Κατασκευάζοντας Αισιοδοξία ή Ποιος δουλεύει Ποιον... (#"αυξήσαμε το πλεόνασμα και τώρα το επιστρέφουμε")

Ο Γιώργος Σταθάκης και ο Χαρίδημος Τσούκας γράφουν για τον πολιτικαντισμό και τις μπαρούφες που ανίκανοι πολιτικοί του κομματικού κράτους διαδίδουν προεκλογικά και ψηφοθηρικά, με την βοήθεια των ΜΜΕ και της τρόικας που σφυρίζει αδιάφορα, για το πλεόνασμα, την βιωσιμότητά του και την έξοδο από την ύφεση ενώ κινούνται σταθερά και οδηγούν την χώρα στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση:

Ο λαός πληροφορείται για το "πρωτογενές πλεόνασμα" και τις αλλαγές που θα φέρει στη ζωή του (εκ της εθνικής κυβερνήσεως)

Περί πλεονάσματος

του Γιώργου Σταθάκη*

Το Μνημόνιο τελειώνει τον Μάιο του 2016. Η τελευταία δόση από τα χρήματα των Ευρωπαίων εταίρων θα δοθεί τον Μάιο του 2014. Στη συνέχεια, υπάρχει δανεισμός μόνο από το ΔΝΤ και τα χρήματα αυτά είναι δεσμευμένα για την αποπληρωμή αποκλειστικά των δανείων του ΔΝΤ. Από τα δημοσιονομικά μέτρα προβλέπεται η εφαρμογή του 75% την περίοδο 2012-13 και των υπόλοιπων την περίοδο 2014-16.

Με βάση το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα 2014-2020, η Ελλάδα καλείται να πληρώσει περίπου 80 δισ. σε τόκους, 20 δισ. προερχόμενα από ιδιωτικοποιήσεις και 60 δισ. από το πλεόνασμα του προϋπολογισμού, την περίοδο αυτή. Το πλεόνασμα θα έπρεπε να είναι μηδέν για το 2013 και σταδιακά να αυξηθεί στο 4,5% του ΑΕΠ το 2016 ή περίπου 9 δισ. ετησίως και εκεί να παραμείνει μέχρι το 2020. Ακόμα υπάρχει ένα κενό χρηματοδοτικό, της τάξης των 11 δισ., για το 2014-15, που μένει να αποφασιστεί πώς θα καλυφθεί. Η αναθεώρηση του Μεσοπρόθεσμου έχει ορισθεί για τον Μάιο του 2014.

Με βάση τη συμφωνία του Νοεμβρίου του 2011 σχετικά με οτιδήποτε πετυχαίνει πάνω από τον στόχο της σε πλεόνασμα η Ελλάδα, αν θεωρητικώς μία χρονιά πετύχει 6% πλεόνασμα έναντι στόχου 4,5%, τότε μπορεί να ανακυκλώσει το 70% του 1,5% από αυτό για εσωτερικές ανάγκες και το υπόλοιπο να διατίθεται για την πληρωμή του τόκου. Επίσης, η συμφωνία προβλέπει την ελάφρυνση του χρέους, εφόσον επιτευχθεί πλεόνασμα, προκειμένου να βελτιωθούν οι όροι αποπληρωμής του, κάποια δηλαδή επιμήκυνση ή κάποια περαιτέρω μείωση των επιτοκίων.

Η κυβέρνηση από τον Οκτώβριο του 2013 θριαμβολογεί ότι, αντί για ισοσκελισμένο προϋπολογισμό που είχε την υποχρέωση να επιτύχει, έχει πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα, το οποίο στη συνέχεια αυξάνει κάθε μήνα, αρχικά οριοθετημένο στα 700 εκατομμύρια, στη συνέχεια στα 3 δισ. Τούτου δοθέντος ισχυρίζεται ότι το Μνημόνιο τελείωσε, ότι δεν θα ληφθούν άλλα μέτρα, ότι τα επόμενα χρόνια δεν υπάρχει πρόβλημα δημοσιονομικού κενού και ακόμα ότι το χρηματοδοτικό κενό μπορεί να καλυφθεί με προσφυγή, έστω μερική, στις αγορές. Ταυτόχρονα, προαναγγέλλει τη στροφή σε ανάπτυξη το 2014 και φυσικά αναθέρμανση της οικονομίας με προσέλκυση ξένων κεφαλαίων, κυρίως από τις ανακεφαλαιοποιημένες τράπεζες, αλλά και άλλες πρωτοβουλίες των ακραίων ιδιωτικοποιήσεων που επιχειρεί.

Πρόκειται αναμφίβολα για το πιο ευφάνταστο success story που θα μπορούσε να διανοηθεί κανείς. Παρακάμπτω το πόσο πραγματικό είναι το πλεόνασμα και τι περιθώρια δημιουργικής λογιστικής ενέχει. 

Το σημαντικό είναι άλλο. Εάν αυτό είναι επιθυμητό. 

Διότι, κατά γενική ομολογία πλέον, για κάθε μία μονάδα του προϋπολογισμού (μείωσης του ελλείμματος ή αύξησης του πλεονάσματος), χρειάζονται πολλαπλάσια μέτρα, καθώς επηρεάζεται η πραγματική οικονομία (ο περίφημος πολλαπλασιαστής είναι 1,8 πλέον μετρημένος). Το οποίο σημαίνει σε απλά ελληνικά ότι η βελτίωση κατά 1 δισ. του προϋπολογισμού προκαλεί διπλάσια απομείωση της οικονομίας. Τα τελευταία 4 χρόνια μειώσαμε το έλλειμμα του προϋπολογισμού κατά 12 μονάδες του ΑΕΠ και προκαλέσαμε συσσωρευτικά ύφεση κατά 28 μονάδες του ΑΕΠ. 

Συνεπώς, καθώς συρρικνώνεται η βάση, η πραγματική οικονομία, εάν θέλουμε να βελτιώσουμε κατά 1 δισ. τον προϋπολογισμό, λαμβάνουμε μέτρα -μείωση δαπανών ή αύξηση εσόδων- πολλαπλάσια του 1 δισ.

Η διακήρυξη ότι "αυξήσαμε το πλεόνασμα και τώρα το επιστρέφουμε" από τη σκοπιά της οικονομικής θεωρίας είναι μια καινοφανής ηλιθιότητα, διότι το όφελος για την οικονομία θα ήταν πολλαπλάσιο εάν δεν είχαμε δημιουργήσει το πλεόνασμα και απλώς δεν είχαμε περικόψει ή απλώς είχαμε από την αρχή αναδιανείμει τις δαπάνες υπέρ όποιου σκοπού θέλαμε. 

Η εγγραφή της καινοφανούς οικονομικής ηλιθιότητας στο Μνημόνιο αποτελεί από μόνη της ποταπή δέσμευση για τη χώρα και η αναπαραγωγή της από την κυβέρνηση υποδηλώνει την έκταση της αλόγιστης συγκάλυψης της ουσίας του μνημονιακού εγχειρήματος στην Ελλάδα.

Τούτου δοθέντος η κυβέρνηση καλείται να εφαρμόσει τα συμφωνηθέντα. Πρέπει να δημιουργήσει πλεόνασμα 9 δισ. μέχρι το 2016, άρα καλείται να λάβει τα επιπρόσθετα μέτρα που αυτό απαιτεί. Υπενθυμίζω ότι το ...

Ανοιχτές ή κλειστές επιχειρήσεις; (και η Αριστερά)

...την ζωή ποδήλατο ή ούτε ποδήλατο; 

του Αντώνη Καρακούση* 

Όσοι έχουν αίσθηση των συνθηκών που επικρατούν στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας και γνωρίζουν πόσο υποχρηματοδοτούνται οι επιχειρήσεις και πόσο επιδρά η ύφεση στα έσοδά τους, μπορούν να αντιληφθούν τι σημαίνει να έχει κανείς δουλειά και μισθό στο παρόν οικονομικό περιβάλλον.
Όσοι δεν έχουν, απλώς μαξιμαλίζουν και μαζί αριστερίζουν. Γιατί τα δυό πάνε παρέα.
Έχει παρατηρηθεί τελευταία ότι ορισμένες συνδικαλιστικές ενώσεις και οργανώσεις αντιπαρατίθενται κατά τρόπο απόλυτα πολιτικό.Έχουν ξεπεράσει προ πολλού την έννοια της συνδικαλιστικής εκπροσώπησης, έχουν εγκαταλείψει τον διαμεσολαβητικό τους ρόλο μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών και ενεργούν ως εμπροσθοφυλακές της υποτιθέμενης επερχόμενης εξέγερσης και επανάστασης. Δεν διστάζουν μάλιστα να υιοθετήσουν ακραίες διεκδικήσεις και να τις εκφράσουν με ακραία συνθήματα, του τύπου "να καεί" η τάδε επιχείρηση, "να κλείσει" η δείνα.Είναι φορές μάλιστα που δρουν κατά τρόπο απόλυτα επιθετικό, επιλέγοντας εξαντλητικές αντιδράσεις, τόσο για τους ίδιους τους εργαζόμενους, όσο και για τις χειμαζόμενες επιχειρήσεις. Προτιμούν τις επιχειρήσεις κλειστές και τους εργαζόμενους πένητες και δυστυχείς στους δρόμους παρά ενεργούς και μάχιμους σε ανοιχτούς χώρους δουλειάς, χωρίς τους οποίους δεν υπάρχουν ούτε συνδικάτα, ούτε κοινωνική διεργασία. Φαίνεται τελικά πως η επαγγελματική συνδικαλιστκή δράση φθείρει τα πρόσωπα, το νου θολώνει και τους ορίζοντες περιορίζει.
Κακά τα ψέματα, αυτή την εποχή οι εργαζόμενοι θέλουν τις επιχειρήσεις πάση θυσία ανοιχτές. Κι όποιος δεν το αντιλαμβάνεται ζει αλλού ή απλά είναι βολεμένος και τακτοποιημένος.

*από  ΤΟ ΒΗΜΑ

Σχόλιο ΑΣ: Το ζήτημα των ανοιχτών επιχειρήσεων έχει άμεση σχέση με το ζήτημα της νομοθετικής διατήρησης ή όχι, του κατώτατου υποχρεωτικού μισθού που προβλέπει η ΕΓΣΣΕ. Γιατί;

Γιατί για να μείνει ανοιχτή μια επιχείρηση μέσα στην κρίση, απαιτείται συμφωνία εργοδότη εργαζομένων για μείωση και των μισθών (όσο και άλλων δαπανών) εφόσον δεν μειώνεται το μη μισθολογικό κόστος (πχ ασφαλιστικές δαπάνες).

Ποιο είναι το εμπόδιο; Ο κατώτατος μισθός.
Όχι φυσικά γιατί είναι υψηλός... αλλά γιατί είναι υποχρεωτικός σε ύψος μηχανιστικά καθορισμένο ερήμην της συγκυρίας και καθορίζει αναλογικά το ύψος όλων των άλλων μισθών αλλά και των ασφαλιστικών εισφορών. Το γεγονός αυτό προκαλεί ακαμψία και κάνει πρακτικά ανεφάρμοστη την επιθυμία όσων εμπλέκονται στην επιχείρηση να προσαρμοστούν στις πραγματικές συνθήκες με ευελιξία και να κρατήσουν την επιχείρηση ανοικτή. 

Και δεν μιλάμε εδώ για τις μεγάλες επιχειρήσεις όπου το μισθολογικό κόστος δεν αποτελεί τον καθοριστικό παράγοντα αλλά για το σύνολο των μικρών έως οικογενειακών επιχειρήσεων που αποτελούν το 95% της ελληνικής επιχειρηματικότητας.