Νεοφιλελευθερισμός ενός έτους

Ο ένας χρόνος Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας έχει κάνει κι ένα μεγάλο καλό: τους πόλους πιο σαφείς. Με μία κυβέρνηση που καθυστερεί, κάνει λάθη και αδυνατεί να εφαρμόσει το κοινωνικό της πρόγραμμα, το "καλό" δεν είναι εύκολα ορατό, κανείς όμως δεν μπορεί πια να πει ότι δεν ξέρει ποιο είναι το "κακό".

του Νίκου Μωραΐτη

Ένας χρόνος Κυριάκος Μητσοτάκης στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας μπορεί να σημαίνει μερικά πολύ αστεία πράγματα: Πολιτικός κρατούμενος έξι μηνών και «γιατί γελάτε κύριοι», η οικογένειά του στο φωτογραφικό κλαρί για να φανεί συμπαθής, το γουρλό μάτι να ποζάρει, ο Αρκάς στη βουλή, το κλικ στο Da Capo πριν ανέβει η τιμή του καφέ, ο Κυριάκος για σκι, ο Κυριάκος σιχαίνεται να αγγίξει το προσφυγόπουλο, ο Κυριάκος ποδοσφαιριστής, ο Καραγκιόζης φούρναρης.

Αν θέλει κανείς, μπορεί να μείνει σε αυτά. Προσφέρουν γέλιο. Πίσω όμως από την εικόνα του φαιδρού πρίγκιπα της οικογενειοκρατίας, ο οποίος αναγκάζεται για πρώτη φορά να βγει από τον πύργο του Μητσοτακέικου στην κοινωνία προκειμένου να χτίσει φιλολαίκό προφίλ, υπάρχουν μερικά άλλα -σοβαρά αυτή τη φορά- αποτελέσματα που έφερε ο «ένας χρόνος Μητσοτάκη» στην ηγεσία της ΝΔ.

-Ποτέ άλλοτε το κόμμα αυτό δεν ήταν τόσο αποξενωμένο από οποιαδήποτε λαϊκή βάση. Το κόμμα του Καραμανλή (παλαιότερου και νεότερου) με το πρόσημο της κοινωνικής δεξιάς πέρασε στα νεοφιλελεύθερα γεράκια ενός αποκρουστικού θατσερισμού, όπου πάντων χρημάτων μέτρον… οι αριθμοί. Η καταψήφιση του επιδόματος στους μικροσυνταξιούχους δεν είναι μία τυχαία πράξη ούτε μία κακή στιγμή. Είναι πράξη ιδεολογική.

–Πίσω από την επίφαση του φιλελευθερισμού, κυκλοφορεί στο κόμμα περισσότερο από ποτέ ό,τι πέταξε ο χρόνος. Από τα αδέσποτα του Σημίτη που ενθουσιάζονται με ό,τι αντιλαϊκό βγει στην αγορά μέχρι τους ακροδεξιούς που έφερε ο Σαμαράς, με αναβαθμισμένο όμως ρόλο. Ο υστερικός τηλε-βιβλιοπώλης δεν είναι πια ένας γραφικός βουλευτής της β’ Αθήνας. Είναι το Νο 2 του κόμματος.

-Ποτέ ένα κόμμα δεν είχε σφιχταγκαλιαστεί τόσο πολύ με τη Διαπλοκή, όσο η νέα ΝΔ του Μητσοτάκη. Ο αγώνας που έδωσε για να καταπέσει ο νόμος για τις τηλεοπτικές άδειες, η πολύμηνη άρνησή του να συγκαταθέσει στη σύσταση του ΕΣΡ, η αγωνιώδης προσπάθεια στήριξης κάθε συστημικού μεγαλοεκδότη. Φυσικά όχι χωρίς αντάλλαγμα. Οι εκδότες της Διαπλοκής πάντα στήριζαν το δίπολο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Τώρα όμως είναι σαν τα κανάλια και οι φυλλάδες τους να αποτελούν αγορασμένα παραρτήματα του κόμματος. Όλος ο Τύπος ένας Κήρυκας Χανίων.

-Ποτέ άλλοτε πολιτικό κόμμα δεν έχει σφυρίξει τόσο αδιάφορα απέναντι στις κατηγορίες για διαφθορά. Ο Χριστοφοράκος, οι Λίστες, η Novartis, ο Παπασταύρου, τα χρέη, τα ξεχασμένα δάνεια, το ελλειμματικό πόθεν έσχες του αρχηγού. Καταγγελίες με ονοματεπώνυμο για πρώτη φορά δεν απαντώνται ούτε… για τα μάτια του κόσμου. Ίσως γιατί ο νέος αρχηγός είναι μεγαλωμένος αλλιώς. Η διαφθορά δεν είναι για εκείνον κάτι που το ξορκίζεις, αλλά κάτι που το έχεις μέσα στο σπίτι σου.

Ο ένας χρόνος Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας έχει κάνει κι ένα μεγάλο καλό: τους πόλους πιο σαφείς. Με μία κυβέρνηση που καθυστερεί, κάνει λάθη και αδυνατεί να εφαρμόσει το κοινωνικό της πρόγραμμα, το "καλό" δεν είναι εύκολα ορατό, κανείς όμως δεν μπορεί πια να πει ότι δεν ξέρει ποιο είναι το "κακό".

πηγή altsantiri

Η δεξιά παρένθεση

Μετά το φιάσκο με την ΟΝΝΕΔ (διαγραφή της -κυρίαρχης στα πανεπιστήμια- νεολαίας από το κόμμα) ακολουθεί το φιάσκο του "10ου συνεδρίου" της ΝΔ που ξεκινά σήμερα: με ορισμό πενταετούς θητείας για τον πρόεδρο που θα επεκταθεί αν προλάβει να γίνει και πρωθυπουργός και ταυτόχρονα με αποκλεισμό από την προεδρική υποψηφιότητα των μη βουλευτών (φωτογραφική διάταξη για Τζιτζικώστα) οδεύει το τρίο της ηγετικής ομάδας της ΝΔ στο συνέδριό της, αποπειρώμενο να κυριαρχήσει ολοκληρωτικά στην ΝΔ έστω και αν χάσει το μισό κόμμα... Σε πολιτικό επίπεδο η ηγεσία της ΝΔ έχει εναποθέσει τις τελευταίες της ελπίδες πολιτικής επιβίωσης σε έναν γκαιμπελίστικο αντιπερισπασμό με χαιρεκακίες για τις δυσκολίες ολοκλήρωσης της αξιολόγησης και καθημερινές προαναγγελίες αποτυχίας ή κατάρρευσης των διαπραγματεύσεων ώστε να δικαιολογήσει το εκτός τόπου και χρόνου αίτημά της για εκλογές...

Είναι πλέον φανερό - η ΝΔ δεν θέλει με τίποτα να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση γιατί αυτή, εκτός από τα προφανή και καθοριστικά οφέλη για την χώρα με το άνοιγμα της συζήτησης για την αναδιάρθρωση του χρέους και τη δυνατότητα εξόδου από την καταθλιπτική του δικτατορία, θα σταθεροποιήσει και την κυβέρνηση της αριστεράς: ούτε εκλογές ούτε αριστερή παρένθεση... 

Η δεξιά της αποστασίας ήταν πάντα προδοτική: προτιμούσε να βυθιστεί η χώρα για να επιβιώσει η ίδια...

Όμως αυτή η δεξιά, του Κυριάκου Μητσοτάκη και οι δορυφόροι της ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, γεύονται την μια ήττα μετά την άλλη. Η αξιολόγηση κλείνει, οι προβλέψεις του ΔΝΤ διαψεύδονται ξανά - αυτήν την φορά από την Eurostat, η συζήτηση για το χρέος ανοίγει και η διαπλοκή ζει την αγωνία της μπροστά στο πέναλτι... 

Κι έτσι αντί να αποτελέσει η αριστερά παρένθεση, σήμερα διαπιστώνουμε να γίνεται παρένθεση η δεξιά.

Ανίκανοι και απρόθυμοι να απεγκλωβιστούν από την εξάρτηση της βιωσιμότητάς τους από την διαπλοκή, που έθρεψε γενιές πολιτικών και Πολιτικών του δικομματισμού, αδυνατούν να συνεισφέρουν στον αστικό εκσυγχρονισμό που λόγω ιστορικών λόγων που έχουν αναλυθεί από τους ιστορικούς μας, πραγματοποιεί αυτήν την στιγμή στη χώρα μας η ...Αριστερά συνεπικουρούμενη από το υπαρκτό εθνικοαστικό κομμάτι της κεντροδεξιάς. 


Ο νέος αρχηγός, κρατικοδίαιτος από την κούνια του, διέψευσε σε λίγες εβδομάδες κάθε ελπίδα ότι θα μπορούσε να εκπροσωπήσει μια αστική φιλελεύθερη αντίληψη μέσα στην δεξιά και να την σύρει στον εκσυγχρονισμό της: η προσχώρησή του στον λαϊκισμό και τις ακροδεξιές σχεδόν ρεβανσιστικές εμφυλιοπολεμικές θέσεις τόσο γρήγορα δεν αποδεικνύει παρά την ένδεια ακόμη και σε ιδεολογικό επίπεδο της ελληνικής δεξιάς σε πραγματικά φιλελεύθερες ιδέες. 

Το ταξικό της πρόσημο δεν είναι πλέον ούτε κατά προσέγγιση εκείνο του εκπροσώπου μιας κάποιας εθνικής αστικής τάξης - ασθενικής ούτως ή άλλως ιστορικά σε αυτήν την χώρα αλλά παρούσας κάποτε στις δεκαετίες πριν την χούντα στις απόπειρες ενδογενούς παραγωγικής ανασυγκρότησης. 

Το ταξικό της πρόσημο είναι η εκπροσώπηση των φανατικά και αποκλειστικά μεταπρατών, όσων ζουν και πλουτίζουν εκπροσωπώντας ξένα συμφέροντα στην χώρα μας, συνηθισμένους να ζουν από την μίζα ή έστω την νόμιμη προμήθεια και πάντως όχι από την παραγωγή. 

Οι άνθρωποι αυτοί, που εκπροσωπεί "επάξια" ταξικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, είναι τα golden boys των πολυεθνικών και των τραπεζών, οι αντιπρόσωποι των ξένων "συμφερόντων", οι πειρατές του εθνικού πλούτου τον οποίο παραδίδουν συστηματικά στα ξένα εμπορικά και άλλα συμφέροντα έναντι αδρής αμοιβής. 

Πολλοί από αυτούς είναι πολιτικοί - εκπροσωπούν τα τζάκια της διαπλοκής, των διορισμών έναντι ψήφου, της χρήσης του κράτους από το κόμμα, του πλουτισμού των ημετέρων χωρίς κόπο: ο "δικός" μας, ο γνωστός του γνωστού... η αναξιοκρατία στο Δημόσιο και η κομματική δικτατορία επί της "ελεύθερης" αγοράς - όλη η παθογένεια της ελληνικής οικονομίας, εκείνοι δλδ που αποβιομηχάνισαν συστηματικά την Ελλάδα τις δεκαετίες μετά τον εμφύλιο  προτιμώντας την οικονομική εξάρτηση της χώρας που τους γέμιζε την τσέπη από την ενδογενή της ανάπτυξη και αυτονομία. 

Γι αυτό τους ενοχλεί τόσο πολύ η θετική κατάληξη της αξιολόγησης από τους θεσμούς και το άνοιγμα της συζήτησης για τα αίτια του χρέους (αποκάλυψη και καταδίωξη της διαπλοκής-διαφθοράς) αλλά και για την αναδιάρθρωση-ελάφρυνσή του (που θα σημάνει νέα δυνατότητα απεξάρτησης της χώρας από το καταθλιπτικό βάρος του χρέους και πιθανότητα παραγωγικής ανασυγκρότησης κάτι που θα βγάλει εκτός τα μεταπρατικά παράσιτα...). 

Αν συμβούν όλα αυτά τι θα απογίνουν οι "επενδυτές" τους και οι κρατικοδίαιτες εταιρίες τους; Τι θα απογίνει η βάση ύπαρξής τους, δλδ η διαπλοκή και ο παρασιτισμός του κράτους και του δημόσιου πλούτου;

Κατηγορούν λοιπόν την αριστερά για όλα τους τα κρίματα και τις πομπές τους! 

Κατηγορούν την αριστερά ως κρατικοδίαιτη, εκείνοι που έκαναν το κράτος κομματικό παραμάγαζο και δημιούργησαν τα επιχειρηματικά τζάκια της αρεσκείας τους με θαλασσοδάνεια και απευθείας αναθέσεις σε εταιρείες φαντάσματα, λαθρεμπόρους και πρώην κομματικά στελέχη τους. 

Κατηγορούν την αριστερά ότι είναι εναντίον των επενδύσεων, θεωρώντας ως τέτοιες τα ληστρικά περάσματα των κερδοσκόπων του άμεσου κέρδους με ξεπούλημα εθνικής περιουσίας και όχι βέβαια τους σοβαρούς επενδυτές τους οποίους δεν γνωρίζουν ούτε εξ όψεως εφόσον όλοι οι διαγωνισμοί επί εξουσίας τους ήταν στημένοι για τους δικούς τους και το φορολογικό πλαίσιο σταθερά υπέρ του μόνιμα ελλειμματικού δημοσίου που παρασιτούσαν μέχρι θανάτου.

Κατηγορούν την αριστερά ότι μισεί τις μεταρρυθμίσεις - την αριστερά που εφαρμόζει ήδη στον ένα χρόνο της, μεταρρυθμίσεις αστικού εκσυγχρονισμού που δεν θέλησαν από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους να πραγματοποιήσουν οι εκπρόσωποι της πειρατικής ελληνικής αστικής τάξης. Και που σταθεροποιεί την χώρα για να μπορέσουν να γίνουν πράξη και οι αριστερές μεταρρυθμίσεις στο κράτος και την οικονομία που η κυβέρνηση συνεργασίας έχει υποσχεθεί.

Κατηγορούν την αριστερά για φοροεπιδρομές, κλείσιμο των επιχειρήσεων, φτώχεια και ανεργία εκείνοι που χρεοκόπησαν τη χώρα και την έκαναν παιχνίδι στα χέρια του ΔΝΤ και του Σόιμπλε. Την αριστερά που σε ένα χρόνο διαχείριση πήρε κάθε υποχρεωτικό από τα μνημόνια μέτρο με κριτήριο πρώτα την ανακούφιση των ανέργων, ανασφάλιστων, χωρίς ρεύμα και νερό, χωρίς επαρκές εισόδημα ανθρώπων των κατεστραμμένων από τις κυβερνήσεις ΝΔ ΠΑΣΟΚ - και προσπάθησε να μεταφέρει τα βάρη στα υψηλότερα εισοδήματα. 

Κατηγορούν την αριστερά ως δικτατορία τύπου Β Κορέας επειδή κυνηγά την διαπλοκή, την φοροδιαφυγή των εχόντων, τα κομματικά διαπλεκόμενα ΜΜΕ, την παρα-δικαιοσύνη...

Όλα αυτά όμως είναι απλά προπαγάνδα... 

Η αλήθεια είναι ότι η νεοφιλελεύθερη δεξιά των αποκλειστικά μεταπρατών, δεν έχει τίποτα εναλλακτικό να προτείνει και καταφεύγει στην κατασκευασμένη ένταση  - δεν έχει ούτε εθνικά ούτε αστικά εκσυγχρονιστικά κίνητρα παρά μόνο την αγωνία της σωτηρίας του χθες - του δικού της χθες, του κρατισμού, των ημετέρων και της ζωογόνας προμήθειας από ότι  άλλοι παράγουν, κατασκευάζουν, εισάγουν ή επινοούν. 

Αναμφίβολα, η ελληνική δεξιά θα αποτελέσει παρένθεση για πολλά πολλά χρόνια ακόμη. 

Η ολοκλήρωση της αξιολόγησης και η έναρξη της συζήτησης για το χρέος είναι η αρχή για μια μεγάλη περίοδο όπου η δεξιά θα παραμένει πολιτικά παρένθεση - μέχρις ότου τουλάχιστον κυριαρχήσουν ξανά σε αυτόν τον πολιτικό χώρο δυνάμεις εθνικοαστικές που θα νοιάζονται για την ανεξαρτησία της χώρας τους, οικονομική και πολιτική και κυρίως που θα ασκούν το αστικό τους καθήκον της επιχειρηματικότητας ανταγωνιστικά των ξένων συμφερόντων και όχι υποτελώς σε αυτά. 

Μέχρι τότε, με πολιτικούς τύπου Σαμαρά, Μητσοτάκη, Βορίδη και Γεωργιάδη να την εκπροσωπούν, η Δεξιά δεν έχει καμιά ελπίδα σε μια χώρα που βρίσκει σιγά σιγά τον βηματισμό της εξερχόμενη χάρη στην αριστερά και το συνεργαζόμενο κομμάτι της εθνικοαστικής δεξιάς από το τούνελ της χρεοκοπίας και της εξάρτησης. 

Συνεπώς η παρένθεση για την δεξιά δείχνει να οριστικοποιείται αντί να ανατρέπεται με το πρώτο συνέδριο της ΝΔ "χωρίς νεολαία" δλδ μιας ΝΔ δίχως αύριο...


Γιώργος Παπασπυρόπουλος

ΝΔ: Εθνική δύναμη ή Πέμπτη φάλαγγα του εχθρού; Ας αποφασίσουν...

Στην ΝΔ την ώρα που τους δείχνουν τις συνωμοσίες του ΔΝΤ κοιτάζουν -και καταγγέλλουν-  το δάχτυλο...

Με αφορμή τις αποκαλύψεις των Wikileaks για το ΔΝΤ και τα Panama papers*

Αντιγράφουμε από την Βικιπαίδεια:

Πέμπτη φάλαγγα ονομάζεται η εντός πολιορκημένης πόλης, ή και εμπόλεμης χώρας γενικότερα, εκδηλωθείσα προπαγάνδα επ΄ωφελεία του εχθρού. Αυτή η προπαγάνδα μπορεί να είναι εγχώριος (εσωτερική), ή να προέρχεται απευθείας εκ του εχθρού (εξωτερική). Επίσης, εκδηλώνεται ποικιλοτρόπως, με οτιδήποτε μέσο μπορεί να υπονομεύσει το φρόνημα ή και την ικανότητα των αμυνομένων, ήτοι από δολιοφθορά, μέχρι απλή διασπορά ψευδών ειδήσεων, π.χ. ραδιοφωνικές ανακοινώσεις ή έντυπες προτροπές (φέιγ-βολάν). Ο όρος χρησιμοποιείται συχνά για πολιτικούς λόγους.

Οι ιστορικές καταβολές του όρου

Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1936, κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο, από τον Εμίλιο Μόλα, στρατηγό των Εθνικιστών, ο οποίος σε ερώτηση δημοσιογράφου για την τακτική του κατά την πολιορκία της Μαδρίτης, όταν οι τέσσερις φάλαγγες οι οποίες διοικούσε πλησίαζαν προς την πόλη, απάντησε πως μια «πέμπτη φάλαγγα» από κατοίκους της Μαδρίτης, οπαδούς της πλευράς του, θα υποστήριζε τις κινήσεις του και θα υπονόμευε τους Δημοκρατικούς μέσα από την πόλη. Κατ' άλλους, η φράση αυτή αποδίδεται στον στρατηγό Χοσέ Ενρίκε Βαρέλα. Πιο συγκεκριμένα ο όρος χρησιμοποιήθηκε στον ισπανικό εμφύλιο, περιγράφοντας κατά κύριο λόγο ένα σύνολο από περίπου 20 οργανώσεις που δρούσαν εντός της Μαδρίτης την περίοδο της πολιορκίας της πόλης, και δευτερευόντως σε άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας. Ως απάντηση στον κίνδυνο της Πέμπτης Φάλαγγας η Δημοκρατική πλευρά δημιούργησε το 1937 τη μυστική στρατιωτική υπηρεσία Servicio de Información Militar (SIM), η οποία όμως στράφηκε και κατά πολιτικών αντιπάλων του κυβερνώντος κόμματος, κυρίως του τροτσκιστικού κόμματος POUM.

Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, πολεμικός ανταποκριτής εκείνον τον καιρό στη χώρα, χρησιμοποίησε τον όρο ως τίτλο του μοναδικού ολοκληρωμένου θεατρικού του έργου (Η Πέμπτη Φάλαγγα), το οποίο περιλαμβάνεται στη συλλογή «Η πέμπτη φάλαγγα και οι πρώτες σαράντα εννιά ιστορίες» (The Fifth Column and the First Forty-Nine Stories).

πηγή el.wikipedia.org/wiki/Πέμπτη_φάλαγγα

Σημείωση: Οποιαδήποτε ομοιότητα με συμπεριφορές πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα που την ώρα που τους δείχνουν τις συνωμοσίες του ΔΝΤ με σκοπό τον εκβιασμό της χώρας με χρεοκοπία για να περάσει η πιο αντιλαϊκή και καταστροφική πολιτική με σκοπό να μην ανασυγκροτηθούμε ποτέ παραγωγικά και να μην βγούμε ποτέ από την επιτροπεία των ξένων δυνάμεων, κοιτάζουν (και καταγγέλλουν) το δάχτυλο, είναι εντελώς τυχαία...

*Δείτε σχετικά: 
IMF Internal Meeting Predicts Greek 'Disaster', Threatens to Leave Troika  https://wikileaks.org/imf-internal-20160319/

The Panama Papers  https://panamapapers.icij.org

"Κεντρώα" ΝΔ: μπροστά ο άχαρος γελωτοποιός και πίσω ο (ακρο)δεξιός ρεβανσισμός

Πιο μέσα;; Δεν θέλετε να ξέρετε...

Το πολιτικό σύστημα Σαμαρά παίζει τα ρέστα του την Κυριακή. Έβαλαν μπροστά το ...πολιτικό καφενείο που ακούει στο όνομα Μεϊμαράκης για να διασκεδάσει και να αποκοιμίσει τους ψηφοφόρους - αφού οποιαδήποτε σοβαρή πολιτική ή οικονομική πρόταση από την ΝΔ, είναι πλέον φύση αδύνατη όταν όλο της το "οπλοστάσιο" έχει αποδομηθεί και καταδικαστεί αμετάκλητα στις προηγούμενες εκλογές και το δημοψήφισμα - άλλωστε πλην του "ναι σε όλα" με τους δανειστές, το success story, τα πρωτογενή πλεονάσματα και το βιώσιμο χρέος δεν έχει τι άλλο "να παίξει στα παιδιά ούτε και στους μεγάλους". Και η ίδια δεν είναι έτοιμη να αποκοπεί από το ακροδεξιό της πρόσφατο παρόν.

Άδραξαν έτσι την ευκαιρία που τους έδωσε η σταλινική φράξια του ΣΥΡΙΖΑ για να δοκιμάσουν την μεγάλη επιστροφή. Πίσω τους ακολουθεί ένας συρφετός θιγομένων συμφερόντων - ο οποίος και αποθρασύνεται με την πιθανότητα παλινόρθωσης του σαμαρικού καθεστώτος. Ο κομιστής επιτίθεται αυριανιστικά στην οικογένεια του Α.Τσίπρα, τον στενό του συνεργάτη Φλαμπουράρη και σε οτιδήποτε μπορεί να αξιοποιήσει αρνητικά στο παρά πέντε της αναμέτρησης. Ο ναζί της ΧΑ, δηλώνει με θράσος την "ανάληψη πολιτικής ευθύνης" για την δολοφονία Φύσσα. Τα ΜΜΕ της διαπλοκής ακολουθούν με καθημερινό δηλητήριο εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ και των ανθρώπων του. Οι πρώην φιλελεύθεροι δημοσιογράφοι βουτούν στη λάσπη και την αναπαράγουν - και οι δημοσκόποι προπαγανδίζουν την ισοπαλία όπως έκαναν και στο δημοψήφισμα.

Αναθάρρησαν πραγματικά; Ναι. Έχουν πιθανότητες; Μόνο από την αποχή. Γι αυτό η κεντρική προπαγάνδα του αναλώσιμου είναι "είμαστε όλοι ίδιοι - γιατί να μην συγκυβερνήσουμε;". Κι από δίπλα τα ρετάλια του σταλινισμού αναφωνούν: "ναι, είσαστε όλοι μνημονιακοί, να συγκυβερνήσετε! (για να βρούμε κι εμείς ρόλο)".

Ξεχνούν κάτι; Ναι. Ότι η σιωπηλή πλειοψηφία είναι πλέον αριστερή. Ότι ο πολίτης δεν ξεχνά το πελατειακό σύστημα, την μαφιοκρατία, την μίζα και την ρεμούλα που μας έφεραν εδώ που είμαστε - χρεοκοπημένοι και στην διασωλήνωση και την επιτροπεία. Ότι με αστειάκια καφενείου δεν κερδίζεις συμπάθειες. Και ότι οποιαδήποτε αληθινή δημοσκοπική ενίσχυση προέρχεται από τα κόμματα δορυφόρους που καταρρέουν όπως το Ποτάμι ή την ακροδεξιά ρατσιστική δεξαμενή της ξενοφοβίας που ενοχλείται από το προσφυγικό κύμα.

Η Αριστερά μετά από μια δύσκολη πορεία αυτοσυνειδησίας βρίσκεται για πρώτη φορά με κυβερνητική εμπειρία και μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα. Διαθέτει ακλόνητο το ηθικό πλεονέκτημα και ένα ιστορικό διαπραγμάτευσης που ταρακούνησε την Ευρώπη και άνοιξε μόνιμο ρήγμα στις πολιτικές λιτότητας. Έχει τώρα την ευκαιρία να ασχοληθεί με το παρακράτος, την παρασιτική ολιγαρχία, την διαπλοκή και την μαφιοκρατία: να επιτύχει τον αστικό εκσυγχρονισμό της ελληνικής κοινωνίας που αναβλήθηκε έναν αιώνα από τους μεταπράτες-στην-εξουσία. Και να επιστρέψουν οι παραγωγοί και οι αληθινά εργαζόμενοι στον πυρήνα της καθημερινότητας. 

Ότι ο υγιώς και ευφυώς επιχειρών σε αυτήν την χώρα βρίσκεται στην παρανομία, ότι οι παραγωγοί παρασιτούνται μέχρι θανάτου, ότι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις βρίσκονται καταχρεωμένες στο κράτος και τον ΟΑΕΕ αποκλεισμένες από τα έργα όντας όμηροι της "ενημερότητας" στα χαράτσια, δεν είναι έργο της Αριστεράς αλλά της Δεξιάς των κρατικοδίαιτων ελλήνων  δήθεν "φιλελεύθερων". Ότι τα μνημόνια εφαρμόστηκαν ταξικά, ότι μετακύλησαν την χρεοκοπία ενός συστήματος στον λαό και ότι κρύφτηκε η διαπλοκή, το λαθρεμπόριο, τα καρτέλ και το πελατειακό κράτος πίσω τα μέτρα που ιεραρχούνταν κυρίως από την ντόπια διαπλοκή και μετά επιβάλλονταν από τους "αυστηρούς" δανειστές , δεν είναι έργο της Αριστεράς αλλά της ταξικής (ακρο)δεξιάς και των εξωνημένων πρώην σοσιαλιστών. 

Αντίθετα έργο της Αριστεράς είναι η αποποινικοποίηση των οφειλών σε Δημόσιο και ΟΑΕΕ, η ένταξη εκατοντάδων χιλιάδων σε ρύθμιση, η προστασία της πρώτης κατοικίας, η ανθρωπιστική βοήθεια με εθνικό σύστημα, το άνοιγμα των υποθέσεων διαφθοράς των ολιγαρχών και πολλά ακόμη, που δεν επαρκούν βέβαια για την ανάσχεση της κρίσης αλλά που δεν θα τα έκανε ποτέ η ελληνική Δεξιά και είναι σίγουρο ότι σε περίπτωση επιστροφής στην εξουσία θα είναι τα πρώτα μέτρα που θα καταργηθούν.

Ο αστικός εκσυγχρονισμός ή η "κανονικότητα" αυτού του κράτους, προϋπόθεση οποιασδήποτε παραγωγικής ανασυγκρότησης και εξόδου από την κρίση, ήταν από καιρό και από την φύση του ελληνικού μεταπρατικού καπιταλισμού κληρωμένη ως καθήκον και δυνατότητα στην Αριστερά. Τώρα είναι η πρώτη φορά που η Αριστερά το έχει όχι μόνο συνειδητοποιήσει αλλά και αποδεχθεί: και επίσης γνωρίζει τις πραγματικές δυσκολίες στην εφαρμογή του. Βρισκόμαστε στην στροφή της ιστορίας για αυτόν εδώ τον Τόπο και δεν είναι τυχαίο ότι κάθε αναχρονιστική δύναμη, κάθε υπόλειμμα το χθες και κάθε συμφέρον από την μη-μεταρρύθμιση, έχουν όλοι και όλα συνταχθεί το καθένα με τον τρόπο του με την συντήρηση. Του καθεστώτος του κρατισμού και του λαϊκισμού είτε δεξιάς είτε "αριστερής" απόχρωσης - το καθεστώς που οι κομματικοί υπάλληλοι, οι εκλεκτοί της διαπλοκής και της αναξιοκρατίας έχουν τον πρώτο λόγο σε όλα. 

Ο (ακρο)δεξιός ρεβανσισμός θα δώσει την μεγάλη μάχη του την Κυριακή. 

Και μαζί του ο αρρωστημένος δημοσιοϋπαλληλικός "σοσιαλισμός" των ανεπάγγελτων της αριστεράς. 

Θάμαστε όμως και εμείς εκεί: όλοι και όλες. Για να κρατήσουμε ανοιχτό τον δρόμο στην πρόοδο. Και να απαιτήσουμε από την "δεύτερη φορά αριστερά', να ξηλώσει το καθεστώς της αναξιοκρατίας.

Γιώργος Παπασπυρόπουλος

Το Πανεπιστήμιο της Απογοήτευσης

της Ελάτης Ποντικοπούλου-Βενιέρη
Τεταρτοετούς φοιτήτριας στη Νομική Αθήνας 

Είμαι τεταρτοετής φοιτήτρια στη Νομική Αθήνας. Το προηγούμενο εξάμηνο ήμουν Εrasmus στο Παρίσι στη Σορβόννη. Από το τέλος του α' έτους στη σχολή συμμετέχω ενεργά στην Αριστερή Ενότητα, σχήμα που παρεμβαίνει πολιτικά στο φοιτητικό σύλλογο της Νομικής.
Κι έρχεται η στιγμή που, χωρίς να το περιμένεις, καλείσαι να μπεις μέσα στο στρόβιλο της καταιγίδας και να προσπαθήσεις να παλέψεις για να διατηρήσεις αυτά που ως τώρα θεωρούσες κεκτημένα.

Ξεκινάει η νέα ακαδημαϊκή χρονιά κι εσύ μόλις γύρισες από Εrasmus στα «εκσυγχρονισμένα πανεπιστήμια του εξωτερικού»-συγκεκριμένα στη Σορβόννη, την οποία παρά την ιστορική θέση της και την πιο πολύπλευρη διδασκαλία της, βρήκες αποδιαρθρωμένη σε επίπεδο διοικητικών υπηρεσιών, με την κοινωνική ζωή εντός της μηδαμινή, με τους φοιτητές να τρέχουν να προλάβουν τον καθηγητή δακτυλογραφώντας στο αυτόματο, κολλημένοι στις οθόνες του λάπτοπ τους, την καθηγητική "σοφία", χωρίς να μπορούν να αρθρώσουν καμία συλλογική αντίσταση στο κύμα περικοπών φοιτητικών παροχών που αντιμετωπίζουν.

Η νέα αυτή χρονιά ξεκινάει με τον κ. Θ. Φορτσάκη στη θέση του πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τον άνθρωπο αυτόν τυχαίνει να τον γνωρίζεις, αφού τα προηγούμενα χρόνια ήταν Πρόεδρος της σχολής σου. Ένας πρόεδρος που, κατά τη διάρκεια της θητείας του έκλεινε με λοκ- άουτ τη σχολή στα ξαφνικά, και στη συνέχεια κατηγορούσε τις φοιτητικές κινητοποιήσεις για τα χαμένα μαθήματα, ένας πρόεδρος που διατήρησε εξαιρετικά εχθρική στάση τόσο απέναντι στο πρωτότυπο εγχείρημα αυτοδιαχείρισης που γεννήθηκε στη Νομική στα τέλη του 2012, το Αυτοδιαχειριζόμενο Κυλικείο Νομικής, με το οποίο οι φοιτητές καλύπτουν οι ίδιοι τις ανάγκες τους συστήνοντας συγχρόνως ένα χώρο πολιτικής και πολιτισμικής όσμωσης που βοήθησε στην αναγέννηση της συλλογικής ζωής των φοιτητών και φοιτητριών όσο και απέναντι στην απεργία των διοικητικών υπαλλήλων το 2013, ανθρώπων που αγωνίζονταν για το αυτονόητο, να μην χάσουν τη δουλειά τους σε συνθήκες ανθρωπιστικής κρίσης και να μην αποδιαρθρωθεί πλήρως η λειτουργία του πανεπιστημίου, επειδή η κυβέρνηση ψάχνει από παντού να κάνει περικοπές στο δημόσιο...

Σε κάποιο εξάμηνο στο α' έτος είχες τον Φορτσάκη καθηγητή. Εκείνος όμως δεν ήρθε να κάνει μάθημα ποτέ, απορροφημένος από τη λειτουργία της ιδιωτικής νομικής του εταιρείας ή ακόμη και από τις προσωπικές του φιλοδοξίες για ανέλιξη, μετά την "εκκαθάριση" της ΕΡΤ, στο εποπτικό συμβούλιο της ΝΕΡΙΤ. Και κάπως έτσι λειτουργούν και οι περισσότεροι καθηγητές σου. Σου διδάσκουν την "αρχή της νομιμότητας" και είναι οι ίδιοι μπλεγμένοι σε αμέτρητα σκάνδαλα ή μεγαλοδικηγόροι που υπερασπίζονται εκείνους που έχουν προκαλέσει τα μεγαλύτερα σκάνδαλα των τελευταίων ετών. Σου διδάσκουν για "εθνικό συμφέρον" και δεν σου εξηγούν, όπως θα έπρεπε να κάνει οποιοσδήποτε σοβαρός επιστήμονας, πως το "έθνος" είναι μια έννοια κατασκευασμένη, με αποτέλεσμα να εγγράφονται και οι ίδιοι σε όλες τις εθνικιστικές και ρατσιστικές ιδέες εθνολατρείας.

Ο πρύτανης αυτός λοιπόν, με την ανοχή και των καθηγητών σου έχει βαλθεί να αλλάξει βίαια το πανεπιστήμιό σου. Δεν τον αφορά το γεγονός πως η σχολή είναι γεμάτη σκουπίδια και οι φοιτητές και φοιτήτριες κινδυνεύουν από ένα σωρό ασθένειες-η υπεύθυνη εργολαβική εταιρεία έκλεισε πέρσι μετά τη δυναμική απεργία των καθαριστριών που πληρώνονταν με λιγότερο από 2 ευρώ την ώρα... Όχι μόνο αδιαφορεί για το ότι αναγκάζεσαι να πληρώνεις 100 και 200 ευρώ το εξάμηνο για συγγράμματα αλλά έχει βαλθεί να εφαρμόσει μέχρι το τέλος τα νομοθετήματα των τελευταίων ετών που διαλύουν την ανωτατη εκπαίδευση.

Κι εσύ έχεις κοπιάσει για να μπεις στη Νομική Αθηνών δεύτερη στη χρονιά σου, σε μια σχολή που ο τελευταίος εισακτέος έχει στις πανελλήνιες 18.700 μόρια, σε αντίθεση με τα παιδιά των πολιτικών που μας κυβερνούν αλλά και ακόμη και των καθηγητών σου, που πηγαίνουν στα αμερικάνικα και αγγλικά πανεπιστήμια που όλως τυχαίως ξεχνάμε ότι είναι ιδιωτικά. 

Και μπαίνεις σε μια σχολή η οποία υποβαθμίζεται ολοένα και περισσότερο ακριβώς από εκείνους που ενώ δουλειά τους είναι να διδάσκουν σε αυτήν και να υπερασπίζονται το δημόσιο χαρακτήρα της προκειμένου να έχουν όλοι πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση, θεοποιούν την ιδιωτική εκπαίδευση και λασπολογούν τα ελληνικά πανεπιστήμια. Και δεν είναι τυχαίο που το πτυχίο της Νομικής κινδυνεύει να διασπαστεί, με αποτέλεσμα πιο περιορισμένα επαγγελματικά δικαιώματα στο μέλλον, ενώ παράλληλα εξισώνεται με ένα πτυχίο που κάποιοι αγόρασαν στην ιδιωτική Νομική που άνοιξε στην Κρήτη και δεν προβλέπει ούτε το μισό των μαθημάτων που έχεις διδαχτεί.

Και σε αυτό το σημείο είναι που αναρωτιέσαι και πρέπει να επιλέξεις αν θα συνεχίσεις ήσυχος και πειθήνιος να δέχεσαι τα ψίχουλα που σου προσφέρουν ως «ανώτατη εκπαίδευση» ή θα διαμαρτυρηθείς και θα ζητήσεις αυτό που πράγματι σου αναλογεί. Και επιλέγεις το δεύτερο γιατί υπό αυτές τις συνθήκες το πρώτο δεν έχει κανένα νόημα αλλά σου τσαλακώνει την αξιοπρέπειά...

Όμως η απάντηση σε κάθε διαμαρτυρία που κάνεις με τους συμφοιτητές και τις συμφοιτήτριές σου δεν είναι άλλη από τα ΜΑΤ, την παραπληροφόρηση των ΜΜΕ και το δόγμα «ησυχία-τάξη-ασφάλεια».

ΜΑΤ που σου απαγορεύουν να μπεις στο κτίριο της πρυτανείας για να ζητήσεις το αυτονόητο, τη διενέργεια συγκλήτου μετά από ένα μήνα που ο πρύτανης, σαν άλλος απόλυτος άρχοντας αποφασίζει και διατάζει διαγραφές φοιτητών, είσοδο εταιρειών security, κατάργηση των φοιτητικών συλλόγων, εξάλειψη κάθε φωνής που λέει κάτι το διαφορετικό.

ΜΑΤ που σου απαγορεύουν την είσοδο στη σχολή σου για να την «προστατέψουν» δήθεν από τους «κακούς καταληψίες» που θέλουν να τη «διαλύσουν» και σου ρίχνουν χημικά και σε βαράνε και ανοίγουν τα κεφάλια δύο συμφοιτητών σου.

Τα ίδια ΜΑΤ σου ξαναεπιτίθενται το ίδιο βράδυ επειδή η φοιτητική πορεία θέλησε να συντονιστεί μέσα στο ιστορικό κτίριο του Πολυτεχνείου και μάλιστα λίγο πριν την επέτειο της εξέγερσης της 17ης Νοέμβρη και στριμώχνουν κοπέλες σαν κι εσένα στον τοίχο και τις βαράνε με γκλομπς.

Και συνειδητοποιείς πως κι εσύ η ίδια θεωρείσαι, για πρώτη φορά στη ζωή σου, «κακός καταληψίας» και «θρασίμι» ενώ εκείνο που θες να αναδείξεις είναι πως στην κατάσταση που το υπουργείο έχει φέρει το ελληνικό πανεπιστήμιο δεν υπάρχει καμία κανονικότητα και πως εκείνο που ζητάς είναι ένα άλλο πανεπιστήμιο. Ένα πανεπιστήμιο ανοιχτό στην κοινωνία και τις ανάγκες της, στο οποίο οι φοιτητές και οι φοιτήτριες θα έχουν λόγο για όσα τους αφορούν, όπως το πρόγραμμα σπουδών της σχολής, που θα παράγει γνώση που δεν θα είναι κατευθυνόμενη αναλόγως των συμφερόντων του εκάστοτε χορηγών αλλά σε άμεση σύνδεση με τις κοινωνικές ανάγκες, ένα πανεπιστήμιο στο οποίο να μπορείς να κουβεντιάζεις, να δίνεις και να παίρνεις ερεθίσματα μέσα από εκδηλώσεις, αντιμαθήματα, προβολές ταινιών κάνοντας το πανεπιστήμιο πραγματικά ελεύθερο κοινωνικό χώρο , στο οποίο να επανοηματοδοτείται η συλλογική ζωή εκεί που περνάς το μεγαλύτερο μέρος των ομορφότερων, όπως λένε, χρόνων της ζωής σου.

Χρόνων, όμως, τους οποίους πάνε να σου καταστρέψουν στερώντας σου το δικαίωμα όχι μόνο να δρας ελεύθερα αλλά και να ονειρεύεσαι και να ελπίζεις. Ευτυχώς, όμως, και όπως φάνηκε και από την μαζικότατη πορεία της επετείου του Πολυτεχνείου, οι νέοι και οι νέες ξυπνούν, αγωνίζονται και θα συνεχίσουν να αγωνίζονται ενάντια σε κάθε λογική αυταρχικοποίησης της ζωής τους και καταστολής των ονείρων και του χαμόγελού τους.

*πηγή huffingtonpost.gr

Μπαλτάκος και υιός: και η συγκίνηση έπεφτε, στρέιτ θρου... (#όταν έκλαψε ο Άδωνης)

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

Δεν θα αναπαράγουμε το βίντεο της ντροπής (προφανώς υπάρχουν και άλλα).

Δεν θα δεχτούμε τις δικαιολογίες της κυβέρνησης ότι ήταν δική του πρωτοβουλία (του γγ της κυβέρνησης) και ο "κολλητός" του πρωθυπουργός δεν ήξερε τίποτα. Γνωρίζουμε πως στεγανοποιείται το "σύστημα" σε τέτοιες περιπτώσεις.

Η λερναία ύδρα της ακροδεξιάς γιγαντώθηκε επί των κυβερνήσεων που την χάιδευαν, που συνομιλούσαν μαζί της, που την χρησιμοποιούσαν (νόμιζαν) για να παραμείνουν στην εξουσία.
Τώρα τους χρησιμοποιεί αυτή.

Η ουσία είναι ότι το κομματικό κράτος ζει και βασιλεύει. Χωρίς νομιμοποίηση, αντίθετα με την λαϊκή εντολή στήνει και υλοποιεί σενάρια αυταρχικής παραμονής στην εξουσία με την βοήθεια της δεξαμενής των ακροδεξιών. Την καβάτζα αυτή εκείνοι την δημιούργησαν με την ανοχή στις εγκληματικές ενέργειες και τον ρατσιστικό πόλεμο στους μετανάστες που συστηματικά εφάρμοζαν οι νεοναζί την ώρα που στα φίλια ΜΜΕ γινόντουσαν life style ανάγνωσμα... Τώρα το φίδι δαγκώνει το χέρι που το τάιζε.

Σε μια χώρα ευρωπαϊκή, η κυβέρνηση παραιτείται όταν ο αντ΄αυτού (του πρωθυπουργού) γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου πιάνεται επ΄αυτοφόρω να συναλλάσσεται με τους νεοναζί. Ή όταν ο υιός του, δέρνει μέσα στην Βουλή βουλευτές και διαφεύγει προστατευόμενος. Και η ανανέωση της λαϊκής εντολής είναι μονόδρομος.

Αλλά αυτό που δεν είναι μονόδρομος είναι η νομιμοποίηση της ιδεολογικής κυριαρχίας της ακροδεξιάς στο κυβερνητικό επίπεδο. Η "συγκίνηση" του ακροδεξιού υπουργού Γεωργιάδη για την δικαιολογημένη "παραφορά" του υιού Μπαλτάκου είναι ενδεικτική... ενός στυλ και μιας κουλτούρας εξουσίας της Πολιτικής Άνοιξης και του Δικτύου 21 "στα πράγματα". Με Βορίδη κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της ΝΔ, με ΛΑΟΣ τροφοδότη υποψηφίων, με Μπαλτάκο γγ υπουργικού συμβουλίου, με τον εθνικιστή Φαήλο Κρ., σύμβουλο και φίλο, με Χρ. Λαζαρίδη ανανήψαντα αριστερό ως ιδεολογικό "καθοδηγητή". Μια κατάσταση "Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά πατέρα" δλδ στην θέση της συντηρητικής παράταξης του Κ.Καραμανλή.

Το άρθρο θα μπορούσε να επιγράφεται "Όταν έκλαψε ο ακροδεξιός". Αλλά αυτό που ζούμε είναι ήδη εφιάλτης και τα απομεινάρια της κεντροαριστεράς, έχουν μια τελευταία ευκαιρία να σταθούν από δω ή από κεί - δεν σηκώνει χιουμοριστικό στρίβειν δια της καταγγελίας. Είναι η ώρα της απόδειξης.

ΑΣ

Οι ακρο-κεντρώοι... (ή, πόσα είναι τα άκρα;)

Θα δεχτούμε -για την οικονομία της συζήτησης- ότι άκρα υπάρχουν στην πολιτική, ότι λέγοντας "άκρο" στην δημοκρατία, εννοούμε όποιον/α αντικαθιστά τα δημοκρατικά μέσα με την βία και εν τέλει θα δεχτούμε ότι άκρο είναι εκείνος/η που εφαρμόζει πολιτική βία για την επίτευξη των στόχων του. 

Πόσα όμως είναι τα άκρα; 

Στην μονοδιάστατη πολιτική γεωγραφία -που κυριαρχεί από παράδοση- άκρα είναι οι δυο άκρες μιας απλής γραμμής - αυτομάτως ορίζονται ως "άκρα δεξιά" και "άκρα αριστερά". Η γνωστή θεωρία των δύο άκρων του Α Σαμαρά.

Στην κυκλική αναπαράσταση όπου η γραμμή καμπυλώνει και κλίνει σε κύκλο, τα άκρα συναντώνται σε ένα σημείο - οπότε μιλάμε για ένα άκρο το οποίο και αντιστοιχεί πλήρως στον ορισμό "η πολιτική βία είναι πάντα φασιστική". Σε αυτήν την εκδοχή οι παραβατικοί της 17 Νοέμβρη θεωρούνται φασίστες ό,τι κι αν επικαλούνται οι ίδιοι ως ιδεολογικό μανδύα. Και ο όρος "σταλινισμός" πλεονασμός ή συνώνυμο του φασισμού.

Στην δισδιάστατη επίπεδη αναπαράσταση με δυο τεμνόμενους άξονες (αριστερά-δεξιά, πρόοδος-συντήρηση, ένα γεωμετρικό τετράγωνο με τέσσερις περιοχές - μια πιο σύγχρονη απεικόνιση) υπάρχουν άκρα παντού - περιφερειακά... Μπορεί όμως ένας ακραίος προοδευτικός να είναι βίαιος; Προφανώς! Ακραίοι υπάρχουν παντού. Και συνήθως είναι και δογματικοί και βίαιοι. Τίποτα πχ δεν εγγυάται ότι κάποιος επειδή είναι κεντρώος στις πολιτικές του αντιλήψεις, δεν είναι και βίαιος, αυταρχικός ή "φασίστας" στην συμπεριφορά του.

Κι έτσι ερχόμαστε στο κέντρο. Ελέγχοντας την δικολαβική άποψη ότι τα άκρα είναι δυο γιατί έτσι μας βολεύει.

Στην καινοφανή θεωρία των δύο άκρων το κέντρο θεωρείται μη βίαιο εξ ορισμού. 
Έτσι, εάν κάποια κυβέρνηση τοποθετήσει /ορίσει την αυταρχική της πολιτική ως κεντρώα, ή έχει λάβει ψήφο ως κεντροδεξιά ή κεντροαριστερά παράταξη, ισχυρίζεται ότι εξ ορισμού δεν είναι άκρο, δεν είναι αυταρχική ούτε βίαιη, ότι μέτρα και αν παίρνει. 
Ο λόγος της προώθησης αυτής της θεωρίας είναι λοιπόν προφανής. Εξυπηρετεί απλά την πολιτική αθώωση του αυταρχισμού, αρκεί να περιβληθεί τον κεντρώο ιδεολογικό μανδύα.

Αλλά όσο νόμιμη μπορεί να είναι η βία του εθνικιστή ναζί ή του ακροαριστερού εκτελεστή άλλο τόσο νόμιμη μπορεί να είναι και μια πολιτική δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης που παραβιάζοντας τις δεσμεύσεις της -με τις οποίες έχει εκλεγεί- εφαρμόζει μέτρα που οδηγούν στην φτώχεια, την πείνα, την ψυχική απόγνωση, την απελπισία ή και την αυτοκτονία τους ψηφοφόρους της. Προσοχή: νόμιμη όχι νομότυπη. Νόμιμη και ηθική βάσει του συντάγματος και των ...