Αποτελέσματα ευρωεκλογών: που οφείλεται η σαφώς εκφρασθείσα δυσαρέσκεια για την σημερινή ΕΕ;

Μια "ένωση σταθερότητας" και για ποιον; 

Το άρθρο που ακολουθεί απαντά: η σαφώς εκφρασθείσα δυσαρέσκεια και η άνοδος του ευρωσκεπτικισμού οφείλονται στη μονομερή και λανθασμένη διαχείριση της κρίσης έξω από σαφώς κατανοητές και δημοκρατικά νόμιμες διαδικασίες.

Και είναι αποτέλεσμα των "απαρχαιωμένων κύκλων συνόδων κορυφής των ηγετών και των υπουργών Οικονομικών της ΕΕ", που "δεν συνέβαλαν με τις μεσοβέζικες αποφάσεις τους για να αυξηθεί η εμπιστοσύνη στην ικανότητα επίλυσης των προβλημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης". Εξ αιτίας του επιβεβλημένου από την ισχυρή Γερμανία, στόχου, για "ένωση σταθερότητας" αντί για κανονική δημοσιονομική ένωση με δημοκρατικά νομιμοποιημένες διαδικασίες και έλεγχο της τρόικας από τα ευρωπαϊκά όργανα και το ευρωκοινοβούλιο. Η αποτυχία αυτού του στόχου και του δρόμου της λιτότητας είναι πια φανερή όσο και "το ότι η ζώνη του ευρώ δεν είχε διαλυθεί το 2012, αυτό οφείλεται στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με την τολμηρή αλλά λειτουργική δήλωση του Προέδρου της, του Mario Draghi, ότι θα κάνει τα πάντα για να διατηρηθεί η νομισματική ένωση."
Τι πρέπει λοιπόν τώρα να γίνει;

Ας εγκαταλείψουμε επιτέλους τις εικονικές μάχες!

του Δημήτρη Γουμάγια, 

τέως Δημοτικού Συμβούλου Βερολίνου (1999-2011), 
μέλους των Πράσινων της Γερμανίας (Bündnis 90/Die Grünen)*

Μετά τις ευρωπαϊκές εκλογές οι τομείς που ενδιαφέρουν είναι οι επενδύσεις, η κοινωνική ισορροπία και περισσότερη δημοκρατία

Πολλοί παρατηρητές ισχυρίζονται ότι από τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών είναι σε θέση να διακρίνουν μια θεμελιώδη κόπωση των πολιτών σε ότι αφορά την ευρωπαϊκή ιδέα. Η άκρως επιτυχημένη εκστρατεία, σε ορισμένες χώρες, ευρώ-σκεπτικιστικών κομμάτων είναι επομένως, κατά την γνώμη τους, μόνο η εμπροσθοφυλακή από ένα πλατύ μέτωπο που απορρίπτει, δήθεν, μια μεγάλη συγκέντρωση από υπευθυνότητες στην αρμοδιότητα της ΕΕ.

Είναι άραγε αλήθεια αυτό;

Το χταπόδι των Βρυξελλών που διαρκώς διογκώνεται;

Κατά τα τελευταία πέντε χρόνια έχει υπάρξει, λόγω της κρίσης, στην πραγματικότητα μια αύξηση στις αρμοδιότητες των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων.
Αλλά αυτό σχεδιάστηκε πολύ ποικιλόμορφα.

Αυξημένη περιεκτικότητα απέκτησε πχ. το θέμα γύρω από τον κεντρικό έλεγχο των δημοσιονομικών πολιτικών των κρατών μελών με μερική καθοδήγηση και την επιβολή κυρώσεων. Πιο καθαρά διακρίνεται αυτό στα προ-υποθετικά συστήματα αλληλεγγύης της ΕΕ, του EFSF και του ΕSM, που προσφέρουν φρέσκα δάνεια μόνο σε αντάλλαγμα με μέτρα λιτότητας και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων.

Όμως και στο πλαίσιο της νέας δομής της οικονομικής διακυβέρνησης της ΕΕ (το Ευρωπαϊκό Εξάμηνο), υπάρχει πρόβλεψη με το αναμορφωμένο Σύμφωνο Σταθερότητας, το Δημοσιονομικό Σύμφωνο και το Σύμφωνο Ευρώ+, για συστάσεις της ΕΕ πάνω σε όλες τις πιθανές πολιτικές των κρατών μελών. Για να εκπληρωθούν οι δημοσιονομικές υποχρεώσεις, τουλάχιστον των μελών του Ευρώ, διατυπώνονται στις Βρυξέλλες όλο και περισσότερες απαιτήσεις να διαμορφωθούν άλλες πολιτικές στους τομείς των οικονομικών, της αγοράς εργασίας, την κοινωνική και μισθολογική πολιτική.

Άρα λοιπόν αληθεύει η άποψη για το "τέρας των Βρυξελλών", το χταπόδι, του οποίου τα πλοκάμια αρπάζουν τις πιο ευαίσθητες περιοχές του κυρίαρχου κράτους;

Μια στιγμή όμως! 

Ποιος ακριβώς έχει κερδίσει σε αρμοδιότητες στην ΕΕ; 

Πρώτον και κύριον, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, το Συμβούλιο των Υπουργών και η Ευρώ-ομάδα. Διότι από αυτούς προέρχεται ο νέος ευρωπαϊκός παρεμβατισμός.

Οι εκπρόσωποι των ίδιων των κρατών μελών λοιπόν είναι, που αποφασίζουν για τις επιχορηγήσεις και τα προγράμματα προσαρμογής για τις χώρες που βρίσκονται σε κρίση, που τελικά αποφασίζουν σχετικά με τις συστάσεις για μεταρρυθμίσεις και κυρώσεις.

Η Επιτροπή εφαρμόζει τις σχετικές αποφάσεις, για παράδειγμα στα πλαίσια των αποστολών της τρόικα, και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συμμετέχει τακτικά σε λίγες μόνο διαδικασίες. Στην περίπτωση για το Σύμφωνο Ευρώ+ και το Δημοσιονομικό Σύμφωνο, τα κράτη κατέφυγαν ακόμη και σε εντελώς νέες δομές που έχουν δημιουργηθεί εκτός των ευρωπαϊκών συνθηκών.

Ήδη στις πολυάριθμες Συνεδριάσεις Κορυφής για την κρίση των περασμένων ετών, έγινε σαφές το πόσο διακυβερνητικό είναι το σχήμα της διαχείρισης των κρίσεων μέσα από πραγματικά νεοσύστατες δομές. Εν ολίγοις, η ΕΕ έχει αποκτήσει κατά τη διάρκεια της κρίσης επιπλέον διαχειριστικές υπευθυνότητες κατά κύριο λόγο στον τομέα του ελέγχου του προϋπολογισμού.

Αλλά είναι κυρίως οι κυβερνήσεις των ίδιων των κρατών μελών που ασκούν ή καθοδηγούν αυτές τις αρμοδιότητες, στις θεσμικές τους συναντήσεις στις ...

ΓΙΑΤΙ; (#Θυσίες ζωών για μια αδιέξοδη πολιτική - και με την βούλα Κομισιόν/Στουρνάρα)

του Γιάννη Καλαϊτζή

Δυο αποκαλυπτικά άρθρα από το capital.gr:

Κομισιόν: Έκρηξη φοροδιαφυγής και φτώχειας στην Ελλάδα

της Δήμητρας Καδδά

Το 2013 στα κρατικά ταμεία έφτασε μόνο το 36,7% του ΦΠΑ έναντι του 50,8% το 2002 και του 46,2% των δυνητικών εσόδων το 2008, καθώς, μεταξύ άλλων παραγόντων, η φοροδιαφυγή αυξήθηκε εν μέσω κρίσης. Στην παραπάνω εκτίμηση προβαίνει η Κομισιόν στην αξιολόγηση του Εθνικού Προγράμματος Μεταρρυθμίσεων του ΥΠΟΙΚ που είχε παρουσιάσει το Capital.gr.

 Εθνικό Πρόγραμμα Μεταρρυθμίσεων 2014 (1 MB)

Στην ίδια έκθεση η Επιτροπή παραδέχεται το πολύ βαρύ τίμημα της κρίσης: Χάθηκαν 37,4 δισ. ευρώ από το εισόδημα των νοικοκυριών την περίοδο 2009-2012 και το ίδιο διάστημα αυξήθηκε κατά 749.000 ο αριθμός των φτωχών Ελλήνων στα 3.795.000 ανατρέποντας κάθε στόχο για πραγματική και κοινωνική σύγκλιση έως το 2020.

Μάλιστα, όπως το ίδιο το ΥΠΟΙΚ παραδεχόταν στην ετήσια έκθεσή του το πρόβλημα συνεχίζεται έως σήμερα με τον αριθμό των «φτωχών» να έχει ξεπεράσει τα 4 εκατ., απλά δεν έχουν ολοκληρωθεί ακόμη οι επίσημες μετρήσεις…. Το Εθνικό Πρόγραμμα Μεταρρυθμίσεων εστάλη από το ΥΠΟΙΚ στην Διεύθυνση Οικονομικών υποθέσεων της Κομισιόν με βάση ετήσια υποχρέωση που έχουν όλα τα κράτη και ακολουθεί η αξιολόγηση του κοινοτικού οργάνου. Και το ΥΠΟΙΚ, αφού αναλύει διεξοδικά «την εντυπωσιακή προσαρμογή» των τελευταίων 4 ετών, παραδέχεται ότι «συνοδεύτηκε από σημαντικό κοινωνικοοικονομικό κόστος».

Το κόστος αναλύεται διεξοδικά στα παραρτήματα της έκθεσης της Κομισιόν. Πέραν από την τεράστια έκρηξη φοροδιαφυγής και τη φτώχεια, ειδική μνεία γίνεται στην καθίζηση των δαπανών για νέες τεχνολογίες και στη συνεχή έλλειψη ρευστότητας. Επίσης καταγράφεται μεταξύ άλλων:
- Πτώση απασχόλησης από το 66,5% το 2008 στο 53,2% το 2013
- Μείωση μισθών κατά 16,1% σε 4 χρόνια που οδήγησε σε αύξηση παραγωγικότητας κατά 10,9%

Η έκθεση κάνει εκτενή αναφορά στη συνολική πρόοδο στο πλαίσιο του προγράμματος οικονομικής προσαρμογής, σημειώνοντας ότι «απαιτούνται περαιτέρω προσπάθειες για να διατηρηθεί η δυναμική».

Πρώτος κίνδυνος τα κατεστημένα συμφέροντα

«Οι κίνδυνοι παραμένουν σημαντικοί, ιδίως σε σχέση με την επιμονή στην αντιμετώπιση των κατεστημένων συμφερόντων» επισημαίνεται. Η Επιτροπή αναφέρει ότι η πλήρης συμμόρφωση με τους δημοσιονομικούς στόχους και η πλήρης εφαρμογή των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, εξακολουθούν να είναι ζωτικής σημασίας.

Η συνέχιση των μεταρρυθμίσεων στους τομείς των προϊόντων (αγαθών και υπηρεσιών) των αγορών, της δημόσιας διοίκησης και της καταπολέμησης της διαφθοράς θα μπορούσε σαφώς να μειώσει το κόστος για τις επιχειρήσεις και για τα νοικοκυριά και να στηρίξει την ανάκαμψη των επενδύσεων.

Αντίθετα, η αναβολή ή η ελλιπής εφαρμογή τους θα μπορούσε να διαιωνίσει ένα βαρίδι για την οικονομία, γεγονός που θα καθιστά δύσκολο να επιτευχθεί μια ουσιαστική βελτίωση στην απασχόληση και στην αύξηση της παραγωγικότητας, και ως εκ τούτου, σε μια σταθερή μείωση του λόγου του χρέους προς το ΑΕΠ.

ΥΠΟΙΚ: Το μνημόνιο "θηλιά" στις επενδύσεις

της Δήμητρας Καδδά

Την ανεπάρκεια χρηματοδότησης προς τις νέες τεχνολογίες που ...

Eξάρτηση των δόσεων από τις μεταρρυθμίσεις, αντί των δημοσιονομικών μέτρων

"Ακούω βαθειά στη γη τα Έσοδα να φυτρώνουν..."

Τα μικρά και τα μεγάλα

του Κωνσταντίνου Αλεξάκου

Είμαστε στον έκτο χρόνο κρίσης, από το 2008 που αποφασίσαμε να "θωρακίσουμε" την οικονομία μειώνοντας τους φόρους στις επιχειρήσεις και μην εισπράττοντας τους φόρους γενικά, μέχρι σήμερα που ανεβάσαμε τους φόρους πέρα από τις φοροδοτικές ικανότητες των περισσότερων.

Πέντε Πρωθυπουργοί, τρία Μνημόνια, 200+ υπουργοί, 4 εκλογές (μαζί με τις δημοψηφικού χαρακτήρα δημοτικές), και είμαστε με 5 μεταρρυθμίσεις* και καμία προοπτική για λύση στον ορίζοντα.

Το μικροκομματικό όφελος και η κρατικοδίαιτη "επιχειρηματικότητα" καθορίζουν τις εξελίξεις, την πολιτική, την οικονομία και την ειδησειογραφία την ίδια ώρα που ανεβαίνουν ανεξέλεγκτα η ανεργία, ο αριθμός των νεόπτωχων και η πιθανότητα της κατάρρευσης του κοινωνικού ιστού. Τίποτα δεν βγάζει νόημα ενώ όλα μπαίνουν, τεχνηέντως, σε πλαστά διλήμματα γύρω από το Μνημόνιο για να αποφευχθεί οποιαδήποτε συζήτηση που θα οδηγούσε σε αλλαγές.

Χωρίς αλλαγές δεν υπάρχει έξοδος από την κρίση. Και σαν την Κύπρο, σύντομα, θα έρθει η στιγμή ενός βίαιου τέλους και για εμάς. Οι θυσίες που έγιναν μέχρι σήμερα κράτησαν μεν τη χώρα όρθια αλλά έκαναν και κάτι άλλο: διατήρησαν το status quo, και μαζί του τις ελπίδες όσων στηρίζονταν σε αυτό για το εισόδημα τους, ή την άσκηση εκλεγμένης ή μη εξουσίας.

Αναλύσαμε το τι έγινε με την Κύπρο οικονομικά, (παρα)πολιτικά, (αντι)μνημονιακά, (αντι)ευρωπαϊκά... το μόνο που δεν κάναμε πάλι είναι να δούμε το προφανές: ότι υπάρχει κακό τέλος, αν το επιλέξεις. Ο Χριστόφιας έδειξε μέσα σε λίγους μήνες που θα οδηγήσει η ελληνική πορεία των τριών τελευταίων χρόνων. Μετά την δική μας καταστροφή, πολλοί θα αναλύσουν το πώς και το γιατί, αλλά δεν θα είναι χρήσιμο σε κανέναν.

Αν ο σημερινός Πρωθυπουργός καταλαβαίνει ποιος είναι ο πραγματικός μονόδρομος για την συμμετοχή της Ελλάδας στο δημοκρατικό και σύγχρονο κόσμο, οφείλει να αυξήσει μόνος του την πίεση στο σύστημα του οποίου προΐσταται ζητώντας την εξάρτηση των δόσεων από τις μεταρρυθμίσεις, αντί των δημοσιονομικών μέτρων.

Η Ελλάδα έκανε μία τερατώδη προσαρμογή την πρώτη διετία - δεν υπάρχει παρακάτω σε ό,τι αφορά τους πολίτες, τους μισθούς και τις συντάξεις. Αυτό που μένει είναι να γίνουν οι αλλαγές που θα επιτρέψουν στην ιδιωτική πρωτοβουλία να αναπτυχθεί ελεύθερα δημιουργώντας την Ελλάδα του αύριο. Αυτό σημαίνει και μείωση του σημερινού δημόσιου τομέα, και την ανάπτυξη του εναπομείναντος κομματιού του στη νέα κατεύθυνση παροχής χρήσιμων και μετρήσιμων υπηρεσιών προς τους πολίτες· ως αρωγός των προσπαθειών τους και όχι ως εχθρός (γραφειοκρατία, φορολογική αφαίμαξη κτλ) ή αθέμιτος ανταγωνιστής.

Ειδικά τώρα, σε ένα Ευρωπαϊκό περιβάλλον που μοιάζει να αμφιβάλλει για το χαρακτήρα ή ακόμα και την βιωσιμότητά του, είναι επιβεβλημένο να περάσουμε στην επόμενη φάση της ιστορίας μας. Ίσως για πρώτη φορά από ...