Ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Οικολόγοι Πράσινοι και το 3ο Μνημόνιο

Αποτιμώντας τον 1 χρόνο διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ

ΤΑ 5 ΛΑΘΗ ΠΟΥ ΕΚΡΙΝΑΝ ΤΗ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ

του Γιάννη Παρασκευόπουλου*

Η αντίθεση της οικολογίας και του πράσινου κινήματος στον υπερκαταναλωτισμό, είναι γνωστή σε όλους. Λιγότερο γνωστή είναι ίσως η εξίσου ισχυρή πράσινη αντίθεση και στη λογική των πακέτων λιτότητας, που κατεδαφίζουν μεγάλο μέρος της οικονομίας για να επιβάλουν ένα κυνήγι της ανάπτυξης με κάθε τίμημα: ενδεικτικά η Παγκόσμια Χάρτα των Πράσινων απαιτεί διάλυση του ΔΝΤ ή ριζική μεταρρύθμισή του, ενώ οργανώσεις «υπεράνω πάσης υποψίας» όπως το WWF έχουν καταγράψει αναλυτικά τις βαριές περιβαλλοντικές εκπτώσεις των Μνημονίων σε όλο τον Ευρωπαϊκό Νότο.   

Ακριβώς γι’ αυτό, η επαναδιαπραγμάτευση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τους δανειστές, εύλογα ενδιέφερε και τον οικολογικό χώρο.

Η αφετηρία και η κατάληξη

Αρχές Ιανουαρίου του 2015, η κρίση στην Ελλάδα συμπλήρωνε ήδη πενταετία.

• Το πολιτικό σύστημα είχε σε μεγάλο βαθμό καταρρεύσει, με τα «αστικά» κόμματα αποκομμένα από το 60% του εκλογικού σώματος, την Αριστερά να καλύπτει βιαστικά το κενό, αλλά και την κοινωνία να αδυνατεί να φέρει στο προσκήνιο πραγματικά νέα σχήματα και νέες πολιτικές προτάσεις.
• Η απώλεια αξιοπιστίας και ισχύος των παραδοσιακών ελίτ στην οικονομία και τον πολιτισμό, ελάχιστα είχε ανοίξει το δρόμο για νέες δημιουργικές δυνάμεις.  
• Στο οικονομικό πεδίο το 1ο και το 2ο Μνημόνιο, σωρευτικά με το Δημοσιονομικό Σύμφωνο, οδηγούσαν σε απαίτηση για σταθερά πρωτογενή πλεονάσματα άνω του 5% επί 20ετία, αλλά και για συμπίεση των πρωτογενών δημόσιων δαπανών σε επίπεδα ανάμεσα στα χαμηλότερα παγκοσμίως. Ο Ι.Στουρνάρας, από το βήμα του 2ου Ελληνοκινεζικού Συνεδρίου στις 18.9.2012 είχε καυχηθεί ότι η Ελλάδα «θα καταστεί διεθνώς μια εκ των χωρών με το μικρότερο ποσοστό δημόσιων δαπανών ως ποσοστό του Α.Ε.Π.»
• Με δεδομένο ότι καμιά χώρα της ευρωζώνης δεν έχει πετύχει τέτοιες επιδόσεις ούτε καν για ένα χρόνο, οι δεσμεύσεις αυτές αποτελούσαν μάλλον οδικό χάρτη εξόδου από το ευρώ παρά εργαλείο σύγκλισης με την υπόλοιπη ευρωζώνη.
• Επιπλέον, η εφαρμογή τους είχε εκτροχιαστεί ήδη επί κυβέρνησης Σαμαρά: παρά την καλή χρονιά στον τουρισμό, στην εκτέλεση του προϋπολογισμού του 2014 είχαμε απόκλιση 2 δις ευρώ, με πρωτογενές πλεόνασμα μόλις 0,4% του ΑΕΠ έναντι δεσμευτικού στόχου τουλάχιστον 1,5%.

Μια ουσιαστική λοιπόν επαναδιαπραγμάτευση των δεσμεύσεων, αποτελούσε απαραίτητο όρο για να ανασάνει η χώρα και να αποκτήσει στοιχειωδώς βιώσιμη προοπτική.

Πολύ σύντομα, όμως, αντί για ανατροπή ή για χαλάρωση, φθάσαμε σε ένα επιπρόσθετο 3ο Μνημόνιο με ακόμη πιο ασφυκτικούς όρους. Πρακτικά η Ελλάδα βρίσκεται πλέον πολύ εγγύτερα στην Ανατολική Ευρώπη, όπου το 1989-90 είχε εξαερωθεί κάπου 50% της προηγούμενης οικονομίας της χωρίς στη συνέχεια να ανακτηθεί, παρά στον υπόλοιπο Ευρωπαϊκό Νότο που έχασε ένα 10-15%.

Η τελική έκβαση της διαπραγμάτευσης κρίθηκε όντως από το συντριπτικά αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων που δεν άφησε περιθώρια για τίποτε καλύτερο. Ο συσχετισμός όμως αυτός διαμορφώθηκε καθοριστικά από μια σειρά στρατηγικές επιλογές της ελληνικής πλευράς, δρομολογημένες πολύ νωρίτερα, με αδιέξοδα ορατά ήδη από τότε.  

1. Η απουσία σχεδίου για τη χώρα

Δεδομένου ότι η «ισχυρή Ελλάδα» των Σημίτη-Καραμανλή έχει αμετάκλητα καταρρεύσει από χρόνια, ζωτική προϋπόθεση για κάθε αλλαγή πορείας ήταν η κατάθεση ολοκληρωμένου εναλλακτικού σχεδίου για τη χώρα με συγκεκριμένες προτάσεις για δημοσιονομικά, φορολογική μεταρρύθμιση και φορολόγηση του πλούτου, διαρθρωτικές αλλαγές με διαφορετικό πρόσημο, παρεμβάσεις για ολοκληρωμένο κοινωνικό κράτος και προσιτό κόστος ζωής, αναπροσανατολισμό της πραγματικής οικονομίας, προτεραιότητες για την επαναδιαπραγμάτευση, αλλά και βασικές κατευθύνσεις ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου. Ένα τέτοιο σχέδιο, συζητημένο διεξοδικά με την κοινωνία, θα ήταν το καλύτερο ανάχωμα και στις πιέσεις για αδιέξοδη λιτότητα. Αν όχι τίποτε άλλο, το 2ο Μνημόνιο είχε αποτύχει ήδη επί Σαμαρά, ενώ ένα αξιόπιστο εναλλακτικό σχέδιο της Αριστεράς θα διασφάλιζε (και για τους δανειστές) μια Ελλάδα με στοιχειώδη δημοσιονομική αυτοδυναμία, που δε θα ξαναζητούσε δανεικά για τρέχουσες δημόσιες δαπάνες.

Η απουσία τέτοιου σχεδίου αποτελούσε όμως στρατηγική επιλογή για το ΣΥΡΙΖΑ, που ήθελε να αποφύγει κάθε εσωτερική τριβή στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο: η εγχώρια Αριστερά αντιμετώπιζε παγίως τα Μνημόνια αποκλειστικά ως «επίθεση» (που απαιτεί κυρίως ενότητα και ισχυρό ΟΧΙ) και καθόλου ως «ομηρεία» που απαιτεί κυρίως εναλλακτικό σχέδιο. Κεντρική λοιπόν προτεραιότητά της ήταν να επικεντρωθεί στη διεκδίκηση ψήφων προκειμένου να κερδίσει την εξουσία και να διαπραγματευθεί η ίδια με τους δανειστές, όχι να θεμελιώσει τη διαπραγμάτευση σε πραγματικά γερό έδαφος.

2. Η απουσία σχεδίου (και) για την Ευρώπη

Στις ευρωεκλογές του 2014, λίγους μόνο μήνες πριν γίνει πρωθυπουργός στη χώρα μας, ο Αλ. Τσίπρας ήταν ο υποψήφιος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς για την προεδρία της Κομισιόν. Είχε εκεί την ευκαιρία να καταθέσει ολοκληρωμένες προτάσεις για το «τι χρειάζεται να αλλάξει στην Ε.Ε. ώστε να πάψει να λειτουργεί ως μηχανή λιτότητας», να διεκδικήσει καταγραφεί ως δεύτερο  ανερχόμενο πανευρωπαίκό ρεύμα μετά τους ευρωσκεπτικιστές, να κερδίσει το σεβασμό των άλλων Ευρωπαίων ηγετών και να τους θέσει ο ίδιος τα δικά του πολιτικά διλήμματα, να βάλει υποθήκες για τις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται ΚΑΙ η Ευρώπη: Με δυό λόγια, να οικοδομήσει μεγάλο μέρος από το πολιτικό κεφάλαιο που θα χρειαζόταν λίγο αργότερα στη διαπραγμάτευση.        

Αντί γι’ αυτό, αντιμετώπισε την ευρωπαίκή του υποψηφιότητα απλώς ως διεθνή τιμητική διάκριση για εσωτερική κατανάλωση, που του έδινε πρόσθετους πόντους στη διεκδίκηση της πρωτιάς στις ελληνικές κάλπες. Αντίθετα με τους Πράσινους, που είχαν να παρουσιάσουν ολοκληρωμένη δουλειά με συγκεκριμένες προτάσεις ριζικών αλλαγών για την Ευρώπη και την ευρωζώνη, η Ευρωπαϊκή Αριστερά και ο Αλ. Τσίπρας περιορίστηκαν σε ένα απλό μήνυμα καταγγελίας της λιτότητας. Πανευρωπαϊκά έμειναν έτσι στα ποσοστά του 2009, χωρίς να βάλουν καμιά απολύτως υποθήκη για τις ευρωπαϊκές μάχες που έρχονταν.  

3. Η μονόπλευρη επικέντρωση στο χρέος

Το αίτημα για εκτεταμένη και μονομερή διαγραφή δημόσιου χρέους, παρουσιάστηκε ως η εναλλακτική λυτρωτική λύση απέναντι στα Μνημόνια και την εξάρτηση από τους δανειστές. Παραγνωρίζοντας ότι σε μνημόνια είχαν εγκλωβιστεί και χώρες με πολύ χαμηλότερο χρέος, απέκτησε ισχυρή συμβολική φόρτιση και ανάλογη προτεραιότητα στη διαπραγμάτευση με τους «θεσμούς». Πρακτικά η προοπτική για κούρεμα εστιαζόταν στο μνημονιακό χρέος προς τις άλλες χώρες της ευρωζώνης, καθώς το ΔΝΤ εμφανιζόταν ως βασικός δυνητικός σύμμαχος στην προσπάθεια κουρέματος, η Ευρ. Κεντρική Τράπεζα ήταν η μόνη που κρατούσε στη ζωή τις ελληνικές τράπεζες, ενώ τα ομόλογα των ιδιωτών δανειστών είχαν ήδη κουρευτεί με το PSI. Μονομερής όμως διαγραφή του συγκεκριμένου χρέους, θα είχε τις πιο βαριές επιπτώσεις στις ασθενέστερες χώρες: Ισπανία και Ιταλία θα βρίσκονταν αναγκασμένες να ζητήσουν κι αυτές μνημόνια, ενώ στην Ανατολική Ευρώπη χώρες πολύ φτωχότερες από την Ελλάδα θα πλήρωναν για τη δική μας ανάκαμψη. Επιπλέον, το αίτημα αφορούσε δάνεια που δε θα άρχιζαν να αποπληρώνονται πριν το … 2022. Πρακτικά, λοιπόν, θα ήταν ο τέλειος τρόπος να συνασπίσουμε όλη την Ευρώπη εναντίον μας χωρίς το παραμικρό άμεσο όφελος στην αμφισβήτηση της λιτότητας.  

Ακριβώς γι’ αυτό, το επίσημο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ζητούσε μια (θολή) Ευρωπαϊκή Διάσκεψη για το Χρέος και όχι μονομερή ονομαστική διαγραφή. Τελικά το θέμα του χρέους κατέληξε να τεθεί μόνο ως σύνθημα και διαπραγματευτικό χαρτί, και να αποσυρθεί άτακτα ήδη με τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου όπου προβλέπονταν «κατάλληλα πλεονάσματα» για το σύνολο του ελληνικού δημόσιου χρέους. Στην ατζέντα παραμένει πια μόνο η απλή ελάφρυνση, με επιμήκυνση αποπληρωμής και μείωση επιτοκίων.  

Έτσι όμως αχρηστεύτηκε και η μόνη ευκαιρία να διεκδικηθεί, ως πάγιος ευρωπαίκός θεσμός, μια περιοδική αποτίμηση βιωσιμότητας του δημόσιου χρέους της ευρωζώνης ανά χώρα και ως σύνολο, με αφετηρία το επόμενο ευρωκοινοβούλιο του 2019 (αρκετά έγκαιρα για να προλάβουμε το 2022): σε μια τέτοια θεσμική αποτίμηση, κοινωνικές και περιβαλλοντικές διαστάσεις θα μπορούσαν να διεκδικηθούν ως ισότιμες με τις χρηματοοικονομικές.

4. Η υφεσιακή διαπραγματευτική στρατηγική και η βασική ελληνική αντίφαση

Από τα ισχυρότερα ελληνικά επιχειρήματα στην αρχή της διαπραγμάτευσης, ήταν η υφεσιακή διάσταση του 1ου και του 2ου μνημονίου: οδηγώντας την οικονομία σε συρρίκνωση, τα μέτρα υπονόμευαν τους πόρους που θα χρηματοδοτούσαν (και) την εξυπηρέτηση των δανείων. Η επιλογή όμως για εξαντλητική πολύμηνη διαπραγμάτευση με χρηματοδότηση της χώρας και των δανειακών υποχρεώσεών της αποκλειστικά από εγχώριους πόρους, οδηγούσε σε άτυπη «στάση πληρωμών» στις υποχρεώσεις του κράτους στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και σε δέσμευση των αποθεματικών των δημόσιων οργανισμών. Και τα δύο έφερναν στην οικονομία επιπρόσθετη και εντεινόμενη ύφεση, με ελληνική πια υπογραφή.    

Μια τέτοια υφεσιακή διαπραγματευτική στρατηγική υπογράμμιζε την υποτιθέμενη αποφασιστικότητα της ελληνικής πλευράς, ταυτόχρονα όμως καταβαράθρωνε την αξιοπιστία του πειστικότερου επιχειρήματός της. Παράλληλα άνοιγε επιπλέον «μαύρες τρύπες» στα δημόσια οικονομικά, που οδηγούσαν κατευθείαν ...

Απλές απαντήσεις σε δύσκολες ερωτήσεις

Μπροστά στα διλήμματα της κάλπης οι πολίτες πρέπει να θυμηθούν την ρήση του Lev Landau: "Οι απλές λύσεις είναι οι σωστές λύσεις"

του Γιάννη Τσιρώνη*

τ. υπουργού αναπληρωτή Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας

Τελικά η κυβέρνηση αποδείχθηκε "μία από τα ίδια";

Όσοι ισχυρίζονται ότι η ψήφιση της νέας συμφωνίας δικαιώνει τους ΠΑΣΟΚ-ΝΔ αποκρύπτουν, πολύ

βολικά, τις πραγματικές αιτίες που οδήγησαν στα μνημόνια:

•  Εγκατάλειψη και ερήμωση των 2/3 της ελληνικής γης.
•  Πελατειακός εγκλωβισμός μεγάλης μερίδας της κοινωνίας.
• Διαπλεκόμενος, αντιπαραγωγικός και κρατικοδίαιτος ιδιωτικός τομέας.
• Απομύζηση και κατασπατάληση του φυσικού και οικονομικού δυναμικού.
• Διεφθαρμένη, κομματοκρατούμενη δημόσια διοίκηση.

Οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ δεν είναι υπόλογες μόνο για τα μνημόνια, αλλά κυρίως για τις αιτίες που οδήγησαν στα μνημόνια.Είναι υπόλογες για το φαύλο καθεστώς που διέλυσε την χώρα.

Ο ελληνικός λαός οφείλει να κρίνει, εάν θα παραδώσει ξανά την χώρα σε όσους την καταλήστευσαν και την ξεπούλησαν ή θα εμπιστευτεί ξανά τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ.

Ωστόσο τελικά και αυτή η κυβέρνηση δεν διαιωνίζει την ομηρία των μνημονίων;

Ο πρωθυπουργός έχει παραδεχθεί, την υπερβολική αισιοδοξία, πριν τις εκλογές, για μία αμοιβαία επωφελή συμφωνία με τους εταίρους μας. 

Η αρχική αισιοδοξία δεν ήταν αβάσιμη:  ένα Grexit θα ήταν καταστροφή για όλη την ευρωζώνη, οπότε οι εταίροι θα δέχονταν μία βιώσιμη λύση για την ελληνική οικονομία και το χρέος. 

Αυτό που είχε υποεκτιμηθεί, ήταν η δύναμη του «λόμπι της δραχμής», που ήδη από την εφαρμογή του PSI το 2012 εργαζόταν για επιστροφή στη δραχμή, ώστε με υποτιμημένο νόμισμα, τα επιθετικά funds να αγοράσουν πάμφθηνα ιδιωτικά και δημόσια φιλέτα. Ήθελαν να επαναλάβουν την λεηλασία που κατάφεραν στις χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού (Βουλγαρία, Ουγγαρία κ.λπ.).

Το «λόμπι της δραχμής» αποδείχθηκε τελικά ισχυρότερο από τους υπέρμαχους της ενιαίας ευρωζώνης. Υπάρχει μάλιστα ισχυρή πιθανότητα, αυτά τα οικονομικά συμφέροντα να επιδιώκουν τον τεμαχισμό της ευρωζώνης όχι μόνον για την Ελλάδα αλλά και συνολικά!

Ήδη από τον Αύγουστο του 14 η χώρα υφίστατο οικονομικό στραγγαλισμό και κάθε ελληνική πρόταση, μέχρι το τέλος του προγράμματος, έπεφτε σε τοίχο! Στις 30 Ιουνίου, χωρίς μια αμοιβαία επωφελή συμφωνία,με την Ελλάδα εκτός προγράμματος, ανοίγονταν  τρεις δρόμοι:

1.  Η λύση Σόιμπλε για μνημόνιο με δραχμή.
2.  Η ολική ρήξη με άτακτη χρεοκοπία.
3.  Η επιδίωξη αναδιαπραγμάτευσης για μία συμφωνία εντός ευρώ.

Υπάρχει και ο 4^ος δρόμος της συντεταγμένης χρεοκοπίας, όπως την οραματίζονται ο Λαφαζάνης ή το ΚΚΕ, με κρατικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων, αλλά προσωπικά αδυνατώ να τον περιλάβω στις ρεαλιστικές εναλλακτικές.

Στις επερχόμενες εκλογές οι πολίτες θα κρίνουν, εάν θα στηρίξουν την κυβέρνηση, που επέλεξε τον δρόμο της συμφωνίας, ή τις δυνάμεις που θέλουν την Ελλάδα στην τροχιά της ολικής σύγκρουσης με την ευρωζώνη.

Αν δεν είχε γίνει το δημοψήφισμα δεν θα έμεναν οι τράπεζες ανοιχτές;

Είναι απόλυτη ανακρίβεια, ότι τα capital controls οφείλονται στο δημοψήφισμα.

Με τον τερματισμό του προγράμματος, στις 30 Ιουνίου, η ΕΚΤ έπαψε να στηρίζει τις ελληνικές τράπεζες. Η εγκληματική κινδυνολογία είχε ήδη οδηγήσει σε μαζικές αναλήψεις δισεκατομμυρίων! 

Οι τράπεζες δεν έκλεισαν επειδή «έτσι αποφάσισε η κυβέρνηση». Έκλεισαν γιατί οι αθρόες αναλήψεις, οδηγούσαν σε έλλειψη ρευστότητας. Αν έμεναν ανοιχτές, οι μαζικές αναλήψεις θα οδηγούσαν σε εκμηδενισμό των αποθεματικών και αναπόφευκτο κούρεμα. Ήδη τα παπαγαλάκια από την πρώτη μέρα μιλούσαν για κούρεμα, ώστε ο κόσμος να τρέξει να κλείσει τους λογαριασμούς και οι τράπεζες να καταρρεύσουν.

Τα capital controls ήταν πλήγμα για την εξασθενημένη ελληνική οικονομία αλλά χωρίς αυτά, το κούρεμα των καταθέσεων θα ήταν αναπόφευκτο με πολύ χειρότερες επιπτώσεις.

Τι νόημα είχε το δημοψήφισμα σε όλη αυτή την διαδικασία;

Όσοι αμφισβητούν το δημοψήφισμα, σκόπιμα ή άθελα, υποβαθμίζουν την σύγκρουση ανάμεσα στις δυνάμεις που υποστηρίζουν την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και τις δυνάμεις που θέλουν μία Ευρώπη παραδομένη στα πολυεθνικά συμφέροντα!

Χωρίς το δημοψήφισμα:

1.  Στις 30 Ιουλίου οι τράπεζες, χωρίς στήριξη, είτε θα έκλειναν είτε θα είχαμε δραματικό κούρεμα καταθέσεων.
2. Λίγες μέρες αργότερα, η Ελλάδα δεν θα πλήρωνε τις δανειακές της υποχρεώσεις και θα έμπαινε σε κατάσταση χρεοκοπίας. Η οικονομία θα κινιόταν με ελάχιστα συναλλαγματικά αποθέματα, που και αυτά θα είχαν κρυφτεί σε «μαξιλάρια» λόγω του πανικού.
3. Τον μήνα Ιούλιο δεν θα πληρώνονταν μισθοί και συντάξεις ούτε καμία άλλη υποχρέωση του δημοσίου.
4. Οι εισαγωγές αναγκαίων αγαθών θα σταματούσαν. (Η συντριπτική πλειονότητα των τουριστικών επαγγελμάτων στηρίζεται σε εισαγόμενες πρώτες ύλες με πιο απλό παράδειγμα τον καφέ.)
5. Τελικά η όποια κυβέρνηση θα έπρεπε να κόψει εθνικό νόμισμα.

Στο πολιτικό πεδίο, ο Σόιμπλε και η παρέα του αρνιόντουσαν να διαπραγματευτούν με την κυβέρνηση και ζητούσαν επίμονα κυβέρνηση τεχνοκρατών. Η κυβέρνηση θα έπρεπε είτε να ακολουθήσει το κατηφορικό μονοπάτι της δραχμής, είτε να παραιτηθεί.

Η απάντηση του Ελληνικού Λαού στο δημοψήφισμα:

1. Οδήγησε αναγκαστικά τους εταίρους σε αναδιαπραγμάτευση
2.  Ήταν ένα μεγαλειώδες μήνυμα σε όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς, που κατάλαβαν ότι κάτι σάπιο υπάρχει στην ηγεσία της Ευρώπης. Όλοι μπορούν να λοιδορούν μία αριστερή κυβέρνηση, αλλά κανείς δεν μπορεί να λοιδορεί το 62% ενός λαού.
3.  Έσπασε το ανθελληνικό μπλοκ: Ούτε ο Ολάντ, ούτε ο Ραχόι μπορούσαν να εξηγήσουν στους πολίτες τους, γιατί πετάνε την Ελλάδα στα σκουπίδια. Όλοι καταλάβαιναν πλέον, ότι μετά την Ελλάδα θα ήταν η σειρά τους.
4. Το κυριότερο: Αναγκάστηκε ο Σόιμπλε να ομολογήσει, ότι προτιμά την Ελλάδα στην δραχμή.

Τελικά το δημοψήφισμα οδήγησε στην αναδιαπραγμάτευση και στην συμφωνία. 

Πώς όμως το μεγαλειώδες ΟΧΙ έγινε επώδυνο ΝΑΙ;

Από την πρώτη στιγμή ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση ξεκαθάρισαν, ότι το ΟΧΙ δεν είναι«ΟΧΙ στην διαπραγμάτευση», ούτε «ΟΧΙ στο ευρώ». 

Ήταν «ΟΧΙ στο τελεσίγραφο των Βρυξελών» και εργαλείο για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων.

Τα παπαγαλάκια της παραπληροφόρησης επέμεναν να κινδυνολογούν ότι το ΟΧΙ σημαίνει έξοδο από την Ε.Ε. και επιστροφή στην δραχμή. Είναι τουλάχιστον φαιδρό, κάποιοι να αναμοχλεύουν εκείνο το ψέμα και να συντάσσονται εκ των υστέρων με όσους επιχείρησαν να παραχαράξουν το τι έγραφε το ...

Μια υποδειγματική συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων βγάζει οικολόγο δήμαρχο στην Κοζάνη (#λιγνιτωρυχεία ΔΕΗ)

Ο νέος και Πράσινος δήμαρχος Κοζάνης εκλέχθηκε έχοντας την υποστήριξη των Οικολόγων Πρασίνων, του ΣΥΡΙΖΑ, της Δράσης και της Δημιουργίας Ξανά. Τα τέσσερα κόμματα τίμησαν την προσωπικότητα και το έργο του Λευτέρη Ιωαννίδη και της κίνησης "Κοζάνη-Τόπος να Ζεις", συμμετέχοντας στην κίνηση και στηρίζοντας τον υποψήφιο δήμαρχο: αποτέλεσμα; 

Ο πρώτος Πράσινος δήμαρχος και μάλιστα σε μια περιοχή που κυριολεκτικά πεθαίνει για να δώσει ενέργεια στην υπόλοιπη χώρα. Στην περιοχή των λιγνιτωρυχείων της ΔΕΗ. 

Με οικολογική στρατηγική και πρόγραμμα 20ετίας (εδώ)! 

Ο Λευτέρης Ιωαννίδης υποστηρίχθηκε από πολύ νωρίς και από τον ΣΥΡΙΖΑ, αν και μέλος των Οικολόγων Πρασίνων, και αυτό ήταν προφανώς καθοριστικός παράγοντας στην εκλογή του - αναγνωρίζοντας στο πρόσωπό του έναν εκλεκτό αντιπρόσωπο της κοινωνίας των πολιτών. Η συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων δεν είναι τελικά στην φαντασία μας - και έχει αποτελέσματα: μπορεί να αλλάξει αυτήν την χώρα, στηρίζοντας ότι καλύτερο αυτή διαθέτει.
ΑΣ

Ακολουθεί ένα μικρό αφιέρωμα:

Η ΑΡΧΗ

ΑΝΟΙΧΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ

29 Σεπτεμβρίου 2010 στις 10:53 π.μ.

Είναι κάποιοι καιροί, που οι περιστάσεις μας ξεπερνάνε. Ξεπερνάνε τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε, τον τρόπο που μάθαμε να λειτουργούμε, τον τρόπο που μάθαμε να ζούμε. Τότε πρέπει να σταθούμε στο ύψος μας, όταν αυτό όμως, μετριέται με έμας όρθιους.

Κανείς δεν είναι περισσότερο υπεύθυνος για εμάς, από εμάς τους ίδιους. Πιστοί λοιπόν στην λογική και στην συνέπεια των αρχών και των αξιών της κίνησης μας, κάνουμε ένα ανοιχτό κάλεσμα. Μια χειρονομία συμμετοχικότητας, στην οποία καλούμε τους πάντες να πάρουν θέση. Καλούμε όσους νιώθουν πως έχουν κάτι να προσφέρουν, όσους νιώθουν πως έχουν ένα λιθαράκι να βάλουν στο οικοδόμημα που λέγεται κοινωνία των πολιτών του νέου Δήμου Κοζάνης και όσους αντιλαμβάνονται την πολιτική, ως ηθική.

Καλούμε να έρθουν μαζί μας, να συμμετέχουν ενεργά, να στελεχώσουν τα ψηφοδέλτια μας, να εμπλουτίσουν τις ιδέες μας με τις δικές τους, να συμμετέχουν ενεργά σε αυτό το μεγάλο ζυμωτήρι  που λέγεται τοπική αυτοδιοίκηση. Για μια κίνηση ζωντανών και ενεργών πολιτών που είναι διατεθειμένοι να κάνουν ότι χρειαστεί προκειμένου να έρθει η αλλάγη που ονειρευόταν.

Ας γίνουμε, όλοι μας, η αλλάγη που θα θέλαμε να έρθει στην κοινωνία μας.

Ας γίνει η Κοζάνη μας, ο νέος μας δήμος, ένας τόπος για να ζεις.

Κοζάνη “Τόπος να Ζεις”

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ  http://protovouliadk.wordpress.com/πρόγραμμα/

Η ΕΚΛΟΓΗ

• A' Κυριακή
• B' Κυριακή

Ενημέρωση:	Ενσωμάτωση:
26-05 11:42	150/150   100,00 %

	Υποψήφιος	%	Εδρες
	ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ	57,38	25
	ΜΑΛΟΥΤΑΣ ΛΑΖΑΡΟΣ του ΝΙΚΟΛΑΟΥ	42,62	9

Σκέψεις για το κείμενο των "58"

του Γιάννη Παρασκευόπουλου*

Στον οικολογικό χώρο δεν παρεμβαίνουμε στα εσωτερικά άλλων. Το κείμενο όμως «των 58» απευθύνεται ρητά ΚΑΙ «στον χώρο της πολιτικής οικολογίας», οπότε μας κάνει εκ των πραγμάτων μέρος του διαλόγου.

Πρόκειται σίγουρα για ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία, και της εύχομαι να βρει τον δρόμο της. Πρόσεξα ιδιαίτερα την προτεραιότητα που, πολύ σωστά, δίνει στις ευρωεκλογές, όπου όμως τονίζεται η «κοινή αναφορά στο κόμμα των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών και Δημοκρατών» και η «ανταπόκριση στο ενωτικό τους κάλεσμα». Όλα αυτά σε μια πρόσκληση που ρητά απευθύνεται στον «χώρο της πολιτικής οικολογίας», αλλά και στο «φιλελεύθερο κέντρο»: στις ευρωεκλογές ο πρώτος συμμετέχει πάντα στους Πράσινους, το δεύτερο στους Φιλελεύθερους, και οι δύο, είναι εκλογικοί ανταγωνιστές των Σοσιαλιστών. Υποστηρίζουν λοιπόν οι «58» ότι οι πανευρωπαϊκές πολιτικές οριοθετήσεις δεν έχουν λόγο ύπαρξης στην Ελλάδα, ή απλώς ο ευρωπαϊκός τους προσανατολισμός είναι τόσο επιφανειακός;

Καίριο ερώτημα είναι λοιπόν, αν η ελληνική κεντροαριστερά έχει καταλάβει τι πραγματικά έχει συμβεί, τόσο στη χώρα όσο και στην ίδια. 

Μια σειρά κρίσιμα δεδομένα, φοβάμαι ότι δυστυχώς μένουν έξω από το οπτικό της πεδίο:

1. Για την πλειοψηφία των πολιτών, η κεντροαριστερά είναι αυτή που έσπασε το Κοινωνικό Συμβόλαιο της τελευταίας 50ετίας: ότι οι όροι ζωής κάθε πολίτη θα παρουσίαζαν σταθερές προοπτικές βελτίωσης, και ότι σε καμιά περίπτωση δε θα επιδεινώνονταν δραματικά χωρίς κάποιο εξαιρετικό ατομικό συμβάν. Το συμβόλαιο αυτό σίγουρα έπρεπε να εξελιχθεί, καθώς παραγνώριζε επικίνδυνα τη σημασία των συλλογικών αγαθών, του κοινωνικού κράτους, αλλά και του κόστους ζωής. Όχι όμως και χωρίς να μπει κάτι άλλο στη θέση του, με το εισιτήριο π.χ στο λεωφορείο να ακριβαίνει το 2009-2012 περισσότερο από την τιμή της βενζίνης. Αναπόφευκτα, μεγάλο μέρος των πρώην ψηφοφόρων της καταλήγει να την αντιμετωπίζει ως παράταξη προνομιούχων που περιφρουρούν μόνο δικά τους συμφέροντα.

2. Από τη δεκαετία του 1990, η κεντροαριστερά οικοδομούσε μια οικονομία με ημερομηνία λήξης. Ήδη από το 1993-4, οι απευθείας «παροχές» αντικαταστάθηκαν με πολιτικές για εύκολο χρήμα σε όσο γινόταν περισσότερους: χρηματιστήριο, υπερτιμ(ολογ)ημένα Μεγάλα Έργα, ημι-απλήρωτη εργασία μεταναστών, υπεραξίες ακινήτων και οικοδομική έκρηξη, επιθετική στροφή του τραπεζικού τομέα στη στεγαστική και καταναλωτική πίστη. Με ορίζοντα την είσοδο στο ευρώ και τους Ολυμπιακούς, όλη η οικονομία οικοδομήθηκε πάνω στη διαρκή διόγκωση της ιδιωτικής κατανάλωσης. Τέτοια εγχειρήματα, όμως, έχουν εγγενή ημερομηνία λήξης: Η (κατά πολύ ισχυρότερη) Ισπανία με το τριπλό ορόσημο του 1992, εγκλωβίστηκε μετά επί χρόνια σε ανεργία 25%, σχεδόν όσο η σημερινή Ελλάδα. Η κεντροαριστερά (αλλά και το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα) δεν διέβλεψαν ποτέ τον αντίστοιχο κίνδυνο. Έτσι η διακυβέρνηση Καραμανλή εξαντλήθηκε σε μια αδιέξοδη προσπάθεια να διατηρήσει τη φούσκα, καταλήγοντας σε έκρηξη δημόσιου δανεισμού.

3. Η περίοδος Σημίτη δεν δικαιώνει καμιά νοσταλγία. Ακόμη και η μετάβαση στο ευρώ έγινε με ισοτιμία που οδηγούσε σε έκρηξη εισαγωγών και με αδιαφάνεια τιμών (αντίθετα π.χ. με τη Γαλλία, που διατήρησε για χρόνια τη διπλή αναγραφή) που οδήγησε σε απώλεια της αίσθησης των τιμών, επιλεκτικό πληθωρισμό και εκτίναξη του κόστους ζωής των ασθενέστερων. Αντί για διοικητική μεταρρύθμιση, δημιουργήθηκαν μεμονωμένοι θύλακες «αποτελεσματικού κράτους». Παράλληλα η ανομία γενικευόταν, από τη διαφθορά και τη διαπλοκή (Τσοχατζόπουλος, Μαντέλης, Τσουκάτος...) μέχρι τη ...

Τα μέλη του ρεύματος της πολιτικής οικολογίας ThinkΠ, αποχωρούν από τους "Οικολόγους Πράσινους" και από τις θέσεις στην ηγεσία τους

Είκοσι και πλέον, και από τα πλέον ενεργά και ιστορικά στελέχη της φιλοευρωπαϊκής πτέρυγας των Οικολόγων Πράσινων, ανακοίνωσαν με κείμενό τους (http://thinkpi.gr/?p=369) πως αποχωρούν από το κόμμα. Ανάμεσά τους ο δεύτερος στο ψηφοδέλτιο επικρατείας των εκλογών του 2012 Νίκος Μυλωνάς, τα εκλεγμένα μέλη του Πανελλαδικού Συμβουλίου Κώστας Κατώπης, Ελένη Παρασκευοπούλου και Αλέκα Μελιάδου και επτά υποψήφιοι βουλευτές του κόμματος στις πρόσφατες εκλογές.

Αν και δηλώνουν πως η χώρα έχει σήμερα «περισσότερο από ποτέ ανάγκη από την πολιτική οικολογία», οι «20» καταγγέλλουν πως οι Οικολόγοι Πράσινοι «σύρονται βήμα-βήμα στην αγκαλιά της αριστεράς». Διαπιστώνουν πως στο «γραφειοκρατικό μηχανισμό της ηγεσίας των Οικολόγων Πράσινων» σοβεί «ένας αγώνας επικράτησης, αφυδατωμένος από την πολιτική... που θα δίνεται σε αίθουσες δικαστηρίων ή στο επίπεδο της κομματικής εξόντωσης του ενός από τον άλλο».

Τέλος δηλώνουν οπαδοί των μεταρρυθμίσεων και της ευρωπαϊκής ομοσπονδοποίησης και διαβεβαιώνουν πως θα είναι παρόντες στους «αγώνες για την αντιμετώπιση της οικονομικής, κοινωνικής και περιβαλλοντικής κρίσης».

Στο πρόσφατο συνέδριο της Λαμίας, που αποφάσισε την «επανεκκίνηση» των Οικολόγων Πράσινων, οι «20» συμμετείχαν στην πλειοψηφία και συνεισέφεραν ενεργά στη σύνταξη της πολιτικής του απόφασης. Οι εσωκομματικές όμως εξελίξεις που ακολούθησαν, με την έμπρακτη αναθεώρηση του πνεύματος της πολιτικής απόφασης της Λαμίας από την ηγεσία των Οικολόγων-Πράσινων, την «περίεργη» και ταραχώδη ομαδική προσχώρηση 184 πρώην στελεχών του ΠΑΣΟΚ στους Οικολόγους Πράσινους και τα διαρκή -και αντίθετα στις πολιτικές αποφάσεις του συνεδρίου της Λαμίας- ανοίγματα του Μιχάλη Τρεμόπουλου στο ΣΥΡΙΖΑ, τους οδήγησαν στην οριστική απόφαση να διακόψουν κάθε πολιτικό τους δεσμό με τους Οικολόγους Πράσινους

Κάποιες τελευταίες σκέψεις πριν τον αποχαιρετισμό

των Νίκου Μυλωνά, Κωνσταντίνου Κατώπη, Αλέξανδρου Αποστόλου, Δημήτρη Νοταρά, Ελένης Παρασκευοπούλου, Καλής Παναγιωτίδου, Δημήτρη Παπακωνσταντίνου, Δημήτρη Μπάρδη, Αθηνάς Κοϊμτσίδου, Γιάννη Καραμήτρου, Κωνσταντίνου Γκαράκη, Αλέκας Μελιάδου, Μιχάλη Αντύπα, Δημήτρη Στασινόπουλου, Λιάνας Κατώπη, Αλέξανδρου Λαλάκου, Αντρέα Κουσουρή, Μιχάλη Ασημακόπουλου, Δημήτρη Μπανάκου, Γιάννη Γεωργίου, Γιώργου Κριμιτσά, Δημήτρη Κουτσουρέλη.

Think Π

Βρισκόμαστε σε ένα κομβικό σημείο για τις εξελίξεις στη χώρα και την Ευρώπη, για τη μορφή που θα πάρει η οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική ανασυγκρότησή τους. Οι σημερινές επιλογές θα καθορίσουν την εικόνα της χώρας και τη μορφή της Ευρώπης για πολλές δεκαετίες.

Αυτή τη στιγμή η χώρα, εμείς, έχουμε περισσότερο από ποτέ ανάγκη την πολιτική οικολογία. Αν αναζητάμε λύσεις βιώσιμες και κοινωνικά δίκαιες, χρειάζεται να επηρεάσουμε τις εξελίξεις προς την κατεύθυνση των ιδεών, που υπερασπίζεται η πολιτική οικολογία. Χρειαζόμαστε ένα πράσινο κόμμα που:

·        θα υπερασπίζεται την πολιτική του αυτονομία διεκδικώντας τη διαμόρφωση ενός διακριτού πράσινου πόλου. Που δεν θα είναι ουρά εκλογικών ή άλλων σχεδιασμών «δεξιών» ή «αριστερών» σχηματισμών.

·        θα αποτελέσει ένα νέο παράδειγμα πολιτικής λειτουργίας μακριά από γραφειοκρατικούς μηχανισμούς και πελατειακές σχέσεις. Που θα βασίζεται και θα ενθαρρύνει την εθελοντική συμμετοχή των μελών του αξιοποιώντας από τα κρατικά προνόμια και την χρηματοδότηση τα ελάχιστα απαραίτητα για τη λειτουργία του. Όπου τα μέλη θα είναι ενεργά πολιτικά υποκείμενα και όχι υποσύνολα “καρτών” στα χέρια κάποιων “αρχηγών”.

·        οι σχέσεις μεταξύ αυτών που απαρτίζουν την ηγεσία, ο τρόπος που ασκούν την πολιτική όσοι αποτελούν την ηγεσία θα διέπεται από τις αρχές της σύνθεσης, της αμοιβαίας εμπιστοσύνης και της συναίνεσης. Που οι αντιπαραθέσεις θα είναι πολιτικές και οι προσωπικές επιδιώξεις δε θα υπερισχύουν του κοινού συμφέροντος.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι (ΟΠ) σήμερα με κύρια ευθύνη της ηγεσίας τους δεν ανταποκρίνονται σε τίποτα από τα παραπάνω αναπαράγοντας τα χειρότερα χαρακτηριστικά των παραδοσιακών κομμάτων. 

Στο εσωτερικό αυτής της ηγεσίας έχει ξεσπάσει ένας άγριος πόλεμος με μόνο διακύβευμα τον έλεγχο του κόμματος. Χωρίς διαφορές στις πολιτικές προτάσεις, χωρίς διαφορές στις πρακτικές, χωρίς αρχές. Όλα επιτρέπονται για να καταληφθεί η εσωκομματική εξουσία.

Σε πολιτικό επίπεδο, ανεξαρτήτως της τελικής έκβασης του αλληλοσπαραγμού και παρά τη σαφή αντίθετη άποψη των μελών τους, οι ΟΠ βήμα – βήμα σύρονται στην αγκαλιά της αριστεράς^[i]. Η πορεία φαίνεται ότι θα ολοκληρωθεί μέχρι τις ερχόμενες Ευρωεκλογές.

Η κοινωνία όμως, δεν ενδιαφέρεται για αυτές τις εσωκομματικές «μάχες». Αδιαφορεί για «ηγέτες» που δεν αποδεικνύονται άξιοι να ανοίξουν νέους δρόμους. Οι εξελίξεις στους ΟΠ είναι οδυνηρές για όσους και όσες ενδιαφέρονται για τις προοπτικές της πολιτικής οικολογίας στη χώρα μας.

Λυπούμαστε που δεν μπορέσαμε να αποτρέψουμε αυτές τις εξελίξεις. Που πιστέψαμε ότι μπορούσαν να δοθούν νέες ευκαιρίες. 

Προτείναμε ανοικτά και δημόσια συγκεκριμένα μέτρα για την ανακοπή αυτής της καταστροφικής πορείας. Οι προτάσεις αυτές γίνονταν συχνά δεκτές από τα μέλη στα συνέδρια^[ii], όμως πάντα απορρίπτονταν στην πράξη^[iii] από το γραφειοκρατικό μηχανισμό της ηγεσίας των ΟΠ, αφού έρχονταν σε ευθεία σύγκρουση μαζί του. Προειδοποιήσαμε πολλές φορές για την πορεία που έχουν πάρει τα πράγματα^[iv]. 

Όλες οι προειδοποιήσεις μας έπεσαν στο κενό. 

Δεν πρόκειται να παρακολουθήσουμε πια έναν αγώνα επικράτησης αφυδατωμένο από την πολιτική. Έναν αγώνα που θα δίνεται σε αίθουσες δικαστηρίων ή στο επίπεδο της κομματικής εξόντωσης του ενός από τον άλλο. Δεν μπορέσαμε να τον αποτρέψουμε. Δεν πρόκειται όμως να συμβάλουμε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στην καταστροφή των προοπτικών της πολιτικής οικολογίας.

Αποχωρούμε από το μόρφωμα των ΟΠ, το οποίο δεν εκπροσωπεί πια την πολιτική οικολογία.

Διαβεβαιώνουμε τις φίλες και τους φίλους που παραμένουν στους ΟΠ ή που αποχώρησαν απογοητευμένοι από το εγχείρημα των ΟΠ, τους φίλους και τις φίλες που ανεξάρτητα από κομματική ένταξη ενδιαφέρονται για ...

Οι μεταρρυθμιστές τραγουδάνε ακόμα... (και μέσα στους "Οικολόγους Πράσινους")

Φοβερό κείμενο μελών των Οικολόγων Πράσινων που αρνείται τον πυρήνα της πελατειακής συγκρότησης και αυτού του κόμματος: την περίφημη κρατική χρηματοδότηση που συντηρεί τις ηγετικές ομάδες των ελληνικών κομμάτων και τις φιλοδοξίες σιτισμού από το κόμμα (αντί διορισμού στο Δημόσιο) από "πολιτευτές" αμφιβόλων κινήτρων... Υπενθυμίζουμε ότι την κρατική χρηματοδότηση έχει αρνηθεί μέχρι στιγμής η Δράση με προεκλογική της δήλωση και θα την "επιστρέψει στην κοινωνία" με κατάλληλο τρόπο που θα ανακοινωθεί, μόλις της καταβληθεί σύντομα όπως και στα άλλα κόμματα το αμέσως επόμενο διάστημα, εν μέσω κορύφωσης της κρίσης και της ανθρωπιστικής καταστροφής από την κρατική χρεοκοπία. Τα υπόλοιπα κόμματα θα συνεχίσουν να λαμβάνουν τα αργύρια της προδοσίας; (ΑΣ) Οι "Οικολόγοι Πράσινοι" να αποτελέσουν την εξαίρεση στα φαινόμενα συναλλαγής και διαφθοράς

©ppol/ThinkΠ Η «υποδοχή» της επίσημης ιστοσελίδας των ΟΠ τον Απρίλιο του 2013 Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα χρεοκόπησε. Αλλά πριν χρεοκοπήσει, στις δόξες του, ανάμεσα σε πολλά άλλα, είχε δημιουργήσει μία τρομερή μηχανή διαφθοράς, συναλλαγής και ενσωμάτωσης στο κυρίαρχο μοντέλο της δικομματικής πολιτικής: τον μηχανισμό χρηματοδότησης των κομμάτων.  Χρειάζεται να θυμόμαστε συνεχώς ότι τα πολιτικά κόμματα αποτελούν κεντρικούς πυλώνες της δημοκρατίας. Για το λόγο αυτό είναι ακόμα πιο μεγάλες οι ευθύνες τους: η διαφθορά και η σήψη τους, ο τρόπος λειτουργίας τους, δημιουργεί μεγάλους κινδύνους στο δημοκρατικό πολίτευμα. Τα μεγάλα κόμματα ιδιοποιούνταν τεράστια χρηματικά ποσά των πολιτών από κρατικές τράπεζες και χρηματοδοτούσαν άμεσα τις γραφειοκρατίες τους. Συνέδρια, συμπόσια, ταξίδια, πληρωμές συγγενών των ανώτερων γραφειοκρατών και ανθρώπων του μηχανισμού τους.  Η κρατική χρηματοδότηση αποτέλεσε βασικό εργαλείο για την κατασκευή αυτών των γραφειοκρατικών μηχανισμών. Των μηχανισμών που είχαν στόχο να ελέγξουν τα ίδια τα κόμματα και τελικά το κράτος, προς ίδιον όφελος.  Μαζί με τα κρατικά συμβόλαια και τις μίζες τους καθώς και με την εσωτερική πληροφόρηση που έδινε ευκαιρίες πλουτισμού, η χρηματοδότηση των μεγάλων κομμάτων δημιούργησε μια ελίτ και ένα corpus με συμφέροντα που σε μεγάλο βαθμό αυτονομούνταν από τις κοινωνικές ομάδες που εκπροσωπούσαν. Μια «Μεγάλη Μαφία» που ήταν τόσο ανίκανη και άπληστη, ώστε κατάφερε να χρεοκοπήσει. Δυστυχώς μαζί της χρεοκόπησε και η χώρα. Η «Μεγάλη Μαφία» φρόντιζε να εξαγοράζει -μέσω της άμεσης και έμμεσης κρατικής χρηματοδότησης- όποια κοινωνική δύναμη μπορούσε να συνδράμει την πολιτική και τα συμφέροντά της: σε αυτές τις «μικρές μαφίες» έδιναν μικρότερα ποσά, δημιουργούσαν μικρές γραφειοκρατίες, εξασφάλιζαν τη σιωπή τους και τη συνενοχή τους. Έτσι, διέφθειραν κάθε νέα φωνή, αφού ο βαθμός υποταγής και εξυπηρέτησης αυτών των συμφερόντων ήταν ευθέως ανάλογος με τις παροχές από τα κρατικά «λάφυρα». Κορυφαία απόδειξη είναι η ραχοκοκαλιά του πολιτικού συστήματος, ο εκλογικός νόμος. Ο πρώτος με ένα ψήφο διαφορά τα παίρνει όλα, ο δεύτερος περιμένει τράνζιτ την επόμενη τετραετία. Και θα περιμένει γιατί «είναι πολλά τα λεφτά...» Οι «μικρές μαφίες» αποζημιώνονται με σχεδόν απλή αναλογική. Φρόντιζαν να είναι ευχαριστημένοι με 10-15 βουλευτές, 1-2 νομάρχες, ένα διόλου ευκαταφρόνητο αριθμό αμειβόμενου πολιτικού προσωπικού και το ποσοστό που τους αναλογούσε σε ...

Τέσσερις συν μία προτεραιότητες για την πολιτική οικολογία

Κείμενο πολιτικού διαλόγου ενόψει του συνεδρίου των Οικολόγων Πράσινων - 7,8 και 9 Δεκεμβρίου στην Λαμία - από την ομάδα πολιτικού προβληματισμού στον χώρο της οικολογίας, thinkΠ

Το κόμμα των Οικολόγων Πράσινων έφτασε πολύ κοντά στην κοινοβουλευτική εκπροσώπηση στις πρώτες εκλογές της Άνοιξης υποσχόμενο να γίνει η "συγκολλητική ύλη" των συνεργασιών, αλλά συνετρίβη στο δεύτερο γύρο του Ιουνίου εξ αιτίας του μη διακριτού του στίγματος που εμφάνιζε τους ΟΠ περίπου ως πολιτικό ακόλουθο του ΣΥΡΙΖΑ και της πιθανολογούμενης τότε, "αντιμνημονιακής κυβέρνησης της αριστεράς". Σήμερα, με το συνέδριό τους σε τρεις εβδομάδες, οι Οικολόγοι Πράσινοι θα αποπειραθούν να τοποθετηθούν καθαρά επιτέλους πολιτικά στο σημερινό πλάισιο και τις ανάγκες του. Προς τα που θα στραφούν; Θα φανεί σύντομα. Πάντως η μεταρρυθμιστική ευρωπαϊκή τάση τους θα δώσει την μάχη της που περιγράφεται καθαρά στο κείμενο που ακολουθεί (ΑΣ):

"Στη σημερινή Ελλάδα, το κατεστημένο πολιτικό σύστημα όχι μόνο δεν δίνει τη λύση, αλλά ούτε καν αντιλαμβάνεται το πρόβλημα. Δεν το κάνει τόσο από ανικανότητα, όσο από ιδιοτελές συμφέρον. Υπερασπίζεται τα συμφέροντα της ολιγαρχίας και των οργανωμένων συντεχνιών που εκφράζει. Οι κατεστημένες πολιτικές δυνάμεις προσπαθούν να μην αλλάξει τίποτα και κοκορομαχούν γύρω από το λάθος ερώτημα «Μνημόνιο ή Αντιμνημόνιο». 

Κρύβουν την ουσία του προβλήματος: πώς θα αλλάξουμε την χώρα και θα γίνουμε από χώρα Καταναλωτών, χώρα Παραγωγών, πώς θα γίνει το πελατειακό Κράτος Δημόσιος Υπηρέτης, πώς το συντεχνιακό συμφέρον θα αντικατασταθεί από το δημόσιο συμφέρον, πώς θα γίνουμε από Πελάτες Πολίτες, πώς η Ευρώπη θα αποκτήσει, εκτός από κοινό νόμισμα, πολιτική ενότητα και πώς αυτή θα μετασχηματίσει οικολογικά και κοινωνικά την Ευρώπη ανασυντάσσοντας το Ευρωπαϊκό Όραμα."

Εισαγωγικά
Ο σκληρός πυρήνας της πολιτικής οικολογίας περιέχει ζητήματα που σχετίζονται με:

• την προστασία του περιβάλλοντος, 
• την αειφορία και τη βιωσιμότητα, 
• τα ανθρώπινα δικαιώματα, 
• την υπεράσπιση και προώθηση των αρχών της μη-βίας 

Οι πολιτικές για αυτά τα ζητήματα οφείλουν να διαπερνούν και να συνέχουν τις διάφορες πολιτικές μας αποφάσεις και επιδιώξεις.

Κλιματική Αλλαγή

Από αυτή τη σκοπιά (και όχι μόνο), η κλιματική αλλαγή αποτελεί σήμερα τη μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα και το φυσικό περιβάλλον στο παγκόσμιο επίπεδο. Σχετίζεται άμεσα με τα προτάγματα της οικολογίας καθώς θέτει τα όρια και το περιεχόμενο της ανάπτυξης, τη βιωσιμότητα στη διαχείριση των φυσικών πόρων και τη διαγενεακή δικαιοσύνη. Η ανάγκη για άμεση και δραστική μείωση των εκπομπών Αερίων του Θερμοκηπίου με στόχο το 80% μέχρι το 2050, συνεπάγεται βαθιές μεταρρυθμίσεις στους τομείς της ενέργειας και των μεταφορών με κύριους πυλώνες την εξοικονόμηση ενέργειας και την ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών, ώστε σταδιακά να αντικαταστήσουν πλήρως τα ορυκτά καύσιμα.

Ταυτόχρονα όμως το κλιματικό κριτήριο θα πρέπει να αποτελεί βασικό άξονα χάραξης πολιτικής σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας. Καθώς είναι πλέον σαφές ότι η κλιματική αλλαγή δεν είναι αναστρέψιμη, η προσπάθεια στρέφεται αφενός στον περιορισμό της και αφετέρου στην αντιστάθμιση των επιπτώσεων της. 
Για το σκοπό αυτό απαιτούνται επείγουσες παρεμβάσεις και στην κοινωνική πολιτική, ώστε να δημιουργηθούν οι μηχανισμοί παρακολούθησης των αλλαγών και στήριξης των πληττόμενων ανθρώπων αλλά και οικοσυστημάτων τόσο σε εθνικό όσο και σε περιφερειακό επίπεδο.

Στη σημερινή συγκυρία θέλουμε να αναδείξουμε τη σημασία τεσσάρων ζητημάτων και να τοποθετηθούμε πάνω σε αυτά έχοντας πάντα κατά νου αυτόν το σκληρό πυρήνα πολιτικής που προαναφέραμε:

Α. Ομοσπονδιακή Ευρώπη.

Χρειαζόμαστε άμεσα «περισσότερη» Ευρώπη 

Η λύση για τη σημερινή οικονομική και πολιτική κρίση ή θα είναι ευρωπαϊκή ή δεν θα υπάρξει. Παρά τα σημαντικά προβλήματα δυσλειτουργίας των ευρωπαϊκών θεσμών, παρά το δημοκρατικό έλλειμμα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η ΕΕ σε πολλές περιπτώσεις έχει εξαναγκάσει κυβερνήσεις να υιοθετήσουν προοδευτικά μέτρα που σχετίζονται με περιβαλλοντικά θέματα και την αειφορία και προοδευτικές πολιτικές που σχετίζονται με τα ανθρώπινα δικαιώματα, ακόμα και όταν οι σχετικοί πολιτικοί συσχετισμοί σε εθνικό επίπεδο δεν ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκοί. Η διεκδίκηση της βιωσιμότητας και της αειφορίας, μια εναλλακτική επομένως οικονομική πολιτική, μπορεί να έχει ρεαλιστικές πιθανότητες εφαρμογής μόνο στο πλαίσιο μιας ενοποιημένης Ευρώπης. 

Για αυτό είμαστε αποφασιστικά υπέρ της προοπτικής της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής σύγκλισης της Ευρώπης, υπέρ των πολιτικών που έχουν σαν στόχο την ομοσπονδοποίηση της Ευρώπης, όσο το δυνατό πιο γρήγορα.

Σε αυτή την πορεία θα υπάρξουν συγκλίσεις της πολιτικής οικολογίας με διάφορες άλλες πολιτικές δυνάμεις. Θα διαμορφωθούν ...

Εύγε! Κοστολογημένα ισοδύναμα μέτρα για περικοπές δαπανών 3 δισ από τους Οικολόγους Πράσινους

"ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΔΑΠΑΝΩΝ ΝΑΙ, σε τομείς που δεν θα έχουν επιπτώσεις στην πραγματική οικονομία και την κοινωνία" 

"Οι Οικολόγοι Πράσινοι απορρίπτουμε και αντιτασσόμαστε σε κάθε λογική οριζόντιων μέτρων και ρυθμίσεων. Η κυβέρνηση έδειξε την αδυναμία της, μην έχοντας ετοιμάσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο δράσης.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι έχουμε ετοιμάσει ένα αναλυτικό υπόμνημα προς τον υπουργό Οικονομικών. Εκεί εκθέτουμε ένα άμεσο τρόπο περικοπής δαπανών ύψους 3 δις που δε θα έχει επίδραση στην πραγματική οικονομία."

1. Η Ανοικτή επιστολή στον Γ. Στουρνάρα

Κύριε υπουργέ, με την παρούσα σας εκθέτουμε αναλυτικά τις προτάσεις μας για περικοπή των δαπανών, όπως περιγράφονται στο υπόμνημα που ακολουθεί.

Οι προτάσεις μας αναφέρονται σε κοστολογημένα ποσά, αθροιστικά μεγαλύτερα από όσα φέρεται να ζητάει η τρόικα. Σύμφωνα με το περιεχόμενο του υπομνήματος, από διάφορες ρυθμίσεις που δεν θα έχουν την παραμικρή επίπτωση στην πραγματική οικονομία, μπορούμε να εξοικονομήσουμε το ποσό των τεσσάρων δις €. Ένα ποσό ικανό να αντισταθμίσει αποκλίσεις του τρέχοντος προϋπολογισμού, αλλά και απαιτήσεις που εγείρουν οι εταίροι μας από το περιεχόμενο των δανειακών συμβάσεων που έχουν υπογράψει οι προηγούμενες κυβερνήσεις.

Ρυθμίσεις, όπως αυτές που προτείνουμε, είναι ικανές να αποκαταστήσουν στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης, μια minimum αξιοπιστία, αφού σε αρκετές απ' αυτές έχουν αναφερθεί πολλάκις τα παγκοσμίου εμβέλειας μέσα Επικοινωνίας. Παράλληλα μια αντίστοιχη πρωτοβουλία από μέρους μας μπορεί να αποτελέσει το εφαλτήριο για μια αναδιαπραγμάτευση των μνημονίων, στην κατεύθυνση της βιωσιμότητας και των προοπτικών, τόσο της οικονομίας, όσο και της κοινωνικής συνοχής.

Ελπίζουμε, κύριε υπουργέ, προς όφελος της κοινωνίας και της χώρας, να λάβετε υπ' όψη σας τις απτές και εφαρμόσιμες λύσεις που προτείνουμε. 

Με την υπόμνηση ότι η μείωση των δαπανών δεν μπορεί από μόνη της να αποτελέσει διέξοδο. Χρειάζονται βαθιές τομές σε πολλά επίπεδα, με πρώτον τον προσανατολισμό της οικονομίας. Η οικονομία δεν μπορεί να υπηρετεί μια αφηρημένη αριθμητική, αλλά την κοινωνία σε διαγενεακή βάση.
Κι αυτή εξασφαλίζεται μόνο αν επενδύσουμε και πορευτούμε σε βιώσιμη και αειφορική βάση. Με απόλυτο σεβασμό στην πρόσβαση όλων στα συλλογικά αγαθά και στην ποιότητα ζωής.

Δυστυχώς τα δείγματα γραφής και της παρούσας κυβέρνησης δείχνουν ξεκάθαρα τη διάθεση της να κινηθεί στην ...πεπατημένη. Μια πεπατημένη που μας οδήγησε στο γκρεμό και τον διεθνή διασυρμό. Μια πεπατημένη αδιέξοδη και καταστροφική. Οι ευθύνες σας, πέραν αυτών των πολιτικών αρχηγών που σας ενέκριναν σαν υπουργό Οικονομικών, είναι τεράστιες.

2. ΤΟ ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΥΠΟΜΝΗΜΑ

Με δεδομένη την πολιτική εσωτερικής υποτίμησης, ιδιαίτερα στον τομέα των μισθών στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, αλλά και στη βάση σύγχρονων πορισμάτων για την αναποτελεσματικότητα και τα άμεσα και έμμεσα οικονομικά βάρη μιας σειράς δημόσιων πολιτικών, όπως η ποινικοποίηση και εγκληματοποίηση της χρήσης ναρκωτικών ουσιών, θα μπορούσαν να εξοικονομηθούν έως και 4 δις ευρώ, ως ακολούθως:

1. Δημόσιες δαπάνες συντήρησης πολιτικού συστήματος

Γιατί χρειαζόμαστε τους Οικολόγους Πράσινους;

από το tvxs.gr

των Γιώργου Παπασπυρόπουλου, Λενιώς Μυριβήλη*

Η κρίσιμη για την χώρα εκλογική αναμέτρηση της Κυριακής, θέτει προφανώς αγωνιώδη και αυστηρά ερωτήματα για την χρησιμότητα κάθε κόμματος από την Δευτέρα 7 Μαΐου.

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν μπορεί από τη φύση του να πάρει στα σοβαρά την αμφισβήτηση που εισπράττει. Το παλαιοκομματικό σκηνικό, παρόλα τα τραύματά του, επιχειρεί και πάλι να ανασυσταθεί με δήθεν νέα κόμματα που εμφανίστηκαν κατά την διάρκεια του προεκλογικού μάρκετινγκ διαχείρισης της αγανάκτησης ή με κόμματα παλαιά, που παρ’ όλες τις προθέσεις τους δεν κατάφεραν να μεταρρυθμιστούν και καταφεύγουν σε προεκλογικούς λαϊκισμούς.

Με περισσό θράσος, όλοι εκείνοι που είναι υπεύθυνοι για την οικονομική, πολιτιστική και περιβαλλοντική παρακμή και χρεοκοπία της χώρας, εμφανίζονται εκ νέου ως σωτήρες. Τι δείχνουν όλα αυτά; Ότι το πελατειακό σύστημα διαχειρίζεται την αναπαραγωγή του ποντάροντας σε ό,τι έχει επιτύχει να επιβάλλει στην ελληνική κοινωνία κάποιες δεκαετίες τώρα. Λέγε με ανομία, λέγε με διορισμοί, λέγε με κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες, λέγε με διαφθορά, ρετιρέ, συντεχνία, κρατικό συνδικαλισμό, επαγγελματία πολιτικό.

Σ’ ένα καπιταλιστικό κράτος φεουδαλικού τύπου με προεξάρχοντα δημοσιοϋπαλληλικό σοσιαλισμό, σ’ ένα κράτος για τους λίγους insiders του συστήματος και με απαρτχάιντ για τους υπόλοιπους, με έλλειμμα θεσμικής λειτουργίας, απίθανη πολυνομία και επικάλυψη αρμοδιοτήτων, αυτή την Κυριακή, υποτίθεται ότι συγκρούονται πολιτικές. Κάποιοι με εντολή από τον ελληνικό λαό, την Δευτέρα θα εφαρμόσουν το σωτήριο πρόγραμμά τους. Πως όμως;

Η ελληνική κοινωνία χρειάζεται προτάσεις εξόδου από την κρίση. Από την υφεσιακή λιτότητα, την εξάρτηση και εποπτεία των δανειστών. Από την παραγωγική αποδιάρθρωση. Όλα τα κόμματα συμφωνούν. Αλλά εδώ τελειώνει η κοινή λογική.

Πώς μπορεί σε ένα κράτος χωρίς θεσμούς να λειτουργήσει οποιαδήποτε λύση; 

Είναι δυνατόν ανάμεσα σε οργανωμένες ομάδες συμφερόντων να έχουμε κοινωνική διαβούλευση, κοινωνική συναίνεση και προώθηση δίκαιων και επειγόντων μεταρρυθμίσεων;

Απαιτείται θεσμική επανάσταση, ξήλωμα του πελατειακού κράτους. Απαιτούνται ανεξάρτητοι θεσμοί, διαφάνεια, δημοκρατικός και κοινωνικός έλεγχος της εξουσίας και των διαχειριστών της.