"Τράπεζες με βιβλίο δανείων από τα οποία το 40% να είναι μη εξυπηρετούμενα έχουν πτωχεύσει. Τελεία και παύλα!"

Γιάννης Βαρουφάκης: Τα τεστ δεν μπορούσαν να πουν την αλήθεια...

του Γιάννη Καλαϊτζή (efsyn)

Το αποτέλεσμα ήταν προσδιορισμένο, τα stress tests θα έβρισκαν τις ελληνικές τράπεζες απόλυτα υγιείς παρά το ότι είναι βαθιά πτωχευμένες υποστηρίζει σε συνέντευξή του στην “Εποχή” ο καθηγητής Γιάννης Βαρουφάκης. Εξηγώντας δε το γιατί συμβαίνουν όλα αυτά επισημαίνει ότι μία πολιτική εξόδου δεν μπορεί να σχεδιαστεί, επομένως, πάνω σ’ αυτή την ψευδή πραγματικότητα.

Τη συνέντευξη πήρε ο Παύλος Κλαυδιανός

Πριν την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, οι διαρροές άφηναν να εννοηθεί ότι θα αποκαλυφθούν ως προβληματικές οι ελληνικές τράπεζες. Το ίδιο έλεγαν και πηγές της τρόικας. Η εικόνα ήταν εντελώς διαφορετική. Έχει αυτό εξήγηση;

Η δική μου πεποίθηση, την οποία εξέφρασα μάλιστα και από την Δευτεριάτικη εκπομπή μου «Στο Κόκκινο» μια βδομάδα πριν την ανακοίνωση των τεστ αντοχής, ήταν ότι θα πέρναγαν με αστερίσκους αλλά ότι θα πέρναγαν. Κι αυτό επειδή η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα οι ελληνικές τράπεζες, αν και βαθιά πτωχευμένες, βρισκόταν στην απίστευτα δύσκολη θέση να έχει μεν την ευθύνη του ελέγχου των βιβλίων των τραπεζών αλλά όχι και την δυνατότητα να παρέμβει ευεργετικά αν βρει πως συστημικές τράπεζες μιας χώρας, η οποία βρίσκεται στην μέγγενη της χρεοκοπίας, απαιτούν νέα κεφάλαια. Μια τέτοια ανακοίνωση απλά θα ξεκινούσε νέο γύρο χρεοκοπιών στο τραπεζικό σύστημα χωρών της περιφέρειας οι οποίες, με την σειρά τους (καθώς οι κυβερνήσεις θα έπρεπε να παράσχουν νέα κεφάλαια μέσα από νέα, επίσημα Μνημόνια) θα έσπερναν τον πανικό στην αγορά ομολόγων. Πολύ απλά, η ΕΚΤ είχε την επιλογή μεταξύ του να πει την αλήθεια και να ξεκινήσει μια νέα κρίση στις χρηματαγορές (δεδομένου ότι δεν της επετράπη να εκκαθαρίζει και να επανακεφαλαιοποιεί η ίδια προβληματικές τράπεζες) ή να πει ψέματα. 
Ήταν εξ αρχής δεδομένο ότι, με πόνο καρδίας, οι άνθρωποι της ΕΚΤ θα επέλεγαν το ψέμα. Φανταστείτε το δράμα του να είσαι έντιμο της ΕΚΤ, να σ’ έχουν στείλει στην Αθήνα να ελέγξεις τα λογιστικά βιβλία των τεσσάρων ελληνικών τραπεζών, σημείωνα στο «Κόκκινο». Κατ’ αρχάς γνωρίζεις ότι δεν χρειάζεται να πασχίζεις ιδιαίτερα για να καταλήξεις στο συμπέρασμα ότι είναι πτωχευμένες. Διότι τράπεζες με βιβλίο δανείων από τα οποία το 40% να είναι μη εξυπηρετούμενα έχουν πτωχεύσει. Τελεία και παύλα! Μπορεί όμως να γράψεις ένα τέτοιο πόρισμα; Θα πέσουν να σε φάνε οι ίδιοι οι προϊστάμενοί σου στην Φραγκφούρτη. Η μία περίπτωση, έλεγα, το πτωχευμένο ελληνικό κράτος να βαθύνει κι άλλο την πτώχευσή του δανειζόμενο κι άλλα χρήματα. Η άλλη, είναι μία λύση κυπριακού στιλ και καλύτερα να μην την σκεπτόμαστε. Και στις δύο περιπτώσεις θα σήμαινε ότι καταρρέει η στρατηγική του τριγώνου Φραγκφούρτης – Βερολίνου – Βρυξελλών και να καλλιεργηθεί η εντύπωση ότι η Ελλάδα έχει βγει από την κρίση.

Ποια η πραγματική κατάσταση των –πτωχευμένων όπως συχνά τις χαρακτηρίζεις– ελληνικών τραπεζών και από ποιες αιτίες αυτή προκύπτει; Η τόσο ριζική διαφορά με την επίσημη, τώρα, θέση πώς εξηγείται; Είναι διαφορετικοί οι ορισμοί, η μέθοδος των tests, οι κατευθύνσεις εκκαθάρισης των «κόκκινων» δανείων, γενικά των επισφαλειών, οι προβλέψεις για την προοπτική της οικονομίας;

Η μέθοδος των τεστ αντοχής είναι ο ίδιος παντού στην Ευρωζώνη. Ουσιαστικά επιτρέπεται στις τράπεζες να επιλέξουν εκείνες τον παρονομαστή του κλάσματος κεφαλαιοποίησής τους, ο οποίος παρονομαστής είναι το συνολικό ποσοστό των ανοιγμάτων τους. Π.χ. Αν η τράπεζα έχει δανείσει 1 δισ. σε μια επιχείρηση Ε αλλά η Ε κρίνεται ότι είναι φερέγγυα, η τράπεζα έχει το δικαίωμα να μην συμπεριλάβει αυτό το 1 δισ. στα ανοίγματά της – ή να συμπεριλάβει ένα ποσό πολύ μικρότερο από το 1 δισ. το οποίο είναι μικρότερο όσο πιο φερέγγυα «κρίνεται» ότι είναι η Ε. Με άλλα λόγια, επιτρέπεται στην τράπεζα να μην συνυπολογιστεί στον παρονομαστή του κλάσματος Κ/Δ της το δάνειο αυτό, ή ένα μεγάλο μέρος του (καθώς θεωρείται ότι η τράπεζα δεν κινδυνεύει να μην πάρει πίσω αυτά τα χρήματα). Έτσι, απολύτως πτωχευμένες τράπεζες παρουσιάζονται ως θωρακισμένες. 

Η διαφορά μεταξύ των ελληνικών και, π.χ., των γερμανικών είναι ότι οι ελληνικές αντιμετωπίζουν 40% μη εξυπηρετούμενων δανείων και έχουν απέναντί τους ένα κράτος που αδυνατεί να τις ξαναδιασώσει, αντίθετα με τις γερμανικές που μπορούν να βασίζονται στο γερμανικό κράτος και που δεν έχουν πρόβλημα κόκκινων δανείων αλλά έχουν πρόβλημα πάνω από 2 τρισεκατομμυρίων επισφαλούς τζόγου.
 
Στο άρθρο σου στο Protagon υποστηρίζεις ότι υποχρεώθηκε από τη Μέρκελ η ΕΚΤ, ο Ντράγκι, να κάνει τα «στραβά μάτια» και να αποκρύψει τις υπάρχουσες «τρύπες των τραπεζών». Ποιες είναι και πώς γεννήθηκαν οι τρύπες;

Όπως είπα πιο πάνω, ο κ. Ντράγκι είτε θα έλεγε την αλήθεια, με αποτέλεσμα ακολουθίας  νέων, επίσημων, χρεοκοπιών τραπεζών και κρατών, ή θα επέλεγε να μην τη πει. Δυνατότητα να κάνει κάτι για να βοηθήσει τις τράπεζες να πάψουν να είναι πτωχευμένες δεν του δόθηκε ποτέ από το Βερολίνο. Έτσι μετετράπη σε επιδέξιο διαχειριστή ενός ψεύδους.

H ελληνική κυβέρνηση μπορεί να κάνει πολιτική με βάση αυτά τα «καλά» αποτελέσματα; Π.χ., οι φίλοι της αναλυτές λένε θα προσέλθει στις συζητήσεις με την τρόικα με άλλον αέρα. Θα ξαναθέσει, ως και το «σχέδιο εξόδου» που κατέρρευσε πρότινος. Θα επιδιώξει να ελαφρύνει τους όρους της «προληπτικής γραμμής». Θα την αφήσει, όμως, η τρόικα να παίξει αυτό το παιχνίδι μέχρι τέλους ή θα της πει την αλήθεια και θα τη «μαζέψει»;

Μόνο σε ταινία επιστημονικής φαντασίας θα συνέβαινε. Η ΕΚΤ διαχειρίζεται το ψεύδος. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι το πιστεύει κιόλας! Αυτό έλειπε, να πάει η συγκυβέρνηση στην Φραγκφούρτη να πει στον κ. Ντράγκι ότι όλα βαίνουν καλώς και πως, για αυτό, η Ελλάς πρέπει να βγει από το Μνημόνιο. Θα εισπράξει την απάντηση: «Μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια.»

Με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων οι προσδοκίες αυξήθηκαν στο κατακόρυφο. Εμπρός, τώρα θα υπάρξει αυξημένη ρευστότητα, δυνατότητα εκκαθάρισης «κόκκινων δανείων», άντληση φρέσκων κεφαλαίων από την αγορά κτλ, κτλ. Πώς θα εξελιχθεί αυτή η πλευρά του θέματος;

Δεν θα υπάρξει καμία ρευστότητα. Οι τράπεζες δεν έπαψαν να είναι πτωχευμένες επειδή είπαν ότι δεν είναι. Τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Ο θανάσιμος εναγκαλισμός πτωχευμένου δημοσίου και πτωχευμένων τραπεζών θα συνεχίζεται.

Μια άλλη κυβέρνηση, πχ του ΣΥΡΙΖΑ, πώς θα παρενέβαινε στο κουβάρι των πτωχευμένων τραπεζών;
Μπορεί να αποκοπεί από το πρόβλημα των ευρωπαϊκών τραπεζών;

Δεν έχει εναλλακτική λύση πέραν του να κάνει αυτό που αποφεύγει να κάνει η συγκυβέρνηση, το Βερολίνο και η Φραγκφούρτη: Να πει, δηλαδή, την αλήθεια περί του θανάσιμου εναγκαλισμού πτωχευμένου δημοσίου και πτωχευμένων τραπεζών. Αν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κάνει το λάθος να φοβηθεί και να μπει κι εκείνη στο παίγνιο της συγκάλυψης της ανομολόγητης πτώχευσης, απλά θα αποτελέσει μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης του.

Το βάρος πέφτει στους λαούς της Ευρώπης  

Να επιστρέψουμε στην Ευρώπη. Η ύφεση και ο αποπληθωρισμός θα αφήσει να περάσουν ως αληθινά τα «καλά αποτελέσματα» των stress tests των ευρωπαϊκών τραπεζών; Η ειρωνεία θα είναι ο ίδιος ο κ. Ντράγκι, κάποια στιγμή, να ανακαλέσει στην τάξη την ηγεσία της Ευρωζώνης.

Το έχει ήδη κάνει. Αλλά δεν τον ακούν. Κι εκείνος δεν είναι διατεθειμένος να κάνει κάτι πέραν αυτού που κάνει. Δεν τον ψέγω. Δεν είναι δουλειά του κεντρικού τραπεζίτη να καλύπτει την μαύρη τρύπα της πολιτικής βούλησης. Σε τελική ανάλυση, το βάρος πέφτει στους λαούς της Ευρώπης που, παρά την γκρίνια, εξακολουθούν να υπερψηφίζουν τους εφαρμοστές και θιασώτες ανεφάρμοστων, μισανθρωπικών πολιτικών.

Με βάση όλα αυτά, ποια πιστεύεις ότι μπορεί να είναι η τύχη ή πιο ευγενικά τα επόμενα βήματα της Τραπεζικής Ένωσης στην Ευρώπη;

Δεν υπάρχει Τραπεζική Ένωση. Η Τραπεζική Ένωση είναι, όπως την έκαναν, Οργουελινής έμπνευσης όρος. Με σκοπό να μην γίνει ποτέ ενοποίηση των τραπεζικών συστημάτων, ανακήρυξαν... Τραπεζική Ένωση!


πηγή epohi.gr

Πάγωσε η τσιμινιέρα... Δυο χρόνια πελατειακής διαχείρισης των μνημονίων εξόντωσαν την ιδιωτική οικονομία

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Όπως είναι πια γνωστό τοις πάσι, η ελληνική ιδιαιτερότητα υπάρχει. Και είναι ότι αιτία για την κρίση δεν ήταν ο υπέρμετρος δανεισμός της ιδιωτικής οικονομίας όπως αλλού, αλλά τα διαρκή και μεγάλα ελλείμματα του δημόσιου τομέα για να τροφοδοτείται αχόρταγα το πελατειακό κράτος. 

Το ελληνικό κράτος παρασίτησε όσο δεν γινόταν άλλο την πρωτογενή παραγωγή, την καινοτόμα δημιουργικότητα, την υγιή επιχειρηματικότητα οδηγώντας τα πάντα στην ελεγχόμενη κρατική δίαιτα των εξαρτημένων από αυτό "επιχειρηματιών" και κρατικών "λειτουργών", κάνοντας τον Πολίτη πελάτη και τον επιχειρηματία, διαπλεκόμενο. 

Ένα διεφθαρμένο βαλκανικό σύστημα προμηθειών, μίζας και διορισμών έριξε στο ναδίρ της αναξιοπιστίας έναν ευλογημένο τόπο. Το "κόμμα του Δημοσίου" απλωμένο μέσα στα κόμματα που κυβέρνησαν αλλά και την αριστερή αντιπολίτευση, εμπόδισε και παρασίτησε κάθε προστιθέμενη αξία από παραγωγή και μεταποίηση αγαθών, δώρισε όλον τον εθνικό πλούτο στους κομματικούς φίλους και τους ψηφοφόρους, επέβαλλε την αναξιοκρατία και την ιδεολογία των συντεχνιών, των κυκλωμάτων και της απασχόλησης ως κρατικού/ης υπαλλήλου.

Ένα μεταλλαγμένο σοβιετικό σύστημα είναι ο ελληνικός πελατειασμός - με μόνη ιδεολογία και εξαγγελία τον "διορισμό". Όμως το κράτος δεν παράγει τίποτα. Και αυτήν την πραγματικότητα αντιμετωπίζουμε σήμερα όταν αναμένουμε φόρους και έσοδα από μια κατεστραμμένη ιδιωτική οικονομία.

Το επόμενο διάστημα οι επεμβάσεις στον δημόσιο τομέα είναι μονόδρομος. Ο ιδιωτικός εξαντλήθηκε. Πρέπει να αφεθεί στην ησυχία του να βρει τον τρόπο του να ανασυγκροτηθεί. Χωρίς εμπόδια, χωρίς άλλη κρατική 'βοήθεια", εχθρικές γραφειοκρατικές επιθέσεις και άλλα χαράτσια.

Κι όσοι γιγάντωσαν το πελατειακό σύστημα, ας εξηγήσουν στους οφελημένους άνευ αξιολόγησης, ότι η κρατική αγελάδα δεν έχει πια γάλα. Ας εξοφλήσουν άμεσα τις υποχρεώσεις τους στον ιδιωτικό τομέα περικόπτοντας ότι χρειαστεί από τις απίθανες δαπάνες του Δημοσίου για "εσωτερική χρήση". Αν κάποιοι πρέπει πλέον να κάνουν θυσίες για την επανεκκίνηση της οικονομίας, ξέρουμε ποιοι είναι.

Και κάθε ευρώ που δαπανάται, πρέπει πια να δικαιολογείται: σε τι οφέλησε την παραγωγή και πόσο...

Φυσικά η αξιολόγηση δεν υπάρχει ούτε σαν έννοια στα μυαλά όχι μόνο του πελατειακού συστήματος αλλά και της αριστεροδεξιάς 'αντιμνημονιακής" αντιπολίτευσης. Ειδικά στην αριστερά που μας αφορά, είναι ...βρισιά. Και τελευταίο αποκούμπι της, όταν στερεύσουν τα επιχειρήματα, είναι το, "και ποιος/α θα με αξιολογήσει εμένα;".

Λογικό. Τόσα χρόνια η αξιολόγηση, για τον διορισμό (είχε και η αριστερά τους πόντους της και ενίοτε πολύ ανεβασμλένους) στο κράτος, την επαφή για να "πάρει την δουλειά" κάποιος/α, πως γινόταν; Κάτω από το τραπέζι. Τώρα, που πρέπει να γίνει θεσμικά και άρα δημοκρατικά, πως γίνεται να μην μπορείς να ξεχωρίσεις τις αντιδράσεις ριζοσπαστικής αριστεράς και άκρας δεξιάς; 

από ΤΟ ΒΗΜΑ:

Στραγγαλίζει τις επιχειρήσεις η έλλειψη ρευστότητας

Η παρατεταμένη ύφεση και η διεθνής απομόνωση της Ελλάδας

Ρευστότητα

Οι φίλοι του λαού, απορροφημένοι ήδη από τις εκλογές, έχουν ξεχάσει την πραγματική οικονομία. Αυτήν που συντηρεί με νύχια και δόντια όσες θέσεις εργασίας απομένουν, αυτήν που η αναζωογόνησή της είναι η πρώτη και μοναδική προϋπόθεση για τα έσοδα που έχουν προϋπολογισθεί, την συνέχεια του δανεισμού αλλά και την σωτηρία του τόσο δύσκαμπτου και αντιδραστικού σε κάθε μεταρρύθμιση δημόσιου τομέα. 

Όσοι "δημόσιοι λειτουργοί" φτάνουν κάθε μήνα στον γκισέ για να πληρωθούν, έχουν αναρωτηθεί ποτέ πως συντηρείται αυτό το μαγαζί; 

Η επίτευξη ρευστότητας στην αγορά είναι εκ των ουκ άνευ για κάθε προοδευτική δύναμης κι ελπίζουμε προεκλογικά να μας εξηγήσουν, μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί, τι άραγε χρειάζεται για να επιτευχθεί και πόσο καίρια είναι σε αυτό η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και η fast track μεταρρύθμιση του κράτους... 

Όχι τίποτε άλλο, αλλά από αύριο κιόλας -μετά και την ...θριαμβευτική εκλογή Βενιζέλου- μπαίνουμε στην εποχή των υποσχέσεων. (ΑΣ)

-Συγγνώμη, αλλά έχουμε εκλογές... Η επέμβαση αναβάλλεται για ...κάνα δυο μήνες!

Λίγο σάλιο ρε παιδιά. Στεγνώσαμε

από τους G700, η Γενιά των 700 ευρώ

Εάν η κρίση προκάλεσε δύο εκρηκτικά κοινωνικά προβλήματα, και το ένα εξ αυτών είναι η εκτίναξη της ανεργίας σε δυσθεώρητα ύψη, το άλλο είναι σίγουρα η συρρίκνωση της ρευστότητας προς την πραγματική οικονομία, συγκεκριμένα τις παραγωγικές μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις.

Χιλιάδες υγιείς επιχειρήσεις κινδυνεύουν να μας αφήσουν χρόνους, όχι γιατί δεν είναι αποδοτικές ή βιώσιμες, όπως συμβαίνει με την πλειονότητα των αεριτζήδων του εμπορίου, αλλά γιατί συνθλίβονται στις μυλόπετρες της πιστωτικής ασφυξίας.

Τα τελευταία δύο χρόνια, το ήδη από το 2008 πρόβλημα πιστωτικής ασφυξίας λόγω της παγκόσμιας τραπεζικής κρίσης, έλαβε γιγάντιες διαστάσεις στη χώρα μας. Λόγω της κρίσης χρέους και της επαπειλούμενης άτακτης χρεοκοπίας, πολλοί Έλληνες (κατά κύριο λόγο τα λαμόγια, άλλα όχι μόνο) έσπευσαν να βγάλουν τα χρήματά τους στο εξωτερικό. Χάθηκαν έτσι 80 περίπου δις ευρώ από το εγχώριο τραπεζικό σύστημα. 

Ταυτόχρονα, λόγω της αξιολόγησης junk των ομολόγων του ελληνικού κράτους, οι ελληνικές τράπεζες αποκλείστηκαν από τις διεθνείς αγορές κεφαλαίων. 

Μοναδική πηγή παροχής ρευστότητας προς τα εγχώρια χρηματοπιστωτικά ιδρύματα υπήρξε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η μόνη η οποία αποδέχεται ως εγγύηση ελληνικά ομόλογα.

Ταυτόχρονα, η όποια πρόσβαση των τραπεζών σε κεφάλαια δεν μετατράπηκε αυτόματα σε δανεισμό της πραγματικής οικονομίας και δη των υγιών και παραγωγικών μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων. Μετατράπηκε σε πολύ επιλεκτική χρηματοδότηση ορισμένων μεγάλων επιχειρήσεων και δυναμικών κλάδων όπως η ναυτιλία, ενώ για την «πλέμπα» προτιμήθηκε η ρύθμιση δανείων.
Μπροστά σ’ αυτή την πραγματικότητα επιχειρήθηκαν μέχρι στιγμής τρεις εθνικές δημόσιες πολιτικές με στόχο την τόνωση της ρευστότητας.

• Καταρχάς η διεύρυνση του παραθύρου δανεισμού των τραπεζών από την ΕΚΤ με διπλασιασμό των εγγυήσεων από πλευράς ελληνικού δημοσίου. (ΥΠΟΙΚ)
• Δεύτερον, η δημιουργία νέων χρηματοδοτικών εργαλείων, με τη δημιουργία ειδικών Ταμείων (Εθνικό Ταμείο Επιχειρηματικότητας και Ανάπτυξης-ΕΤΕΑΝ και τα Ταμεία Jeremie και Jessica) που χρησιμοποιούν πόρους τους ΕΣΠΑ για να μοχλεύσουν χαμηλότοκα επενδυτικά δάνεια προς μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις υφιστάμενες ή start-ups. (ΥΠΑΑΝ)
• Τρίτον, αναζητήθηκε η συνδρομή της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕΠ), ως δεύτερο παράλληλο στην ΕΚΤ παράθυρο δανεισμού των εμπορικών τραπεζών, για παροχή όμως αμιγώς επενδυτικών δανείων προς μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. (ΥΠΑΑΝ)

Εάν αναλογιστούμε ότι η ρευστότητα το 2011 εκτιμάται ότι θα κλείσει στο -4%, εύκολα καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι οι παραπάνω δημόσιες πολιτικές δεν έπιασαν τόπο. 

Γιατί;

Δεν είναι ούτε η Κροατία τελικά, Ελλάδα...

ποιο είναι τελικά το κλειδί της ρευστότητας;

του Κώστα Ανδρέου

Μετράμε.

Η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιταλία, η Ιρλανδία, η Τσεχία, η Σλοβακία, η Κροατία, κατά δήλωση, οι υπόλοιπες μηδέ της Κύπρου φαντάζομαι, από μέσα τους.

Κανείς δεν είναι Ελλάδα, απλά πάνω απ’όλη την Ευρώπη ένα φάντασμα πλανιέται.

Το φάντασμα της Ελλάδας.

Δεν θα είχα κανένα πρόβλημα, αν στις διακοπές, δεν ένιωθα αυτό το φάντασμα και πάνω από την Ελλάδα.

Η πρώτη περίοδος μετά το Μνημόνιο, έκλεισε τον κύκλο της ή τέλος πάντων τον κλείνει στην ΔΕΘ ή άντε λίγο μετά.

Δεν πάμε καλά και δεν φαίνεται στον ορίζοντα το θαύμα που θα μπορούσε να αλλάξει τα πράγματα.

Προσωπικά περίμενα ότι η χώρα μας θα κέρδιζε τον απαραίτητο χρόνο, για να την ανασύρει η διεθνής ανάκαμψη.

Δεν συνέβη ως τώρα. Είναι πολύ ισχνή και δεν φαίνεται ικανή, να απομακρύνει τις άλλες υποψήφιες "λόγω υψηλού κρατικού χρέους" χώρες , από το να γίνουν Ελλάδες.

Ο Ολι Ρέν είναι πλέον ο μόνος άνθρωπος που πιστεύει ότι η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει. Και ο Παπακωνσταντίνου φυσικά.

Η Ιρλανδία και η Ιταλία φαίνεται ότι θα επιχειρήσουν να τους διαψεύσουν, στο αμέσως επόμενο διάστημα.

Το σπιράλ θανάτου.

Αν δεν γίνει τώρα κάτι σε παγκόσμιο επίπεδο, άμεσα, θα ζήσουμε απίστευτες μέρες.

Τελικά όλοι Ελλάδα είναι.

Χρειάζεται όμως και να το ομολογήσουν, να προχωρήσουμε άμεσα στην Οικονομική Διακυβέρνηση στην Ευρωζώνη, χρειάζεται ισχυρός κοινοτικός προϋπολογισμός, να κάνουν πέρα τους ανόητους της ΕΚΤ και του ΔΝΤ, να βάλουν χέρι στους τραπεζίτες.

Όσο στενεύουν οι Δημόσιες Δαπάνες, τόσο μετατρέπονται σε νέες επισφάλειες, σε τρύπες οι πιστώσεις προς τις επιχειρήσεις.

Η οικονομική πραγματικότητα, δεν δίνει κέρδη, θα φανεί αυτό στους ισολογισμούς στο τέλος του χρόνου.

Υπερισχύει ο φόβος, τα ασφαλή καταφύγια.

Το χρήμα λιμνάζει δεν κάνει επενδύσεις.

Από τα προιόντα της ΕΕ η παγκόσμια αγορά, θέλει μόνο τα προιόντα της αυτοκινητοβιομηχανίας και φυσικά τα χρήματα των ευρωπαικών τραπεζών.

Τίποτε άλλο.

Εμείς παράγουμε μόνο τουρισμό.

Οι χρηματαγορές δεν δίνουν χρήματα στις τράπεζές μας για να τα κάνουν ρευστότητα της αγοράς.

Δεν έχουμε τραπεζικό σύστημα δηλαδή, και φυσικά για μένα τουλάχιστον γίνεται φανερό το γιατί ο Δημόσιος Τραπεζικός Τομέας, είναι μια ιδέα που έπαιζε την εποχή πριν την παγκοσμιοποίηση, την εποχή των κλειστών οικονομιών των κρατών – εθνών.

Ήδη οι τράπεζες απορρόφησαν και σε ζεστό χρήμα και σε εγγυήσεις 28 δις και ετοιμάζονται άλλα 25 και είμαι σίγουρος ότι ρευστότητα δεν θα δούμε..

Είναι λάθος.

Είναι προτιμότερο αυτά τα 25 δις να δοθούν σε ευρωπαικές τράπεζες που είναι πραγματικές τράπεζες, με δέσμευση να ρίξουν ρευστό στην αγορά.

Αλλιώς θα τα ξαναφάνε για να κλείσουν τις τρύπες τους και σε λίγο δεν θα έχουμε κανέναν τρόπο να ξαναθερμάνουμε την οικονομία μας.

Να κάνουμε πρώτοι το απαραίτητο βήμα Τραπεζικής ενοποίησης.

Άμεσα.

Να καλέσουμε εμείς με τις εγγυήσεις των 25 δις την Ευρωπαική ή και την Παγκόσμια ρευστότητα.

Αυτό είναι το μυστικό της μη χρεοκοπίας, τόσο της Ουγγαρίας όσο και των άλλων ανατολικών χωρών.

Δεν έχουν δικό τους τραπεζικό σύστημα!

Στην Ουγγαρία το 80% , είναι Ξένων Τραπεζών.

Αν θέλουμε να βγούμε από την κρίση, πρέπει να μην είμαστε και μεις Ελλάδα.