάδας να τις αποπληρώσει. Οι τράπεζες ενήργησαν προφανώς καιροσκοπικά, τυχοδιωκτικά ίσως, επειδή θεώρησαν πως οι ευρωπαϊκές αρχές θα έσπευδαν να τις βοηθήσουν - σε περίπτωση που θα υπήρχαν προβλήματα.

Επομένως, το σχέδιο της υποτιθέμενης διάσωσης της Ελλάδας, το οποίο κατέστρωσαν οι ευρωπαϊκές αρχές με τη βοήθεια του ΔΝΤ, επέτρεψε στην πραγματικότητα στις τράπεζες μερικών ευρωπαϊκών χωρών, οι οποίες διαθέτουν αποφασιστική επιρροή στους ευρωπαϊκούς Θεσμούς, να συνεχίσουν να αποπληρώνονται από την Ελλάδα - ενώ ταυτόχρονα μετέφεραν το ρίσκο τους στα κράτη, μέσω της Τρόικας.

Ο λογιστικός έλεγχος λοιπόν θα ανέλυε κατά πόσο είναι «έννομο» αυτό το σχέδιο διάσωσης. Εάν ήταν δηλαδή σύμφωνο με τις συμβάσεις της ΕΕ, ειδικά με το άρθρο 125 - το οποίο απαγορεύει σε ένα κράτος μέλος, να «επωμιστεί» τις οικονομικές δεσμεύσεις ενός άλλου κράτους μέλους.

Οι δημόσιοι δανειστές του 2010 (τα 14 κράτη μέλη που ...

Forget it, Wolfgang...

της Κατερίνας Μπρέγιαννη*

Έτσι απλά, σταράτα θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι είπε, η ελληνική κυβέρνηση, ο ελληνικός λαός δια στόματος του υπ. Οικονομικών Γ. Βαρουφάκη στον ομόλογό του Β. Σόιμπλε κατά τη χθεσινή τους συνάντηση.

Ξεκάθαρα λοιπόν ο υπουργός Οικονομικών της χώρας στην κοινή συνέντευξή τύπου με τον γερμανό ομόλογό του είπε: «Δεν συμφωνήσαμε καν ότι διαφωνούμε!» αντιγυρίζοντας στον ομόλογό του που είπε την στερεότυπη ρήση σε διαφωνίες «συμφωνήσαμε ότι διαφωνούμε».

Ούτε καν σε αυτό δεν συμφώνησε η ελληνική κυβέρνηση και ορθώς γιατί το θέμα είναι με ποια οπτική επιλέγεις να σταθείς στα προβλήματα. Στατικά ή εξελικτικά και επειδή η ελληνική κυβέρνηση επιλέγει το διάλογο, δεν εντέλλεται και αυτό ήταν μια μεγάλη νίκη στα σημεία της χθεσινής συνάντησης.

Ανατρέχοντας στο παρελθόν, αντίστοιχη συμπεριφορά, δύσκολα μπορεί να βρεθεί με τις γνωστές εθελόδουλες κυβερνήσεις των προηγούμενων χρόνων και την υποτελή συμπεριφορά που περιέφεραν στο εξωτερικό προσβάλλοντας κατάφωρα τον ελληνικό λαό.

Στο πρόσφατο πάντως, μόνο ένα Forget it, Giannis… είχε λάβει η προηγούμενη κυβέρνηση όταν στις 16-04-2013 ο Γιάννης Στουρνάρας είχε θέσει το θέμα του κουρέματος του χρέους στον B. Σόιμπλε.

Σήμερα όμως γίνεται σαφές στους πάντες ότι η Ελλάδα δεν εκβιάζεται, η Δημοκρατία δεν εκβιάζεται και ότι η Ε.Ε. λειτουργεί με βάση τους δημοκρατικούς θεσμούς. Υπενθύμισε εύστοχα ο υπουργός Οικονομικών ότι αν παρεκκλίνουμε από αυτούς, η γιγάντωση του ναζιστικού εκτρώματος δεν θα παραμείνει απειλή και αυτό σίγουρα είναι κάτι που δεν το επιζητά η Γερμανία.

Ακόμα και στην περίπτωση που η διαδικασία αυτή δεν αποδώσει τα αναμενόμενα, το σίγουρο είναι ένα, ότι η χώρα επανέκτησε την ολότητά της. Από τις 25 Ιανουαρίου και μετά λειτουργεί ξανά ως ανεξάρτητο κράτος, μιλώντας επί ίσοις όροις με τους εταίρους της. Ο λαός της επανέκτησε την λαβωμένη του αξιοπρέπεια, που παρά τη βούλησή του, είχε απολέσει. Αυτό εκφράζεται στην κοινωνία και αρκεί μια βόλτα στους δρόμους για να το καταλάβεις. Έφυγε ο βραχνάς από πάνω μας και ξαναγίναμε κατά μία έννοια μια ολότητα, που διεκδικεί την αυτεξούσια ύπαρξή της. Καθαγιασμένη η έννοια του πατριωτισμού στην αριστερή συνείδηση απεκδύεται την επικίνδυνη καπήλευσή της από τους ακροδεξιούς και τους ναζήδες.

Και όπως ένας οικονομικός αναλυτής ανέφερε χθες, αφού κόπτονται τόσο πολύ για τον μέσο Ευρωπαίο φορολογούμενο που θα χάσει με ένα κούρεμα στο ελληνικό δημόσιο χρέος του 30%, ή του 40%, ας σκεφθούν πόσο θα κοστίσει στον ίδιο φορολογούμενο μια χώρα να αποφασίσει να φύγει από την ζώνη του Ευρώ. Όπως είπε ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας χθες στην ελληνική Βουλή, παρουσιάσαμε το πρόγραμμά μας τώρα είναι η σειρά της Γερμανίας να φέρει τις προτάσεις της.

Ήρθε η σειρά μας, τώρα, η κυβέρνηση το είπε, το Σύνταγμα το βροντοφώναξε, ο ελληνικός λαός ξαναβρήκε την αξιοπρέπεια και το ανάστημά του, η ιστορία δεν γυρίζει πίσω, και για όποιον δεν το κατάλαβε, ακόμα ήρθε η ώρα 2 χρόνια μετά να πούμε το δικό μας:

Forget it Σόιμπλε!

---

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα video από την πολυπληθή αυθόρμητη συγκέντρωση στήριξης της ελληνικής κυβέρνησης στο Σύνταγμα (Τετάρτη 5 Φεβρουαρίου 2015), τα οποία δημοσιεύτηκαν στα social media από το χρήστη vnousis και από το livemedia που μετέδιδε ζωντανά την διαδήλωση.

*πηγή avgi.gr

Το Βερολίνο έχει μια μεγάλη ευκαιρία με την Ελλάδα

The game of hypocrisy

του Μάκη Ανδρονόπουλου*

Αν η Ελλάδα είναι ειδική περίπτωση, όπως ισχυριζόταν το Βερολίνο, τότε η αντιμετώπιση της αποτυχίας του προγράμματος που εφαρμόστηκε, μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ειδική περίπτωση. Αν το πρόγραμμα είχε φτάσει στο τέλος του και η ελληνική πλευρά αρνείται να πάρει τα υπόλοιπα λεφτά (10 δισ. ευρώ plus) και ζητάει μια χρηματοδότηση γέφυρα, τότε ποιο είναι το πρόβλημα;

Η λογική είναι με το μέρος μας. 

Η Γερμανία πολώνει τα πράγματα γιατί δεν ανέχεται να αποδεχθεί ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο και ότι το πρόγραμμα απέτυχε. 

Εκτός κι αν αυτά εξυπηρετούν άλλους στόχους. Η κυβέρνηση Μέρκελ μεθυσμένη από τα θετικά αποτελέσματα του άκρατου μονεταρισμού ξέχασε την έννοια της «πολιτικής οικονομίας», δηλαδή την αλληλεπίδραση μεταξύ των πολιτικών και των οικονομικών θεσμών και διαδικασιών, με αποτέλεσμα η χώρα μας να οδηγηθεί σε βαθειά ύφεση και να αντιμετωπίσει ανθρωπιστική κρίση.

Η αντιμετώπιση της Ελλάδας από το Βερολίνο, όπως εκτυλίχθηκε τα τελευταία 24ωρα, είναι ωμή και επικίνδυνη, για την ίδια τη Γερμανία, την Ελλάδα και την Ευρώπη. 

Το Βερολίνο κάνει τα πάντα για να τινάξει τις γέφυρες στον αέρα. Είναι προφανές ότι θέλει να ακυρώσει εξ αρχής κάθε ελληνική προσπάθεια, ελέγχοντας τη ροή του χρήματος και να οδηγήσει τη χώρα στην υποταγή, σε μια προσπάθεια έκθεσης της ελληνικής κυβέρνησης και των Ελλήνων με το δόγμα «υποσχέσεις εις βάρος τρίτων δεν είναι ρεαλιστικές». Επιχειρεί να βάλει απέναντι στην Ελλάδα, την Σλοβακία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, το ΝΑΤΟ και ότι άλλο, μοχλεύοντας ανύπαρκτες αντιπαλότητες. 

Η κυβέρνηση του Βερολίνου παίζει ένα επικίνδυνο παιγνίδι της υποκρισίας…

Μία στάθμιση των δυναμικών

Η διαπραγμάτευση μεταξύ Ελλάδας – δανειστών που ξεκίνησε θα εκτυλιχθεί σε πολλά επίπεδα: το διπλωματικό, το επικοινωνιακό, το οικονομικό, το νομικό και το ηθικό. Ο κίνδυνος είναι η διαπραγμάτευση να μετατραπεί σε πολιτική ή ακόμη χειρότερα σε εθνική αντιπαλότητα. Όχι με την Ιταλία, όχι με το Παρίσι, όχι με τις Βρυξέλλες, ούτε καν την Σλοβακία, αλλά με το Βερολίνο. 

Αν η μάχη γίνει πολιτική και εθνική, το Βερολίνο θα έχει εγκαταλείψει το πεδίο της λογικής, όπως δυστυχώς έχει ξανασυμβεί στην ιστορία, και θα την δώσει μόνο του και χωρίς την υπεροχή της «γεωοικονομικής δύναμής» του. Από την πλευρά της η Αθήνα, όπως εκτυλίσσεται η τακτική της, διαφαίνεται ότι αυτή εντάσσεται σε μια «υψηλή στρατηγική» (ΣΣ: συντονισμένη ενεργοποίηση των συντελεστών της εθνικής ισχύος).

Η Αθήνα ζητά μια χρηματοδότηση-γέφυρα, χωρίς τρόικα και μνημόνιο κάτι που οι περισσότεροι συνομιλητές κατανοούν βαθειά, ώστε να προχωρήσει στην τελική διαπραγμάτευση για την διευθέτηση του χρέους (όπως έχουν δεσμευθεί οι δανειστές από το 2012) μέχρι τον Μάιο έναντι ενός προγράμματος μεταρρυθμίσεων «ελληνικής ιδιοκτησίας».

Το Βερολίνο τα αρνείται και εκτίθεται. Η εμμονή του με το διπλό εκβιαστικό χτύπημα, τη διαρροή του γερμανικού τελεσιγράφου στο Reuters, και η αιφνίδια απόφασή της ΕΚΤ να σφίξει τον κλοιό ρευστότητας απέναντι στο ελληνικό δημόσιο ακυρώνοντας το αξιόχρεο των εγγυήσεων του ελληνικού δημοσίου, αλλά και με την στάση του κ. Σόιμπλε, δημιουργούν συνθήκες μετωπικής σύγκρουσης στη Σύνοδο Κορυφής της 12ης Φεβρουαρίου. Θα δοκιμαστούν και οι δύο πλευρές. 

Το κακό είναι πως το Βερολίνο δεν έχει καταλάβει πόσο αποφασισμένοι είμαστε … Θα το αντιληφθεί μόλις πέσει στον τοίχο.

Στο διπλωματικό επίπεδο, ειδικότερα, -ήδη προεκλογικά- κερδίσαμε από τις Βρυξέλλες την αποκάλυψη πως δεν υπάρχει GREXIT και στη συνέχεια, την ομολογία των ξένων κατά τις επαφές Τσίπρα-Βαρουφάκη πως παίζουμε με τους ευρωπαϊκούς κανόνες και πως δεν εκβιάζουμε, ενώ είχαμε και την απρόσμενη διπλή στήριξη του Αμερικανού προέδρου Ομπάμα, ο οποίος θα συναντήσει τη Δευτέρα την καγκελάριο Μέρκελ. Εκεί θα παιχτεί το μεγάλο παιγνίδι. Οι Αμερικανοί αντιμετωπίζουν την Ελλάδα ως Lehman Bros και δεν θέλουν άλλα ατυχήματα…

Στο επικοινωνιακό επίπεδο κερδίσαμε πολύ περισσότερα. Κερδίσαμε την συμπάθεια των λαών και η Ελλάδα επανήλθε με θετικό τρόπο στο παγκόσμιο προσκήνιο. Ο Τσίπρας εδραίωσε το προφίλ του σοβαρού πολιτικού με γερό στομάχι, αλλά και ενός ελπιδοφόρου αγγέλου για την Ευρώπη. Ο Βαρουφάκης, πέρα από τα ειρωνικά σχόλια των πικρόχολων, καθιερώθηκε ως διεθνής σταρ της οικονομίας, με στιβαρή σκέψη και επιχειρήματα, που επαναφέρει την πολιτική στην οικονομία. Με την στιβαρότητά του, με τα οξφορδιανά του και με την ευγένειά του κάνει τους έλληνες υπερήφανους… Η στήριξη των 300 διανοουμένων, αλλά και δεκάδων άλλων προσωπικοτήτων 03ADει βαρύτητα και είναι ενθαρρυντική.

Στο οικονομικό επίπεδο οι ελληνικές ιδέες είναι καταφανώς λογικές, αφού στηρίζονται στο γεγονός ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο και οι προτάσεις που κατατίθενται «απελευθερώνουν» εν πολλοίς τους ευρωπαίους φορολογούμενους από ελληνικά βάρη. Η πολιτική του Βερολίνου αμφισβητείται, όπως άλλωστε, από δεκάδες οικονομολόγους διεθνούς κύρους. Ο νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν θεωρεί σωστό το ελληνικό σχέδιο…

Στο νομικό επίπεδο οι ελληνικές προτάσεις είναι σύμφωνες με το βιβλίο, δηλαδή είναι στο πλαίσιο του κοινοτικού κεκτημένου και στηρίζονται στις αρχές και τις αξίες της ΕΕ. Η επίκληση των «συμφωνηθέντων» από το Βερολίνο έχει σαθρή νομική βάση, καθώς ο τρόπος που «συμφωνήθηκαν» και κυρίως ο τρόπος που εφαρμόστηκαν τα «συμφωνηθέντα» αμφισβητήθηκε από το ίδιο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Στο ηθικό επίπεδο, οι θεωρίες για τους τεμπέληδες Έλληνες έχουν υποχωρήσει στην φοροδιαφυγή των ολιγαρχών. Σε ότι αφορά τον ελληνικό λαό, διαμορφώνεται στα διεθνή μέσα η πεποίθηση ότι η ακραία λιτότητα οδήγησε στην ανθρωπιστική κρίση, κατάσταση που δικαιώνει τους έλληνες να ζητούν τον τερματισμό της. Παράλληλα, η μετεκλογική ψυχική ανάταση των ψηφοφόρων αρχίζει να καταλαμβάνει τμήματα του ελληνικού λαού που δεν τάχθηκαν στο πλευρό του ΣΥΡΙΖΑ και διαμορφώνονται στο κοινωνικό πεδίο συνθήκες εθνικής ομοψυχίας.

Η Γερμανία, αντίθετα, είναι ήδη εκτεθειμένη, καθώς Βρυξέλλες (Κομισιόν) και Φραγκφούρτη (ΕΚΤ), αλλά και Ρώμη και Παρίσι έδειξαν με το δάχτυλο το Βερολίνο. Ουσιαστικά είπαν «βρείτε τα με τη Μέρκελ και εμείς εδώ είμαστε». 

Τι σημαίνει αυτό; 

Σημαίνει για τους Ευρωπαίους πολίτες ότι οι ηγεσίες τους είναι υποταγμένες στο Βερολίνο, κάτι στο οποίο δεν έχει κανένας συμφωνήσει επίσημα να συμβαίνει. 

Η αναποφασιστικότητα του Ολάντ να πάρει θέση απέναντι στην κα Μέρκελ δίνει πόντους στην Μαρί Λεπέν. 

Ο βοναπαρτισμός της καγκελαρίου θα προκαλέσει τριγμούς στη συμμαχία της με τους σοσιαλδημοκράτες. Όχι γιατί δεν υπηρετούν κι αυτοί τη στρατηγική του γερμανικού κεφαλαίου, αλλά γιατί φοβούνται ότι θα έχουν σοβαρές διαρροές από τα αριστερά τους. Το «σύνδρομο ΠΑΣΟΚ» κατατρέχει πολλά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα που έχουν υποταγεί στις αγορές και το νεοφιλελευθερισμό.

Το Βερολίνο έχει μια μεγάλη ευκαιρία με την Ελλάδα. Να αφήσει το δόγμα της machtpolitik, της πολιτικής ισχύος και να δει πως μπορεί να κατανοήσει την Ευρώπη των λαών και των ανθρώπων. Διαφορετικά, η υποκρισία του Βερολίνου θα αποκαλυφθεί και αυτό θα έχει συνέπειες.

*πηγή makisandronopoulos.blogspot.gr

Η Ευρώπη δεν χρειάζεται ηγέτη. Δημοκρατία και κοινωνικό κράτος χρειάζεται για να προχωρήσει στην πολιτική της ολοκλήρωση

Ανέφικτη μια Ευρώπη κατ' εικόνα και ομοίωση της Γερμανίας

του Μάκη Ανδρονόπουλου*

Η λατρεία των Γερμανών για τάξη και ομοιομορφία, όπως εκφράστηκε ρατσιστικά με απαράμιλλο περφεξιονισμό και αποτελεσματικότητα κατά τη ναζιστική περίοδο, φαίνεται πως παρέμεινε εν υπνώσει μέσα στο σώμα της γερμανικότητας και τώρα που το γερμανικό imperium είναι επικυρίαρχο στην Ευρώπη, ενεργοποιείται με διάφορες μορφές.

Πρόσφατο παράδειγμα, η πρόταση του κόμματος των Χριστιανοκοινωνιστών της Βαυαρίας, να μιλούν γερμανικά οι μετανάστες όχι μόνο στους δημόσιους χώρους, αλλά και μέσα στο σπίτι τους, είναι, χωρίς αμφιβολία, μια έκφανση της παθολογικής μανίας των Γερμανών για ομοιομορφία.

Εκεί όμως που η λατρεία της ομοιομορφίας άρχισε να παίρνει μια ολοκληρωτική έκφραση ήταν στην περίπτωση της δημιουργίας του κοινού νομίσματος, του ευρώ, που αφαίρεσε από τους Ευρωπαίους ανταγωνιστές τη δυνατότητα της υποτίμησης και έδωσε την ευκαιρία να αυξηθούν οι γερμανικές εξαγωγές καθώς το ευρώ ήταν φθηνότερο από το μάρκο, δημιουργώντας σημαντικά πλεονάσματα, σε αντίθεση με τον Νότο. 

Η κατάσταση οδηγήθηκε στην έκρηξη του χρέους, με αποτέλεσμα να κινδυνέψει η σημαντικότερη αγορά της Γερμανίας. Η λύση ήταν απλή, να μεταρρυθμιστούν οι εταίροι κατ΄ εικόνα και ομοίωση με την Γερμανία (1). Για όλους φτιάχτηκε το Σύμφωνο Σταθερότητας και η δήθεν Τραπεζική Ένωση και για όσους ζήτησαν βοήθεια, όπως η Ελλάδα, η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία, έπρεπε να ακολουθήσουν την συνταγή του Βερολίνου.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, η διαδικασία αποδείχθηκε δραματική. Στην ουσία ξεριζώθηκε μέσα από την δημοσιονομική εξυγίανση ολόκληρος ο παραγωγικός ιστός του ιδιωτικού τομέα, αλλά και το όλο μοντέλο ανάπτυξης, στη λογική «κάντε το όπως εμείς που έχουμε πετύχει». Αυτό εμπεριέχει μια ακλόνητη λογική, που όμως δεν ισχύει πάντα. Προϋποθέτει για να είναι η θεραπεία σωστή ότι η αντίληψη που έχεις για την δομή του ελληνικού συστήματος είναι η σωστή, η πραγματική, διαφορετικά χορηγείς λάθος φάρμακο.

Οι Γερμανοί δυσκολεύονται να κατανοήσουν τις πραγματικότητες. Τις βλέπουν με τα δικά τους γυαλιά και αυτό τους οδηγεί σε λάθος αντιλήψεις και λάθος πράξεις. Κι αυτό είναι κάτι παλιό και βαθύ. Ο Χέγκελ έλεγε «ότι είναι λογικό, αυτό είναι αληθινό… και ότι είναι αληθινό, αυτό είναι λογικό». 

Ο γερμανικός ιδεαλισμός αποτελείται από τεράστιες, εντυπωσιακές και ενίοτε πανέμορφες λογικές κατασκευές πάνω σε λάθος βάση. Είναι η «θρησκεία του εσχατολογικού ορθολογισμού» που οδηγεί σε επικίνδυνες απλουστεύσεις και εν τέλει στον ολοκληρωτισμό ή αν προτιμάτε, σε αυτό που αποκαλώ «γερμανικό φονταμενταλισμό» (2). 

Το γερμανικό κεφάλαιο και οι γερμανικές ελίτ θεωρούν αυτονόητο ότι πρέπει να επιβάλουν το κοινωνικο-οικονομικό τους μοντέλο σε κοινωνίες που έχουν άλλες δομές λειτουργίας, χωρίς αυτό να τις καθιστά λιγότερο ευρωπαϊκές, προκειμένου να λειτουργήσουν «λογικά» και παραγωγικά. Οι τραγικές επιπτώσεις αυτής της μεθόδου, δεν φάνηκαν μόνο στην περίπτωση της Ελλάδας, αλλά και της DDR την επομένη της ενοποίησης. Η βιαιότητα της προσαρμογής οδήγησε στην διάλυση του κοινωνικού ιστού.

Είναι σχέδιο με στόχο; Είναι ιστορική έξη; Ποιος μπορεί να απαντήσει; 

 Μπορεί, πάντως, η σύγχρονη Γερμανία να έχει εγκαταλείψει την εμμονή στη γενετική ομοιομορφία, τουλάχιστον έτσι δείχνει, αλλά εμμένει δραματικά στην εφαρμογή των μοντέλων που αυτή εφαρμόζει από όλους τους άλλους και μάλιστα, χωρίς να λαμβάνει υπ΄ όψιν το κόστος αυτής της επιβολής. 

Αυτή η μονομανία στην ομοιογένεια υποκρύπτει μια αντιληπτική δυσκολία στην ...

Ποιος φταίει για την κατάρρευση;

Ο Σαμαράς δείχνει την Αμφίπολή ΤΟΥ, στην mommy Μέρκελ - τι άλλο να κάνει....

Το ελληνικό Χρηματιστήριο και η ευρωζώνη σε ζώνες επιρροής
 
του Πέτρου Σταύρου*

Αν μας δείχνει κάτι καινούργιο η πρόσφατη ευρωπαϊκή κρίση, αυτό είναι ότι η ευρωζώνη έχει χωριστεί σε ζώνες επιρροής μεταξύ του οικονομικά ισχυρότερου κράτους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Γερμανίας, και του σημαντικότερου ανεξάρτητου θεσμού και ιδιοκτήτη του ευρώ, της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας (ΕΚΤ).

Οι πρόσφατες εξελίξεις, με την κατάρρευση του δείκτη του Χρηματιστηρίου Αθηνών και την ξαφνική άνοδο των επιτοκίων των ομολόγων, έχουν την αφετηρία τους στην ανακοίνωση του προέδρου της ΕΚΤ, Μ. Ντράγκι, στο Τζάκσον Χωλ περί ενός είδους ευρωπαϊκής "ποσοτικής χαλάρωσης"[1] — με την απαραίτητη όμως δημοσιονομική υποστήριξη των κρατών-μελών. Δεν πρόλαβε ωστόσο η ΕΚΤ να εισηγηθεί τα πρώτα νομισματικά μέτρα και η Γερμανία έδειξε τις διαθέσεις της. Απείλησε ακόμα και με δικαστική προσφυγή εναντίον της ΕΚΤ, εφόσον αυτή προχωρούσε σε πιο σοβαρά νομισματικά μέτρα, όπως η αγορά κρατικών ομολόγων μέσω του προγράμματος ΟΜΤ (Outright Monetary Transactions), γεγονός που θα σήμαινε την παραβίαση της Ευρωπαϊκής Συνθήκης, η οποία δεν επιτρέπει στην ΕΚΤ να διευκολύνει χρηματοοικονομικά τα κράτη-μέλη.
Στο πλαίσιο αυτό, η ΕΚΤ φρόντισε να διευκρινίσει πως τα νέα μέτρα που αναγκάζεται να λάβει για να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο του αποπληθωρισμού αφορούν και τον ελληνικό τραπεζικό τομέα, αλλά απαιτούν τις εγγυήσεις ενός προγράμματος επιτήρησης. Τα ίδια δήλωσε λίγες μέρες αργότερα και η επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου εν συνόλω για την ελληνική οικονομία. 

Τι συνέβη λοιπόν ξαφνικά, και εκεί που αναζητούνταν λύση πολιτικής μετονομασίας του Μνημονίου και μιας κάποιας διεξόδου, οι αγορές «αγρίεψαν» και τα ανέτρεψαν όλα; Φταίει άραγε ο ΣΥΡΙΖΑ, για την κατάρρευση του Χρηματιστηρίου, όπως προσπαθεί να μας πείσει η κυβέρνηση;

Όχι, και όποιος έχει, έστω και ακροθιγώς, μια συνολική εικόνα των ευρωπαϊκών εξελίξεων το αντιλαμβάνεται. Περισσότερο φταίει η ίδια η κατάρρευση της κυβερνητικής πολιτικής. Αλλά, και πάλι, η εξήγηση αυτή δεν αρκεί, καθώς το ζήτημα πάει σε μεγαλύτερο βάθος. 

Η ελληνική κυβέρνηση δεν δρούσε αυτοδύναμα, αλλά παράλληλα και σε τροχιά με τις κινήσεις της Τρόικας. Η «έξοδος» της Ελλάδας από το Μνημόνιο ήταν ένα σενάριο που δουλεύονταν και από την Ε.Ε.
Όλο τον τελευταίο καιρό είχε διαμορφωθεί η εντύπωση πως η Γερμανία, η Ε.Ε. συνολικά και το ΔΝΤ εξέταζαν τους όρους της αποχώρησης του τελευταίου από τα προγράμματα χρηματοδοτικής στήριξης. Φαίνεται πως η πρόθεση της ΕΚΤ να προχωρήσει στα πρώτα μέτρα ποσοτικής χαλάρωσης ανάγκασε τη Γερμανία να παρέμβει, διότι κινδύνευε η πολιτική νεομερκαντιλισμού και κρατικού νεοφιλελευθερισμού που ακολουθεί.

Ο συνδυασμός των προθέσεων της ΕΚΤ με την παρέμβαση της Γερμανίας ανέτρεψαν τα σχέδια «εξόδου» από το Μνημόνιο και ακύρωσαν τις προσπάθειες τόσο της ελληνικής κυβέρνησης να διασωθεί με έναν ευφημισμό των πολιτικών λιτότητας, αλλά και της Ε.Ε. να αναλάβει πλήρως το ελληνικό χρέος με πιο ευέλικτους όρους. Η μαζική φυγή επενδυτικών κεφαλαίων από την ευρωζώνη, λόγω αρνητικών προσδοκιών για την ευρωπαϊκή οικονομία και λόγω ανατίμησης του δολαρίου, έρχεται να συμπληρώσει τις αιτίες, να δυσκολέψει τον εξωτερικό δανεισμό και να ακυρώσει τα κυρίαρχα σενάρια «εξόδου». Μένει να δούμε αν θα ανατρέψει και τα σχέδια αναδιάρθρωσης του χρέους.

Είναι σαφές, λοιπόν, ότι η ευρωζώνη μπαίνει σε μια νέα περίοδο κρίσης, με χαρακτηριστικά τον αποπληθωρισμό, την πρώτη οικονομία της (τη γερμανική) να «σέρνεται», ενώ η δεύτερη και η τρίτη (η γαλλική και η ιταλική) βρίσκονται σε κανονική ύφεση. 

Η ΕΚΤ, για να αντιδράσει, αποφάσισε να επιβαρύνει τον ισολογισμό της με ένα τρισεκατομμύριο ευρώ. Η Γερμανία όμως θεωρεί ότι δεν πρέπει να απομακρυνθεί από τις πολιτικές λιτότητας και αποφυγής του «ηθικού κινδύνου».[2] 

Το ένα τρισεκατομμύριο ευρώ, έπειτα από αυτή τη διελκυστίνδα, φαίνεται ότι θα χρησιμοποιηθεί για την ενίσχυση των αξιόχρεων και ισχυρών οικονομιών της Ένωσης. Για τις αδύναμες και «ανήθικες» οικονομίες διατίθενται οι νέοι ευρωπαϊκοί θεσμοί χρέους (ESM), και όχι οι μη συμβατικές πολιτικές. 
Πρόκειται για μια ακόμα διαφορά μεταξύ της αμερικάνικης και της ευρωπαϊκής νομισματικής πολιτικής: η πρώτη αφορά όλη τη «ζώνη του δολαρίου», ενώ η δεύτερη μόνο τη ζώνη των ισχυρών οικονομιών του ευρώ.

Η διαπίστωση αυτής της διάστασης της ευρωπαϊκής κρίσης οδήγησε τις αγορές να αντιδράσουν κατ’ αυτό τον τρόπο. Το ιδιότυπο ενωσιακό zoning δεν είναι απλώς μια Ευρώπη δύο «ταχυτήτων», αλλά και δύο «επιταχύνσεων». Οι δύο ταχύτητες μπορεί να συνιστούν μια ανισομερή σχέση, αλλά εντός αυτής και οι δύο τρέχουν. 

Οι διαφορετικές επιταχύνσεις όμως μπορούν να προκαλέσουν πολλαπλά εμφράγματα, ακινητοποιώντας εντελώς τις οικονομίες.

Η νέα ευρωπαϊκή κρίση οφείλεται στην οικονομική κατάσταση της Γαλλίας και της Ιταλίας, καθώς και στο είδος της ισορροπίας μεταξύ ...

Ξεπέρασε το πριν από την κρίση επίπεδο απασχόλησης η οικονομία των ΗΠΑ

του Πέτρου Ζερβού (efsyn.gr)

O βασικός στόχος της οικονομικής πολιτικής είναι η απασχόληση. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά λόγια του αέρα

Εδώ έχουμε γερμανικό οικονομικό εθνικισμό, ευρωκοινοβούλιο που βουλεύεται αλλά δεν κυβερνά και "τα σοϊμπλάκια" ΥπΟικ, εκεί ομοσπονδία, FED και γνώση των πολιτικών new deal - ιδού τα χειροπιαστά αποτελέσματα: (ΑΣ)

του οικονομολόγου Κώστα Μελά από το ιστολόγιό του*

Η οικονομία των ΗΠΑ δημιούργησε 217.000 θέσεις εργασίας το Μάιο καλύπτοντας τα κενά που είχαν δημιουργηθεί τον περασμένο χειμώνα. Το ποσοστό ανεργίας παρέμεινε στο 6,3%. Με τη δημιουργία των νέων θέσεων εργασίας η αμερικανική οικονομία επέτυχε ένα συμβολικό στόχο: υπερέβη το επίπεδο απασχόλησης πριν από την κρίση του 2008 , με 138,5 εκατομμύρια εργαζόμενους. Χρειάστηκαν έξι χρόνια για αυτή την επιτυχία . Πρώτη φορά μετά τον Β’ΠΠ χρειάστηκε τόσος χρόνος.

Σύμφωνα με αυτά τα αποτελέσματα η FED φαίνεται να προσανατολίζεται στη συνέχιση του tapering, δηλαδή της μείωσης αγοράς χρεογράφων από τη δευτερογενή αγορά . Υπολογίζεται ότι μέχρι τον Οκτώβριο θα έχει τερματίσει αυτές τις πολιτικές. Όμως τα επιτόκια θα εξακολουθήσουν να παραμένουν στα σημερινά χαμηλά επίπεδα για ακόμη μεγάλη διάρκεια.

Με απλά λόγια οι ΗΠΑ ακολουθώντας σε μεγάλο βαθμό, την ενδεδειγμένη οικονομική πολιτική , δηλαδή την πολιτική προσανατολισμένη στο στόχο της απασχόλησης και της μείωσης της ανεργίας, κατάφεραν κάτι που η ΕΕ αρνείται πεισματικά να κατανοήσει: ο βασικός στόχος της οικονομικής πολιτικής είναι η απασχόληση. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά λόγια του αέρα.

Κεραυνοί Χάμπερμας κατά των ηγετών του SPD: "Η γερμανική κυβέρνηση εξευτελίζει ολόκληρους λαούς"

Εισαγωγικό  Σταύρος Καπάκος (από την Αυγή) 

Ο αειθαλής Χιούργκεν Χάμπερμας είναι ένας από τους πιο σημαντικούς στοχαστές της μεταπολεμικής Ευρώπης. Η αντίληψή του για το πολιτικό φαινόμενο και το διαβουλευτικό μοντέλο διακυβέρνησης ήταν αυτή που ουσιαστικά εφαρμόστηκε στη Γηραιά Ήπειρο. Απλοποιώντας τα πράγματα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Χάμπερμας είναι υπέρ της ορθολογικής σύγκλισης των απόψεων. Η αντίληψη αυτή δεν πρέπει να εξετάζεται ως καθολικής ισχύος, που εφαρμόζεται δηλαδή παντού και πάντα, ανεξάρτητα από τη συγκυρία και τους συσχετισμούς δύναμης. Το διαβουλευτικό μοντέλο πολιτικής με στόχο τη σύγκλιση των απόψεων και την επίτευξη της συναίνεσης έχει ορισμένες θεμελιώδεις προϋποθέσεις και δεν εξαντλείται στη διαδικασία διαλόγου από την οποία υποτίθεται ότι προκύπτει ορθολογική σύγκλιση των απόψεων.
Η αντίληψη του Χάμπερμας προϋποθέτει ανάπτυξη και κοινωνικό κράτος. Δηλαδή πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα χωρίς τα οποία η διαδικασία πολιτικής νομιμοποίησης πάσχει, επομένως και η ίδια η έννοια της συναίνεσης δεν είναι ουσιαστική αλλά τυπική, προϊόν πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας. Ο ίδιος ο Χάμπερμας, τα τελευταία χρόνια, έχει επικρίνει τη μεταλλαγή της Ευρώπης, που τορπιλίζει τις προϋποθέσεις λειτουργικής εφαρμογής του διαβουλευτικού μοντέλου.
Ενδεικτική της αντίληψης του Χάμπερμας, η οποία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σοσιαλδημοκρατική και δεν έχει σχέση με τον τιμωρητικό προτεσταντισμό της Μέρκελ, είναι η σκληρή κριτική που άσκησε στους ηγέτες τους SPD κατά τη διάρκεια προεκλογικής συγκέντρωσης στη Γερμανία. Τα είπε έξω από τα δόντια μιλώντας μπροστά στον Σουλτς και τον Γκάμπριελ, τον υποψήφιο για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τον πρόεδρο και αντικαγκελάριο του κόμματος αντίστοιχα. "Ξεχάσατε εντελώς το προεκλογικό σας σύνθημα για αμοιβαιοποίηση του χρέους, ξεχάσατε την επαγγελία για αλλαγή πολιτικής και συνεχίζετε την πολιτική που ενέχει τον κίνδυνο μιας γερμανικής Ευρώπης" είπε απευθυνόμενος στα έκπληκτα ηγετικά στελέχη του SPD. Η πολιτική αυτή "δεν αντιμετωπίζει τις αιτίες της κρίσης" και "εξευτελίζει ολόκληρους λαούς" στις υπερχρεωμένες χώρες είπε ο κορυφαίος φιλόσοφος στην παρέμβασή του.
Φαίνεται πως ο Χάμπερμας συνεχίζει να έχει στο πολιτικό του DNA κάτι από την κριτική σκέψη της σχολής της Φραγκφούρτης, της οποίας άλλωστε υπήρξε εξέχον στέλεχος, ενώ οι σοσιαλδημοκράτες αρκούνται στην τεχνική τής εξουσίας, προσβλέποντας μόνο στην απάλυνση των επιπτώσεων από την πολιτική της Μέρκελ.

Χάμπερμας: Η γερμανική κυβέρνηση εξευτελίζει ολόκληρους λαούς 
Δριμεία κριτική του μεγάλου φιλόσοφου και στους Σοσιαλδημοκράτες

του Νίκου Χειλά από το ΒΗΜΑ

Η Gro Ko είναι μονόπλευρη. Ο μεγάλος κυβερνητικός συνασπισμός Χριστιανοδημοκρατών - Σοσιαλδημοκρατών ασκεί "πολιτική, που είναι καθαρά φιλική προς τους επενδυτές", τα μέτρα που παίρνει "δεν αγγίζουν στο παραμικρό τις αιτίες της κρίσης". Και το τίμημα για την επιστροφή των επενδυτών στις υπερχρεωμένες χώρες είναι "ο πολιτικός εξευτελισμός ολόκληρων λαών". 

Με αυτούς και άλλους παρόμοια δραστικούς χαρακτηρισμούς «στόλισε» το βράδυ της Κυριακής στο Πότσδαμ ο Γιούργκεν Χάμπερμας τους ηγέτες των γερμανών Σοσιαλδημοκρατών. Η αφορμή γι αυτό ήταν μια εκδήλωση του κόμματος ενόψει των ευρωεκλογών. Δίπλα του, στο τραπέζι των ομιλητών, ο πρόεδρος του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου και επικεφαλής του ψηφοδελτίου των ευρωπαίων Σοσιαλδημοκρατών Μάρτιν Σουλτς και ο πρόεδρος του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος και αντικαγκελάριος Σίγκμαρ Γκάμπριελ. 

Βασικά, ο κ.Χάμπερμας, που είναι διεθνώς ο μεγαλύτερος εν ζωή φιλόσοφος, είχε προσκληθεί για να δώσει «αίγλη» στη συγκέντρωση και θάρρος στους υποψήφιους που μάχονται για τις έδρες του νέου ευρωκοινοβουλίου. 

Το αντίθετο συνέβη. 

Αγνοώντας κάθε «σαβουάρ βιβρ», ο συγγραφέας της "Θεωρίας της επικοινωνιακής πράξης" καυτηρίασε με τις πιο οξείς εκφράσεις τη στροφή 180 μοιρών που έκαναν οι Σοσιαλδημοκράτες σε ευρωπαϊκά θέματα από τη στιγμή που μπήκαν στην κυβέρνηση υπό την Άνγκελα Μέρκελ.

"Ξεχάσατε εντελώς το προεκλογικό σας σύνθημα για αμοιβαιοποίηση των χρεών" λέει. Τα ευρωομόλογα είναι πλέον ξένη λέξη. Και ακόμα περισσότερο, προσθέτει, ξεχάσατε τη μεγάλη επαγγελία σας για "αλλαγή πολιτικής" – η γραμμή της κυβέρνησης συνασπισμού φέρει σαφή χριστιανοδημοκρατική υπογραφή. 

Το αποκορύφωμα της κριτικής του: Η προηγούμενη κυβέρνηση Χριστιανοδημοκρατών-Ελεύθερων Δημοκρατών εκμεταλλευόταν ασύστολα την "μισο-ηγεμονική θέση της Γερμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση". Η νέα κυβέρνηση "δυστυχώς τη συνεχίζει» - κάτι που εμπεριέχει «τον κίνδυνο μιας γερμανικής Ευρώπης".

Σειρήνες συναγερμού, καμπανάκι κινδύνου; Κάθε άλλο. 

Ο πρώτος συνομιλητής του κ.Χάμπερμας έκανε πως δεν καταλάβαινε. "Σαν ...

Η Γερμανία επιβάλλει σε όλους το σύστημά της, αλλά δεν είναι πρόθυμη να αναλάβει τις ευθύνες του ηγεμόνα

Οι κίνδυνοι του έτους 2014

Τι κοινό έχουν το 1914 και το 2014; Δυστυχώς πολλά. Η σημερινή κατάσταση της ευρωκρίσης θυμίζει σχεδόν μοιραία τους μήνες πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Άνγκελα Μέρκελ το έχει αντιληφθεί - αλλά παρ' όλα αυτά δρα λάθος.

του Βόλφγκανγκ Μίνχαου*

Είστε στ' ανοιχτά του πελάγους και μαίνεται η καταιγίδα. Τα καταφέρνετε, επιβιώνετε, η καταιγίδα κοπάζει. Βγάζετε ομπρέλα για τον ήλιο. Ή ανοίγετε ένα μπουκάλι. Λίγες ώρες αργότερα συνειδητοποιείτε ότι η ηρεμία είναι απατηλή. Η καταιγίδα δεν πέρασε. Απλώς βρεθήκατε για λίγο στο μάτι της.

Έτσι βλέπω την οικονομία στο τέλος του 2014. Αυτό που με εξέπληξε ωστόσο ήταν ότι έτσι τη βλέπει και η Άνγκελα Μέρκελ. Σύμφωνα με ρεπορτάζ της γαλλικής Le Monde, η Μέρκελ εξερράγη στο δείπνο της τελευταίας συνόδου κορυφής της Ε.Ε. Το ευρώ θα τιναχθεί στον αέρα, είπε η καγκελάριος, εάν τα κράτη-μέλη δεν αρχίσουν να μεταρρυθμίζουν τις οικονομίες τους.

Και μετά αναφέρθηκε σε ένα βιβλίο, που διάβασε πρόσφατα: "Οι υπνοβάτες - πώς η Ευρώπη οδηγήθηκε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο", του Κρίστοφερ Κλαρκ, μια από τις καλύτερες αναλύσεις για την προϊστορία αυτού του πολέμου. 

Οι αναλογίες που ήθελε να αναδείξει η Μέρκελ είναι προφανείς: Βρισκόμαστε σε μια επικίνδυνη εποχή, από άποψη οικονομικής πολιτικής. Κι αν δεν κάνουμε κάτι, οδεύουμε ολοταχώς σε... ατύχημα, με ανυπολόγιστες συνέπειες. Η καγκελάριος έμοιαζε πράγματι νευρική.

Μπακάλικα, υπάρχουν δύο αναλύσεις της κρίσης, μια συντηρητική - διαρθρωτική και μια ευρω-ομοσπονδιακή. Είναι εντελώς διαφορετικές, αλλά κάποια στιγμή φτάνουν στο ίδιο συμπέρασμα.

• Σύμφωνα με τη συντηρητική ανάλυση -αυτήν της Μέρκελ-, πρέπει κανείς να σφίξει τη νομισματική και τη δημοσιονομική πολιτική, να υποταχθεί σε αυστηρούς κανόνες και να σταθεροποιήσει με τέτοιον τρόπο τις αγορές ώστε όλα τα σοκ να τα διαχειριστεί η πραγματική οικονομία. 
• Η ευρω-ομοσπονδιακή ανάλυση παρατηρεί πρώτα απ' όλα ότι όλες οι νομισματικές ενώσεις του παρελθόντος κατέρρευσαν όταν δεν μετεξελίχθηκαν σε πολιτική ένωση. Γι' αυτό η αντιμετώπιση της ευρωκρίσης απαιτεί τη δημιουργία μιας κρατικής οντότητας σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η οποία να διαθέτει ένα μίνιμουμ σε οικονομικοπολιτική κυριαρχία - μεταξύ άλλων το δικαίωμα να βάζει φόρους και να δανείζεται.

Και οι δύο πλευρές έχουν λόγο να είναι απαισιόδοξες.
Η συντηρητική καγκελάριος βλέπει με τρόμο ότι η Γαλλία, η Ισπανία και η Ιταλία δεν έχουν καμία διάθεση να μοιάσουν στη Γερμανία.
Οι ευρω-ομοσπονδιακοί, όπως εγώ, είμαστε βαθιά απογοητευμένοι που η Ευρωζώνη δεν θα αποκτήσει ούτε πραγματική νομισματική ένωση ούτε πραγματική τραπεζική ένωση. Οι αποφάσεις της τελευταίας εβδομάδας για τις τράπεζες είναι μόνο ένα κακό αστείο. Κάθε χώρα θα παραμείνει υπεύθυνη για τον τραπεζικό της τομέα. Ο βασικός στόχος να διαχωριστούν τα ρίσκα των τραπεζών από αυτά των κρατών δεν επιτεύχθηκε. Αντίθετα, η τραπεζική ένωση είναι μια ακόμη πολύπλοκη διαχειριστική διαδικασία.

Δεν αντιμετωπίζουμε, δηλαδή, την ευρωκρίση ούτε με την πολιτική ολοκλήρωση ούτε με μηχανισμούς συμμόρφωσης στις αγορές. Και οι δυο πλευρές βγαίνουν χαμένες. Η κρίση παραμένει αήττητη.

Στο μεταξύ, η ευρωπαϊκή οικονομία υποφέρει εγκλωβισμένη σε μια επικίνδυνη αλυσιδωτή αντίδραση: Οι τράπεζες μειώνουν το ρίσκο τους, δανείζοντας λιγότερο τις επιχειρήσεις, γεγονός που οδηγεί σε επιπλέον έλλειψη ρευστότητας στην ...

Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω...

του Θοδωρή Σκυλακάκη*

Για να "εορταστεί" με την ευκαιρία της ημέρας ο "ηρωικός" γερμανικός αγώνας κατά του μαύρου χρήματος – και καθώς η Ζήμενς επαναλαμβάνει πλέον τις κερδοφόρες δραστηριότητές της με το ελληνικό κράτος μετά τη συμφωνία που ψήφισαν τα ελληνικά κυβερνητικά κόμματα που είχαν κατηγορηθεί ως παραλήπτες του μαύρου χρήματος- "δώρο" στους αναγνώστες της σελίδας σήμερα ολόκληρη η έκθεση του ΟΟΣΑ για τη μεταχείριση από τη Γερμανία του θέματος της δωροδοκίας ξένων αξιωματούχων.

Για όσους δεν έχουν το χρόνο να διαβάσουν όλο το κείμενο και να διατρέξουν τις γραφειοκρατικές του λεπτομέρειες παραθέτω ένα μόνο μικρό απόσπασμα της έκθεσης του ΟΟΣΑ σε δική μου μετάφραση:

" 134. Με βάση την παράγραφο 153α του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, ο δράστης μπορεί να κατ’ αρχήν εξαιρεθεί από τη δίωξη όποτε το "δημόσιο συμφέρον" δεν απαιτεί πλέον τη δίωξη της υπόθεσης. Ο δράστης, που πρέπει να συναινέσει στη διαδικασία, αποκτά κάποιες υποχρεώσεις π.χ. να αποζημιώσει για την ζημιά, πληρώνοντας κάποια χρήματα στο ταμείο του δημοσίου (ένα "άτυπο πρόστιμο") ή σε ένα φιλανθρωπικό οργανισμό κ.λπ. Η Γερμανία υπογραμμίζει ότι οι υποχρεώσεις αυτές ισοδυναμούν με κυρώσεις.

135. Οι κύριοι εξεταστές (σ.σ. του ΟΟΣΑ) έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον στις ειδικές συνθήκες υπό τις οποίες το άρθρο 153α μπορεί να εφαρμοστεί, λόγω της συχνής χρήσης στο κλείσιμο υποθέσεων στη Γερμανία μετά τη Φάση 2 (σ.σ. εφαρμογής της συνθήκης του ΟΟΣΑ κατά της δωροδοκίας ξένων αξιωματούχων). Σύμφωνα με στοιχεία που προέρχονται από τις γερμανικές αρχές, προκύπτει ότι μεταξύ του 2006 και του 2010 χρησιμοποιήθηκε σε 35 περιπτώσεις από τις 69, δηλαδή σε πάνω από το 50% των περιπτώσεων (σ.σ. δωροδοκίας ξένων αξιωματούχων). Ενώ οι συμφωνίες αυτές θεωρητικώς είναι διαθέσιμες μόνο όταν το "δημόσιο συμφέρον" δεν απαιτεί πλέον τη δίωξη της υπόθεσης, το υψηλό αυτό ποσοστό απεικονίζει ότι η έννοια του "δημοσίου συμφέροντος" στη δίωξη μπορεί να επηρεαστεί από ένα αριθμό παραγόντων ιδίως όταν αφορά τη δωροδοκία ξένων αξιωματούχων."

Κοινώς πολύ ενοχλούνται με το μαύρο χρήμα ...των άλλων, αλλά με το δικό τους μπορούν να δείξουν μεγάλη κατανόηση. Ακόμα και όταν πηγαίνει για να συντηρήσει τη διαφθορά πολιτικών και κομμάτων σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης, όπως η Πορτογαλία και η Ελλάδα! 

Ακολουθεί για όσους θέλουν δεύτερη ανάγνωση και το αγγλικό απόσπασμα
«134. Pursuant to section 153a CCP, the offender may be provisionally exempted from prosecution where the “public interest” no longer requires the prosecution of the case. The offender, who must consent to the procedure, becomes subject to certain obligations e.g. compensating for the damage, paying a certain amount of money to the Treasury (“informal fine”) or to a charitable organisation etc. Germany underlines that these obligations are tantamount to sanctions.
135. The lead examiners paid special attention to the conditions under which section 153a CCP can be applied, due to its frequent use in the settlement of cases in Germany since Phase 2. According to data provided by the German authorities, it emerges that between 2006 and 2010, it was used in 35 cases out of 69, i.e. in over 50% of cases. While such settlements are theoretically only available where the “public interest” no longer requires the prosecution of the case, this high proportion illustrates that the notion of “public interest” in prosecution can be mitigated by a number of factors in particular as it applies to foreign bribery.»

http://www.oecd.org/daf/anti-bribery/anti-briberyconvention/Germanyphase3reportEN.pdf
www.oecd.org

*από την σελίδα του ευρωβουλευτή και μέλους της ΚΕ της Δράσης, στο facebook

Η 'Ανγκελα Μέρκελ έχει δίκιο!

των Στεφάν Κοσέ και Ρομπέρ Ροσφόρ*
Angela Merkel a raison
©Le Monde - Προοδευτική Πολιτική

Η νομισματική ενότητα της Ευρώπης προϋποθέτει τη σημαντική εκχώρηση δημοσιονομικής κυριαρχίας από τα κράτη-μέλη προς τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Οι πρόσφατες προτάσεις της 'Ανγκελα Μέρκελ (Angela Merkel) και της «χριστιανικής δημοκρατικής ένωσης» (CDU) για αλλαγή των ευρωπαϊκών συνθηκών σηματοδοτούν μια σημαντική πρόοδο σε αυτή την κατεύθυνση. Η Γερμανία είναι έτοιμη, μας διαβεβαιώνει η Γερμανίδα καγκελάριος. Αλλά θα τολμήσει να την ακολουθήσει τόσο μακριά ο Νικολά Σαρκοζί (Nicolas Sarkozy); Οι γερμανικές προτάσεις είναι τόσο φιλόδοξες, που στη Γαλλία προκάλεσαν αμηχανία.

Οι πιο κυνικοί θεωρούν πως η Γερμανίδα καγκελάριος απλά κάνει έναν πολιτικό ελιγμό, με σκοπό να μεταφέρει την τρέχουσα συζήτηση από το πεδίο της βραχυπρόθεσμης διαχείρισης της κρίσης του ευρώ -και ιδίως το ρόλο που θα όφειλε να παίξει η «ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα» (ΕΚΤ)- προς εκείνο των ευρωπαϊκών θεσμών, χωρίς καν να πιστεύει πως οι προτάσεις της είναι πραγματοποιήσιμες. Στο κάτω-κάτω, δεν πάνε παρά λίγες μόνο μέρες που αντί να συζητά την ομοσπονδιακή προοπτική, η Γερμανία διερευνούσε την εξευτελιστική για την Ευρώπη πιθανότητα να καλέσει κινεζικά κεφάλαια για να διασώσουν το κοινό νόμισμα. Για άλλους δεν είναι εκεί το πρόβλημα: η μεταρρύθμιση των συνθηκών δε θα επιλύσει την κρίση που ταλανίζει την ευρωζώνη και την Ευρώπη. Απόλυτη προτεραιότητα έχει σήμερα η βραχυπρόθεσμη διαχείριση της κρίσης. Ελάχιστοι είναι οι υποστηρικτές των γερμανικών προτάσεων.

Οι φόβοι της γερµανίδας νοικοκυράς

του Νίκου Μουζέλη*

Για να καταλάβουµε την εντεινόµενη ευρωπαϊκή κρίση, καθώς και πού αυτή µας οδηγεί, πρέπει να επικεντρωθούµε στην κυρίαρχη γερµανική πολιτική έναντι των υπερχρεωµένων οικονοµιών της ευρωζώνης.

Το κράτος ως νοικοκυριό

Κατά τη γερµανίδα καγκελάριο, όπως ο νοικοκύρης δεν πρέπει να ξοδεύει περισσότερα από αυτά που κερδίζει, το ίδιο ισχύει και για το κράτος. Μια «σώφρων» κυβέρνηση πρέπει πάντα να ισορροπεί έσοδα και έξοδα. 

Η παραπάνω ιδέα ακούγεται προφανής αλλά είναι άκρως παραπλανητική. Γιατί αγνοείται η έννοια του χρόνου, πιο συγκεκριµένα του timing στα αγγλικά. 

Οταν ο κύριος στόχος δεν είναι η νοικοκυροσύνη αλλά η υπέρβαση της ύφεσης, ο Keynes είναι πιο χρήσιµος από τον Friedman. 

Βέβαια και η νοικοκυροσύνη και η ανάπτυξη είναι επιθυµητές αξίες. Το πρόβληµα όµως είναι πότε πρέπει να δίδεται περισσότερη έµφαση στην πρώτη και πότε στη δεύτερη. 

Οπως βλέπουµε σήµερα, η έµφαση στη νοικοκυροσύνη, δηλαδή στο «σφίξιµο της ζώνης», µειώνει τη ζήτηση, συρρικνώνει την οικονοµία και εντείνει την ανεργία. 

Η κυρία Μέρκελ, ως τυπική γερµανίδα νοικοκυρά, επιµένει ότι η ανάπτυξη προϋποθέτει δηµοσιονοµική πειθαρχία. Πρώτα επιβολή λιτότητας στους «σπάταλους» Νοτιοευρωπαίους και µετά ανάπτυξη. Είναι ακριβώς αυτή η νεοφιλελεύθερη µυθολογία που εντείνει την ύφεση στην ευρωζώνη. 

Ώρα να πληρωθούν γερμανικές αποζημιώσεις!

του Sebastian Mallaby 

από FT.com - euro2day

Τους τελευταίους 18 μήνες, η Γερμανία έχει δοκιμάσει όλα τα κόλπα για να περιορίσει τη συμμετοχή της στις ευρωδιασώσεις. 

Έχει επιβάλει εξοντωτικές λιτότητες σε χρεοκοπημένες χώρες. Έχει βάλει στη μέση το ΔΝΤ. Έχει προσπαθήσει να πετάξει το μπαλάκι στην Κίνα. Έχει ανακαλύψει μια απίθανη και μάταιη εμμονή με τη μόχλευση του European Financial Stability Facility. 
Όλα αυτά τα κόλπα έχουν αποτύχει παταγωδώς και η ήπειρος πλησιάζει την άβυσσο, ενώ και η ίδια η Γερμανία υφίσταται την ταπείνωση μιας αποτυχημένης δημοπρασίας ομολόγων. 

Έχει έρθει η στιγμή να αποφασίσει μια και καλή: πόσα χρειάζεται να πληρώσει για να σώσει την Ευρώπη; 
Οι Γερμανοί θα φτάσουν σε μια λογική απάντηση μόνο αν εγκαταλείψουν τον μύθο που διατρανώνει σχεδόν όλη η βόρεια Ευρώπη ότι οι περιφερειακές χώρες του νότου είναι οι ανάξιοι ευεργετημένοι μιας φιλανθρωπικής «ένωσης μεταβιβάσεων πληρωμών». 
Είναι εύκολο να δούμε από πού προήλθε ο μύθος: Έλληνες που βγαίνουν στη σύνταξη στα 50, που λένε ψέματα για τους προϋπολογισμούς, που ζητάνε διασώσεις σερί και τσατίζονται κι από πάνω. Ομως, όσες αεροφωτογραφίες με αφορολόγητους Αθηναίους που κολυμπάνε στις πισίνες τους κι αν τυπωθούν, η μνησικακία για τους τεμπέληδες νότιους είναι υπερβολική.

Τι θα συζητήσουν στην έκτακτη σύνοδο; Μια επιτέλους συνολική λύση ή νέα μαθήματα ηθικολογίας από τον μεγάλο αμαρτωλό;

ευρωπαϊκή σύνοδος καλλωπισμού;

Η σκοπιά του Ιστορικού: "Πόσες φορές έχει χρεοκοπήσει η Γερμανία; Τον τελευταίο αιώνα τουλάχιστον τρεις φορές." Επίσης: "Το ότι η Γερμανία πραγματοποίησε το θαύμα της πάνω στις πλάτες άλλων ευρωπαίων δεν το έχουν ξεχάσει οι Έλληνες."

Χρειάζεται λοιπόν αυτογνωσία από όλες τις πλευρές. Η πολιτική ενηλικίωση της Ευρώπης είναι απαραίτητη για το ξεπέρασμα της κρίσης. Ας λύσει ο καθένας τα ιδιαίτερα προβλήματά του (τις εθνικές παθογένειες) με συντονισμένες εσωτερικές προσπάθειες και την απαραίτητη κοινοτική αλληλεγγύη αλλά δεν χρειάζονται εθνικισμοί και αφ' υψηλού υποδείξεις για εσωτερική κατανάλωση. Το καλύτερο θα ήταν η επίσπευση της πολιτικής ενοποίησης. Αν αυτό δεν καταστεί δυνατόν τότε όλα τα ενδεχόμενα δεν είναι μόνο ανοιχτά αλλά κάποια θα γίνουν και υποχρεωτικά: ο χαμένος δεν έχει και πολλά να χάσει... Αυτό είναι και το πραγματικό επίδικο των έκτακτων συνόδων του καλοκαιριού και όχι μια ακόμη καλλωπισμένη αναβολή μιας συνολικής λύσης. (ΑΣ)

Συνέντευξη του Albrecht Ritsch, (καθηγητή Ιστορίας της Οικονομίας) στο Spiegel.

Spiegel: Κυριε Ritschl η Γερμανία συζητάει αυτό τον καιρό για περαιτέρω οικονομική βοήθεια για την Ελλάδα σαν υπεράνω όλων ηθικολόγος. 

Η κυβέρνηση ενεργεί με ακαμψία σύμφωνα με τη ρήση : ¨λεφτά θα πάρετε μόνο αν κάνετε αυτό που σας λέμε¨. Είναι δίκαιη αυτή η συμπεριφορά;
Ritschl: Οχι, είναι απολύτως αδικαιολόγητη.
Spiegel: Μάλλον δεν το βλέπουν έτσι οι περισσότεροι Γερμανοί.

Ritschl: Μπορεί, αλλά η Γερμανία έζησε τις μεγαλύτερες χρεοκοπίες της νεότερης ιστορίας. 

Την σημερινή οικονομική ανεξαρτησία της και τη θέση της ως Διδασκάλου της Ευρώπης την χρωστάει στις ΗΠΑ, οι οποίες μετά τον 1ο αλλά και τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο παραιτήθηκαν από το δικαίωμα τους για τεράστια χρηματικά ποσά. 

Αυτό δεν το θυμάται όμως κανείς.
Spiegel: Τι ακριβώς συνέβη τότε;

Ritschl: Η δημοκρατία της Βαϊμάρης κατόρθωσε να επιζήσει από το 1924 μέχρι 1929 αποκλειστικά με δανεικά, τα δε χρήματα για τις αποζημιώσεις του 1ου Παγκοσμιου πολέμου δανείστηκε από τις ΗΠΑ. 

Αυτη η ¨δανειακή Πυραμίδα¨ κατέρρευσε με την κρίση του 1931. Τα χρήματα των δανείων των ΗΠΑ είχαν εξαφανιστεί, η ζημιά για τις ΗΠΑ τεράστια, οι συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία καταστροφικές.

Spiegel: Το ίδιο και μετά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο;

Ritschl: Η Αμερική τότε φρόντισε να μην θέσει κανείς από τους συμμάχους αξιώσεις για αποζημίωση. 

Εκτός από μερικές εξαιρέσεις, ματαιώθηκαν όλες οι αξιώσεις μέχρι μια μελλοντική επανένωση των Γερμανιών (ανατολικής και δυτικής). 

Αυτό ήταν πολύ ζωτικό για την Γερμανία, ήταν στην ουσία η οικονομική βάση του γερμανικού μεταπολεμικού θαύματος. 

Αλλά παράλληλα, τα θύματα της γερμανικής κατοχής ήταν αναγκασμένα να αποποιηθούν τα δικαιώματα τους για αποζημίωση, μεταξύ αυτών και οι Έλληνες.
Spiegel: Στη σημερινή κρίση παίρνει η Ελλάδα από Ευρώπη και ΔΝΤ 110 δις και συζητιέται ένα πρόσθετο πακέτο, που θα είναι εξ ίσου μεγάλο. 

Πρόκειται δηλαδή για πολλά χρήματα. 

Πόσο μεγάλες ήταν οι γερμανικές χρεοκοπίες;

Ritschl: Αναλογικά με την οικονομικη επιφανεια που είχαν οι ΗΠΑ κατά την εποχή εκείνη, τα γερμανικά χρέη της δεκαετίας του 30 ισοδυναμούν με το κόστος της κρίσης του 2008. Συγκριτικά, λοιπόν, τα χρέη της Ελλάδας είναι μηδαμινά.

Spiegel: Αν υποθέταμε ότι υπήρχε μια παγκόσμια λίστα για βασιλιάδες της χρεοκοπίας, ποιά θα ήταν η θέση της Γερμανίας;

Ritschl: Αυτοκρατορική. Σε σχέση με την οικονομική επιφάνεια της χώρας, η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος αμαρτωλός του 20ου αιώνα και πιθανόν της νεότερης οικονομικής ιστορίας.

Spiegel: Ούτε η Ελλάδα δεν μπορεί να μας ανταγωνιστεί;

Ritschl: Όχι, η Ελλάδα παίζει ένα δευτερεύοντα ρόλο. 

Υπάρχει, βέβαια, το πρόβλημα του κινδύνου της μετάδοσης της κρίσης στις γνωστές ευρωπαϊκές χώρες.

Spiegel: Η ομοσπονδιακή δημοκρατία της Γερμανίας θεωρείται ως ενσάρκωση της σταθερότητας. Πόσες φορές έχει χρεοκοπήσει η Γερμανία;

Ritschl: Εξαρτάται πως το υπολογίζει κανείς. Τον τελευταίο αιώνα τουλάχιστο τρεις φορές. 

Μετά την τελευταία στάση πληρωμών στη δεκαετία του 30, ανακουφίστηκε η Γερμάνια από τις ΗΠΑ με μια μείωση χρεών, η αλλιώς ένα „Haircut“, που ισοδυναμεί με ένα μεγαλόπρεπο Afro-Look που μετατρέπεται σε φαλάκρα. 

Από τότε κρατάει η χώρα την οικονομική λάμψη της, ενώ οι υπόλοιποι ευρωπαίοι δούλευαν σαν τα σκυλιά για να ορθοποδήσουν από τις καταστροφές του πολέμου και τη γερμανική κατοχή. 

Κι ακόμη το 1990 είχαμε επίσης μια στάση πληρωμών.

Spiegel: Πως είπατε;

Ritschl: Βεβαίως! Ο τότε καγκελάριος Kohl αρνήθηκε να υλοποιήσει τη Συμφωνία του Λονδίνου, του 1953. 

Η συμφωνία έλεγε ότι οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις στην περίπτωση της επανένωσης των Γερμανίων θα πρέπει να τεθούν υπό επαναδιαπραγμάτευση. 

Η Γερμάνια όμως δεν πλήρωσε αποζημιώσεις μετά το 1990 (εκτός πολύ λίγων) ούτε τα αναγκαστικά δανεια, ούτε τα έξοδα κατοχής. 

Η Ελλάδα είναι ένα από τα κράτη, που δεν πήραν δεκάρα.

Spiegel: Σε αντίθεση με το 1953, συζητείται επί του παρόντος η διάσωση της Ελλάδας, λιγότερο μέσω μιας μείωσης των χρεών και περισσότερο μέσω μιας παράτασης του χρόνου πληρωμής των κρατικών ομολόγων, δηλαδή μιας ήπιας αναπροσαρμογής των χρεών. 

Μπορούμε εδώ να μιλάμε για επαπειλούμενη χρεοκοπία;

Ritschl: Οπωσδήποτε. Ακόμη κι αν ενα κράτος δεν είναι εκατό τα εκατό ανίκανο να ικανοποιήσει τους πιστωτές του, μπορεί να είναι υπό χρεοκοπία. 

Ακριβώς όπως στην περίπτωση της Γερμανίας τη δεκαετία του 50, ειναι ψευδαίσθηση να πιστεύουμε ότι η Ελλάδα θα μπορέσει μόνη της να πληρώσει τα χρέη. 

Και όποιος δεν το μπορεί είναι εξ ορισμού χρεοκοπημένος. 

Τώρα θα έπρεπε να καθοριστεί, ποια χρηματικά ποσά είναι έτοιμοι οι πιστωτές να θυσιάσουν. 

Δηλαδή θα πρέπει να βρούμε ποιός θα πληρώσει το μάρμαρο.

Spiegel: Το κράτος που πληρώνει τα περισσότερα είναι η Γερμανία.

Ritschl: Μάλλον κάπως έτσι θα πρέπει να γίνει. 

Αλλά ήμασταν στο παρελθόν πολύ ανέμελοι. Η βιομηχανική μας παραγωγή κέρδισε πολλά από τις υπέρογκες εξαγωγές. 

Οι αντιελληνικές θέσεις που προβάλλονται από τα ΜΜΕ εδώ είναι πολύ επικίνδυνες. 

Μην ξεχνάτε ότι ζούμε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: Το οικονομικό μας θαύμα έγινε δυνατό αποκλειστικά και μόνο επειδή δεν αναγκαστήκαμε να πληρώσουμε αποζημιώσεις.

Spiegel: Η Γερμανία δηλαδή θα έπρεπε να είναι πιο συγκρατημένη;

Ritschl: Η Γερμανία στον 20ο αιώνα άρχισε δυο πολέμους, τον δεύτερο δε τον διεξήγαγε ως πόλεμο αφανισμού και εξολόθρευσης και στη συνέχεια οι εχθροί της αποποιήθηκαν το δικαίωμα τους εν μέρει η και καθολικά για αποζημιώσεις. Το ότι η Γερμανία πραγματοποίησε το θαύμα της πάνω στις πλάτες άλλων ευρωπαίων δεν το έχουν ξεχάσει οι Έλληνες.

Spiegel: Τι εννοείτε;

Ritschl: Οι Έλληνες ξέρουν τα εχθρικά άρθρα και γνώμες στα γερμανικά ΜΜΕ πολύ καλά. Αν η διάθεση των Ελλήνων γίνει πολύ πιο επιθετική, μπορεί να αναβιώσουν οι παλιές διεκδικήσεις, αρχίζοντας από την Ελλάδα, και αν η Γερμανία ποτέ αναγκαστεί να πληρώσει, θα μας «πάρουν ακόμη και τα σώβρακα». 

Θα έπρεπε αντίθετα να είμαστε ευγνώμονες, να εξυγιάνουμε την Ελλάδα με τα λεφτά μας. Αν εμείς εδώ παίξουμε το παιγνίδι των ΜΜΕ, παριστάνοντας τον χοντρό Εμίλ, που καπνίζει το πούρο του και αρνείται να πληρώσει, κάποτε κάποιοι θα μας στείλουν τους παλιούς λογαριασμούς.
Spiegel: Τουλάχιστον στο τέλος μερικές ηπιότερες σκέψεις: Αν μπορούσαμε να μάθουμε κάτι από τις εξελίξεις, ποια λύση θα ήταν η καλύτερη για την Ελλάδα και τη Γερμανία;

Ritschl: Οι χρεοκοπίες της Γερμανίας τα περασμένα χρόνια το δείχνουν: Το λογικότερο είναι τώρα να συμφωνηθεί μια μείωση του χρέους. 

Όποιος δάνεισε λεφτά στην Ελλάδα, πρέπει να χάσει ένα μεγάλο μέρος τους. 

Αυτό θα ήταν καταστροφικό για τις τράπεζες, γι’ αυτό θα ήταν αναγκαίο ένα πρόγραμμα βοήθειας. 

Μπορεί αυτή η λύση να είναι ακριβή για τη Γερμανία, αλλά έτσι κι αλλιώς θα πρέπει να πληρώσουμε. 

Κι έτσι θα είχε και η Ελλάδα μια ευκαιρία για μια νέα αρχή.

Albrecht Ritsch , Wirtschaftshistoriker
(καθηγητής “Ιστορίας της Οικονομίας”)