Η "αξιοπρέπεια" – ακορντεόν: ποιοι θα επωμιστούν την συνεισφορά στα βάρη όταν οι ανώτερες των 1200 - 1300 ευρώ συντάξεις, οι πολλαπλάσιες του ορίου της φτώχειας, κρίνονται από το ΣτΕ μη δυνάμενες να συνεισφέρουν;

"Εν προκειμένω όμως, προκύπτει από τα ποσά συντάξεων τα οποία ελάμβαναν οι προσφεύγοντες, ότι κάθε άλλο παρά απειλούντο με απώλεια της αξιοπρέπειάς τους, καθότι ελάμβαναν ετήσιες συντάξεις πολλαπλάσιες του ορίου της φτώχειας! 

Aρα η λογική λέει ότι είχαν μια δυνατότητα συνεισφοράς στα βάρη, την όποια εφεξής αγνωστον ποιος θα επωμιστεί! 

(...) Η δε αποφαση καθολου δεν ασχοληθηκε με το καυτο ζητημα του αν οι συνταξιουχοι αυτοι ειχαν άλλα εισοδήματα, καταθέσεις κλπ εκ των οποίων να διασφαλίζετο η αξιοπρέπειά τους."

Η "αξιοπρέπεια" – ακορντεόν

του Κωνσταντίνου Παπακασόλα, δικηγόρου*

Είναι πολύ πρόσφατες οι αποφάσεις του ΣΤΕ, που αφορούσαν την κρίση ως αντισυνταγματικών των περικοπών συντάξεως και  δώρων  και της εισφοράς αλληλεγγύης σε σωρεία συνταξιούχων.

Οι σύμβουλοι Επικρατείας με μια σειρά αποφάσεων τους (2287- 2290/2015) της Ολομέλειας έκριναν ότι οι περικοπές των συντάξεων που έγιναν το 2012 προσκρούουν σε συνταγματικές αρχές όπως είναι της αναλογικότητας και της ισότητας στα δημόσια βάρη  και σε  άλλες  επιταγές  άρθρων του Συντάγματος, όπως είναι τα άρθρα 2, 4, 22, 25, 106, κ.λπ.

Βάσει της απόφασης εκτιμάται πως οι αυξήσεις σε συντάξεις από 1.000,01 έως 1.500 ευρώ θα είναι 5%, από 1.500,01 έως 2.000 ευρώ 10% και από 2.000,01 ευρώ και άνω, 15%.

(ιδε παράρτημα σχετικά)

                              **************************************

1. Χαρακτηριστικό των συνταξιούχων αυτών είναι ότι ανέρχονταν κατά κύριο λόγο εισοδηματικά σε κλίμακες των 1200-1300 ευρώ και άνω, το οποίο όμως ερχόταν σε ορισμένη και σημαντική αντίφαση με τον βασικό λόγο που επικαλέστηκε το ΣΤΕ για την κρίση των περικοπών ως αντισυνταγματικών η οποία ήταν ότι κινδύνευε η αξιοπρέπεια των συνταξιούχων αυτών – ανάμεσα στους οποίους και κάποιοι που ελάμβαναν πολύ υψηλές συντάξεις  τάξεως  των 1800 ευρώ, και πλέον κατόπιν της αποφάσεως αυτής θα λαμβάνουν ποσό ευρώ 2200.

Το ζήτημα είναι ότι η αξιοπρέπεια - είτε νομικά είτε οικονομικά εξεταζόμενη – προκύπτει σαν βιοτικό ζήτημα με αριθμητικά δεδομένα όταν κάποιος πολίτης έχει εισόδημα κοντά ή κάτω από το όριο της φτώχειας. Το όριο αυτό σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ ανέρχεται περίπου κατά μέσο όρο τα τελευταία χρόνια, στα 6.000 ευρώ για ένα άτομο.

Εν προκειμένω όμως, προκύπτει από τα ποσά συντάξεων τα οποία ελάμβαναν οι προσφεύγοντες, ότι κάθε άλλο παρά απειλούντο με απώλεια της αξιοπρέπειάς τους, καθότι ελάμβαναν ετήσιες συντάξεις πολλαπλάσιες του ορίου της φτώχειας!

Aρα η λογική λέει ότι είχαν μια  δυνατότητα συνεισφοράς στα βάρη, την όποια εφεξής άγνωστον ποιος θα επωμιστεί!

2.  Οι ως άνω συνταξιούχοι λαμβάνοντας αυτές τις επαρκείς συντάξεις είχαν επίσης την δυνατότητα προσφυγής στην δικαιοσύνη. Την ίδια δυνατότητα όμως δεν είχαν παρά μόνον με τρομακτική δυσκολία οι κάτωθι τάξεις, για τις οποίες γεννάται θέμα ισότητος.

          Πρώτον. Εάν απειλείτο υπό τις συγκεκριμένες βιοτικές συνθήκες & ποσού συντάξεων η αξιοπρέπεια των δικαιωθέντων συνταξιούχων, τότε δεν είναι μετά πάσης βεβαιότητας βέβαιο ότι έχει παραβιαστεί ήδη  το δικαίωμα στην αξιοπρεπή διαβίωση των συνταξιούχων που υπέστησαν οποιαδήποτε περικοπή ή απώλεια δώρου ή επιβολή φόρου και που βρίσκονται πχ κάτω από τα χίλια ευρώ μηνιαίως? Δεν βλάφτηκε σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό η αξιοπρέπεια χαμηλοσυνταξιούχων οι οποίοι έχουν και προστατευόμενο μέλος πχ ανασφάλιστη υπερήλικη σύζυγο.

          Δεύτερον, η απόφαση αυτή, δημιουργεί δεδικασμένο, κατάφωρης εύνοιας προς την παρούσα γενιά συνταξιούχων την οποία ηθικά και νομικά η έννομη τάξη της χώρα είναι υποχρεωμένη να αναπληρώσει σύντομα με ανάλογες αποφάσεις για τους εργαζόμενους αλλά και άνεργους νέους της χώρας, με τους φόρους και τις εισφορές των οποίων πληρώνονται οι πλουσιοπάροχες για τα δεδομένα του μνημονίου συντάξεις, των 2000 και άνω ευρώ που διασφαλίστηκε η ακεραιότητα τους. Κατ εφαρμογην της αρχής της ισότητας, αναλογικής συνεισφοράς στα βάρη και προς μη παράβαση της αλληλεγγύης των γενών και ασφαλώς της αξιοπρεπείας!

Πρακτικά αυτό σημαίνει, ότι εάν θεωρήθηκε υπό κίνδυνο απώλειας η αξιοπρέπεια ενός συνταξιούχου των 1800 και 2000 ευρώ μηνιαίως, είναι αυτονόητο, ότι οι ελεύθεροι επαγγελματίες νέοι επιστήμονες και επιχειρηματίες του ΤΣΜΕΔΕ του ΟΑΕΕ και του ΤΑΝ, ειδικά οι νέοι, (που δεν έχουν τις αποταμιεύσεις των εργαζομένων της δεκαετίας του 90 κλπ) των οποίων το καθαρό εισόδημα (και ο τζίρος!) μετά φόρων και εισφορών είναι στο  όριο της φτώχειας, οπωσδήποτε σε παραπλήσιου τύπου αγωγή ή προσφυγή πρέπει και αυτοί να δικαιωθούν. Ειδάλλως θα έχουμε απροκάλυπτο και ανοιχτό πόλεμο γενεών. Και μια έννοια της αξιοπρέπειας η οποία χρησιμοποιείται κατά το δοκούν.

Τέλος, τέθηκε στις ανωτέρω αποφάσεις, ένα χρονικό και συνάμα αξιολογικό στοιχείο από το ΣΤΕ, ότι δηλαδή, μετά το πέρας ενός ορισμένου χρονικού διαστήματος κατά το οποίο περικόπηκαν και παρακρατήθηκαν τα χρήματα αυτά, ούτε και μπόρεσαν να πιάσουν τόπο ώστε να βοηθηθεί η ελληνική οικονομία, αλλά επίσης ότι δεν μπορεί να παραταθεί το χρονικό αυτό διάστημα περαιτέρω, γιατί θα κινδύνευε η αξιοπρέπεια των συνταξιούχων.

Επομένως και εδώ έχουμε ένα πρόκριμα, βάσει του οποίου  πρέπει να έχουμε αν μη τι άλλο, μια εύλογη ελπίδα (και συνταγματική απαίτηση), ότι σύντομα και στα υπόλοιπα οριζόντια μέτρα που έπληξαν τόσο συνταξιούχους (τους χαμηλοσυνταξιούχους πλέον) όσο και τους (άνεργους και υποαπασχολούμενους) εργαζομένους (ΕΕΤΗΔΕ ΕΝΦΙΑ τέλος επιτηδεύματος, ασφαλιστικές εισφορές  αυτοαπασχολούμενων) θα πρέπει σύντομα να δούμε ανάλογες αποφάσεις καθότι είναι φως φανάρι, ότι αν κινδυνεύει η αξιοπρέπεια κάποιου που ελάμβανε 1800, ώστε  να πρέπει να λαμβάνει πλέον 2200, τότε έχει εντελώς συντριβεί η αξιοπρέπεια αυτού που κέρδισε 5000 ευρώ ετήσιο εισόδημα και καλείται να πληρώσει ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 5000 ευρώ σε δημόσια βάρη, (υπό την προϋπόθεση ότι δεν διαθέτει σπίτι και αυτοκίνητο, διαφορετικά, βάσει του τεκμαρτού συστήματος φορολογήσεως, τα βάρη αυτά θα εκτινάσσονταν ακόμη και σε ποσά ευρώ 9000 ή και 12000 ακόμη).

3. Δυστυχώς όμως οι αποφάσεις αυτές του ΣΤΕ, φαίνεται να επιτυγχάνουν το αντίθετο! Αποκλείοντας ως υποκείμενα συνεισφοράς τις μεσαίες και υψηλές εισοδηματικές ομάδες συνταξιούχων γήρατος, είναι σχεδόν βέβαιο ότι μεταφέρουν ΑΜΕΣΑ το βάρος πληρωμής του κενού που θα δημιουργηθεί (3-4 δις το χρόνο)

Α) στους μικροσυνταξιουχους  κάτω των 1.000 ευρώ, το όποιο είναι αυτονόητα απαράδεκτο

Β) στους εργαζόμενους με αύξηση ασφαλιστικών εισφορών, κι ενώ είναι γνωστή εδώ και χρονιά η αδυναμία των μισών τουλάχιστον εργαζομένων να καταβάλλουν εισφορές, λογω του οριζοντίου και μη εισοδηματικά προσδιορισμένου υπολογισμού τους!

Δηλαδή προκειμένου να διαφυλαχτεί μια υποψία αντισυνταγματικότητας (το ΣΤΕ αναφέρει ότι δεν προηγήθηκαν μελέτες κλπ για τις επιπτώσεις στους συνταξιούχους άνω των 1000 ευρώ) ερχόμαστε και επιβάλλουμε ατύπως δυο ...

Η πολλαπλή αντισυνταγματικότητα των κανόνων αναγκαστικής είσπραξης εισφορών (#ΟΑΕΕ, ΚΕΑΟ)

Η πολλαπλή αντισυνταγματικότητα των κανόνων αναγκαστικής είσπραξης εισφορών, όταν το εισόδημα του ασφαλισμένου δεν επαρκεί, παρά μόνο προς επιβίωση

του Κωνσταντίνου Παπακασόλα, δικηγόρου Αθήνας*

Όταν το 2003 απολύθηκε απ το στρατό ένας παιδικός μου φίλος, συζητήσαμε για το ποια θα ήταν η επομένη κίνηση του, σαν πολίτης πλέον. Ο φίλος μου λάτρης των PC, με τα οποία ασχολείτο από μικρός, μου είπε ότι σκόπευε να ανοίξει κατάστημα παροχής υπηρεσιών – επισκευής υπολογιστών. Όταν τον ρώτησα γιατί δεν το επιχειρεί άμεσα μου απάντησε ότι διστάζει, καθώς έκτος από ενοίκιο, θα πρέπει να πληρώνει και ασφάλιση ύψους 300 ευρώ το μήνα!
Κι ενώ φυσικά δεν υπολόγιζε να βγάζει τα πρώτα χρόνια πάνω από 300 με 400 ευρώ το μήνα, χρήματα φυσικά που θα του απέφεραν μεν ένα μικρό εισόδημα, πλην με το ασφαλιστικό ταμείο συνέταιρο – θα έμπαινε και μέσα.

Εκεί εμπέδωσα για πρώτη φορά ότι η αυθαίρετη επιβολή του ύψους των ασφαλιστικών εισφορών αποτελεί βαρύτατη τροχοπέδη στο συνταγματικό δικαίωμα στην εργασία. Απλά και ξάστερα, δεν χρειάζεται να πούμε κάτι παραπάνω γι αυτό.

Περιττό να πω ότι ο φίλος μου μετά απ αυτά, το μόνο που επιθυμούσε διακαώς ήταν να μπει στο δημόσιο, μιας και το κράτος του απαγόρευε καθαρά και ξάστερα να εργαστεί μόνος του ως αυτοαπασχολούμενος ελεύθερος επαγγελματίας.

Κάποιος αποφεύγει να κάνει αυτό που αγαπά και θα τον βοηθούσε να ζήσει, επειδή υπάρχει στην μέση το Δημόσιο, με τις επαχθείς ασφαλιστικές εισφορές.

Το Σύνταγμα μας αναφέρει ότι η ασφάλιση είναι KOΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΑΘΟ, για την απονομή του οποίου μέριμνα το κράτος, με νόμο.

Από “αγαθό” λοιπόν μέχρι την σημερινή μεσαιωνική κατάσταση της διάλυσης των ταμείων, του PSI, των κατασχέσεων, των ρυθμίσεων – γκιλοτίνα, και των ποινικών διώξεων (!) μεσολαβεί ένα…χάσμα απίστευτο, μια απίστευτη στρέβλωση της έννοιας της κοινωνικής ασφάλισης.

Από προσιτό κοινωνικό αγαθό που θα έπρεπε να είναι μετατράπηκε σε διαδικασία αναγκαστικής είσπραξης (εις -) φορών, χωρίς εισοδηματικά κριτήρια, επιλογή που αποτελεί όνειδος για τον πολιτισμό της χώρας , η οποία άλλωστε γι αυτό και χρεοκόπησε, επειδή κατέχει τέτοιο νομοθετικό πλαίσιο, πρωίμου μεσαίωνα,

Έτσι, επιχειρώντας πρόσφατα το δημόσιο, ορθά μεν, να εισπράξει μη καταβληθείσες εισφορές για να τονώσει τα ταμεία του, (τα διαλυμένα από τις παρεμβάσεις και σπατάλες -για τις οποίες ΔΕΝ αναζητά ευθύνες), στρέφεται και κατά δίκαιων και κατά αδίκων ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ 2, 4 ΚΑΙ 25 του Συντάγματος, στο βαθμό που έστω και κατόπιν εορτής δεν εισάγει εισοδηματικά κριτήρια στην αναζήτηση των όντως εισφοροφυγάδων.Διότι τι σόι εισφορές θα πληρώσει αυτός που είχε εισοδήματα 4 και 5 χιλιάδες ευρώ;

Έχουμε δηλαδή συνεχιζόμενη παραβίαση και κατά τον υπολογισμό και κατά την αναγκαστική είσπραξη των εισφορών των συνταγματικών αρχών της προστασίας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της αναλογικής συνεισφοράς στα βάρη (βάρη είναι και οι εισφορές), της αρχής της αναλογικότητας κλπ καθώς, ασκώντας τα δικαιώματα του, τα εκ του ΚΕΔΕ, το δημόσιο διώκει και διεκδικεί εισφορές: με μηνύσεις και με κατασχέσεις, από ασφαλισμένους επαγγελματίες:

1.  Που για ορισμένο ή και ολόκληρο το διάστημα της εργασίας τους το εισόδημα τους δεν επαρκούσε καν για την επιβίωσή τους. (Κάτω απο 12.000 ευρώ ετησίως) και επομένως, δεν είχαν εισφοροδοτική ικανότητα και υποχρέωση κατά το Σύνταγμα. Αντισυνταγματικά λοιπόν και απάνθρωπα επιχειρεί να “κτίσει” ασφαλιστικό κεφάλαιο από αυτές τις κατηγορίες ανθρώπων, οι οποίες εξαθλιωθήκαν ακόμα περισσότερο στην πενταετία της οικονομικής κρίσης (2008-13). Μην θεσπίζοντας δε ανεισφορολογητο για τις ευαίσθητες αυτές κατηγορίες και προοδευτική αύξηση των εισφορών κατά το εισόδημα (πχ απο 0-5000 ευρώ μηδενική υποχρέωση, απο 5.000 – 10.000 ευρώ εισφορές ύψους 500 ευρώ κλπ), κατάφερε να ...

Η κόπρος του Αυγεία και η ...συνταγματικότητα

Ο Ηρακλής και η κόπρος του Αυγεία ( η συνταγματικότητα της μεθόδου ελέγχεται...)

Τραγωδία

του Ηλία Κανέλλη*

Όταν ο Αντώνης Ρουπακιώτης αποδέχθηκε να συμμετάσχει ως υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Σαμαρά, δεν μπορεί να μη σκέφθηκε ότι η επιλογή του σήμαινε πως η κανονικότητα της ζωής του πάει περίπατο. Νέος ρόλος σε νέες συνθήκες. Καλώς ή κακώς, άρα, είναι πλέον βασικός πρωταγωνιστής σε ένα έργο, ενδεχομένως μια τραγωδία, με ανοιχτό το τέλος. Ο ίδιος μάλιστα συνδιαμορφώνει την πλοκή του έργου. Και όταν έλθει η ώρα της υπόκλισης, ίσως να μην περιμένουν χειροκροτήματα.

Η πολιτική σχολή στην οποία θήτευσε ο υπουργός είναι ευρύτατα διαδεδομένη τη μεταπολιτευτική περίοδο. 

Προϋποθέτει δεδομένο ακροατήριο και χρησιμοποιεί μια κλισέ ρητορική, με ηθικολογία και διεκδικητικό πνεύμα. 

Από τη σημερινή του θέση, ωστόσο, δεν απευθύνεται στο σύνηθες κοινό. Η σκηνή είναι πολύ μεγαλύτερη και γύρω του, στην κερκίδα, το πολυσυλλεκτικό κοινό παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα. Δεν συμφωνούν όλοι μεταξύ τους - αλλά το βέβαιο είναι ότι στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό. 

Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.
Τι κάνει λοιπόν ο υπουργός σ' αυτά τα δύσκολα; 

Ανασύρει την πρόζα που ξέρει καλά. 

Τις ατάκες τις έχει εμπεδώσει, η λέξη που δεσπόζει σε αυτές είναι το «όχι». 

Νομικός αλλά κυρίως νομικιστής, επινοεί συνεχώς μια συνταγματική εκτροπή. 

Αντισυνταγματικό να συζητηθούν οι μισθοί των δικαστικών, αντισυνταγματικό να συζητηθούν οι κανόνες που διέπουν το δικηγορικό επάγγελμα. Υπάρχει πρόβλημα με τους βραδείς ρυθμούς της δικαιοσύνης, ιδίως μάλιστα για περιπτώσεις επίορκων δημοσίων υπαλλήλων, ειδικευμένων στη διαφθορά; Δεν του ταιριάζουν ούτε οι δίκες-εξπρές ούτε οι παραδειγματικές δίκες, ανοίγει το κουτάκι με τις ηθικολογίες. Χρειάζονται 11,5 δισ. ευρώ περικοπές, μικρό μέρος των οποίων θα βρεθεί, ενδεχομένως, με το πέρασμα 40.000 υπαλλήλων σε εφεδρεία; «Αντισυνταγματική η εφεδρεία».

Όλα αντισυνταγματικά λοιπόν. Και ποια είναι η λύση; 

Τι έχει να πει ο υπουργός στο 1,2 εκατ. ανέργους του ιδιωτικού τομέα; 

Σε όσους υποαπασχολούνται, σε όσους εργάζονται ανασφάλιστοι, σε όσους εργάζονται χωρίς να πληρώνονται; 

Πώς θα αποφευχθεί η πλήρης κατάρρευση; 

Πώς θα αναστραφεί η κατάσταση; 

Ο υπουργός χρειάζεται να απαντήσει. 

Αλλά οι ατάκες που ξέρει δεν εμπεριέχουν απαντήσεις σε τέτοια ερωτήματα. Αυτός άλλα έχει μάθει. Διαμαρτυρία, διεκδικήσεις. Ηθικολογία. Γκρίνια. Αντιπολίτευση. Κριτική. Πώς όμως μπορείς να κάνεις κριτική στο έργο στο οποίο είσαι πρωταγωνιστής;

Δεν μπορείς. Καλώς ή κακώς, ο Αντώνης Ρουπακιώτης έμπλεξε. 

Και αν θέλει να συνεισφέρει αυτά για τα οποία του έδωσαν το υπουργείο, οφείλει να εκσυγχρονίσει την πρόζα του. 

Οφείλει δηλαδή να συνειδητοποιήσει ότι η πλοκή έχει αλλάξει. Δεν παίζει πια στο σύνηθες έργο της μεταπολίτευσης. 

Και θα 'ναι κωμικό αν, στο φινάλε, την ώρα που η χώρα θα καταρρέει, αυτός θα επιμένει ότι η κατάρρευση είναι αντισυνταγματική. Τράτζικ.

*από ΤΑ ΝΕΑ