Ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Οικολόγοι Πράσινοι και το 3ο Μνημόνιο

Αποτιμώντας τον 1 χρόνο διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ

ΤΑ 5 ΛΑΘΗ ΠΟΥ ΕΚΡΙΝΑΝ ΤΗ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ

του Γιάννη Παρασκευόπουλου*

Η αντίθεση της οικολογίας και του πράσινου κινήματος στον υπερκαταναλωτισμό, είναι γνωστή σε όλους. Λιγότερο γνωστή είναι ίσως η εξίσου ισχυρή πράσινη αντίθεση και στη λογική των πακέτων λιτότητας, που κατεδαφίζουν μεγάλο μέρος της οικονομίας για να επιβάλουν ένα κυνήγι της ανάπτυξης με κάθε τίμημα: ενδεικτικά η Παγκόσμια Χάρτα των Πράσινων απαιτεί διάλυση του ΔΝΤ ή ριζική μεταρρύθμισή του, ενώ οργανώσεις «υπεράνω πάσης υποψίας» όπως το WWF έχουν καταγράψει αναλυτικά τις βαριές περιβαλλοντικές εκπτώσεις των Μνημονίων σε όλο τον Ευρωπαϊκό Νότο.   

Ακριβώς γι’ αυτό, η επαναδιαπραγμάτευση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τους δανειστές, εύλογα ενδιέφερε και τον οικολογικό χώρο.

Η αφετηρία και η κατάληξη

Αρχές Ιανουαρίου του 2015, η κρίση στην Ελλάδα συμπλήρωνε ήδη πενταετία.

• Το πολιτικό σύστημα είχε σε μεγάλο βαθμό καταρρεύσει, με τα «αστικά» κόμματα αποκομμένα από το 60% του εκλογικού σώματος, την Αριστερά να καλύπτει βιαστικά το κενό, αλλά και την κοινωνία να αδυνατεί να φέρει στο προσκήνιο πραγματικά νέα σχήματα και νέες πολιτικές προτάσεις.
• Η απώλεια αξιοπιστίας και ισχύος των παραδοσιακών ελίτ στην οικονομία και τον πολιτισμό, ελάχιστα είχε ανοίξει το δρόμο για νέες δημιουργικές δυνάμεις.  
• Στο οικονομικό πεδίο το 1ο και το 2ο Μνημόνιο, σωρευτικά με το Δημοσιονομικό Σύμφωνο, οδηγούσαν σε απαίτηση για σταθερά πρωτογενή πλεονάσματα άνω του 5% επί 20ετία, αλλά και για συμπίεση των πρωτογενών δημόσιων δαπανών σε επίπεδα ανάμεσα στα χαμηλότερα παγκοσμίως. Ο Ι.Στουρνάρας, από το βήμα του 2ου Ελληνοκινεζικού Συνεδρίου στις 18.9.2012 είχε καυχηθεί ότι η Ελλάδα «θα καταστεί διεθνώς μια εκ των χωρών με το μικρότερο ποσοστό δημόσιων δαπανών ως ποσοστό του Α.Ε.Π.»
• Με δεδομένο ότι καμιά χώρα της ευρωζώνης δεν έχει πετύχει τέτοιες επιδόσεις ούτε καν για ένα χρόνο, οι δεσμεύσεις αυτές αποτελούσαν μάλλον οδικό χάρτη εξόδου από το ευρώ παρά εργαλείο σύγκλισης με την υπόλοιπη ευρωζώνη.
• Επιπλέον, η εφαρμογή τους είχε εκτροχιαστεί ήδη επί κυβέρνησης Σαμαρά: παρά την καλή χρονιά στον τουρισμό, στην εκτέλεση του προϋπολογισμού του 2014 είχαμε απόκλιση 2 δις ευρώ, με πρωτογενές πλεόνασμα μόλις 0,4% του ΑΕΠ έναντι δεσμευτικού στόχου τουλάχιστον 1,5%.

Μια ουσιαστική λοιπόν επαναδιαπραγμάτευση των δεσμεύσεων, αποτελούσε απαραίτητο όρο για να ανασάνει η χώρα και να αποκτήσει στοιχειωδώς βιώσιμη προοπτική.

Πολύ σύντομα, όμως, αντί για ανατροπή ή για χαλάρωση, φθάσαμε σε ένα επιπρόσθετο 3ο Μνημόνιο με ακόμη πιο ασφυκτικούς όρους. Πρακτικά η Ελλάδα βρίσκεται πλέον πολύ εγγύτερα στην Ανατολική Ευρώπη, όπου το 1989-90 είχε εξαερωθεί κάπου 50% της προηγούμενης οικονομίας της χωρίς στη συνέχεια να ανακτηθεί, παρά στον υπόλοιπο Ευρωπαϊκό Νότο που έχασε ένα 10-15%.

Η τελική έκβαση της διαπραγμάτευσης κρίθηκε όντως από το συντριπτικά αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων που δεν άφησε περιθώρια για τίποτε καλύτερο. Ο συσχετισμός όμως αυτός διαμορφώθηκε καθοριστικά από μια σειρά στρατηγικές επιλογές της ελληνικής πλευράς, δρομολογημένες πολύ νωρίτερα, με αδιέξοδα ορατά ήδη από τότε.  

1. Η απουσία σχεδίου για τη χώρα

Δεδομένου ότι η «ισχυρή Ελλάδα» των Σημίτη-Καραμανλή έχει αμετάκλητα καταρρεύσει από χρόνια, ζωτική προϋπόθεση για κάθε αλλαγή πορείας ήταν η κατάθεση ολοκληρωμένου εναλλακτικού σχεδίου για τη χώρα με συγκεκριμένες προτάσεις για δημοσιονομικά, φορολογική μεταρρύθμιση και φορολόγηση του πλούτου, διαρθρωτικές αλλαγές με διαφορετικό πρόσημο, παρεμβάσεις για ολοκληρωμένο κοινωνικό κράτος και προσιτό κόστος ζωής, αναπροσανατολισμό της πραγματικής οικονομίας, προτεραιότητες για την επαναδιαπραγμάτευση, αλλά και βασικές κατευθύνσεις ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου. Ένα τέτοιο σχέδιο, συζητημένο διεξοδικά με την κοινωνία, θα ήταν το καλύτερο ανάχωμα και στις πιέσεις για αδιέξοδη λιτότητα. Αν όχι τίποτε άλλο, το 2ο Μνημόνιο είχε αποτύχει ήδη επί Σαμαρά, ενώ ένα αξιόπιστο εναλλακτικό σχέδιο της Αριστεράς θα διασφάλιζε (και για τους δανειστές) μια Ελλάδα με στοιχειώδη δημοσιονομική αυτοδυναμία, που δε θα ξαναζητούσε δανεικά για τρέχουσες δημόσιες δαπάνες.

Η απουσία τέτοιου σχεδίου αποτελούσε όμως στρατηγική επιλογή για το ΣΥΡΙΖΑ, που ήθελε να αποφύγει κάθε εσωτερική τριβή στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο: η εγχώρια Αριστερά αντιμετώπιζε παγίως τα Μνημόνια αποκλειστικά ως «επίθεση» (που απαιτεί κυρίως ενότητα και ισχυρό ΟΧΙ) και καθόλου ως «ομηρεία» που απαιτεί κυρίως εναλλακτικό σχέδιο. Κεντρική λοιπόν προτεραιότητά της ήταν να επικεντρωθεί στη διεκδίκηση ψήφων προκειμένου να κερδίσει την εξουσία και να διαπραγματευθεί η ίδια με τους δανειστές, όχι να θεμελιώσει τη διαπραγμάτευση σε πραγματικά γερό έδαφος.

2. Η απουσία σχεδίου (και) για την Ευρώπη

Στις ευρωεκλογές του 2014, λίγους μόνο μήνες πριν γίνει πρωθυπουργός στη χώρα μας, ο Αλ. Τσίπρας ήταν ο υποψήφιος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς για την προεδρία της Κομισιόν. Είχε εκεί την ευκαιρία να καταθέσει ολοκληρωμένες προτάσεις για το «τι χρειάζεται να αλλάξει στην Ε.Ε. ώστε να πάψει να λειτουργεί ως μηχανή λιτότητας», να διεκδικήσει καταγραφεί ως δεύτερο  ανερχόμενο πανευρωπαίκό ρεύμα μετά τους ευρωσκεπτικιστές, να κερδίσει το σεβασμό των άλλων Ευρωπαίων ηγετών και να τους θέσει ο ίδιος τα δικά του πολιτικά διλήμματα, να βάλει υποθήκες για τις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται ΚΑΙ η Ευρώπη: Με δυό λόγια, να οικοδομήσει μεγάλο μέρος από το πολιτικό κεφάλαιο που θα χρειαζόταν λίγο αργότερα στη διαπραγμάτευση.        

Αντί γι’ αυτό, αντιμετώπισε την ευρωπαίκή του υποψηφιότητα απλώς ως διεθνή τιμητική διάκριση για εσωτερική κατανάλωση, που του έδινε πρόσθετους πόντους στη διεκδίκηση της πρωτιάς στις ελληνικές κάλπες. Αντίθετα με τους Πράσινους, που είχαν να παρουσιάσουν ολοκληρωμένη δουλειά με συγκεκριμένες προτάσεις ριζικών αλλαγών για την Ευρώπη και την ευρωζώνη, η Ευρωπαϊκή Αριστερά και ο Αλ. Τσίπρας περιορίστηκαν σε ένα απλό μήνυμα καταγγελίας της λιτότητας. Πανευρωπαϊκά έμειναν έτσι στα ποσοστά του 2009, χωρίς να βάλουν καμιά απολύτως υποθήκη για τις ευρωπαϊκές μάχες που έρχονταν.  

3. Η μονόπλευρη επικέντρωση στο χρέος

Το αίτημα για εκτεταμένη και μονομερή διαγραφή δημόσιου χρέους, παρουσιάστηκε ως η εναλλακτική λυτρωτική λύση απέναντι στα Μνημόνια και την εξάρτηση από τους δανειστές. Παραγνωρίζοντας ότι σε μνημόνια είχαν εγκλωβιστεί και χώρες με πολύ χαμηλότερο χρέος, απέκτησε ισχυρή συμβολική φόρτιση και ανάλογη προτεραιότητα στη διαπραγμάτευση με τους «θεσμούς». Πρακτικά η προοπτική για κούρεμα εστιαζόταν στο μνημονιακό χρέος προς τις άλλες χώρες της ευρωζώνης, καθώς το ΔΝΤ εμφανιζόταν ως βασικός δυνητικός σύμμαχος στην προσπάθεια κουρέματος, η Ευρ. Κεντρική Τράπεζα ήταν η μόνη που κρατούσε στη ζωή τις ελληνικές τράπεζες, ενώ τα ομόλογα των ιδιωτών δανειστών είχαν ήδη κουρευτεί με το PSI. Μονομερής όμως διαγραφή του συγκεκριμένου χρέους, θα είχε τις πιο βαριές επιπτώσεις στις ασθενέστερες χώρες: Ισπανία και Ιταλία θα βρίσκονταν αναγκασμένες να ζητήσουν κι αυτές μνημόνια, ενώ στην Ανατολική Ευρώπη χώρες πολύ φτωχότερες από την Ελλάδα θα πλήρωναν για τη δική μας ανάκαμψη. Επιπλέον, το αίτημα αφορούσε δάνεια που δε θα άρχιζαν να αποπληρώνονται πριν το … 2022. Πρακτικά, λοιπόν, θα ήταν ο τέλειος τρόπος να συνασπίσουμε όλη την Ευρώπη εναντίον μας χωρίς το παραμικρό άμεσο όφελος στην αμφισβήτηση της λιτότητας.  

Ακριβώς γι’ αυτό, το επίσημο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ζητούσε μια (θολή) Ευρωπαϊκή Διάσκεψη για το Χρέος και όχι μονομερή ονομαστική διαγραφή. Τελικά το θέμα του χρέους κατέληξε να τεθεί μόνο ως σύνθημα και διαπραγματευτικό χαρτί, και να αποσυρθεί άτακτα ήδη με τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου όπου προβλέπονταν «κατάλληλα πλεονάσματα» για το σύνολο του ελληνικού δημόσιου χρέους. Στην ατζέντα παραμένει πια μόνο η απλή ελάφρυνση, με επιμήκυνση αποπληρωμής και μείωση επιτοκίων.  

Έτσι όμως αχρηστεύτηκε και η μόνη ευκαιρία να διεκδικηθεί, ως πάγιος ευρωπαίκός θεσμός, μια περιοδική αποτίμηση βιωσιμότητας του δημόσιου χρέους της ευρωζώνης ανά χώρα και ως σύνολο, με αφετηρία το επόμενο ευρωκοινοβούλιο του 2019 (αρκετά έγκαιρα για να προλάβουμε το 2022): σε μια τέτοια θεσμική αποτίμηση, κοινωνικές και περιβαλλοντικές διαστάσεις θα μπορούσαν να διεκδικηθούν ως ισότιμες με τις χρηματοοικονομικές.

4. Η υφεσιακή διαπραγματευτική στρατηγική και η βασική ελληνική αντίφαση

Από τα ισχυρότερα ελληνικά επιχειρήματα στην αρχή της διαπραγμάτευσης, ήταν η υφεσιακή διάσταση του 1ου και του 2ου μνημονίου: οδηγώντας την οικονομία σε συρρίκνωση, τα μέτρα υπονόμευαν τους πόρους που θα χρηματοδοτούσαν (και) την εξυπηρέτηση των δανείων. Η επιλογή όμως για εξαντλητική πολύμηνη διαπραγμάτευση με χρηματοδότηση της χώρας και των δανειακών υποχρεώσεών της αποκλειστικά από εγχώριους πόρους, οδηγούσε σε άτυπη «στάση πληρωμών» στις υποχρεώσεις του κράτους στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και σε δέσμευση των αποθεματικών των δημόσιων οργανισμών. Και τα δύο έφερναν στην οικονομία επιπρόσθετη και εντεινόμενη ύφεση, με ελληνική πια υπογραφή.    

Μια τέτοια υφεσιακή διαπραγματευτική στρατηγική υπογράμμιζε την υποτιθέμενη αποφασιστικότητα της ελληνικής πλευράς, ταυτόχρονα όμως καταβαράθρωνε την αξιοπιστία του πειστικότερου επιχειρήματός της. Παράλληλα άνοιγε επιπλέον «μαύρες τρύπες» στα δημόσια οικονομικά, που οδηγούσαν κατευθείαν ...

Μια χρονιά ΣΥΡΙΖΑ μέσα από τα μάτια του Πολ Μέισον (όλο το ντοκιμαντέρ #ThisIsACoup με ελληνικούς υπότιτλους)

The four-part series telling the story of the European Union's confrontation with the Greek Syriza party in 2015. With unprecedented access to key Greek politicians.

πηγή youtubechannel/@paulmasonnews

Ο δρόμος της "ανατρεπτικής ενσωμάτωσης", του αγώνα της Αριστεράς μέσα από τους θεσμούς

"η αντίσταση των Ελλήνων είναι παραδειγματική για ολόκληρη την Ευρώπη. Χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ δεν θα υπήρχε το Ποδέμος στην Ισπανία να διοικεί όλες τις μεγάλες πόλεις, δε θα υπήρχε αντίσταση στην Ιταλία, το μέτωπο της αριστεράς με τον Μελανσόν στη Γαλλία και σίγουρα δεν θα είχε το κόμμα της αριστεράς στη Γερμανία τόσο μεγάλη σημασία χωρίς την παραδειγματική αντίσταση του ελληνικού λαού κατά του μνημονίου."

Συνέντευξη του Ελβετού πολέμιου της παγκοσμιοποίησης και μέλους της Συμβουλευτικής Επιτροπής του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, Ζαν Ζιγκλέρ στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων και στον δημοσιογράφο Αντώνη Πολυχρονάκη:

-Κύριε Ζιγκλέρ, πως έγινε ένας Ελβετός από εύπορη οικογένεια επαναστάτης;

Μεγάλωσα σε μια μικρή ελβετική πόλη κοντά στη Βέρνη, σε ένα στοργικό καλβινιστικό σπίτι. Ο πατέρας μου ήταν πρόεδρος δικαστηρίου και αξιωματικός του ελβετικού στρατού. Οταν ήμουν δεκατεσσάρων ετών είδα στην κεντρική πλατεία φτωχούς αγρότες να πουλούν τα παιδιά τους σε δημοπρασία σα να ήταν ζώα στους πλούσιους, οι οποίοι τα εκμεταλλεύονταν και τα κακομεταχειρίζονταν. Ρώτησα τον πατέρα μου γιατί και μου είπε ότι μεν είναι τρομερό, αλλά αυτή είναι η τάξη του κόσμου, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Πρόκειται για την καλβινιστική διδασκαλία του «απόλυτου προορισμού». Σώζονται μόνον εκείνοι τους οποίους εκ των προτέρων έχει καθορίσει ο Θεός. Ως έφηβος δεν μπορούσα να το ανεχτώ και στα δεκαέξι έφυγα από το σπίτι.

-Και πού πήγατε;

Στο Παρίσι. Κουβαλούσα κιβώτια σε ένα κατάστημα τροφίμων και παράλληλα σπούδαζα. Εγινα μέλος της φοιτητικής κομμουνιστικής νεολαίας στην οποία έκανε ομιλίες ο Ζαν Πολ Σαρτρ και η Σιμόν ντε Μπωβουάρ. Εκεί τους γνώρισα. Συμμετείχα επίσης σε μια μπριγάδα αλληλεγγύης της σοσιαλιστικής διεθνούς για εθελοντική επεξεργασία ζαχαροκάλαμου στην Κούβα. Εκεί πρωτοείδα τον Τσε Γκεβάρα. Στην πρώτη παγκόσμια διάσκεψη για τη ζάχαρη το 1964 στη Γενεύη ήταν ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας της Κούβας και μου ανέθεσαν να είμαι ο οδηγός του. Οταν έφευγε του ζήτησα να με πάρει μαζί του, αλλά εκείνος έδειξε τις διαφημίσεις των τραπεζών, μου είπε «εκεί είναι ο εγκέφαλος του θηρίου, εδώ γεννήθηκες, εδώ πρέπει να δώσεις τον αγώνα σου» και έφυγε.

-Και πώς αντιδράσατε;

Ένοιωσα βαθιά προσβεβλημένος, διότι ο Τσε με έπαιρνε για έναν άχρηστο αστό, αλλά μου έσωσε τη ζωή, διότι αφού δεν είχα στρατιωτική εκπαίδευση σύντομα θα βρισκόμουν νεκρός σε κάποια χώρα της Λατινικής Αμερικής και δεν θα ήμουν καθόλου χρήσιμος. Ακολούθησα τη συμβουλή του και επέλεξα τον δρόμο της «ανατρεπτικής ενσωμάτωσης», του αγώνα μέσα από τους θεσμούς. Εξελέγην στο κοινοβούλιο, έγινα καθηγητής στα πανεπιστήμια της Γενεύης και της Σορβόννη στο Παρίσι, έγραψα βιβλία και υπερασπίστηκα το δίκαιο των κατατρεγμένων παντού.

-Στα βιβλία σας επικρίνετε και τη χώρα σας…

Η Ελβετία είναι μια πολύ διεφθαρμένη χώρα. Είναι η δεύτερη πλουσιότερη χώρα στον κόσμο μετά το Κουβέιτ. Ο δικός της ορυκτός της πλούτος είναι τα αιματοβαμμένο χρήματα των δικτατόρων, των διεθνών μαφιόζικων καρτέλ ξεπλύματος χρήματος, των φοροφυγάδων από τις γύρω βιομηχανικές χώρες και της ρωσικής ολιγαρχίας. Σημειώστε επίσης ότι το 27% των εξωχώριων εταιρειών έχουν την έδρα τους στην Ελβετία ή διοικούνται μέσω των ελβετικών τραπεζών. Πρόκειται για αιματοβαμμένα λεφτά, την ώρα που τα παιδιά στον τρίτο κόσμο πεθαίνουν από ασιτία. Αλλά και Έλληνες έχουν τα λεφτά τους επίσης στην Ελβετία, δεν πληρώνουν φόρους και τελικά υποφέρει ο λαός. Η Ελλάδα έχει μεταβληθεί σε προτεκτοράτο και το 40% ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Αυτό έχει να κάνει και με τη λεηλασία των ελληνικών ταμείων από τις ελβετικές τράπεζες.

-Το τελευταίο σας βιβλίο έχει τον τίτλο «Άλλαξε το κόσμο». Σε τι κόσμο ζούμε και γιατί πρέπει να τον αλλάξουμε;

Ζούμε σε μια κανιβαλική παγκόσμια τάξη. Οι παραγωγικές δυνάμεις αυτού του πλανήτη αυξήθηκαν απίστευτα από την έναρξη της παγκοσμιοποίησης. Μέχρι την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, ο οποίος στην πραγματικότητα ήταν μια αστυνομοκρατούμενη δικτατορία, ο αρπακτικός καπιταλισμός περιοριζόταν στο λεγόμενο δυτικό κόσμο. Μετά απλώθηκε στον κόσμο σα μια πυρκαγιά. Δημιούργησε ένα ρυθμιστικό πλαίσιο, την παγκόσμια αγορά και επιβλήθηκε με μια θεωρία νομιμοποίησης, το λεγόμενο νεοφιλελευθερισμό. Σύμφωνα με αυτή δεν είναι οι άνθρωποι εκείνοι οι οποίοι διαμορφώνουν την πολιτική και την οικονομία, αλλά οι αγορές ως φυσικός νόμος.

-Με ποιο αποτέλεσμα;

Το αποτέλεσμα είναι ότι ήδη στην πρώτη δεκαετία της παγκοσμιοποίησης, το παγκόσμιο εμπόριο τριπλασιάστηκε, η κατανάλωση ενέργειας διπλασιάζεται κάθε τέσσερα χρόνια και το παγκόσμιο ακαθάριστο προϊόν υπερδιπλασιάστηκε. Οι χρηματοπιστωτικές ολιγαρχίες χειραφετήθηκαν, σήμερα κυριαρχούν στον κόσμο και έχουν μια τέτοια δύναμη που δεν είχε ποτέ ένας βασιλιάς, ένας αυτοκράτορας ή ένας πάπας στην ιστορία της ανθρωπότητας.

-Δηλαδή πιο συγκεκριμένα;

Οι πεντακόσιοι μεγαλύτεροι ιδιωτικοί επιχειρηματικοί όμιλοι κατέχουν το 52% του παγκόσμιου πλούτου και δεν υπόκεινται σε κανέναν έλεγχο. Εχουν εγκαθιδρύσει μια παγκόσμια δικτατορία σε αυτόν το πλανήτη. Και την ίδια στιγμή, με αυτήν την ανήκουστη συγκέντρωση πλούτου, τη συγκέντρωση ιδεολογικού, οικονομικού, πολιτικού και στρατιωτικού ελέγχου κρατών και λαών παγκοσμίως, ολόκληρες χώρες βυθίζονται σε μιαν απίστευτη δυστυχία. Κάθε πέντε δευτερόλεπτα, πέρυσι, πέθαινε ένα παιδί κάτω των δέκα ετών στον κόσμο από πείνα, σύμφωνα με τον οργανισμό διατροφής του ΟΗΕ. Από τα 7,3 δισεκατομμύρια των κατοίκων της γης το ένα υποσιτίζεται, εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων υποφέρουν από δίψα, πόλεμο, αρρώστιες, ενώ η παγκόσμια γεωργική παραγωγή θα μπορούσε άνετα να θρέψει δώδεκα δισεκατομμύρια ανθρώπους περίπου, δηλαδή το διπλάσιο σχεδόν πληθυσμό της γης. Κάθε στιγμή που μιλάμε, πεθαίνει ένα παιδί, δηλαδή δολοφονείται. Πρόσφατα μάλιστα ήμουν στο ανατολικό Κογκό, στη Γκόμα, μια πόλη μεγαλύτερη από τη Ζυρίχη, όπου δεν υπάρχει ούτε καν ένα νοσοκομείο. Οι αχρείοι που βρίσκονται στην εξουσία στην Κινσάσα λεηλατούν το λαό και τα αιματοβαμμένα χρήματά τους έρχονται εδώ και γίνονται μέρος του ελβετικού πλούτου. Δεν μπορώ να το ανεχτώ. Γι αυτό χαρακτηρίζω αυτήν τη νέα παγκόσμια τάξη κανιβαλική. Επειδή σκοτώνει και μάλιστα χωρίς κανένα λόγο. Και γι΄ αυτό πρέπει να γκρεμισθεί εκ βάθρων…

-Και πως μπορεί να γίνει αυτό κύριε Ζιγκλέρ, τι προτείνετε;

Ο Ζαν Πολ Σαρτρ λέει «αναγνωρίστε τον εχθρό, πολεμήστε τον εχθρό». Πρέπει να εξηγήσουμε στους ανθρώπους πως λειτουργεί αυτή η κανιβαλική παγκόσμια τάξη. Οι μάζες πρέπει να αλλάξουν τον κόσμο. Νομίζω πως η αντιπροσωπευτική δυτική δημοκρατία, όπως την περιέγραψε ο Ζαν-Ζακ Ρουσώ στο «Κοινωνικό συμβόλαιο», είναι στα τελευταία της. Η ελπίδα δεν βρίσκεται στα εθνικά κράτη, αυτά έχουν γίνει αποικίες, συμπεριλαμβανομένων και των μεγάλων. Ο Αμερικανός πρόεδρος κάνει ό,τι του υπαγορεύουν ο μεγάλες πολυεθνικές σε όλα τα επίπεδα. Ζούμε σε έναν κανιβαλικό κόσμο, αλλά υπάρχει ελπίδα. Η μεγάλη ελπίδα είναι η πλανητική κοινωνία των πολιτών και τα μέτωπα αντίστασης. Η αλληλεγγύη και η ταύτιση με τον άλλο έχουν κλονιστεί από την παράφρονα νεοφιλελεύθερη ιδεολογία, αλλά όπως έχει πεί ο Γερμανός φιλόσοφος Ιμάνουελ Κάντ οι απάνθρωπες πράξεις δεν καταστρέφουν ποτέ την ίδια την ανθρωπιά.

-Ποια είναι η γνώμη σας για την κατάσταση στην Ελλάδα;

Τρέφω μεγάλη εκτίμηση για τον ελληνικό λαό, όχι μόνο για τη μεγάλη του ιστορία και την τεράστια συμβολή του στον πολιτισμό. Οι Έλληνες ξεσηκώθηκαν κατά των ναζί, έδειξαν απίστευτο θάρρος στον εμφύλιο πόλεμο κατά των Άγγλων, μετά εναντιώθηκαν και έδιωξαν τη δικτατορία των συνταγματαρχών και αντιστάθηκαν και τώρα. Ο ελληνικός λαός δεν γονάτισε και γι΄ αυτό λέω πως δημιουργείται μια ελπίδα με την κοινωνία των πολιτών, με τα νέα κοινωνικά κινήματα, την Greenpeace, την Attac, τη Διεθνή Αμνηστία, αλλά και με το αντιστασιακό κίνημα των Ελλήνων κατά της μετατροπής της χώρας τους σε προτεκτοράτο. Ζούμε σε δημοκρατίες με ελλείμματα, αλλά έχουμε όλα τα όπλα για να πολεμήσουμε τις ολιγαρχίες. Δεν υπάρχει αδυναμία στις δημοκρατίες. Μόνο μια αποξενωμένη, μη αφυπνισμένη συνείδηση πιστεύει στην αδυναμία της αντίδρασης.

-Ποια νομίζετε ότι είναι η λύση τώρα για την Ελλάδα;

Όταν το εξωτερικό χρέος της Ελλάδας είναι τριπλάσιο του ΑΕΠ της υπάρχει μόνο μια λύση για το μέλλον, το κούρεμα του χρέους. Να το περικόψουν δραστικά, να το διαλύσουν, για να δώσουν στην Ελλάδα την ευκαιρία της ανοικοδόμησης. Πρέπει η κοινωνία των πολιτών σε όλες της ευρωπαϊκές χώρες να δείξει αλληλεγγύη, να πιέσει τις κυβερνήσεις και τις Βρυξέλλες ώστε να γίνει διαγραφή του ελληνικού χρέους για να καταργηθεί το προτεκτοράτο. Αυτός είναι ο δρόμος, ο καθένας τον ξέρει, πρέπει ο καθένας να ξεσηκωθεί παντού. Είναι ρεαλιστικό, δεν είναι ουτοπικό. Μπορεί να γίνει. Οι διανοούμενοι έχουν το καθήκον να αποκαλύψουν την αλήθεια, να αποκαλύψουν ότι πρόκειται για καθαρή άσκηση βίας, για μια καθαρή δικτατορική στρατηγική λεηλασίας και ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος έχει μια εγκληματική διάσταση.

-Πού βρίσκεται αλήθεια τη δύναμη να αγωνίζεσθε για τις ιδέες σας;

Καταρχάς ανήκω στους προνομιούχους των προνομιούχων και είχα όλες τις ανέσεις για να εξελιχθώ, να αποκτήσω το βήμα για να διαδίδω τις ιδέες μου. Αυτό που μας χωρίζει, όμως, από τους άλλους, είναι μόνο η σύμπτωση της γέννησης σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον.

-Αλήθεια, πώς δεν σας έχουν πετάξει έξω από τον ΟΗΕ μέχρι τώρα;

Επειδή η πλειοψηφία είναι κράτη του τρίτου κόσμου που υποφέρουν. Οι Αμερικανοί και οι δυτικοευρωπαίοι έχουν κάνει τα πάντα να με διώξουν, αλλά δεν το κατάφεραν.

-Θα θέλατε να στείλετε ένα μήνυμα προς τους Έλληνες;

Θα ήταν υπεροπτικό να το κάνω. Θέλω όμως να πω, ότι η αντίσταση των Ελλήνων είναι παραδειγματική για ολόκληρη την Ευρώπη. Χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ δεν θα υπήρχε το Ποδέμος στην Ισπανία να διοικεί όλες τις μεγάλες πόλεις στην Ισπανία, δε θα υπήρχε αντίσταση στην Ιταλία, το μέτωπο της αριστεράς με τον Μελανσόν στη Γαλλία και σίγουρα δεν θα είχε το κόμμα της αριστεράς στη Γερμανία τόσο μεγάλη σημασία, χωρίς την παραδειγματική αντίσταση του ελληνικού λαού κατά του μνημονίου.

Η Ευρώπη οφείλει στους Έλληνες πάρα πολλά και θα δείτε πως αυτό το παράδειγμα της αντίστασης θα συμβάλλει πάρα πολύ στην ενίσχυση του αγώνα κατά του χρηματιστηριακού καπιταλισμού σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Είναι ένα αίσχος η μόνιμη προσβολή του ελληνικού λαού από μερίδα του Τύπου κατά της χώρας που μας δώρισε τη Δημοκρατία. Είναι το απόλυτο αίσχος να συκοφαντούνται με αυτόν τον τρόπο οι απόγονοι το Περικλή και των δημιουργών του Παρθενώνα.

Χωρίς αντιπολίτευση: η ελληνική αριστερά και τα πάντα όλα

Η ιδιόμορφη κοινωνικοπολιτική συγκρότηση του ελληνικού κράτους που αποκρυσταλλώθηκε δυστυχώς θριαμβευτικά και κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης, έχει εντοπισθεί ξανά και ξανά ως η "ελληνική ασθένεια". 
Φορέας της τις τελευταίες δεκαετίες ήταν δυστυχώς η επίσης ιδιόμορφη "ελληνική σοσιαλδημοκρατία": η "αλλαγή" αποθέωσε την διάχυση της διαφθοράς και την απόλυτη κυριαρχία του κόμματος κράτους σε όλες τις εκφάνσεις του δημοσίου βίου. Εκείνοι/ες που ήρθαν για να μεταρρυθμίσουν το "κράτος της δεξιάς" απλά έφτιαξαν το "κράτος του ΠΑΣΟΚ". 
Εκείνοι που έφυγαν προσωρινά, έμαθαν τις νέες τεχνικές του πελατειακού συστήματος και της κατασκευής συναίνεσης που δίδαξαν οι "σοσιαλιστές" και τα επανέλαβαν πιστά όποτε εναλλάχτηκαν μαζί τους στην εξουσία: αποκορύφωμα της όσμωσης του χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος ήταν η "μνημονιακή" συγκυβέρνηση του 4-2-1 όπου μαζί με την "ανανεωτική αριστερά της επετηρίδας", απλά μοιράστηκαν ...ακριβοδίκαια το κράτος αντί να το μεταρρυθμίσουν. 

Και έτσι ήρθε η ώρα της Αριστεράς. Τελευταία ελπίδα να γίνουν όλα όσα δεν έγιναν για πολλές πολλές δεκαετίες σε αυτόν τον τόπο. 

Η αριστερά δεν ήρθε να παραλάβει ένα συντηρητικό δημόσιο και να το κάνει προοδευτικό - ούτε μια οικονομία δυτικού καπιταλιστικού τύπου για να την κάνει αναδιανεμητική προς όφελος των εργαζομένων τάξεων. Όχι! Παρέλαβε ένα παρασιτικό πελατειακό δημόσιο που διορίζει ψηφοφόρους και δίνει δουλειές στους ημετέρους χωρίς καμία ορθολογική λογική αναγκών και απόδοσης. Επίσης μια τριτοκοσμική κρατικοδίαιτη οικονομία όπου οι μεταπρατικές ελίτ εκπροσωπούν συνήθως τους εισαγωγείς και όχι κάποια ενδογενή παραγωγή.

Η αριστερά έχει μπροστά της να εκτελέσει καθήκοντα αστικού εκσυγχρονισμού (που οι ανύπαρκτες πολιτικά εθνικές αστικές δυνάμεις του τόπου δεν θέλησαν ή δεν μπόρεσαν να πραγματοποιήσουν κυνηγώντας το εύκολο μεταπρατικό κέρδος), καπιταλιστικής ολοκλήρωσης της "ελεύθερης αγοράς", σοσιαλδημοκρατικού κράτους πρόνοιας, ενδογενούς αύξησης της παραγωγής, μείωσης της ανεργίας και "αριστερής" αναδιανομής εισοδημάτων. Κι όλα αυτά με μια κατεστραμμένη παραγωγική μηχανή που η μνημονιακή διαχείριση της τελευταίας πενταετίας αποτελείωσε αντί να "μεταρρυθμίσει". 

Έτσι δεν είναι καθόλου παράξενο που η αριστερά καλείται να ορθολογικοποιήσει το φορολογικό σύστημα, να μεταρρυθμίσει το ασφαλιστικό ειδικά των ελεύθερων επαγγελματιών και να αντιστοιχίσει τις εισφορές με το ...εισόδημα (κάτι απόλυτα αυτονόητο στην "Δύση"), να αποδυναμώσει τις συντεχνίες, να καθαρίσει την δικαιοσύνη, να αξιολογήσει τους ΔΥ και να ελέγξει το πόθεν έσχες των ελεγκτών του δημοσίου κάθε τύπου, να περιορίσει την γραφειοκρατία, να φτάσουν οι επιδοτήσεις στους δικαιούχους και όχι στους ενδιάμεσους, να έχουν ρεύμα και πρόσβαση στην υγεία οι άνεργοι και ανασφάλιστοι, να ξεκαθαρίσουν οι κατ΄επάγγελμα αγρότες, να ενισχυθούν οι νεοεισερχόμενοι/ες στην επιχειρηματικότητα, να βοηθηθεί η καινοτομία και οι startups, να γίνει το κτηματολόγιο, το περιουσιολόγιο, να ελεγχθούν οι λίστες της φοροδιαφυγής και οι ψευδοεπενδύσεις και τα θαλασσοδάνεια των ημετέρων, να εξυγιανθεί το τραπεζικό σύστημα κλπ κλπ κλπ...

Όλα αυτά μπορούν να ονομασθούν "αστικός εκσυγχρονισμός", "αστική μεταρρύθμιση", "επανίδρυση του κράτους", "αστική ολοκλήρωση"... λέξεις και έννοιες που θεωρητικά δεν αφορούσαν την αριστερά που θα προτιμούσε να βρει ένα έτοιμο και λειτουργικό αστικό καπιταλιστικό σχηματισμό για να εφαρμόσει τις αριστερές ανανεωτικές και ριζοσπαστικές της αλλαγές. Όμως αυτό που είναι μπροστά της δεν είναι άλλο από την "ελληνική ασθένεια": την τριτοκοσμική καπιταλιστική υπανάπτυξη και τις γραπωμένες από το κράτος οικονομικές ελίτ που η ίδια η ευρωπαϊζουσα δεξιά αποκαλεί "νταβατζήδες". 

Το καλοκαίρι που πέρασε οι χρεοκοπημένες πολιτικές δυνάμεις ξεφορτώθηκαν την ελληνική μεταρρύθμιση στις πλάτες της αριστεράς, υπερψηφίζοντας το νέο μνημόνιο που εκείνη υποχρεώθηκε να συνάψει με τους δανειστές πληρώνοντας τις αμαρτίες δεκαετιών κάθετης οικονομικής πτώσης - και τώρα καταψηφίζουν τις μεταρρυθμίσεις που παρουσιάζει η αριστερή κυβέρνηση μη έχοντας τίποτε να αντιπροτείνουν! 

Προϊόντα της σήψης του πολιτικού συστήματος, οι κατ΄εξοχήν εκπρόσωποι της "ελληνικής ασθένειας" ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, ασχολούνται με τα εσωκομματικά τους αφού πολιτικά δεν έχουν να αρθρώσουν κανένα λόγο εκτός από μικροπολιτική, τσαμπουκάδες, απειλές και εξυπνάδες. Αφού βύθισαν το πλοίο με την διαχείρισή τους, περιμένουν από την αριστερά να ξαναστήσει το κράτος και την οικονομία αφού εκείνοι/ες δεν μπορούν - και δεν έχουν πια τίποτα να παρασιτήσουν...

Η σύγχρονη ελληνική αριστερά είναι και αυτή παιδί της μεταπολίτευσης. Κρατήθηκε μεν μακριά από το φαγοπότι των όρνεων του παρασιτισμού αλλά ανέπτυξε αντανακλαστικά στους κόλπους της - ίσως ως αντιρρόπηση - έναν όχι πάντα λελογισμένο, αριστερό εξαγγελτικό λαϊκισμό και μια πολιτική σωτηριολογία -  και ταυτόχρονα στελέχη της έπαιξαν προσωπικά παιχνίδια με τις συντεχνίες του δημοσίου και των ευγενών επαγγελμάτων και γενικά τον επιδοτούμενο συνδικαλισμό ξεχνώντας την δύσκολη δουλειά των σωματείων στον ιδιωτικό τομέα αλλά και της ανάπτυξης και βιωσιμότητας της μΜ επιχειρηματικότητας και των αυτοαπασχολούμενων. Ως αποτέλεσμα, η αναγκαστικά βίαιη ωρίμανση του κυβερνητικού πλέον ΣΥΡΙΖΑ έφερε την επιστροφή των "αριστερών της σωτηριολογίας" στην "επαναστατική" τους μήτρα και συμπεριφορά: η ΛΑΕ συγκέντρωσε τις δυνάμεις αυτές - ισχυρές στον κομματικό ιστό του ΣΥΡΙΖΑ αλλά ασθενείς μπροστά στην λαϊκή εντολή - και κρίθηκε ήδη από τους αριστερούς ψηφοφόρους αρνητικά. Ο δρόμος της θεραπείας της αριστεράς από τον ιό της "ελληνικής ασθένειας" και της επικράτησης της "αριστεράς της πράξης" είναι πλέον ανοιχτός. Θα μπορέσει άραγε με μόνο αντίπαλο τον χρόνο να τα καταφέρει;

Χωρίς αντιπολίτευση η ανανεωτική ριζοσπαστική αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ καλείται να πραγματοποιήσει τα πάντα όλα. Κυρίως καλείται να κάνει την δουλειά ολόκληρου του ελληνικού μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος και να ολοκληρώσει επιτέλους και υπό τις δυσμενέστερες μνημονιακές συνθήκες την για τέσσερις δεκαετίες επαγγελλόμενη αλλά σταθερά μετέωρη ελληνική μεταρρύθμιση. Και μαζί της να αλλάξει τον ίδιο της τον εαυτό απαντώντας, μαζί ίσως με τους πορτογάλους, ισπανούς και ιρλανδούς αριστερούς συντρόφους στο ερώτημα: ποια είναι και τι θέλει η Νέα Αριστερά;

Γιώργος Παπασπυρόπουλος

tvxs

1.498 λέξεις για την αριστερή μελαγχολία

με αφορμή κάποιες αποχωρήσεις αγαπητών συντροφισσών και συντρόφων

του Μιχάλη Καστρινάκη

Επειδή δεν γνωρίζω πόσοι θα κατορθώσουν να το διαβάσουν ως το τέλος είπα να προτάξω το Υ.Γ: Μου ήταν πολύ δύσκολη η απόφαση της δημοσιοποίησης αυτού του κειμένου. Είναι άχαρο να ασκείς κριτική σε συντρόφους με τους οποίους μοιράζεσαι χρόνια συμπόρευσης ή παράλληλων διαδρομών.

Ο αστείος κεντρώος λαϊκισμός που υποδύεται την επαναστατική Αριστερά, ο πολιτικός πρωτογονισμός της ΛΑΕ, οι άναρθρες κραυγές αυτών που ζουν ή υποκρίνονται ότι ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν, όπως απροσχημάτιστα κάνουν οι κλασικοί σταλινικοί του ΚΚΕ και οι παραλλαγές τους στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και στην υπόλοιπη εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, καλύπτουν το μεγαλύτερο τμήμα του νεφελώματος που έχει (η προσποιείται πως έχει) αριστερή δομική διαφωνία με τις επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ. 

Δυστυχώς, πέρα από αυτά τα τμήματα, υπάρχει και ένα κομμάτι συντρόφων του αριστερού κινηματικού χώρου που ειλικρινά βρίσκεται σε κατάσταση βαθιάς απογοήτευσης. Συνήθως, η επιλογή των συντροφισσών και συντρόφων που βιώνουν μια τέτοια συνθήκη, είναι η αποχώρηση από τον ΣΥΡΙΖΑ και για αρκετούς από αυτούς η εμπλοκή σε προσπάθειες συγκρότησης μιας νέας συλλογικότητας με φιλοδοξίες κεντρικής, ή λιγότερο κεντρικής, πολιτικής παρέμβασης.

Δεν θα επιχειρήσω να απαντήσω στην πολιτική επιχειρηματολογία τους, επειδή αυτή βρίσκεται σε πολύ πρώιμα στάδια διαμόρφωσης. Θα επιχειρήσω να μιλήσω για αυτό που αναδείχτηκε ως κεντρικό σημείο και κοινός τόπος των απόψεων τους. Δεν θα ασχοληθώ με άλλες πλευρές της κριτικής τους, όπως η σωστή σε γενικές γραμμές επισήμανση από την πλευρά τους του αντιδημοκρατικού ελλείμματος στη λειτουργία του κόμματος, μια και δεν αποτελεί την κυρίαρχη πλευρά του σημερινού πολιτικού τους λόγου (ενώ, κατά τη γνώμη μου πάντοτε, δεν αρκεί για να αποτελεί επαρκή βάση μιας τόσο κομβικής επιλογής, όπως είναι η αποχώρηση).

Τι μας λένε αυτοί οι αγαπητοί σύντροφοι σε διάφορους τόνους, από την 13η Ιουλίου και μετά;

Μας λένε πως AYTΗ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ (της ήττας που υποστήκαμε τότε, του αδιέξοδου της στρατηγικής μας, της απουσίας εναλλακτικών λύσεων μια που η άτακτη χρεωκοπία θα συνοδευόταν από δραματικές εξελίξεις, της αναγκαιότητας του συμβιβασμού) ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΠΕΙΔΗ, ΑΝ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΤΕ ΕΜΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΡΙΖΙΚΑ. 

Πρoσέξτε : Δεν λένε πως αυτή η πραγματικότητα πρέπει να ανατραπεί, πράγμα που θα έπρεπε, νομίζω, να βρίσκει σύμφωνο κάθε έναν που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερός. Λένε πως αυτή η πραγματικότητα δεν υπάρχει, επειδή δεν πρέπει να υπάρχει. Επιλέγουν λοιπόν ως πεδίο παρέμβασης όχι την προσπάθεια αλλαγής της πραγματικότητας, αλλά στρατεύονται στο σισύφειο αγώνα της άμεσης κατασκευής μιας δικιάς τους Ι.Χ. πραγματικότητας.

Πίσω από μια τέτοια στάση κρύβεται η καταθλιπτική επιρροή της απίστευτης έκτασης αλαζονείας που για χρόνια όλο και αναπτυσσόταν, στις γραμμές αυτής της εκδοχής της κινηματικής, δημοκρατικής, διεθνιστικής , οικολογικής, φεμινιστικής, ελευθεριακής ή αντισυμβατικά ευρωκομμουνιστικής Αριστεράς.

Οι ιδέες, ο αξιακός πυρήνας, η πολιτική κουλτούρα αυτού του χώρου της Αριστεράς, εμφανίζονται στην ελληνική κοινωνία από πολύ μειοψηφική βάση εκκίνησης, με την Εναλλακτική Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση το 1989 και την Αριστερή Πρωτοβουλία το 1990. Μετά την πολύ δύσκολη δεκαετία του 90, ο χώρος αυτός μπαίνει σε μια θριαμβευτική πορεία επέκτασης της επιρροής του στην ελληνική Αριστερά. Τυχαίες συγκυρίες, σωστές τακτικές και στρατηγικές επιλογές, σε συνδυασμό με τις απίστευτες αλλαγές στην κοινωνία, οδηγούν αυτό το ρεύμα από το 0,2 % της αρχικής εκλογικής καταγραφής στην κατάκτηση της ιδεολογικής ηγεμονίας στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος στο μεταξύ έχει μεταβληθεί από μικρό κόμμα σε παράταξη σωτηρίας της κοινωνίας.

Το τίμημα αυτής της απίστευτης διαδρομής ήταν η παράλληλη ταχύτατη εξάπλωση της αλαζονείας στον κόσμο που πλαισίωνε αυτό τον χώρο. Της αλαζονείας όχι ως απλού συμπτώματος της προσωπικής ψυχολογίας, αλλά ως δομικής κατάστασης που χαρακτηρίζει καθοριστικά την οπτική γωνία θέασης του κόσμου. Ως άμεσο παρεπόμενο της αλαζονείας προέκυψε η αυτοαναφορικότητα. Εμείς είμαστε το άλας της γης, αυτοί που είναι οι πιο αριστεροί σε κάθε πεδίο, επομένως σημασία έχουν μόνο όσα συμβαίνουν μεταξύ μας.

Ο συμβιβασμός και οι κινήσεις τακτικής αναδίπλωσης θρυμμάτισαν αυτήν, την για χρόνια επιμελώς φιλοτεχνημένη, εικόνα. Το καθρεφτάκι που απαντούσε πως εμείς είμαστε οι αριστερότεροι που υπάρχουν, αρχικά θόλωσε από τις αποχρώσεις του γκρίζου που προκάλεσε η στιγμιαία αντανάκλαση της πραγματικότητας και τελικά έσπασε, τραυματίζοντας θανάσιμα τον περιούσιο ναρκισσισμό μας.

Το σκληρό αριστερό είδωλο του εαυτού μας που αντικρίζαμε καθημερινά σε αυτό τον παραμορφωτικό καθρέφτη δεν μπορούσε να ανεχτεί ούτε την παραδοχή του λάθους στην εκτίμηση του συσχετισμού δύναμης, ούτε την αναγκαιότητα του ελιγμού, ούτε μπορούσε να συμφιλιωθεί με την προοπτική επανατοποθέτησης του σε ένα νέο περιβάλλον. Είχε έρθει η δύσκολη στιγμή της επιλογής. Ανάμεσα σε αυτό που επιθυμούσε το τμήμα της κοινωνίας που εμπιστεύτηκε τη ριζοσπαστική Αριστερά και στις απαιτήσεις της θεαματικής (με την καταστασιακή, αλλά και με την κοινή, σημασία του όρου) εικόνας μας.

Αυτή το υπαρξιακό δίλημμα τέθηκε σε όλες της γενιές των συντρόφων αυτού του ρεύματος ιδεών. 

Είναι εντυπωσιακό το γεγονός πως, πέρα από την λίγο πολύ αναμενόμενη (για λόγους που η εξήγηση τους απαιτεί μεγάλη ανάλυση) στάση της νεολαίας, οι περισσότεροι από αυτούς που διάλεξαν την αυτοαναφορική στάση ανήκουν στο ηλικιακό στρώμα των σαραντάρηδων, στη γενιά πιο κεντρικός εκπρόσωπος της οποίας είναι ο Τσίπρας.

Διαισθάνομαι πως, όπως στους μεγαλύτερους σε ηλικία αριστερούς είναι εμφανής η επίδραση 25 χρόνων βαθιάς ιδεολογικής ήττας των αξιών της Αριστεράς, σε αυτή τη νεαρότερη γενιά πηγή προβλημάτων αποτελεί η εύκολη πορεία προς τον θρίαμβο, μέσα από τις αλλεπάλληλες νίκες της από το 2001 και μετά Υπενθυμίζω κομβικά σημεία αυτής της διαδρομής: δυναμική επανεμφάνιση των κινημάτων μέσα από το Παγκόσμιο, το Ευρωπαικό και το Ελληνικό κοινωνικό Φόρουμ, θρίαμβος του Τσίπρα στις δημοτικές εκλογές του 2006, κυριαρχία των στελεχών που εκπροσωπούν αυτή τη γενιά στα συνέδρια του ΣΥΝ το 2008 και ακόμα περισσότερο το 2010, το απίστευτο βίωμα μιας αληθινής εξέγερσης εκείνο τον Δεκέμβρη, και μετά, η γνωστή απίστευτη πορεία της ριζοσπαστικής Αριστεράς στα χρόνια των μνημονίων.

Η ήττα που είχαμε βιώσει οι μεγαλύτεροι σε ηλικία στη μίζερη δεκαετία του 90 δεν αποτελεί συλλογική εμπειρία αυτής της γενιάς στελεχών, επειδή τότε ήταν πολύ νέοι (και πολύ λίγοι σε αριθμό) για να τους εγγράψει ανεξίτηλα αποτυπώματα.
Ίσως, αυτό το στοιχείο προσφέρει μια διάσταση χρήσιμη για την εξήγηση της ευκολίας με την οποία αυτές οι συντρόφισσες και αυτοί οι σύντροφοι επέλεξαν ένα δρόμο που χαρακτηρίζεται από μια τριπλή αδιαφορία. Αδιαφορία για τη χώρα και για την Αριστερά ως σύνολο. Αδιαφορία για τον κίνδυνο επιστροφής στο περιθώριο της πολιτικής κουλτούρας της κινηματικής Αριστεράς.

Δυστυχώς, όσο επώδυνο κι αν είναι αυτό, μια πάρα πολύ μικρή πλευρά της μεγάλης σύγκρουσης στην οποία πρωταγωνιστεί η επαναστατημένη κοινωνία, αφορά τη διαμάχη στο εσωτερικό της κινηματικής Αριστεράς. Ανάμεσα σε δυο αλαζονικές στάσεις. Ανάμεσα σε αυτούς που επιλέγουν τη στάση ΑΛΛΑΖΩ(επιδιώκοντας τη)ΝΙΚΗ, και σε αυτούς που περιφέρουν το θρύψαλο από το καθρεφτάκι, με σημαία το ΑΛΛΑ(ο τόνος στην παραλήγουσα)ΖΩ(αδιαφορώντας για τη)ΝΙΚΗ. Οι κίνδυνοι καθεστωτικής ενσωμάτωσης που διατρέχουν οι πρώτοι είναι τόσο εμφανείς, ώστε είναι δύσκολο να μην ενεργοποιήσουν αντισώματα στους φορείς τους. Οι κίνδυνοι περιθωριοποίησης που αντιμετωπίζουν οι δεύτεροι είναι πιθανό να περάσουν απαρατήρητοι και έτσι να μην ενεργοποιήσουν κανένα εξωστρεφές αντανακλαστικό.

Θα ήταν εξαιρετικά μικρόψυχη στάση η μη αναγνώριση της ανιδιοτέλειας που διαπερνά τις επιλογές των συντρόφων που αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ. Κάποιοι από αυτές και αυτούς θυσίασαν σίγουρες βουλευτικές έδρες, ή ένα εξασφαλισμένο στάτους ηγετικού στελέχους. Σε ένα χώρο που υπάρχουν τόσες παραγοντίστικες πρακτικές και όπου η επίδραση της αντίπαλης ιδεολογίας στο εσωτερικό του είναι ισχυρή (π.χ. οι προσωπικές επιλογές κομματικών στελεχών αποδεικνύουν πόσο πολύ διαδεδομένη είναι η μαγευτική έλξη που ασκεί η βουλευτική ιδιότητα) τέτοιες προσωπικές στάσεις δεν είναι καθόλου αμελητέες. Κι όμως, η δικιά μας πολιτική ηθική δεν μπορεί να αρχίζει και να τελειώνει με την εξύμνηση του αυτονόητου, ακόμα και αν το τελευταίο είναι σχετικά δυσεύρετο. 

Το δικό μας ηθικό κριτήριο πρέπει να κινείται πέρα από το προφανές. Όταν αυτό που απαιτεί το μεγάλο τμήμα της κοινωνίας που προσβλέπει στη ριζοσπαστική Αριστερά συγκρούεται με αυτό που μας βολεύει υπαρξιακά, τότε η επιλογή της αυτοαναφορικότητας δεν είναι μόνο πολιτικά συντηρητική (Θα λέμε αυτά που λέγαμε μια ζωή.) Είναι και ελαφρώς (λόγω ελαφρυντικών ειλικρινούς επίδρασης ιδεοληπτικών στερεότυπων) επιλήψιμη, από τη σκοπιά της αριστερής ηθικής, της ηθικής που συμπυκνώνεται στην επιλογή του ΕΜΕΙΣ από το ΕΓΩ.

Παρόλα αυτά τα δομικά προβλήματα της πολιτικής κουλτούρας αυτών των συντρόφων (από τα οποία κάθε άλλο παρά έχουμε απαλλαγεί όσοι δεν συμμεριστήκαμε τις επιλογές τους) και την εντελώς λάθος ανάγνωση της συγκυρίας η οποία χαρακτηρίζει τις αναλύσεις τους, γνώμη μου είναι πως μπορούν να υπάρξουν πολλοί τρόποι εποικοδομητικής πολιτικής παρέμβασης τους. 

Οι άνθρωποι αυτού του χώρου εξακολουθούν να αποτελούν ένα στελεχιακό δυναμικό ο ρόλος του οποίου σε θέματα παρεμβάσεων σε τομείς της κοινωνικής οικονομίας, ανάληψης αντιρατσιστικών πρωτοβουλιών, ενεργοποίησης συμμετοχικών διαδικασιών, δράσεων προστασίας του περιβάλλοντος, επεξεργασίας διεθνιστικής πολιτικής, κινηματικής υπεράσπισης των δημοκρατικών και άλλων κοινωνικών δικαιωμάτων και οργάνωσης πρωτοβουλιών κοινωνικής αλληλεγγύης, θα μπορούσε να συνεχίσει να είναι πολύτιμος. Με την προϋπόθεση ότι θα επιλέξουν να ασχοληθούν με τομείς και πεδία συμβατά με την γενικότερη πολιτική τους συγκρότηση. 

Παρακάμπτοντας τον πειρασμό της ολοκληρωτικής και αποκλειστικής αφοσίωσης στον κλασικό αντιμνημονιακό αγώνα, πεδίο το οποίο (πέρα από τα προφανή του συνολικά αδιέξοδα, η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, εξάλλου το κίνημα του 2011 προέκυψε από την κοινωνία και όχι από σχεδιασμούς σε κομματικά γραφεία) μοιραία θα ηγεμονεύεται από άλλους. Εκείνους στους οποίους η απλοϊκότητα αποτελεί το φυσικό περιβάλλον τους.

Μιχάλης Καστρινάκης

Τι πρέπει να προτείνει η Αριστερά (αναδίφηση στις σκέψεις του Roberto Unger*)

Μια επίκαιρη (δεύτερη φορά γαρ, κυβέρνηση της Αριστεράς στην Ελλάδα) αναδίφηση στις σκέψεις του Roberto Unger, βασικού συμβούλου του προέδρου της Βραζιλίας Ι.Λούλα τον καιρό που ο δεύτερος πρωτοήρθε στην εξουσία* - αποσπάσματα από το βιβλίο "Τι πρέπει να προτείνει η Αριστερά" **:

Σήμερα η Αριστερά μοιάζει να μην είναι σε θέση να πει τι ακριβώς υποστηρίζει εκτός από την κρατική διεύθυνση της οικονομίας ή την αναδιανεμητική άμβλυνση των ανισοτήτων και ανασφαλειών. Η Αριστερά πάσχει από την έλλειψη μιας εναλλακτικής πρότασης. Το εύρος των φιλοδοξιών της συρρικνώνεται δραματικά όσο καθίσταται όμηρος των περιορισμών της οικονομικής ανάπτυξης και της δημόσιας χρηματοδότησης, δίχως να μπορεί να απεγκλωβιστεί.

Έχει και η ίδια εγκλωβιστεί στην κυριαρχούσα εκλογίκευση ότι υπάρχει μια μικρή λίστα θεσμικών επιλογών στις ανθρώπινες κοινωνίες (πχ φεουδαρχία, καπιταλισμός). Ότι κάθε μια από αυτές τις επιλογές αντιπροσωπεύει ένα αδιαίρετο σύστημα του οποίου όλα τα στοιχεία στέκουν ή καταρρέουν μαζί. Ότι η αλληλοδιαδοχή αυτών των συστημάτων προωθείται από ακατάβλητους ιστορικούς νόμους.Θάπρεπε αντίθετα να θεωρήσει τις οικείες θεσμικές μορφές ως ένα υποσύνολο ενός πολύ ευρύτερου συνόλου θεσμικών δυνατοτήτων. Και να αναστοχαστεί και να επαναδιαμορφώσει το θεσμικό πλαίσιο για την παραγωγή, την πολιτική και την κοινωνική ζωή, ένα πλαίσιο του οποίου την διατήρηση και την αυθεντία η παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία αποδεχόταν πάντοτε παθητικά.

Ο μαρξισμός ως δόγμα είναι νεκρός. Ο σοσιαλισμός ως πρόγραμμα ίσως και να έχει απολέσει το νόημά του ως εναλλακτικής πρότασης στην υπάρχουσα πραγματικότητα. Η τάξη παρ' όλα αυτά επιβιώνει. Ένα σύστημα τεσσάρων τάξεων επισκιάζει τις ευκαιρίες των ατόμων, υπονομεύοντας τις υποσχέσεις της δημοκρατίας. Στην κορυφή η τάξη των ελευθέρων επαγγελματιών, μάνατζερ και εισοδηματιών που συγκεντρώνουν στα χέρια τους πλούτο και εξουσία - την δύναμη να κάνουν ό,τι θέλουν. Κάτω από αυτήν η τάξη των μικρών επιχειρηματιών που εκμεταλλεύεται τον εαυτό της κυρίως μέσω της επιστράτευσης οικογενειακής εργασίας. Την ακολουθεί η τάξη υπαλλήλων και εργατών που εργάζονται ως μισθωτοί σε εξειδικευμένες εργασίες εκτελώντας εντολές. Τέλος, μια υπο-τάξη από περιστασιακά απασχολούμενους, εθνοτικές μειονότητες και ξένους, καταδικασμένους σε ασταθείς και αδιέξοδες εργασίες, αβεβαιότητα και στέρηση.

Οι άνθρωποι αποζητούν μια μετριοπαθή ευημερία και ανεξαρτησία.Βλέπουν τον εαυτό τους εγκλωβισμένο - ξυπνούν μια μέρα και ανακαλύπτουν ότι διάγουν τη μοναδική ζωή που θα γνωρίσουν. Τείνουν συχνά στην ιδέα, λόγω έλλειψης άλλων τρόπων προκειμένου να ακολουθήσουν τις φιλοδοξίες τους, να ανοίξουν μια μικρή οικογενειακή επιχείρηση. Η Αριστερά δεν διέπραξε μεγαλύτερο στρατηγικό λάθος στην ιστορική της διαδρομή κατά τους δύο τελευταίους αιώνες από το να επιλέξει τους μικροαστούς ως εχθρούς της ή στην καλύτερη περίπτωση ως υποχρεωτικούς συμμάχους προσδιορίζοντας ως κεντρικό της εκλογικό πυρήνα το οργανωμένο βιομηχανικό εργατικό προλεταριάτο. Κι αυτό δεν είναι παρά μια ακόμη ομάδα ειδικών συμφερόντων ανάμεσα σε άλλες που απαιτεί προστασία και προνόμια. Η (μικροαστική) τάξη την οποία εγκατέλειψε η Αριστερά έγινε η βάση για τα πολιτικά κινήματα που την νίκησαν!

Σήμερα το επίδικο είναι: Θα παραμείνουν οι καινούργιοι τρόποι παραγωγής και εκπαίδευσης, οι οποίοι υπόσχονται τη μεγάλη ενίσχυση των παραγωγικών μας δυνάμεων, περιορισμένοι σε ορισμένους προχωρημένους τομείς της παραγωγής και εκπαίδευσης; Ή θα γίνουν προσβάσιμοι σε ευρεία τμήματα της κοινωνίας και σε πολλούς τομείς της οικονομίας; Στην απάντηση αυτού του ερωτήματος στηρίζονται οι ευκαιρίες μας για την πραγμάτωση του στόχου της κοινωνικά ενσωματωμένης οικονομικής ανάπτυξης. Κι αυτό που μετρά περισσότερο στην οικονομική ανάπτυξη όσο και σε άλλες πτυχές της πρακτικής προόδου, είναι η ικανότητά μας να συνεργαζόμαστε. Οι πλέον πολλά υποσχόμενες συνεργατικές πρακτικές είναι όσες μπορούν να προσαρμοστούν εύκολα στην επαναλαμβανόμενη καινοτομία. Η πρακτική επιτυχία και αποτυχία των σύγχρονων κοινωνιών εξαρτάται από το επίπεδο συνεργασίας τους. Οι προοδευτικοί δεν θα πρέπει να επαναλάβουν το λάθος των μαρξιστών, θεωρώντας ότι οι απαιτήσεις της πρακτικής προόδου τελικά και αναγκαία θα ανοίξουν τον δρόμο για την προοδευτική αλλαγή.

Πως μπορεί η Αριστερά να σπάσει τον (μη αναγνωρισμένο) φαύλο κύκλο της απόλυτης εξάρτησης από την κρίση ως ευκαιρίας αλλαγής; Μπορεί και πως να εντοπίζει τις λανθάνουσες κρίσεις στις κρυμμένες τραγωδίες του ατομικού άγχους, του φόβου, της αβεβαιότητας και ανικανότητας, τα οποία επαναλαμβάνονται χιλιάδες φορές στη ζωή των σύγχρονων κοινωνιών;

Οι εργαζόμενοι που θέλουν να είναι αυτόνομοι και τα έθνη που θέλουν να ακολουθήσουν τον δικό τους δρόμο είναι οι κύριες δυνάμεις οι οποίες πρέπει να εκφραστούν από τις προτάσεις της Αριστεράς. Ως το κόμμα του μετασχηματισμού η Αριστερά πρέπει να μετατρέψει την αμφισημία του περιεχομένου των ομαδικών συμφερόντων σε ευκαιρία. Συνδυάζοντας τη διαπραγμάτευση μεταξύ οργανωμένων μειονοτήτων με την κινητοποίηση των ανοργάνωτων πλειονοτήτων και απορρίπτοντας την καταστροφή ως εναρκτήρια συνθήκη της αλλαγής. Με ένα είδος πολιτικής που αμφισβητεί την αντίθεση μεταξύ επανάστασης και μεταρρύθμισης και εφαρμόζει την δομική αλλαγή με τον μοναδικό τρόπο που μπορεί μια τέτοιου είδους αλλαγή να εφαρμοστεί: τμηματικά και σταδιακά.

Η πιο επίμονη φιλοδοξία των εργαζομένων είναι περισσότερο μικροαστική παρά προλεταριακή: να συνδυάσουν έναν βαθμό ευημερίας με ένα ελάχιστο ανεξαρτησίας, φιλοδοξία που περιλαμβάνει την επιθυμία δημιουργίας μιας υποκειμενικότητας, μια πλήρη ζωή γεμάτη συνειδητότητα, βιώματα και αγώνα όπως οι χαρακτήρες στις ταινίες. Στόχο λοιπόν ενός αριστερού προγράμματος, δεν μπορεί παρά να αποτελεί πάντα η πρακτική πρόοδος της κοινωνίας και η τεχνολογική καινοτομία και ταυτόχρονα η χειραφέτηση του υποκειμένου από την παγιωμένη κοινωνική διαίρεση και ιεραρχία. Φορέας και επωφελούμενος (ενός τέτοιου
προγράμματος) είναι ένα και το αυτό πρόσωπο: το πραγματικό - το με σάρκα και οστά αδύναμο άτομο, με τα συμφέροντα και τις επιθυμίες του, θύμα των περιστάσεων, που όμως καμία περίσταση δεν μπορεί ποτέ να το περιορίσει ολοκληρωτικά. Αυτές οι πραγματικές δυνάμεις των πραγματικών προσώπων μπορούν να καταλάβουν το χώρο του εκλογικού πυρήνα της Αριστεράς. Και επιτέλους η Αριστερά να ξαναβρεί την τάξη της και το εκλογικό της σώμα.

Σχόλιο της ΑΣ: Σε αυτή την χαμένη τάξη των πραγματικών προσώπων, μισθωτών και μικροεπιχειρηματιών με τα "μικροαστικά" όνειρα και επιθυμίες, απευθύνεται η Αριστερά. Και αυτή είναι η παρεξηγημένη δύναμη αλλαγής που χαρίσαμε στο παρελθόν στην σοσιαλδημοκρατία...

*σημείωση: όλο το κείμενο, εκτός από την τελευταία φράση, αποτελείται από προτάσεις που βρίσκονται ατόφιες σχεδόν στο βιβλίο του R.M.Unger "Τι πρέπει να προτείνει η Αριστερά".

** Εκδόσεις ΕΥΡΑΣΙΑ, 12,25 €,  http://www.eurasiabooks.gr/greek/books2.htm

Πάσχος Μανδραβέλης μαινόμενος Νο 2: ή, η αφόρητα προπαγανδιστική δημοσιογραφία

Στο σημερινό νέο του πόνημα, ο δημοσιογράφος-προπαγανδιστής ΠΜ, "αξιοποιεί" τις πράγματι πολύ χρήσιμες πληροφορίες του για το τι πραγματικά λέει το σημερινό Σύνταγμα και όχι το χουντικό που επικαλούνται οι ιεράρχες σχετικά με την ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης, για να καταλήξει - ως εκ του θαύματος - στην αγαπημένη του φιλελέ αντικειμενικότητα: 

"Παρά το γεγονός ότι θα άρεσε πολύ στον κ. Νίκο Φίλη και τους συντρόφους του να προσλάβει καμιά εκατοστή χιλιάδες θεολόγους άλλων δογμάτων για να κατηχήσουν τις υπόλοιπες θρησκείες, η πιο λογική και συνταγματικά ορθή λύση είναι να αλλάξει το μάθημα των θρησκευτικών. Να μεταμορφωθεί από χριστιανική κατήχηση σε μάθημα θρησκειολογίας. Τα περαιτέρω κάθε δόγματος να γίνονται στα κατηχητικά των θρησκευτικών κοινοτήτων. Με τα λεφτά τους..."

Το άρθρο του είναι εδώ και είναι χρήσιμο κατά τα άλλα. Αλλά όπως λέγαμε μέσω του σχολίου του έλληνα ομογενή και στην προηγούμενη αναφορά μας στον αρθρογράφο της Καθημερινής, δεν γράφει για να αγκαλιάσει το φως αλλά για να το σβήσει - η εμπάθεια ή η ιδεολογική αποστολή που έχει αναλάβει, τον οδηγεί πεισματικά σε άσχετες διαβολές του Α. Τσίπρα ή των υπουργών του ΣΥΡΙΖΑ - εδώ του Νίκου Φίλη. 

Σύμφωνα λοιπόν με τον ΠΜ, ο Νίκος Φίλης και οι σύντροφοί του επιθυμούν να προσλάβουν κατηχητές και προσηλυτιστές και των άλλων θρησκειών στα σχολεία αντί να απαλλάξουν την παιδεία από την θεοκρατία!!Πλάκα κάνει ο αρθρογράφος; Όχι, απλώς προπαγάνδα. 

Και μάλιστα προπαγάνδα αφόρητη και πεισματική εφόσον δεν στηρίζεται πουθενά πέραν των νεοφιλελέ προκαταλήψεων του ίδιου του αρθρογράφου που μάλιστα αντιστρέφει όχι μόνο την πραγματικότητα αλλά και την ιστορία και τους αγώνες της αριστεράς για την ανεξιθρησκεία. 
Ανεξιθρησκεία και διαχωρισμό στην πράξη εκκλησίας και κράτους που υλοποιεί σταδιακά η σημερινή κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός της αριστεράς δίνοντας για πρώτη φορά πολιτικό όρκο και ταυτόχρονα μη απαγορεύοντας στον οποιοδήποτε να ασκήσει τις ιδιαίτερες θρησκευτικές του επιλογές, εάν και εφόσον υπάρχουν.

To the point:

Γιατί το κάνει αυτό ο αρθρογράφος καταστρέφοντας ένα κατά τα άλλα αξιόλογο άρθρο που θα μπορούσε να στηρίξει την πρωτοβουλία της αναπληρώτριας υπουργού Σίας Αναγνωστοπούλου για μη αιτιολόγηση πλέον της άρνησης ενός γονέα να προσηλυτιστεί θρησκευτικά το ανήλικο παιδί του στο σχολείο; 

Γιατί η προπαγανδιστική σκοπιμότητα της δημοσιογραφίας του υπερβαίνει τον ασθενή του  - ούτως ή άλλως και a la carte -  φιλελευθερισμό. Δεν θα μπορούσε άραγε να λείπει η σχετική παράγραφος;

Δυστυχώς οι έλληνες "φιλελεύθεροι" βρίσκονται ακόμη σε πρωτόγονη φάση: δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τον φιλελευθερισμό από τον νεοφιλελευθερισμό  - ούτε καν τις μεταρρυθμίσεις από τον νεοφιλελευθερισμό. Τα ταυτίζουν... 
Και κυρίως δεν μπορούν να αποδεχθούν τον - προχωρημένο μάλλον για αυτούς - πολιτικό φιλελευθερισμό της Αριστεράς που δεν θέλουν με τίποτα να αναγνωρίσουν. Τους υπερβαίνει...

"Γνωρίζουν" φυσικά αλλά πάσχουν από "άρνηση παραδοχής" - γιατί η αναγνώριση του ιστορικού και διαχρονικού πολιτικού φιλελευθερισμού της αριστεράς θα γκρέμιζε αυτοστιγμεί το σαθρό προπαγανδιστικό τους οικοδόμημα... εκείνου που ταυτίζει τον οικονομικό φιλελευθερισμό με τον νεοφιλελευθερισμό και την αριστερά με τον αυταρχικό κρατισμό.
Κι έτσι καταλήγουν αναγκαστικά στην προπαγανδιστική προβοκάτσια, ακόμη και μέσω οφθαλμοφανών ανοησιών. 

Ας μην αιφνιδιάζονται όμως τότε με την επανάληψη της εκλογικής επιτυχίας της Αριστεράς ακόμη και εν μέσω τρίτου μνημονίου: συνέβαλαν τα μάλα οι ίδιοι, με τις αήθεις συστηματικές προπαγανδιστικές τους γελοιότητες - σαν την σημερινή.

η αριστερή στρουθοκάμηλος

"Κεντρώα" ΝΔ: μπροστά ο άχαρος γελωτοποιός και πίσω ο (ακρο)δεξιός ρεβανσισμός

Πιο μέσα;; Δεν θέλετε να ξέρετε...

Το πολιτικό σύστημα Σαμαρά παίζει τα ρέστα του την Κυριακή. Έβαλαν μπροστά το ...πολιτικό καφενείο που ακούει στο όνομα Μεϊμαράκης για να διασκεδάσει και να αποκοιμίσει τους ψηφοφόρους - αφού οποιαδήποτε σοβαρή πολιτική ή οικονομική πρόταση από την ΝΔ, είναι πλέον φύση αδύνατη όταν όλο της το "οπλοστάσιο" έχει αποδομηθεί και καταδικαστεί αμετάκλητα στις προηγούμενες εκλογές και το δημοψήφισμα - άλλωστε πλην του "ναι σε όλα" με τους δανειστές, το success story, τα πρωτογενή πλεονάσματα και το βιώσιμο χρέος δεν έχει τι άλλο "να παίξει στα παιδιά ούτε και στους μεγάλους". Και η ίδια δεν είναι έτοιμη να αποκοπεί από το ακροδεξιό της πρόσφατο παρόν.

Άδραξαν έτσι την ευκαιρία που τους έδωσε η σταλινική φράξια του ΣΥΡΙΖΑ για να δοκιμάσουν την μεγάλη επιστροφή. Πίσω τους ακολουθεί ένας συρφετός θιγομένων συμφερόντων - ο οποίος και αποθρασύνεται με την πιθανότητα παλινόρθωσης του σαμαρικού καθεστώτος. Ο κομιστής επιτίθεται αυριανιστικά στην οικογένεια του Α.Τσίπρα, τον στενό του συνεργάτη Φλαμπουράρη και σε οτιδήποτε μπορεί να αξιοποιήσει αρνητικά στο παρά πέντε της αναμέτρησης. Ο ναζί της ΧΑ, δηλώνει με θράσος την "ανάληψη πολιτικής ευθύνης" για την δολοφονία Φύσσα. Τα ΜΜΕ της διαπλοκής ακολουθούν με καθημερινό δηλητήριο εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ και των ανθρώπων του. Οι πρώην φιλελεύθεροι δημοσιογράφοι βουτούν στη λάσπη και την αναπαράγουν - και οι δημοσκόποι προπαγανδίζουν την ισοπαλία όπως έκαναν και στο δημοψήφισμα.

Αναθάρρησαν πραγματικά; Ναι. Έχουν πιθανότητες; Μόνο από την αποχή. Γι αυτό η κεντρική προπαγάνδα του αναλώσιμου είναι "είμαστε όλοι ίδιοι - γιατί να μην συγκυβερνήσουμε;". Κι από δίπλα τα ρετάλια του σταλινισμού αναφωνούν: "ναι, είσαστε όλοι μνημονιακοί, να συγκυβερνήσετε! (για να βρούμε κι εμείς ρόλο)".

Ξεχνούν κάτι; Ναι. Ότι η σιωπηλή πλειοψηφία είναι πλέον αριστερή. Ότι ο πολίτης δεν ξεχνά το πελατειακό σύστημα, την μαφιοκρατία, την μίζα και την ρεμούλα που μας έφεραν εδώ που είμαστε - χρεοκοπημένοι και στην διασωλήνωση και την επιτροπεία. Ότι με αστειάκια καφενείου δεν κερδίζεις συμπάθειες. Και ότι οποιαδήποτε αληθινή δημοσκοπική ενίσχυση προέρχεται από τα κόμματα δορυφόρους που καταρρέουν όπως το Ποτάμι ή την ακροδεξιά ρατσιστική δεξαμενή της ξενοφοβίας που ενοχλείται από το προσφυγικό κύμα.

Η Αριστερά μετά από μια δύσκολη πορεία αυτοσυνειδησίας βρίσκεται για πρώτη φορά με κυβερνητική εμπειρία και μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα. Διαθέτει ακλόνητο το ηθικό πλεονέκτημα και ένα ιστορικό διαπραγμάτευσης που ταρακούνησε την Ευρώπη και άνοιξε μόνιμο ρήγμα στις πολιτικές λιτότητας. Έχει τώρα την ευκαιρία να ασχοληθεί με το παρακράτος, την παρασιτική ολιγαρχία, την διαπλοκή και την μαφιοκρατία: να επιτύχει τον αστικό εκσυγχρονισμό της ελληνικής κοινωνίας που αναβλήθηκε έναν αιώνα από τους μεταπράτες-στην-εξουσία. Και να επιστρέψουν οι παραγωγοί και οι αληθινά εργαζόμενοι στον πυρήνα της καθημερινότητας. 

Ότι ο υγιώς και ευφυώς επιχειρών σε αυτήν την χώρα βρίσκεται στην παρανομία, ότι οι παραγωγοί παρασιτούνται μέχρι θανάτου, ότι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις βρίσκονται καταχρεωμένες στο κράτος και τον ΟΑΕΕ αποκλεισμένες από τα έργα όντας όμηροι της "ενημερότητας" στα χαράτσια, δεν είναι έργο της Αριστεράς αλλά της Δεξιάς των κρατικοδίαιτων ελλήνων  δήθεν "φιλελεύθερων". Ότι τα μνημόνια εφαρμόστηκαν ταξικά, ότι μετακύλησαν την χρεοκοπία ενός συστήματος στον λαό και ότι κρύφτηκε η διαπλοκή, το λαθρεμπόριο, τα καρτέλ και το πελατειακό κράτος πίσω τα μέτρα που ιεραρχούνταν κυρίως από την ντόπια διαπλοκή και μετά επιβάλλονταν από τους "αυστηρούς" δανειστές , δεν είναι έργο της Αριστεράς αλλά της ταξικής (ακρο)δεξιάς και των εξωνημένων πρώην σοσιαλιστών. 

Αντίθετα έργο της Αριστεράς είναι η αποποινικοποίηση των οφειλών σε Δημόσιο και ΟΑΕΕ, η ένταξη εκατοντάδων χιλιάδων σε ρύθμιση, η προστασία της πρώτης κατοικίας, η ανθρωπιστική βοήθεια με εθνικό σύστημα, το άνοιγμα των υποθέσεων διαφθοράς των ολιγαρχών και πολλά ακόμη, που δεν επαρκούν βέβαια για την ανάσχεση της κρίσης αλλά που δεν θα τα έκανε ποτέ η ελληνική Δεξιά και είναι σίγουρο ότι σε περίπτωση επιστροφής στην εξουσία θα είναι τα πρώτα μέτρα που θα καταργηθούν.

Ο αστικός εκσυγχρονισμός ή η "κανονικότητα" αυτού του κράτους, προϋπόθεση οποιασδήποτε παραγωγικής ανασυγκρότησης και εξόδου από την κρίση, ήταν από καιρό και από την φύση του ελληνικού μεταπρατικού καπιταλισμού κληρωμένη ως καθήκον και δυνατότητα στην Αριστερά. Τώρα είναι η πρώτη φορά που η Αριστερά το έχει όχι μόνο συνειδητοποιήσει αλλά και αποδεχθεί: και επίσης γνωρίζει τις πραγματικές δυσκολίες στην εφαρμογή του. Βρισκόμαστε στην στροφή της ιστορίας για αυτόν εδώ τον Τόπο και δεν είναι τυχαίο ότι κάθε αναχρονιστική δύναμη, κάθε υπόλειμμα το χθες και κάθε συμφέρον από την μη-μεταρρύθμιση, έχουν όλοι και όλα συνταχθεί το καθένα με τον τρόπο του με την συντήρηση. Του καθεστώτος του κρατισμού και του λαϊκισμού είτε δεξιάς είτε "αριστερής" απόχρωσης - το καθεστώς που οι κομματικοί υπάλληλοι, οι εκλεκτοί της διαπλοκής και της αναξιοκρατίας έχουν τον πρώτο λόγο σε όλα. 

Ο (ακρο)δεξιός ρεβανσισμός θα δώσει την μεγάλη μάχη του την Κυριακή. 

Και μαζί του ο αρρωστημένος δημοσιοϋπαλληλικός "σοσιαλισμός" των ανεπάγγελτων της αριστεράς. 

Θάμαστε όμως και εμείς εκεί: όλοι και όλες. Για να κρατήσουμε ανοιχτό τον δρόμο στην πρόοδο. Και να απαιτήσουμε από την "δεύτερη φορά αριστερά', να ξηλώσει το καθεστώς της αναξιοκρατίας.

Γιώργος Παπασπυρόπουλος

Οι αυτοφωράκιας και ο Μεϊμαράκης

Γιάννης Καλαϊτζής / efsyn

ΟΙ ΑΥΤΟΦΩΡΑΚΗΔΕΣ

της Βασιλικής Καλαγιάκου

... "Ο Τσίπρας θέλει να φύγει και ψάχνει «αυτοφωράκια» για να εφαρμόσει τα σκληρά μέτρα που συμφώνησε" ... δήλωσε στην έναρξη της προεκλογικής περιόδου ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης απευθυνόμενος στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, ακροβατώντας επικίνδυνα μεταξύ πλάκας και σοβαρότητας. 

Όμως ο επικεφαλής της Ν.Δ. με το ευφυολόγημα του, αποκάλυψε ουσιαστικά γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα με τον ίδιο τρόπο που κερδίζει όλες τις μάχες της κάλπης , θα κερδίσει και αυτή της προσεχούς Κυριακής.

Ο "αυτοφωράκιας" είναι ο συμβολισμός του σύγχρονου ελληνικού αδιεξόδου. 

Στην χώρα όχι της φοροδιαφυγής αλλά της γενικευμένης φοροαποφυγής, τα υπερκέρδη για πλήθος επιχειρήσεων κυρίως της νύχτας (ακόμα και σήμερα) είναι τόσο μεγάλα που συμφέρει τα αφεντικά τους να βαφτίζουν κάποιον άσχετο σαν υπεύθυνο του μαγαζιού ώστε να συλλαμβάνεται και να πηγαίνει αυτός στο αυτόφωρο κατά την διενέργεια των κρατικών ελέγχων με αντάλλαγμα ένα καλό μεροκάματο.

Στο τέλος όλοι βγαίνουν ευχαριστημένοι. Η αστυνομία που υποτίθεται πως κάνει το καθήκον της πιάνοντας τον αχυράνθρωπο, η δικαιοσύνη που τον δικάζει λέγοντας αυτόν μας φέρανε, ο μαγαζάτορας που συνεχίζει ελεύθερος και ανενόχλητος την δράση του, το κυβερνητικό σύστημα που υποτίθεται πως κάνει την δουλειά του, και ο ίδιος ο αυτοφωράκιας που έστω κι έτσι κερδίζει τα προς το ζειν.

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΘΕΩΡΗΜΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΦΩΡΑΚΙΑ

Όταν διεκδικείς την πρωθυπουργία και κάνεις πλάκα μ΄αυτά τα πράγματα τότε υπάρχει μέγα θέμα. Αποδέχεσαι ουσιαστικά …ότι δεν θέλεις να πειράξεις αυτή την άρρωστη κατάσταση, να συλλάβεις και τον πραγματικό υπεύθυνο και την τεράστια φορολογητέα ύλη που διαφεύγει. 

Ουσιαστικά δηλώνεις πως θέλεις ν΄αυξήσεις τα φορολογικά σου έσοδα με επώδυνο για την κοινωνία τρόπο, και δεν προτίθεσαι ν΄απαλλάξεις την κοινωνία απ΄αυτό το όνειδος, του αυτοφωράκια, για λόγους που μόνο εσύ γνωρίζεις.

Η διακυβέρνηση ΠΑΣΟΚ- Ν.Δ. τα χρόνια της κρίσης σ΄αυτό το μοντέλο πάτησε. 

Αντιμετώπισε σαν αυτοφωράκια τον Έλληνα πολίτη. 

Του χρέωσε όλο τον λογαριασμό μιας εκτεταμένης πολιτικής διαφθοράς. 

Του είπε κυνικά.. "τι μιλάς; μαζί τα φάγαμε"…. 

Τον έσπρωξε στην ανεργία και την απελπισία, την υπερχρέωση και την υπερφορολόγηση, τον ξενιτεμό και το αδιέξοδο, την απογοήτευση και την καταστροφή, την κατάθλιψη και την αυτοκτονία.

Όταν τον περασμένο Γενάρη ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές, Σαμαράς και Βενιζέλος λοιδόρησαν την πολιτική επιλογή των Ελλήνων πολιτών. 

Για σύντομη παρένθεση μίλησαν. 

Η ελληνική κοινωνία όμως δεν τους κάνει την χάρη να πάρει στα σοβαρά ούτε αυτούς, ούτε τους διαδόχους τους….

ΞΕΜΠΕΡΔΕΥΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΠΑΛΙΟ, ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΑΥΡΙΟ

Οι Έλληνες πολίτες έχουν μάθει… έχοντας πάθει. 

Ξέρουν τι έχει συμβεί και μπορούν να ζυγίσουν τα πράγματα. 

Κατανοούν ότι η πολιτική διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα "ΞΕΜΠΕΡΔΕΥΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΠΑΛΙΟ, ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΑΥΡΙΟ", δεν είναι ένα απλό πολιτικό σύνθημα. Κοινωνικό αίτημα είναι και πολιτική απαίτηση για την μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών ανεξάρτητα από ιδεολογική κατεύθυνση.

Γι΄αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ θα νικήσει ξανά! 

Και την επόμενη μέρα των εκλογών γνωρίζοντας από ποιο σημείο ξεκινάμε, θα αρχίσουμε να βάζουμε τα θεμέλια ώστε η χώρα να σταθεί ξανά στα πόδια της μέσα στην δίνη μιας αρνητικής συγκυρίας εσωτερικής και διεθνούς. Κερδίζοντας βήμα βήμα, σιγουριά και ελπίδα, εμπιστοσύνη και χαμόγελο, το δικαίωμα στο παρόν και το μέλλον…!

Η Αριστερά ως ιστορική πολιτική διαδικασία, και όχι ως παρένθεση…

του Αλέξανδρου Παναγόπουλου*

Μία από τις βασικές γνώσεις που αποκτούν οι προπτυχιακοί φοιτητές των πανεπιστημιακών τμημάτων Ιστορίας, κυρίως στα εισαγωγικά μαθήματα θεωρίας και μεθοδολογίας, είναι ότι η ιστορική επιστήμη αναζητά να κατανοήσει τις ανθρώπινες κοινωνίες και τους πολιτισμούς μέσα από “χρονικότητες”. Όχι δηλαδή μέσω του ενιαίου και μοναδικού γραμμικού χρόνου αλλά μελετώντας φαινόμενα και δομές εντός της ιδιαίτερης διάρκειάς τους. Αυτή η επισήμανση των πολλαπλών χρόνων έχει διπλή στόχευση: αφενός απομακρύνει την έρευνα από τις συμβατικές και παρωχημένες περιοδολογήσεις για το παρελθόν ενθαρρύνοντας τη διαμόρφωση νέων, περισσότερο εστιασμένων θεματικά ενώ, αφετέρου, προσφέρει μία μεθοδολογική πρόταση αναφορικά με τον τρόπο προσέγγισης και ερμηνείας των μεγάλων ιστορικών αλλαγών.

Η δεύτερη αυτή διάσταση μας καλεί να σκεφτόμαστε τις μεγάλες αλλαγές που συνέβησαν στο παρελθόν ως διαδικασίες, δηλαδή ως φαινόμενα που ενσωματώνουν διάρκειες και χρόνους διαφορετικής έντασης κι όχι ως απότομες ή ξαφνικές μεταβολές. Που περικλείουν συγκρούσεις και ρήξεις με τις έως τότε καθιερωμένες πρακτικές, προϋποθέτουν τη διαμόρφωση νέων υποκειμενικοτήτων και, τελικά, απολήγουν σε διαφορετικούς τρόπους διαχείρισης και διευθέτησης των κοινωνικών (πολιτικών, οικονομικών κλπ.) εξελίξεων και προβλημάτων. Πρόκειται στην ουσία για ένα σχήμα που ξεπήδησε από τη γαλλική ιστορική σχολή των Annales και το έργο του σπουδαιότερου ίσως εκπροσώπου της, του Φερνάν Μπρωντέλ, αλλά και από το θεωρητικό έργο του ιστορικού της επιστήμης, Τόμας Κουν, γύρω από την έννοια του Παραδείγματος.

Πώς θα μπορούσε όμως αυτή η προσέγγιση να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τα όσα συμβαίνουν τα τελευταία πέντε-έξι χρόνια στην Ευρώπη και την Ελλάδα (αλλά και διεθνώς) και ειδικότερα τις εξελίξεις του τελευταίου οχταμήνου αλλά και πώς θα μπορούσε να βοηθήσει να σκεφτούμε για το κοντινό μέλλον; 

Βιώσαμε και βιώνουμε τις συνέπειες μιας διαδικασίας που ξεκίνησε το 2010 και ενσωματώνει ένα σύνολο θεσμικών αλλαγών που μετέβαλαν ριζικά την ελληνική οικονομία και κοινωνία. 

Η εποχή της ευημερίας της δεκαετίας του 1990 και του πρώτου μισού της δεκαετίας του 2000 ανήκει πια στο παρελθόν και στη θέση της εμφανίστηκαν οι οδυνηρές εμπειρίες της οικονομικής ύφεσης και της ραγδαίας επιδείνωσης των συνθηκών διαβίωσης (κυρίως για τα μικρομεσαία και πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα). Το κόστος επομένως ήταν και παραμένει ασύμμετρο ενώ το πλήγμα για τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα και εν γένει για τη δημοκρατία υπήρξε τεράστιο κι έχει ήδη επισημανθεί από πολλές και διαφορετικές φωνές.

Προκειμένου δε να αιτιολογηθεί και να δικαιολογηθεί η βαθμιαία καταστροφή που συντελέστηκε, οι πολιτικές που επιβλήθηκαν παρουσιάστηκαν από την πολιτική και οικονομική ελίτ της ΕΕ, καθώς και τους εγχώριους ομοϊδεάτες της, ως οικονομική αναγκαιότητα κι όχι ως ιδεολογία, ως αποκλειστικά ελληνική ιδιαιτερότητα, ενώ επιχειρήθηκε η συλλήβδην ενοχοποίηση του ελληνικού λαού ως μοναδικού υπεύθυνου για όσα βιώνει. 

Η επιμονή σ’ αυτό το αφήγημα, παρά τις πραγματικά αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που όφειλε να προωθήσει το ελληνικό κράτος (ανασυγκρότηση παραγωγικού ιστού, καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς, αποτελεσματικότητα της δημόσιας διοίκησης και της απονομής δικαιοσύνης κ.ά.), υποβάθμισε τη σημασία του συγκεκριμένου προγράμματος «εξόδου» από την κρίση ως πολιτικής επιλογής και συσκότισε βαθύτερες δομικές αιτίες της με δια-εθνική (transnational) εμβέλεια. 
Διευκόλυνε έτσι τη διαμόρφωση και την ταχεία αναπαραγωγή ουσιοκρατικών, ημι-μεταφυσικών ερμηνειών της ελληνικής περίπτωσης (τεμπέλης Νότος-εργατικός Βορράς, η τάση του Έλληνα για παραβατική συμπεριφορά, ο Έλληνας που δεν παράγει, κλπ.) καθιστώντας τη φτωχοποίηση των Ελλήνων ως την αναπόδραστη υπερβατική τιμωρία τους.

Πλάι, ωστόσο, σ’ αυτή τη βίαιη διαδικασία αλλαγής βρίσκεται σε εξέλιξη μία άλλη, σαν αποτέλεσμα και σαν αντίδραση στις καταστροφικές επιπτώσεις της πρώτης, που είναι ανάγκη κατ’ αρχήν να τη δούμε ως τέτοια. 

Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 υπήρξε συνέπεια συσσωρευμένης απογοήτευσης και δυσαρέσκειας τόσο από τις συνεχιζόμενες πολιτικές της λιτότητας που προβλέπονταν από τους όρους του δανεισμού όσο και από την αναποτελεσματικότητα των ελληνικών κυβερνήσεων. 

Για τις νεοφιλελεύθερες ευρωπαϊκές ελίτ, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ υπήρξε η χειρότερη δυνατή εξέλιξη στο ελληνικό ζήτημα ακριβώς επειδή διεκδικούσε να αλλάξει τους όρους σε σχέση με το άνισα κατανεμημένο κόστος της κρίσης. Άλλωστε, από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε την εξουσία υπέστη λυσσαλέα επίθεση με σκοπό τη γρήγορη ανατροπή της από τους γραφειοκράτες Βρυξελλών, Βερολίνου και Φραγκφούρτης, με αποκορύφωμα τα γεγονότα του καλοκαιριού. 

Η εκβιαστική τακτική που ακολουθήθηκε απέναντι στη χώρα οδήγησε τελικά στην υπογραφή μιας συμφωνίας που συνεχίζει τις πολιτικές λιτότητας, γεγονός που με τη σειρά του είχε ως αποτέλεσμα την ταύτιση του ΣΥΡΙΖΑ με τις προηγούμενες κυβερνήσεις και κατέληγε στο συμπέρασμα ότι απλώς απέτυχε. 

Όμως, κι εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο, μία τέτοια αντίληψη δεν αντιμετωπίζει την άνοδο της Αριστεράς ως διαδικασία (με την έννοια που αναφέρεται παραπάνω) που βρίσκεται ακόμη στην αρχή της. Αντίθετα, ενισχύει τη θεωρία της αριστερής παρένθεσης, αξιολογεί τα γεγονότα σε χρόνο ενεστώτα χωρίς ορίζοντα μελλοντικών προσδοκιών και φιλοδοξεί να απαλλαγεί από την Αριστερά οριστικά αναβιώνοντας στη χώρα τις γνωστές συντηρητικές δυνάμεις.

Όσοι υποστηρίζουν ότι κατά τις επαφές και τη διαπραγμάτευση με τους Ευρωπαίους εταίρους η κυβέρνηση δεν πέτυχε τίποτα, δεν μπορεί παρά να πάσχουν από πολιτική μυωπία. 

Το ελληνικό πρόβλημα έγινε γνωστό παγκοσμίως, αναδείχθηκαν με μεγάλη σαφήνεια τα κριτήρια των πολιτικών επιλογών, το γερμανικό μοντέλο άρχισε να αμφισβητείται ευθέως, ο άξονας Γαλλίας-Γερμανίας ράγισε, η συζήτηση για το χρέος τέθηκε σε νέα βάση και οι φωνές αλληλεγγύης εντός κι εκτός των θεσμών της ΕΕ απέναντι στην Ελλάδα άρχισαν να ακούγονται πιο δυνατά. Βέβαια, ο αρχικός στόχος δεν επιτεύχθηκε. 

Οι συσχετισμοί ισχύος δεν επέτρεψαν την άρση των πολιτικών που βυθίζουν τη χώρα στο σκοτάδι της ύφεσης. Επιπλέον, στο σύντομο αυτό διάστημα η κυβέρνηση με το ζήτημα της συμφωνίας σε εκκρεμότητα δεν κατόρθωσε να υλοποιήσει μέρος των προεκλογικών της δεσμεύσεων. 

Όμως, αυτοί οι οχτώ μήνες επέφεραν μία πρώτη ρηγμάτωση στο μέχρι πρότινος στέρεο νεοφιλελεύθερο ευρωπαϊκό οικοδόμημα. 

Έτσι χρειάζεται να αντιμετωπίσουν οι προοδευτικοί άνθρωποι της χώρας το τελευταίο διάστημα, ως την απαρχή μόνο μιας διαδικασίας σε εξέλιξη που έχει ακόμη πολλά στάδια. Και αυτός είναι ο λόγος που απαιτείται να εξακολουθήσουν να στηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως τη μοναδική ελπίδα να συνεχιστεί. 

Σε αντίθετη περίπτωση, αν αυτή η διαδικασία ανακοπεί, τότε χάνονται μαζί της κι οι δυνατότητες να ανασταλούν οι κατάφωρες αδικίες από τις σκληρές πολιτικές των τελευταίων πέντε ετών (του φασιστικού κινδύνου μη εξαιρουμένου).

Βρισκόμαστε σ’ ένα χρονικό σημείο όπου οι δύο διαδικασίες αλληλεπικαλύπτονται αλλά οι εντάσεις στις διάρκειές τους είναι διαφορετικές. Ο μετασχηματισμός της ελληνικής κοινωνίας προκειμένου να ευθυγραμμιστεί με τις πολιτικές των κυρίαρχων ελίτ πραγματοποιήθηκε, πρόκειται επομένως για διαδικασία που εκπνέει. Η αντίσταση απέναντι σε αυτές όμως – και μάλιστα με θεσμική μορφή που την νομιμοποίησαν – έχει μόλις λίγους μήνες ζωής. 

Είναι στο χέρι του ΣΥΡΙΖΑ να διαμορφώσει τις προϋποθέσεις ώστε να ανταποκριθεί στις (έστω μειωμένες πλεόν) προσδοκίες. Είναι στοίχημα για την Αριστερά να συμβαδίσει με τις επιθυμίες της πλειοψηφίας (τουλάχιστον) αυτού του ιδιαίτερα ετερογενούς συλλογικού υποκειμένου που την ανέδειξε κυρίαρχη πολιτική δύναμη. 

Ήδη, οι αντίπαλοι του ΣΥΡΙΖΑ θεωρούν την περίοδο που βρέθηκε στην εξουσία ως παρένθεση. Η απάντηση πρέπει να είναι πως υπήρξε απλώς η αρχή μιας βαθιά πολιτικής ιστορικής διαδικασίας που θα έχει συνέχεια. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε ότι είναι φιλοευρωπαϊκή δύναμη κι ότι δεν επιθυμούσε την έξοδο από το ευρώ (αλήθεια, όσοι διακήρυτταν επίμονα το αντίθετο τι απέγιναν;). 

Δεν ψηφίστηκε για να φέρει συμφωνία με δυσμενείς όρους, αλλά δεν ψηφίστηκε ούτε για να βγάλει τη χώρα από το ευρώ. Έπρεπε να αναμετρηθεί λοιπόν με το δύσκολο θεωρητικό και πρακτικό ζήτημα για την Αριστερά της μετατροπής ενός κινήματος σε πολιτικό κόμμα, μίας πολυφωνικής συλλογικότητας σε κυβέρνηση όλων των Ελλήνων. 

Αυτή τη διάσταση αρνούνται να κατανοήσουν όσοι επικρίνουν τον ΣΥΡΙΖΑ από αριστερή σκοπιά, ότι πρόδωσε τις προσδοκίες του λαού και συμμορφώθηκε με τις επιταγές των δανειστών. Η αποχώρηση της Αριστερής Πλατφόρμας από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι μία δυσάρεστη εξέλιξη αλλά ο μεγαλύτερος κίνδυνος προέρχεται από τις δυνάμεις που βρίσκονται (Ποτάμι) και βρέθηκαν (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) σε συμφωνία και αγαστή συνεργασία με τις ευρωπαϊκές ελίτ τα προηγούμενα χρόνια. 

Ας συνεχίσει η Αριστερά με τη στάση της να υπογραμμίζει την αδυναμία ή την απροθυμία τους να διαβάζουν και να αφουγκράζονται τις κοινωνίες. 

Ας μην τους αφήσει το εκλογικό σώμα να μιλούν για παρενθέσεις, ας μην τους επιτρέψει να προλάβουν τον ιστορικό χρόνο, ας επιχειρήσει να δώσει στην ενδεχομενικότητα της Ιστορίας αριστερή έκβαση.

πηγή fractal art