Για την πολυπολιτισμικότητα και τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη

"κι αν δεν φύγεις θα σε απελάσουμε"

της Βάσως Κιντή*

Υπήρξα φίλη του Μιχάλη Παπαγιαννάκη και συνοδοιπόρος του από το 1981 και γράφω αυτό το μικρό σχόλιο με ένα αίσθημα καθήκοντος - για να τον υπερασπιστώ. 

Η θέση ότι το κείμενο του Μιχάλη Παπαγιαννάκη για την πολυπολιτισμικότητα λέει το ίδιο πράγμα με το γνωστό κείμενο του ΘΤ που κυκλοφορεί από χτες, προσβάλλει τη μνήμη και το έργο του.

Το κείμενο του ΜΠ υπερασπίζεται ρητά την πολυπολιτισμικότητα (είναι δηλαδή φιλελεύθερο και αντι-ουσιοκρατικό) και θέτει προς συζήτηση κρίσιμα θέματα που απασχολούν τις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες (τη μαντήλα στα σχολεία, την κλειτοριδεκτομή, τη λογοκρισία). Γράφει ρητά ότι τα θέματα αυτά δεν είναι απλά και ξέροντας τον Μιχάλη είμαι σίγουρη ότι ανά πάσα στιγμή θα ήταν έτοιμος να συζητήσει και να ακούσει  όλων των ειδώντα επιχειρήματα. 
Π.χ., ότι ενώ από τη μια έχουμε επιφυλάξεις για το κατά πόσον είναι σωστό με τη δήλωση ενός πατέρα να εξαιρείται το παιδί από μαθήματα καταργώντας το curriculum του σχολείου, από την άλλη εδώ στην Ελλάδα θέλουμε να εξαιρούνται τα παιδιά από τα Θρησκευτικά χωρίς κατ’ ανάγκην να είναι άλλου θρησκεύματος –με απλή δήλωση μη επιθυμίας του γονέα. Δηλαδή η εξαίρεση στα θρησκευτικά δεν συνεπάγεται κατ’ ανάγκην κατάργηση του προγράμματος ενός σχολείου. 
Είμαι επίσης σίγουρη πως θα εκτιμούσε την πρακτική στις ΗΠΑ σήμερα να μην εύχεται η πολιτεία και η κοινωνία μόνο «Καλά Χριστούγεννα» αλλά να παίρνει υπ’ όψη της τα τόσα πολλά θρησκεύματα των πολιτώντης ευχόμενη απλώς «χρόνια πολλά» ή «καλές γιορτές» χωρίς να απαγορεύει βέβαια κάθε ειδική έκφραση.  

Το κείμενο του ΜΠ έχει τη λέξη ‘ξένοι’ σε εισαγωγικά γιατί ακριβώς, όπως λέει, πολλοί δεν είναι πλέον ξένοι. 
Μιλάει για σεβασμό απ’ όλους (όχι μόνο από τους ξένους) των νόμων και διεθνών συνθηκών. 
Μιλάει για ανοχή και συναινετικές ρυθμίσεις. 
Μιλάει για πειθώ («οφείλουμε να πείσουμε τους πάντες» –όχι μόνο τους ξένους). 
Είναι inclusive όχι exclusive.


To κείμενο του ΘΤ ορίζει ιδιοσυγκρασιακά τηνπολυπολιτισμικότητα, λέει ότι καλοί μουσουλμάνοι είναι μόνο οι «έως άθεοι» (sic) και ζητάει πόλεμο με στρατό. Μιλάει για έλεγχο της σκέψης: όχι μόνο να σέβεσαι τις αξίες μας αλλά πρέπει και να τις ενστερνιστείς (πώς θα ελέγχεται αυτό;), όχι μόνο να τηρείς τους νόμους αλλά να το κάνεις επειδή τους πιστεύεις -όχι επειδή μπορεί να φοβάσαι-, πρέπει ναπαρακολουθήσεις οπωσδήποτε μια συγκεκριμένη ταινία και πρέπει να τη σκεφτείς σε συγκεκριμένο τρόπο -τον μουσουλμανικό-, πρέπει δε να τη βρεις ευφυή κι αν γίνεις έξαλλος να φύγεις (θα πει το ίδιο και για τους χριστιανούς που γίνονται έξαλλοι με ασεβή έργα τέχνης;), κι αν δεν φύγεις θα σε απελάσουμε. 

Ξενοφοβία, αυταρχισμός, μισαλλοδοξία. Τι σχέση έχουν αυτά με τις φιλελεύθερες αρχές και σκέψεις του ΜΠ;

Και δύο επιπλέον σημεία;

1. Για να καταλάβουμε τι λέει ένα κείμενο δεν αρκεί να διαβάσουμε τις λέξεις αλλά να δούμε και σε ποιο περιβάλλον εκφέρεται, τι πάει να κάνει. Ένα κείμενο δεν λέει μόνο κάτι αλλά και κάνει (συμβουλεύει, αμφισβητεί, προσβάλλει, δημαγωγεί, κλπ) Είναι ένα ομιλιακό/γραπτό ενέργημα. Το κείμενο του Μιχάλη το 2006 παρενέβη για να αντιπαρατεθεί  στην ανευθυνότητα μιας ανέμελης αριστεράς που «όταν έρχεται η ώρα των θετικών ρυθμίσεων και παρεμβάσεων, ικανοποιούμαστε κυρίως με διακηρύξεις που δύσκολα απαντούν σε συγκεκριμένες προκλήσεις και προβλήματα καθημερινής συνύπαρξης.». Επισημαίνει δε πως «είμαστε ακόμη στη φάση της άρνησης πρακτικών του παρελθόντος όπως ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, οι διακρίσεις, η μη αναγνώριση του «άλλου», χωρίς ούτε καν αυτή η άρνηση να έχει εμπεδωθεί κοινωνικά, ακόμα και όταν έχει περάσει σε συνταγματικές διατάξεις, νομοθεσίες και διοικητικές ρυθμίσεις.» Το κείμενο του ΘΤ δεν δείχνει να ενδιαφέρεται να εμπεδωθεί η άρνηση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας. Αντίθετα, σε μια εποχή πού όχι μόνο δεν έχουμε εμπέδωση της άρνησης του ρατσισμού αλλά έξαρση του ρατσιστικού λόγου, το κείμενο του ΘΤ καλλιεργεί την ξενοφοβία και προβάλλει ρατσιστικά στερεότυπα. Χαϊδεύει το ακροδεξιό ακροατήριο για να το πω απλά. Οι δε «θετικές» ρυθμίσεις που προτείνει ο ΘΤ είμαι σίγουρη ότι θα ήταν αποκρουστικές στον Μιχάλη.
2. Γράφτηκε ότι το κείμενο το του ΜΠ λέει το ίδιο με αυτό του ΘΤ αλλά με άλλο ύφος. Να υπενθυμίσω ότι "Le style c'est l'homme même". Οι λέξεις δεν είναι περιττά ενδύματα που κρύβουν μια κοινή ουσία. Οι λέξεις είναι πράξεις –γι’ αυτό προσβάλλουν, ταπεινώνουν, εκθέτουν.  

Και ένα Υστερόγραφο: Βλέπω στο protagon ότι διορθώθηκε στο κείμενο του ΘΤ η αποστροφή για την Αντιγόνη. Δεν αντιτίθεται πλέον στους νόμους των Θεών όπως ήταν αρχικά αλλά στους νόμους εν γένει. Αλλά έτσι δεν βγαίνει νόημα για το κείμενο. Έκανε καλά η Αντιγόνη που αντιτάχθηκεστους νόμους των ανθρώπων επικαλούμενη τους νόμους των θεών; Να το κάνουν και οι ξένοι;


*πηγή: σχόλιο στο fb

Βάσω Κιντή: Γιατί υποστηρίζω "Το Ποτάμι"

Ακούμε πάντα με προσοχή τι έχουν να πουν άνθρωποι σαν την Βάσω Κιντή. Μπορεί ο Σταύρος Θεοδωράκης να μας άφησε με περισσότερες απορίες παρά απαντήσεις, αλλά εδώ έχουμε ένα προσωπικό μανιφέστο με ολότελα σαφείς απόψεις: μακάρι να γίνουν εκτός από έμπνευση και πραγματικότητα του Ποταμιού και να το προστατέψουν από τον ήδη ορατό στο βάθος ...πεπεγκριλλισμό, κάνοντάς το αληθινή συλλογικότητα κανονικών ανθρώπων με αξίες, συμμετοχή και δημοκρατία. Όλα τα άλλα μετά είναι εύκολα.

ΑΣ

Βάσω Κιντή: Γιατί υποστηρίζω "Το Ποτάμι"

Για δύο βασικά λόγους:

1. για να αλλάξει το πολιτικό σύστημα

2. για να αλλάξει η χώρα

Οι δύο λόγοι είναι αλληλένδετοι. Αν αλλάξει το πολιτικό σύστημα (προς την κατεύθυνση που θα περιγράψω παρακάτω), θα αλλάξει και η χώρα παρά τη δύσκολη οικονομική συγκυρία που βιώνουμε.

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια καταλάβαμε όλοι ότι βασικοί υπεύθυνοι για την κατάσταση της χώρας είναι τα πολιτικά μας κόμματα (δεξιά και αριστερά) που επί δεκαετίες, είτε από την κυβέρνηση είτε από την αντιπολίτευση, έχτισαν και προασπίστηκαν ένα σύστημα εγκάθετων και κολλητών που απομυζούσε το κράτος και τσαλαπατούσε ανθρώπους και θεσμούς.

Το κομματικό σύστημα, με τις παραφυάδες του, κατέλαβε τη δημόσια ζωή και καταχράστηκε το δημόσιο χρήμα. Όχι μόνο αντλούσε απευθείας πόρους από τον κρατικό προϋπολογισμό και από τις τράπεζες που ήλεγχε για τη μακροημέρευσή του αλλά εγκαταστάθηκε ως παράσιτο στον κρατικό μηχανισμό και στην οικονομία τοποθετώντας εκεί τους πελάτες του που του εξασφάλιζαν ψήφους για την παραμονή του στην εξουσία. Φρόντισε για την ασυλία του και γύρω του άπλωσε, για προστασία, παχιά λόγια από αέρα κοπανιστό (την haute paparologie, που λέει και ο Στέφανος Κασιμάτης) για να κρατάει τους απλούς πολίτες καθηλωμένους.

Πόσο ν’ αντέξει κανείς την κενολογία, τη στρεψοδικία και τη σαχλαμάρα του πολιτικαντισμού; Στην αρχή αποκοιμιέται, μετά παραδίνεται και εγκαταλείπει αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στους ατσίδες και παρακοιμώμενους της εξουσίας. Έξω από αυτόν τον προστατευμένο πολιτικό βιότοπο, βρίσκονταν εγκαταλελειμμένοι ευσυνείδητοι και αξιοπρεπείς πολίτες που δεν έμπαιναν σε διαδικασίες συναλλαγών, νέοι και άνεργοι που προσπαθούσαν μάταια να βρουν μια ευκαιρία, εργαζόμενοι που έκαναν υπομονετικά το καθήκον τους, συνολικά τα αδύναμα θύματα της όλης κατάστασης.

Και όχι μόνο μας έφερε το πολιτικό σύστημα ως εδώ, αλλά ακόμη και σήμερα, μετά την καταστροφή και τόσες ταλαιπωρίες, μετά από τόσες αναλύσεις, «μετάνοιες» και θεατρικές αυτομαστιγώσεις, δεν αφήνει να προχωρήσουμε μπροστά. Έχουν γίνει πολλές προτάσεις αλλαγών από φορείς και εμπειρογνώμονες, από ακαδημαϊκούς, από διεθνείς οργανισμούς και από συμμάχους, αλλά δεν προχωράει κατά βάση τίποτε ακόμη κι όταν ψηφίζονται νόμοι. Γιατί; Διότι προστατεύονται πάλι τα ίδια συμφέροντα, στις τράπεζες, στα μίντια, στην οικονομία, στις υπηρεσίες, στις επαγγελματικές ενώσεις, στο συνδικαλισμό.

Γυρίζουμε γύρω-γύρω από τις παλαιές συνήθειες: τα κόμματα μοιράζονται τα ιμάτια (ή τα κουρέλια) του κράτους με συστήματα που επινοούν (βλ. 4-2-1), διορίζουν τους συγγενείς τους, τους διαδρομιστές και τους παρατρεχάμενους ακόμη και τους πολιτικούς τους αντιπάλους για να τους εξουδετερώσουν. Φορολογούν ασύστολα μόνο αυτούς που μεταχειρίζονται ως θύματα. Μετέχουν σ’ ένα παζάρι συναλλαγών με βουλευτές που παίρνουν μεταγραφή για να «εξαγνιστούν» αλλά κυρίως για να μείνουν στο επάγγελμα, καθώς δεν διανοούνται τη ζωή τους έξω από αυτό, δεν ξέρουν αλλιώς πώς να ζήσουν.

Το πολιτικό μας σύστημα, στην κυβέρνηση και τη θορυβώδη, υποκριτική και καθηλωμένη στο χθες αντιπολίτευση, αρνείται πεισματικά να δώσει ευκαιρίες σε αυτούς που είναι αποκλεισμένοι από τη δημόσια και οικονομική ζωή, δεν δίνει ίσες ευκαιρίες σε όλους. Πασχίζει με κάθε τρόπο να διατηρήσει τα «κεκτημένα» ορισμένων εις βάρος των πολλών νοθεύοντας τη δημοκρατία και παραβιάζοντας δικαιώματα.

Αυτό το πολιτικό σύστημα πρέπει να αποδοκιμαστεί και να ηττηθεί. Πρέπει να δημιουργηθούν νέα κόμματα που θα ...

Βάσω Κιντή: Δεν έχει μόνο η απραξία συνέπειες αλλά και μια βεβιασμένη πράξη που [...] "καίει" πρόσωπα και προοπτικές

"Ο σοσιαλισμός ήταν όπου πήγαινε ο Ανδρέας. 

 Το σωστό είναι όπου δείχνουν οι 58."

Ό,τι αγαπούν οι 58

της Βάσως Κιντή*

Ξέρω ότι η φράση του Γκράουτσο Μαρξ «Αυτές είναι οι αρχές μου, κι αν δεν σας αρέσουν, έχω κι άλλες» έχει χρησιμοποιηθεί πολύ τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας στη δίνη που ζούμε. Τη σκέφτηκα όμως πάλι καθώς διάβαζα το τελευταίο από τα κείμενα του φίλου Αχιλλέα Γραβάνη, ενός από τους 58, σχετικά με την αναμόρφωση της κεντροαριστεράς. Στο κείμενό του με τίτλο «Φρέσκα κεντροαριστερά μυαλά» στην Athens Voice (27/12/13) γράφει:

«Η αρχική προσπάθεια της Πρωτοβουλίας των 58 ήταν το μπόλιασμα με φρέσκα μυαλά των δύο κομμάτων της Κεντροαριστεράς, με τη δημιουργία μίας «πολιτικής διεπιφάνειας» συνεργασίας και πολιτικής συμπόρευσης των κομμάτων, κινήσεων και ανένταχτων πολιτών του χώρου. […] Η Πρωτοβουλία των 58 αντιμετωπίζει πλέον το δίλημμα της αναθεώρησης της μορφής της πολιτικής της παρέμβασης. Πιο ρεαλιστική και πολιτικά αποτελεσματική κίνηση δείχνει πλέον η αναστροφή της φοράς πολιτικής μετακίνησης: αντί το φρέσκο να μπολιάσει το παλιό, ίσως είναι πολιτικά προτιμότερο το ποιοτικό παλιό να εμπλουτίσει με εμπειρία το φρέσκο με την δημιουργία μιας νέας Προοδευτικής Δημοκρατικής Παράταξης.»

Αφού επί τόσους μήνες κατακεραύνωναν όποιον τολμούσε να εκφράσει επιφυλάξεις για τη γραμμή τους που επιχειρούσε, υπό τη σκέπη μια Ελιάς, να στηρίξει το παλιό μπολιάζοντάς το με το νέο, έρχονται σήμερα, μετά τη σύγκρουση με την πραγματικότητα, να πουν με μεγάλη άνεση ότι αυτό δεν δούλεψε και πλέον αναθεωρούν, τώρα χρειάζεται το νέο με ψήγματα από το παλιό, το «ποιοτικό παλιό». Και πάλι με την ίδια βεβαιότητα της ευθυκρισίας τους. 

Τότε έλεγαν α και ήταν σωστό, τώρα λένε ω και έχουν πάλι δίκιο είτε πρόκειται για τον δρόμο που πρέπει να ακολουθηθεί είτε για την εξακρίβωση της ποιότητας του πολιτικού προσωπικού. Παλαιά χρειαζόταν ένας «υπερβατικός Βενιζέλος» (Τα Νέα 29/07/13) τώρα χρειάζονται φρέσκα μυαλά.

Από το δίλημμα του πλατωνικού Ευθύφρονα (είναι κάτι όσιο επειδή το αγαπούν οι θεοί ή το αγαπούν οι θεοί επειδή είναι όσιο) επιλέγουν το πρώτο σκέλος: κάτι είναι όσιο επειδή το αγαπούν οι θεοί, δηλαδή κατ’ αναλογίαν, η σωστή γραμμή είναι αυτή που αγαπούν κάθε φορά οι 58. Ή στο πιο εύθυμο, να θυμηθούμε τη γελοιογραφία του Ιωάννου με τον Ανδρέα Παπανδρέου να κρατά ο ίδιος καθώς βαδίζει την ταμπέλα που δείχνει τον δρόμο προς τον σοσιαλισμό. 

Ο σοσιαλισμός ήταν όπου πήγαινε ο Ανδρέας. 

Το σωστό είναι όπου δείχνουν οι 58.

*Δημοσιεύτηκε στην Μεταρρύθμιση - ακολούθησαν σχόλια (θα τα βρείτε εδώ) και εκ νέου απάντηση της Β. Κιντή την οποία επίσης δημοσιεύουμε

Απαντήσεις
Βάσω Κιντή

Οι ‘58’ είναι ένα όνομα που αναφέρεται σε ένα πλήθος προσώπων και ομάδων. Οι επιμέρους απόψεις ασφαλώς δεν αποτελούν επίσημη εκπροσώπηση κάποιου συγκροτημένου φορέα αλλά συνθέτουν το πρόσωπο και τη φωνή αυτής της συλλογικής πρωτοβουλίας όπως εκδηλώνεται στον δημόσιο χώρο από τη στιγμή της ...

Μάχες οπισθοφυλακής στα ΑΕΙ

της Βάσως Κιντή*

Ως γνωστόν, ο νέος νόμος για τα Πανεπιστήμια επεχείρησε να εισαγάγει μία σειρά μεταρρυθμίσεων ώστε να πάψουν τα ελληνικά ΑΕΙ να αποτελούν - διεθνής εξαίρεση - χώρους αυτοδιοικούμενης συναλλαγής και ασυδοσίας. 

Οκτώ μήνες μετά την ψήφισή του τίποτε από αυτά δεν έχει προχωρήσει. 

Γιατί; 

Διότι πολλές από αυτές τις ρυθμίσεις προϋποθέτουν την υιοθέτηση ενός εσωτερικού κανονισμού για τα Ιδρύματα, η έγκριση του οποίου προϋποθέτει την εκλογή των πρώτων Συμβουλίων. Ως γνωστόν η εκλογή αυτών των Συμβουλίων παρεμποδίστηκε από θλιβερές μειοψηφίες φοιτητών και καθηγητών υπό την ανοχή (τουλάχιστον) σχεδόν όλων των Πρυτανικών Αρχών οι οποίες αντιτάχθηκαν με σφοδρότητα και ακραία συντεχνιακό πνεύμα στην εφαρμογή του νόμου.

Υποστηρίχθηκε τις μέρες αυτές από τον υπουργό Παιδείας ότι "η Πολιτεία δεν μπορεί να εκβιάζει τα Πανεπιστήμια και να τα απειλεί, για να εφαρμοστεί ένας νόμος". 

Δεν καταλαβαίνω πού βρίσκεται ο εκβιασμός. 

Τα Πανεπιστήμια οφείλουν να εφαρμόζουν τους νόμους που ψηφίζει γι' αυτά η ελληνική Βουλή. Δεν αποτελούν αυτόνομο κράτος εντός της ελληνικής επικράτειας. Η Πολιτεία στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν εκβιάζει, αμύνεται.

Διαβάζω επίσης ότι ο υπουργός Παιδείας σε συνεντεύξεις του είπε ότι για την αποτυχία στην εφαρμογή του νόμου δεν φταίνε οι πρυτάνεις, αφού δεν εξουσιοδοτήθηκαν εκείνοι γι' αυτό, αλλά κάποιοι που ορίστηκαν απ' έξω να μετέχουν στις εφορευτικές επιτροπές που δημιουργήθηκαν. 

Η δήλωση αυτή δεν λέει με σαφήνεια πώς έχουν τα πράγματα. 

Ο νόμος αναθέτει στους πρυτάνεις να υπογράψουν τη διαπιστωτική πράξη για τη συγκρότηση των εφορευτικών επιτροπών που θα διεξαγάγουν τις εκλογές. Οι περισσότεροι πρυτάνεις, επειδή αντιτίθενται στον νόμο, αρνήθηκαν να το πράξουν και ενεργοποιήθηκε πρόβλεψη του ίδιου του νόμου που αναθέτει στον υπουργό Παιδείας να εκδώσει αυτός τη διαπιστωτική πράξη συγκρότησης των επιτροπών. 

Ο υπουργός Παιδείας δεν ορίζει αυθαίρετα τα μέλη των εφορευτικών επιτροπών αλλά είναι υποχρεωμένος να κάνει ό,τι θα έκανε και ο πρύτανης εάν εφάρμοζε τον νόμο: να ορίσει ως μέλη πρώην εκλεγμένους πρυτάνεις και αντιπρυτάνεις και, σε περίπτωση που αυτοί αρνηθούν, τους αρχαιότερους των καθηγητών του Ιδρύματος. 

Ο κ. Μπαμπινιώτης θα πρέπει να το γνωρίζει αυτό αφού, παρότι πρώην πρύτανης, αρνήθηκε να μετάσχει στην εφορευτική επιτροπή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Και η Αριστερά του ευρώ;

 Ο Φώτης Κουβέλης και η μη συμμετοχή του στην κυβέρνηση Παπαδήμου

της Βάσως Κιντή*

Σε συνέντευξή του στο «Βήμα» της 7/1/2012 ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης αποκαλύπτει για πρώτη φορά ότι ο Πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος τού τηλεφώνησε «όταν είχε επέλθει η συμφωνία στο πρόσωπό του» και ρώτησε αν αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο συμμετοχής της Δημοκρατικής Αριστεράς στην κυβέρνηση.
Δεν ενδιαφέρει ίσως πολλούς ότι η πληροφορία αυτή απεκρύβη από τα μέλη της ΚΕ. 

Άλλωστε η αρνητική στάση του κόμματος απέναντι στη σχεδιαζόμενη κυβέρνηση συνεργασίας (για πιθανή συμμετοχή ή έμμεση στήριξη) προδιαγράφτηκε από νωρίς με δηλώσεις στελεχών και αποφασίστηκε εσπευσμένα από αναρμόδια όργανα ώστε να βρεθεί το κόμμα προ τετελεσμένων γεγονότων και να αποκλειστεί η πιθανότητα μιας άλλης απόφασης. 

Γνωρίζουν όλοι πλέον, πλην ίσως των αφελών ή των ρομαντικών, ότι οι αντιδημοκρατικές πρακτικές είναι συνυφασμένες με τα αρχηγικά κόμματα της ελληνικής πολιτικής ζωής, ακόμη δυστυχώς και της Αριστεράς.
Ενδιαφέρουν, ωστόσο, πολλούς η διακυβέρνηση της χώρας ειδικά αυτή την κρίσιμη περίοδο και η στάση των κομμάτων απέναντι σ' αυτήν. 

Τα λεγόμενα κόμματα εξουσίας ενδιαφέρονται ακριβώς για την εξουσία, δηλαδή να την έχουν ώστε κυρίως να τη λυμαίνονται, όπως έκαναν, με ελάχιστα ίσως διαλείμματα, τα χρόνια που κυβερνούσαν. 

Τα κόμματα της Αριστεράς τι κάνουν; 

Δεν συζητώ το ΚΚΕ που ονειρεύεται να κυριεύσει τα Χειμερινά Ανάκτορα τη Δευτέρα Παρουσία και προετοιμάζει αγωνιστικά τον λαό ή τον ΣΥΡΙΖΑ που θέλει μόνο να διαμαρτύρεται. Στο κάτω κάτω τα κόμματα αυτά ενδιαφέρονται να προστατεύουν ορισμένες κατηγορίες του πληθυσμού (π.χ., τους εργαζόμενους στη ΔΕΗ και όχι τους ανέργους, τους δημοσίους υπαλλήλους και όχι τους εργαζομένους στις επιχειρήσεις τους) και δεν ενδιαφέρονται για το γενικό δημόσιο συμφέρον. Δεν τους νοιάζει ποιο κόμμα θα είναι στην κυβέρνηση, αν θα πτωχεύσει η χώρα ρημάζοντας πρωτίστως αυτούς για τους οποίους λένε ότι κόπτονται.

Τι συμβαίνει όμως με τη λεγόμενη υπεύθυνη Αριστερά που υποστηρίζει ότι δεν την αφήνει αδιάφορη η διακυβέρνηση της χώρας; 

Πολίτες βουβοί και οργισµένοι ψάχνουν

της Βάσως Κιντή*

Εκεί που η πολιτική µας ζωή ήταν επί δεκαετίες καθηλωµένη µε κόµµατα-απολιθώµατα που άλλαζαν αργά-αργά και σταθερά για να προφυλάξουν όσο πιο προσεκτικά γίνεται τους αρτηριοσκληρωτικούς µηχανισµούς που έχτιζαν επί µακρόν µε ποικίλες εξαρτήσεις και συναλλαγές, ξαφνικά, σε ένα τοπίο κρίσης και µεγάλης ρευστότητας, τα πράγµατα έχουν αρχίσει να σαλεύουν. Η κινητικότητα εµφανίζεται κυρίως στον χώρο του ΠΑΣΟΚ. Αβεβαιότητα, σύγχυση, σπασµωδικές κινήσεις και προσωπικές στρατηγικές.

Τα άλλα κόµµατα προσποιούνται ότι δεν έχει αλλάξει τίποτε. ∆ιατηρούν ακόµη µια επίφαση συντεταγµένης παρουσίας και ακολουθούν, µε τις επί µέρους αποχρώσεις τους, τη γνωστή σε αυτά πολιτική της καταγγελίας, της διγλωσσίας, του λαϊκισµού, της κούφιας ρητορείας, ως συγκολλητική ουσία ενός ανερµάτιστου µπουλουκιού. Με την εξαίρεση του ΠΑΣΟΚ, το τοπίο µοιάζει σχεδόν τακτοποιηµένο.

Ωστόσο η αποσταθεροποίηση και η ρευστότητα έρχονται από πιο βαθιά, εκεί όπου είχαν εγκαταλειφθεί οι πολίτες, για να αλωνίζουν ασύδοτα στην επιφάνεια οι πολιτευτές µε τους συµπαραστάτες και τους πελάτες τους. 

Υπάρχει µια βουβή, συγκρατηµένη οργή, πολύ πιο δυνατή από τις κραυγές και µούντζες των «Αγανακτισµένων». 

Είναι αυτή ακριβώς που ταρακουνά, προς το παρόν, και απειλεί να γκρεµίσει το πολιτικό σύστηµα. Πώς εκφράζεται αυτή η βουβή οργή που δείχνει µε στιβαρή εγκαρτέρηση την αποφασιστικότητά της; 

Βάσω Κιντή: Γιατί έφυγα από τη Δημοκρατική Αριστερά

Διάλεξα για εισαγωγικό σχόλιο στο κείμενο της Βάσως Κιντή μια σημειολογική παρατήρηση με θέμα την αφίσα του συνεδρίου (ιδρυτικού) της ΔΗΜ.ΑΡ. Απεικονίζει τον Φώτη Κουβέλη ως προαποφασισμένο σήμα κατατεθέν ενός κόμματος, που σε λίγες ημέρες θα έκανε το πρώτο του συνέδριο και θα εξέλεγε ηγεσία και πρόεδρο, αν όλα πήγαιναν καλά... Όλα φυσικά πήγαν καλά, ανθυποψήφιος δεν υπήρξε στον Φ.Κ., και τα ποσοστά εκλογής του θα τα ζήλευε και ο ...Τσαουσέσκου. Παράλληλα ο μηχανισμός γύρω από τον πρόεδρο εξασφάλισε την εκλογή του με την κυκλοφορία  δέκα περίπου λιστών ταυτόχρονα, με οκτώ άτομα η κάθε μία, κόλπο παλαιοκομματικό που στην θεωρία των κομματικών παιγνίων, έχει το όνομα "μπίνγκο" ή "πως να πάρεις την πλειοψηφία με το ένα τέταρτο των συνέδρων"... Τα μέλη, αιφνιδιάστηκαν από την αφίσα, που υπονοούσε αυτοκαθορισμό της ηγεσίας και υπερεξουσίες του προκατ προέδρου αλλά αντέδρασαν χλιαρά και με αυτοσυγκράτηση για να μην "χαλάσουν το κλίμα" και φανούν γκρινιάρηδες με το καλημέρα. Η αφίσα όμως υπήρξε συμβολική. Αυτό που ακολούθησε -και ολοκληρώθηκε στην τελευταία δραματική συνεδρίαση της ΚΕ της ΔΗΜΑΡ για την καταψήφιση Παπαδήμου- ήταν η εφαρμογή μιας, στην πράξη,"προεδρικής δημοκρατίας" με τον ΦΚ επικεφαλής. Το σοκ, που προανήγγειλε η αφίσα, αλλά κανείς δεν ήθελε να πιστέψει ανάμεσα στους τόσους καλοπροαίρετους και εθελοντές του νέου εγχειρήματος, ήταν γεγονός. (ΑΣ)

Γιατί έφυγα από τη Δημοκρατική Αριστερά; Διαφώνησα σε αρκετές περιπτώσεις με αποφάσεις της ΔΑ, όπως παλαιότερα με την καταψήφιση του νομοσχεδίου για την Ανώτατη Εκπαίδευση και τελευταία με την απόφαση να μην δοθεί ψήφος ανοχής στην κυβέρνηση συνεργασίας. Ωστόσο, η απλή διαφωνία, ακόμη και επαναλαμβανόμενη, δεν είναι λόγος για να φύγει κανείς από ένα κόμμα όταν μάλιστα συμμετείχε και συνέβαλε στην ίδρυσή του. Δεν μπορεί ένα κόμμα, ειδικά αν λειτουργεί δημοκρατικά, να βρίσκεται διαρκώς σε συμφωνία με τις απόψεις κάποιων εκ των μελών του. Οπότε το πιο εύλογο θα ήταν να διατηρήσω τις διαφωνίες μου ως μειοψηφία και να προσπαθήσω να πείσω την πλειοψηφία των μελών για την ορθότητά τους. Γιατί όμως δεν το έκανα αυτό; Γιατί αποχώρησα; Για τρεις λόγους:

1. Διότι οι στιγμές είναι πολύ κρίσιμες για τη χώρα και τη ζωή όλων μας. Η ΔΑ δεν ιδρύθηκε για να επαγγελθεί τη σοσιαλιστική επανάσταση (υπάρχουν άλλα κόμματα γι’ αυτό) αλλά για να συμβάλει στην ανασυγκρότηση της χώρας. Ιδρύθηκε για να υποστηρίξει, με την τόλμη και την ευθύνη που έλειπαν από τα άλλα κόμματα, τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που θα κάνουν τη ζωή μας καλύτερη σήμερα και όχι σε ένα απώτατο και αόρατο μέλλον. Εντούτοις, όλο αυτό το κρίσιμο διάστημα, ενώ χρησιμοποιούσε τη ρητορική της μεταρρύθμισης και της υπευθυνότητας, αντιτάχθηκε σε κάθε σοβαρή μεταρρύθμιση, επαναλαμβάνοντας τα γνωστά στερεότυπα της μεταπολίτευσης και συμπλέοντας ακριβώς, αλλά πιο ήπια, με τις δυνάμεις που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία. Με την κατάρρευση επί θύραις, αντί να προσπαθεί να αναλάβει πρωτοβουλίες για να διασφαλιστεί η σωτηρία της χώρας και ο ευρωπαϊκός της προσανατολισμός, είχε το βλέμμα στραμμένο στις εκλογές και στα ποσοστά της. Γι’ αυτό συνήθως σχολίαζε με στρογγυλεμένο λόγο τις εξελίξεις ώστε να μην αναλαμβάνει το κόστος συγκεκριμένων επιλογών. Η πολιτική δηλαδή του κόμματος αναιρούσε, κατά τη γνώμη μου, τον ίδιο τον λόγο της ίδρυσής του.

2. Διότι δεν είμαι επαγγελματίας πολιτικός. Οι επαγγελματίες πολιτικοί μένουν στο κόμμα τους σχεδόν ό,τι κι αν συμβεί επειδή καθένας τους αναλαμβάνει έναν ρόλο. Εγώ όμως συμμετείχα στη ΔΑ γιατί ήθελα να βοηθήσω να γίνουν στη χώρα συγκεκριμένες αλλαγές. Όταν αυτές οι αλλαγές, που είναι αυτή την περίοδο τόσο ζωτικής σημασίας, τίθενται στο περιθώριο εν ονόματι άλλων, όχι σοβαρών κατά τη γνώμη μου, σκοπιμοτήτων, παραβιάζεται το ιδρυτικό συμβόλαιο της πολιτικής μου συμμετοχής καθώς δεν τίθεται ζήτημα κάποιας άλλης συμφωνίας, π.χ., σε έναν απώτατο στόχο. Είμαστε μετά το ’89.

3. Διότι, όπως εξηγώ στην επιστολή παραίτησής μου, η εσωτερική ζωή του κόμματος έχει προσλάβει χαρακτηριστικά που δεν επιτρέπουν την ανταλλαγή και τη σύνθεση των απόψεων. Δεν υπάρχουν οι όροι για να μπορέσει κανείς να συζητήσει και να πείσει. Η διαφωνία περιθωριοποιείται και συναντά ένα τείχος προειλημμένων αποφάσεων.

Η ΔΑ συγκεντρώνει ανθρώπους ανιδιοτελείς που νοιάζονται για τον τόπο τους και την αριστερά. Φοβάμαι όμως πως οι προσδοκίες πολλών από αυτούς ματαιώνονται.

*Η Βάσω Κιντή είναι Αν. καθηγήτρια φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αθηνών

Το κείμενο της παραίτησης:

Πέρα από τον χυλό της παραλυσίας

...μετά την πρόωρη συνταξιοδότηση ( λόγω των μέτρων μείωσης του Δημοσίου )

της Βάσως Κιντή*

Θαυµάζω και σέβοµαι το επάγγελµα του πολιτικού. Ένας πολιτικός πρέπει να έχει πειθώ, να µπορεί να συνθέτει, να συγκρούεται, να δρα συλλογικά, να παίρνει πρωτοβουλίες, να κατευθύνει, να συνεγείρει, να εξηγεί, να εµπνέει εµπιστοσύνη, να έχει αίσθηση της συγκυρίας, να είναι τολµηρός, αποφασιστικός, προσηνής, να µπορεί να κινείται σε κάθε περιβάλλον, τοπικό και διεθνές, λαϊκό και λόγιο, πλούσιο και φτωχό. Πρέπει να ενηµερώνεται, να είναι σε θέση να κρίνει και να σχηµατίζει άποψη, να επιλέγει συνεργάτες, να µελετά. Πολλές και σύνθετες ικανότητες, πολλά ταλέντα! 

Τι απ’ όλα αυτά διαθέτει σήµερα το πολιτικό προσωπικό στη χώρα µας;

Ζητείται κοινωνία πολιτών... όχι υπηκόων και κολλητών

"Ακόμη και σήμερα εκτιμώ ότι υπάρχουν κοινωνικές δυνάμεις που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα και ίσως είναι και ανάμεσα στους υπόλοιπους διαδηλωτές που υπερασπίζονται τους πενιχρούς μισθούς τους και τις πενιχρές συντάξεις τους." Κώστας Χαϊνάς-Σκέψεις

Δείτε σχετικά την παρακάτω ανακοίνωση: είναι αλήθεια;

Kαταγγελία τριών εργαζομένων για το εργασιακό καθεστώς στον ραδιοσταθμό "105,5 στο Κόκκινο" του Συν

"Μπορεί το ΕΣΡ να ετοιμάζεται να δώσει άδεια στο Κόκκινο, στο ραδιόφωνο του Συνασπισμού, αλλά τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά εδώ στο σταθμό. Γι’ αυτό κι εμείς, που εργαζόμαστε στο Κόκκινο και παραμένουμε αριστεροί, κρίναμε σκόπιμο να κάνουμε γνωστά μερικά πράγματα στον κόσμο της αριστεράς, γιατί φοβόμαστε ότι έτσι όπως πάνε τα πράγματα, όχι μόνο θα χάσουμε τη δουλειά μας, αλλά και θα εξουδετερωθεί τελείως ένα ραδιόφωνο, που θα μπορούσε να αποδειχτεί φάρος για τους αριστερούς και για όλους τους εργαζόμενους σ’ αυτές τις σκοτεινές και τρικυμισμένες εποχές.

•Πριν ενάμιση χρόνο ο Τσίπρας αντικατέστησε τον διευθυντή Θανάση Καρτερό, ΚΚΕ προερχόμενο από τον Περισσό και με ΚΚΕ νοοτροπία, έμπιστο του Αλαβάνου, με τον δικό του Γιώργο Ανανδρανιστάκη, ο οποίος ανέλαβε να μεταμορφώσει τον σταθμό σε κινηματικό και να τον οδηγήσει σε πιο αριστερή γραμμή και είπαμε ότι θα αλλάξει κάτι προς το καλύτερο. Πλην όμως, όπως αποδείχτηκε, το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να μετατρέψουν το σταθμό σε αντίγραφο του 902, πιστό στη γραμμή του Τσίπρα και της ομάδας του, με αποτέλεσμα σήμερα να υπάρχει μεγάλη αγανάκτηση και στο κόμμα, αλλά και ανάμεσα στους εργαζόμενους. Και ο διευθυντής Ανανδρανιστάκης, που στην αρχή πήγε να μας δείξει ένα δημοκρατικό πρόσωπο, αμφισβητείται όλο και πιο σοβαρά από το προσωπικό γιατί έχει μετατρέψει το σταθμό σε ντουντούκα, λογοκρίνει αδίσταχτα δημοσιογράφους , προωθεί τους ημέτερους, είναι αλλοπρόσαλλος και δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του, μιλάει άσχημα, απειλεί εργαζόμενους, έχει δημιουργήσει αυλή, και ξεπερνάει κάθε όριο όταν πρόκειται για τη γραμμή Τσίπρα. Ακόμα και απειλές απόλυσης εκτοξεύει, ενώ ετοιμάζει και απολύσεις (συζητιούνται διάφορα ονόματα) για όσους υποτίθεται ότι αμφισβητούν τον πρόεδρο του Συν, την ίδια στιγμή που οι εσωκομματικοί αντίπαλοιτου Τσίπρα, όπως ο Λαφαζάνης, ο Στρατούλης κλπ, είναι κομμένοι από το ραδιόφωνο, ή βγαίνουν με το σταγονόμετρο και το όνομα Αλαβάνος προκαλεί μέσα στο Κόκκινο πυρετό. Με όλα αυτά έφτασε να ακούγεται ότι ο πρόεδρος του ΔΣ της εταιρίας που ελέγχει το Κόκκινο, ο Αριστείδης Μανωλάκος, θέτει ζήτημα αντικατάστασης του Ανανδρανιστάκη και μακάρι να το θέσει και ναγίνει αποδεκτό, εκεί που έχουμε φτάσει. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά, για να καταλάβουν όλοι όχι μόνο τι γίνεται αυτή τη στιγμή στο Κόκκινο, αλλά και τι γίνεται στο Συνασπισμό.

•Τα οικονομικά του Κόκκινου πάνε από το κακό στο χειρότερο. Ο Ανανδρανιστάκης προσέλαβε διάφορους φίλους του και υποστηριχτές του Τσίπρα (Αγρολάμπος, Παπαδημητρίου, Καραγιώργος, Ανδρουλιδάκης κλπ), έδωσε αυξήσεις σε άλλους (Ελληνιάδης, Αναστασόπουλος κλπ), δεν έδωσε καμιά σημασία στα έσοδα, τα οποία είναι σε τραγική κατάσταση και το αποτέλεσμα είναι ο σταθμός να έχει αυτή τη στιγμή έξοδα γύρω στις 90.000 ευρώ το μήνα (!!) και έσοδα γύρω στις 10.000. Κοστίζει δηλαδή στο κόμμα-εργοδότη 1.000.000 (ένα εκατομμύριο!) ευρώ το χρόνο και πολλαπλασιάζονται οι φήμες ότι υπάρχει σοβαρό θέμα επιβίωσής του. Υπάρχουν μεγάλες καθυστερήσεις στις πληρωμές μας, έχουμε μπει ήδη ένα μήνα μέσα, δεν πληρώνονται τα ταμεία και γενικώς έχει δημιουργηθεί μια κατάσταση που κάνει τους εργαζόμενους να τρέμουν για τη δουλειά τους. Καλοπληρωμένος όμως και αμετακίνητος στην καρέκλα του παραμένει ο διαφημιστής του σταθμού Μονιάκης, που κανείς δεν τον κουνάει, γιατί εγκαίρως έγινε οπαδός της νέας κατάστασης στο κόμμα, ενώ δεν είναι καν αριστερός!!! Το ωραίο είναι ότι και άλλοι ευνοούμενοι του Τσίπρα και του Ανανδρανιστάκη, όχι μόνο πήραν αυξήσεις και πόστα στο σταθμό, αλλά έχουν δεύτερες και τρίτες δουλειές, ενώ ο πολύς κόσμος του σταθμού αγωνιά να τα βγάλει πέρα με ένα μεροκάματο. Ο Τσέκερης πληρώνεται αδρά και από τη Βουλή, όπου τον έχει αποσπάσει ο Τσίπρας, ο Ανδρουλιδκάκης από τη ΒΗΜΑ, ο Καραγιώργος από την Ελευθεροτυπία, όπως κι ο Αγρολάμπος, ο Βέκιος είναι επιχειρηματίας, ο Φράγκος πληρώνεται από το δημόσιο για να κάθεται. Αλλά για όλα αυτά περισσότερα παρακάτω, απλώς θέλαμε να σημειώσουμε εδώ ότι αυτά τα στηρίγματα του Τσίπρα κάνουν τη δουλειά του με το αζημίωτο…

•Από άποψη ακροαματικότητας ο σταθμός πάει από το κακό στο χειρότερο. Παρά το γεγονός ότι προσπαθεί να συνδυάσει την προσωπολατρία του Τσίπρα με άνοιγμα στους ανανεωτικούς, πολλοί αριστεροί του γυρίζουν την πλάτη, έτσι που να έχει μείνει κολλημένος στο 1% με τάσεις παραπέρα πτώσης. Αντί για σταθμός της αριστεράς έχει καταντήσει σταθμός του Τσίπρα, ούτε καν του Συν και για το ΣΥΡΙΖΑ ούτε λόγος. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να πολλαπλασιάζονται οι φόβοι για το μέλλον του και για το μέλλον των εργαζομένων.

•Ο διευθυντής προγράμματος Βαγγέλης Βέκιος, άνθρωπος του Καρτερού, τον οποίο πούλησε όταν τα πράγματα άλλαξαν, αποτελεί μια από τις μεγάλες πέτρες του σκανδάλου. Πληρώνεται αδρά (λένε για τρία χιλιάρικα το μήνα), πηγαίνει στη δουλειά το μεσημέρι, δουλεύει ελάχιστες ώρες και τον τελευταίο καιρό είναι (απίστευτο αλλά αληθινό!) απασχολημένος με τη δική του επιχείρηση, ένα «λαϊβάδικο» ονόματι Μύγα, που άνοιξε πολύ κοντά στο σταθμό. Αυτό έχει προκαλέσει φυσικά πολλά αρνητικά σχόλια, και αγανάκτηση, ανάμεσα στους εργαζόμενους, που βλέπουν το διευθυντή προγράμματος να δουλεύει ελάχιστα και να πληρώνεται πολύ καλύτερα απ’ όλους, ενώ βλέπουν επίσης ότι εκμεταλλεύεται το σταθμό για να κάνει δημόσιες σχέσεις και να στηρίζει τη δική του επιχείρηση. Επίσης ο Βέκιος είναι αντικείμενο πολλών σχολίων και κουτσομπολιών, γιατί εκμεταλλεύεται της θέση του για να έχει και άλλου είδους «επιτυχίες». Να σημειωθεί, τέλος, ότιαπό την εποχή του Καρτερού ακόμα, ο οποίος προσέλαβε τον Βέκιο ως έμπιστό του και ως γνώστη του ραδιοφώνου, είχε μπει από διάφορες μεριές θέμα απομάκρυνσής του, για λόγους ασυνέπειας και τεμπελιάς, πλην όμως αυτό σκόνταψε στη στενή φιλική σχέση του Βέκιου με τον Τσίπρα και ο διευθυντής προγράμματος έχει αποκτήσει, όπως φαίνεται, ασυλία. Χαρακτηριστικό: Ο Τσίπρας γιόρτασε πριν λίγες εβδομάδες την ονομαστική του εορτή που αλλού; ΣΤΗ ΜΥΓΑ του Βέκιου!! Καταλάβατε;

•Άλλο χαρακτηριστικό μιας κατάστασης, που μόνο νοσηρή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί: Ο εκπρόσωπος των εργαζομένων, άνθρωπος του Ανανδρανιστάκη και του Τσίπρα, Αντώνης Φράγκος, είναι καθηγητής φυσικής στη μέση εκπαίδευση, αποσπασμένος από το κόμμα, ο οποίος απολαμβάνει το σκανδαλώδες καθεστώς όλων των κομματικών αποσπασμένων, από τη μια δηλαδή να μη δουλεύει και από την άλλη να παίρνει ως αποσπασμένος 700 ευρώ το μήνα περισσότερα από τους συναδέλφους του, που μοχθούν στα σχολεία. Ο Φράγκος όμως ούτε στο Κόκκινο έχει κάποια σημαντική παρουσία, τη βγάζει καθαρή με μια εκπομπή το σαββατοκύριακο, για την οποία το ελληνικό δημόσιο τον πληρώνει δυο χιλιάρικα το μήνα. Και είναι και εκπρόσωπος των εργαζομένων στο ΔΣ της εταιρίας που έκανε ο Τσίπρας για να ελέγξει τα ΜΜΕ του κόμματος!!

•Ο Ανανδρανιστάκης, ο έμπιστος διευθυντής του Τσίπρα, όχι μόνο τα ανέχεται όλα αυτά, αλλά ανέχεται και καθημερινές παρεμβάσεις στο σταθμό από τον Τσίπρα και τους ανθρώπους του, που τον έχουν σήκω-σήκω, κάτσε-κάτσε. Ανέκδοτο έχει γίνει, γιατί κάθε φορά που κάνουν μια παρατήρηση από την Κουμουνδούρου στον Ανανδρανιστάκη, αυτός τα βάζει με κάποιος δημοσιογράφους. Μέσα στο ραδιόφωνο, πραγματικός προϊστάμενος του διευθυντή θεωρείται ο Άγγελος Τσέκερης, που δηλώνει λογογράφος και φίλος παλιός του Τσίπρα και ο οποίος αμείβεται για τις καλές του υπηρεσίες, παίρνοντας ένα μισθό από το Κόκκινο για την εκπομπή του,αλλά και άλλον ένα μισθό από τη Βουλή, όπου τον έχει αποσπάσει ο πρόεδρος του ΣΥΝ!

•Ένα δεν ανέχεται ο Ανανδρανιστάκης: να αμφισβητείται ο Τσίπρας, που τον ανέδειξε στη θέση του διευθυντή, στην οποία τον στηρίζουν όλοι οι ευνοημένοι, όπως ο Φράγκος, ο Βέκιος και οι άλλοι παράγοντες του Κόκκινου. Πολλές φορές οι φωνές του διευθυντή μας ακούγονται μέχρι τη Σαρρή, το δρόμο που βρίσκεται ο σταθμός, ενώ πριν λίγες μέρες απαγόρευσε, με το έτσι θέλω, στην Ευγενία Λουπάκη, που έχει εκπομπή στο σταθμό, να κάνει μια συνέντευξη που είχε κλείσει με τον Αλέκο Αλαβάνο. Κι όχι μόνο απαγόρευσε τη συνέντευξη, αλλά και μίλησε τόσο άσχημα στη Λουπάκη, που τη θεωρεί άνθρωπο του Αλαβάνου και που την αποκάλεσε φερέφωνο και την κατηγόρησε ότι υπονομεύει το σταθμό, ώστε να υποχρεώσει ακόμα και την Τσιπρόφιλη εκπρόσωπο μας Μιχαλοπούλου να κάνει, όπως μαθεύτηκε, διάβημα ότι δεν μπορεί να μιλάει και να συμπεριφέρεται έτσι. Αντί για απάντηση όμως ο Ανανδρανιστάκης ανακοίνωσε ότι παρέπεμψε το θέμα της απαγορευμένης συνέντευξης Αλαβάνου στο ΔΣ της εταιρίας, με το αίτημα της απόλυσης της δημοσιογράφου. Παρόμοια συμπεριφορά είχε παλιότερα με τη νεαρή δημοσιογράφο Μαρία Λούκα, την οποία επιχείρησε να απομακρύνει από το σταθμό διότι ανήκει στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άρα είναι εχθρικά διακείμενη στο Συν όπως της είπε και αναγκάστηκε να υποχωρήσει μόνο μετά από παρέμβαση συνδικαλιστών και του Αριστείδη Μανωλάκου.

•Το πιο ωραίο, που δείχνει πολλά, είναι ότι όλα τα στελέχη του Κόκκινου, που τώρα είναι υποστηριχτές του Τσίπρα, έχουν προσληφθεί από τον Καρτερό και ήταν υποστηριχτές του Αλαβάνου!!! Όχι μόνον ο Βέκιος, αλλά και ο ίδιος ο Ανανδρανιστάκης, ο Τσέκερης, ο Ανδρουλιδάκης, ο Ελληνιάδης, ο Αναστασόπουλος, ο Φράγκος, ο Καραγιώργος, ο Κυρίτσης, όχι μόνο επιλέχτηκαν από τον Καρτερό, αλλά και στήριζαν με νύχια και με δόντια την προηγούμενη κατάσταση και τον Αλαβάνο, μέχρι που άλλαξε το καθεστώς στο κόμμα, ανέλαβαν τα ηνία στο σταθμό και μοιράστηκαν πόστα και αυξήσεις μισθών όλοι τους, ξεχνώντας τι έλεγαν και τι έκαναν χτες. Κανονικό χαλιφάτο δηλαδή, που ο ένας χαλίφης ανατρέπεται για να πάρει το θέση του ο άλλος και οι αυλικοί του. Παιδιά της προηγούμενης κατάστασης, είναι ο ηχολήπτης Μπετσιμέας (γιος φίλου του πρώην διευθυντή), η εκπρόσωπος Μχαλοπούλου (παλιά γνωριμία από τον 902 και τον Πλάνετ), ο Γεράρδης (γιος φίλου), ο Παπακώστας (ανεψιός φίλου), ο Παπασταθόπουλος (γνωριμία από τον Πλάνετ και δημοσιογράφος σε έντυπα τρίτης εθνικής), ο γνωστός Μαντούβαλος, ο Ανδρέας Παπαδόπουλος, και άλλοι, από τους οποίους οι περισσότεροι είναι τώρα παιδιά του Ανανδρανιστάκη και του Τσίπρα.

Ο καθένας καταλαβαίνει, απ’ αυτά τα λίγα (και υπάρχουν κι άλλα, πολλά άλλα, που αν χρειαστεί θα επανέλθουμε) ότι αυτή η υπονόμευση του σταθμού από εσωκομματικές συνομωσίες και προσωπικές ιδιοτέλειες, το καθεστώς βολέματος στα στελέχη του, οι αγριότητες εναντίων των αντιπάλων του Τσίπρα, οι κολεγιές με τάσεις και ομάδες, η υποτίμηση των εργαζομένων και της δουλειάς τους, τίποτε καλό δεν προμηνύεται. Και θα πρέπει οι άνθρωποι που πονάνε αυτό το μέσο ενημέρωσης και θέλουν να υπάρχει και να παίζει το ρόλο του, να μην περιορίζονται απλώς να πατάνε το κουμπί και να γυρίζουν σε άλλο σταθμό, αλλά να κάνουν κάτι, να πιέσουν, για να αλλάξει κάτι. Δεν είναι δυνατό να πληρώνουν δεκάδες εργαζόμενοι και χιλιάδες αριστεροί τα σπασμένα μιας αρρωστημένης κατάστασης. Ανάμεσα στους εργαζόμενους στο σταθμό πάντως ωριμάζει η απόφαση να παρέμβουν αγωνιστικά, για να μην επιτρέψουν να οδηγηθεί το Κόκκινο στον αφανισμό.

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΕΝΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΣΤΑΘΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ."

Τρεις εργαζόμενοι στον 105,5 Στο Κόκκινο