Η αγανάκτηση στην κάλπη (#θα τρίβουν τα μάτια τους)

Η μεγάλη έκπληξη αυτών των εκλογών!

του Θανάση Μαυρίδη από το capital.gr

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

Το 2012 οι δημοσκόποι και οι σύμβουλοι επικοινωνίας ανησύχησαν σοβαρά ότι πλησίαζε η ώρα να αλλάξουν επάγγελμα. Το 2014 μπορεί να αποδειχτεί ότι έχουν ήδη καθυστερήσει πολύ σε αυτή τους την απόφαση. Το πιο πιθανό σενάριο στις επικείμενες ευρωεκλογές είναι να διαψευστούν πανηγυρικά όλα τα σενάρια! Θα είναι ο θρίαμβος ενός κινήματος διαμαρτυρίας που ξεκίνησε την επομένη του Καστελλόριζου...

Προσέξτε το αποτέλεσμα της "ψηφοφορίας" του Capital.gr για τις ευρωεκλογές. Το 41% των αναγνωστών απαντά ότι το βασικό του κριτήριο για την επιλογή του στην κάλπη είναι η... αποδόμηση της κυβερνητικής σταθερότητας! Τι σημαίνει αυτό; Ότι 4 στους δέκα συμπολίτες μας σκέφτονται πως θα κάνουν ζημιά στο σύστημα. Είναι τόσο θυμωμένοι με όσα τους έχουν συμβεί που δεν τους ενδιαφέρει κάτι άλλο.

Η ψηφοφορία του Capital.gr δεν είναι ένας επιστημονικός τρόπος μέτρησης. Δείχνει όμως τάσεις. Για παράδειγμα, πριν τις εκλογές του 2012 οι αντίστοιχες ψηφοφορίες έδειχναν την καθίζηση των παραδοσιακών κομμάτων και την ανάδειξη νέων δυνάμεων, όπως η Χρυσή Αυγή.

Ότι ο κόσμος είναι θυμωμένος είναι γνωστό. Αυτό που ίσως δεν έχουν ακόμη αντιληφθεί εκεί στις παρυφές της εξουσίας είναι το πόσο θυμωμένος είναι. Και μέχρι που είναι αποφασισμένος να φτάσει για να εκφράσει αυτή του την οργή.

Δεν είμαστε από εκείνους που υποστηρίζουν ότι ο λαός έχει πάντα δίκιο. Από την άλλη πλευρά, μας κάνει εντύπωση το γεγονός ότι οι άνθρωποι που μιλούν στο κοινοβούλιο εξ ονόματος των πολιτών δεν εκφράζουν στο ελάχιστο τον προβληματισμό που αναπτύσσεται στην κοινωνία. Είναι απίστευτο, αλλά φαίνεται να μιλάμε για δύο παράλληλους κόσμους. Υπό αυτές τις συνθήκες είναι φυσικό να σημειωθούν μεγάλες "εκπλήξεις" στην κάλπη.

Το σημαντικό σε σχέση με το παρελθόν είναι ότι ο κόσμος είναι απελευθερωμένος από διλήμματα του τύπου δεξιά - αριστερά. Επίσης, δεν αντιλαμβάνεται εύκολα την έννοια του εθνικού συμφέροντος, από την ώρα που η ίδια η πολιτεία συμπεριφέρεται στους πολίτες ως εχθρικός στρατός κατοχής.

Για παράδειγμα ας πάρουμε το πρόβλημα του ΟΑΕΕ. Περισσότεροι από 300.000 συμπολίτες μας είναι όμηροι της σκληρής γραφειοκρατίας των κρατιστών. Απειλούνται ακόμη και με φυλακή, επειδή βρέθηκαν σε προφανή αδυναμία να εκπληρώσουν τις ασφαλιστικές τους υποχρεώσεις. Είναι καταχρεωμένοι, δίχως ελπίδα άμεσης επαγγελματικής αποκατάστασης και δίχως ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Κι όμως! Ο νόμος της σιωπής έχει πνίξει το δίκιο τους. 

Μιλάμε για 300.000 - 800.000 ψήφους. Αυτοί από μόνοι τους είναι πιθανόν να μας κάνουν να τρίβουμε τα μάτια μας από το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών.

Θέλετε άλλο παράδειγμα; Δεκάδες χιλιάδες συμπολίτες μας προσθέτονται κάθε μήνα στον μακρύ κατάλογο εκείνων που αδυνατούν να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους στην εφορία. Ανήκουν κατά κανόνα στον λεγόμενο αστικό χώρο. Η κυβέρνηση στήριξε την πολιτική της για το πρωτογενές πλεόνασμα στην δική τους πλάτη. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά οι κρατικοί φορείς τους αντιμετώπισαν σαν να επρόκειτο για εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου.

Γιατί; Διότι πολλοί απ΄ αυτούς δεν μπόρεσαν να σηκώσουν το δυσβάστακτο φορτίο που τους επέβαλλαν. Δεν άντεξαν τα γαϊδούρια και έσκασαν στην διαδρομή. Τόσο απλά! Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι που για ολόκληρες δεκαετίες πότισαν με τον ιδρώτα τους και τους φόρους τους την μηχανή της ελληνικής Οικονομίας, σήμερα έχουν καταδικαστεί ως απόκληροι. Γιατί; Μήπως διότι έκλεψαν; Ή θεωρήθηκαν υπαίτιοι της σημερινής μας δυστυχίας; 

Όχι! Καταδικάστηκαν σε θάνατο διότι δεν μπόρεσαν να δώσουν άλλο. Τιμωρούνται εξαιτίας της αδυναμίας τους. Πως λέτε να αντιδράσουν αυτοί οι άνθρωποι στην κάλπη;

Πηγή: www.capital.gr

Από το κίνημα των αγανακτισμένων μέχρι την ΧΑ:

Οι κοινωνίες συχνά αυτοκτονούν αλλά διαθέτουν και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης

του Φώτη Γεωργελέ από την Athens Voice 

Tο πρώτο κάλεσμα για την Πλατεία Συντάγματος έγινε μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Οι διαμαρτυρίες θα ήταν σιωπηλές, χωρίς πανό και κομματικά συνθήματα. Τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν έτσι, και επιβεβαιώθηκε άλλη μια φορά ότι το Μέσον δεν είναι το μήνυμα. Ο παλιός κόσμος πήρε πάλι την κατάσταση στα χέρια του. 

Συνήθιζα κάθε απόγευμα μετά τη δουλειά να ανεβαίνω τη Σταδίου μέχρι την πλατεία. Έβλεπα τι συνέβαινε αλλά δεν ήθελα ακόμα να το παραδεχτώ. Είχα γράψει μάλιστα ένα άρθρο για να δικαιολογήσω την κατάσταση, περισσότερο στον εαυτό μου: Κάπως έτσι, έλεγα, πολιτικοποιείται ο κόσμος, σιγά σιγά, στο δρόμο. Μέχρι να βρει το δρόμο του.

Ο δρόμος που βρήκε ήταν κάπου ανάμεσα στις αρχές και τα μέσα του προηγούμενου αιώνα. Πρώτα εμφανίστηκαν κάποιοι συνδικαλιστές με πορτοκαλί γιλέκα. Το πρωί είχαν απολογηθεί στον εισαγγελέα για τις παράνομες επιχορηγήσεις από τη ΔΕΚΟ στην οποία εργάζονταν. Μετά ήρθαν επίσημα τα συνδικάτα, μετά οι πολιτικές οργανώσεις και κάποια κόμματα. Μετά ήρθαν κάτι μαραθωνοδρόμοι από τη Σπάρτη με χλαμύδες, μετά οι μητροπολίτες Πελοποννήσου με τα ιερά λάβαρα και τα άμφια, οι παλαιοημερολογίτες, κάτι εχθροί του 666, οι σύλλογοι αποστράτων, κάτι φρικιά από την Ανάφη, που έστησαν τις σκηνές τους στο γκαζόν, οι χούλιγκαν και, τέλος, τα παιδιά με τα μαύρα μπλουζάκια.
 
Μετά άρχισαν τα βίαια επεισόδια, τα μάρμαρα, οι συγκρούσεις, έσπαζαν οι βιτρίνες των ξενοδοχείων, έφευγαν οι τουρίστες από την Αθήνα. Όταν επιτέθηκαν σε ένα δημοσιογράφο και τον έστειλαν στο νοσοκομείο, όσοι ήταν εκεί τις πρώτες μέρες είχαν ήδη φύγει. Άλλοι πια αποτελούσαν αυτό το ηρωικό κίνημα των Αγανακτισμένων.
 
Την προηγούμενη Τετάρτη, στο Θέμιδος Μέλαθρον, η δικαιοσύνη ήταν σε εγρήγορση. Πληροφορίες και αναρτήσεις στο διαδίκτυο μιλούσαν για κίνηση αποστράτων και ένστολων με στόχο την εκτροπή με την εγγύηση του στρατού. Οι σκέψεις για πραξικόπημα στην εποχή μας ανήκουν μάλλον στη σφαίρα του γελοίου, όμως οι προθέσεις είναι καθαρές. Είχε προηγηθεί άλλωστε το ντου στο Πεντάγωνο από «αγανακτισμένους» απόστρατους. Όταν όμως στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, πριν από 2 χρόνια, κάτι περίεργοι με ρούχα παραλλαγής είχαν στραφεί εναντίον του προέδρου της Δημοκρατίας και είχαν προκαλέσει βίαια επεισόδια, εμείς δεν μιλούσαμε για κινδύνους της δημοκρατίας. Λέγαμε για την ηρωική αντίδραση λαού και στρατού απέναντι στα μνημόνια και την «οικονομική κατοχή».
 
Πριν από λίγες μέρες, ο μεγάλος μας συνθέτης ανακοίνωσε, ξανά, ότι αποχωρεί από την πολιτική καταγγέλλοντας, ξανά, τους συντρόφους του ότι δεν τόλμησαν να τον ακολουθήσουν στην κατάληψη της εξουσίας με εξωκοινοβουλευτικά μέσα. Θυμάμαι την ιστορική εκείνη ημέρα, όταν η συγκέντρωση στα Προπύλαια, μετά τις ομιλίες του συνθέτη και του πρύτανη, κατευθύνθηκε στο Σύνταγμα, ενώθηκε με τους υπόλοιπους αγανακτισμένους και επιχείρησε να μπει στη Βουλή. Έκτοτε, κάθε μέρα οι διαδηλωτές προσπαθούσαν να μπουν στη Βουλή, να διασπάσουν το φράγμα της αστυνομικής φρουράς, να σπάσουν το φράκτη που μπήκε μετά. Με αποτέλεσμα βίαιες συγκρούσεις.
 
Μπαίνουν πουθενά, σε κανένα άλλο κράτος του κόσμου, οι διαδηλώσεις στη Βουλή; Κάνει ντου ποτέ κανένας άλλος στη Βουλή μιας δημοκρατίας εκτός από τους πραξικοπηματίες με τα τανκς; Τότε δεν λέγαμε όμως τα αυτονόητα, καταγγέλλαμε το ...

Οι "Αγανακτισμένοι", η απονομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος και η Αριστερά

της Στέλλας Νιώτη*

Πλησιάζει μήνας από την ημέρα που οι «Αγανακτισμένοι» έκαναν την πρώτη συγκέντρωσή τους στην πλατεία Συντάγματος. Από την ημέρα εκείνη πληθαίνει διαρκώς ο αριθμός των δημοσιευμάτων και της σχετικής αρθογραφίας μαζί με τον προβληματισμό για την ταυτότητα και τις προοπτικές τους.

Τα βασικά ερωτήματα που έχουν τεθεί αφορούν ακριβώς την υπόσταση και τη σχέση του νέου κινήματος με την κοινωνία και το πολιτικό σύστημα. Από την αρθογραφία της προηγούμενης εβδομάδας σταχυολογώ ενδεικτικά:

- «Ζούμε τη γέννηση ενός μαζικού κινήματος που θα συγκρουστεί με το υπάρχον πολιτικό σύστημα»;[1]
- «Πόσο πολιτικό είναι το κίνημα των αγανακτισμένων»;[2]

Η ανάλυση των αιτημάτων του κινήματος και των εκφράσεων των συγκεντρωμένων μελών, μέσα από τις συζητήσεις των συνελεύσεων και τα επιχειρήματα, τα συνθήματα, τα πανό και τις χειρονομίες επικεντρώνεται σε δύο σημεία:

Το πρώτο, αφορά την άρνηση των συμμετεχόντων πολιτών να επωμιστούν την αποπληρωμή του χρέους, επειδή θεωρούν ότι αποτελεί ευθύνη του συστήματος διακυβέρνησης, το οποίο οφείλει να πληρώσει, αλλά και επειδή ήδη συνεισέφεραν χωρίς αποτέλεσμα, εφόσον το χρέος δεν μειώθηκε εξαιτίας των λανθασμένων πολιτικών επιλογών της κυβέρνησης.

Το δεύτερο, αφορά την υπεράσπιση των κεκτημένων που θίγονται από τους όρους του Μνημονίου και του μεσοπρόθεσμου προγράμματος.

Τα σημεία αυτά σηματοδοτούν ένα πολιτικό πλαίσιο η προβληματική του οποίου διευρύνεται από την συγκυρία και τα χαρακτηριστικά της: την παγκόσμια οικονομική κρίση, το στυγνό κερδοσκοπικό χαρακτήρα του καπιταλισμού, που συνοδεύεται από την πολιτική διαφθορά και την ηθική κρίση, με συνέπειες την έκρηξη των κοινωνικών ανισοτήτων και τη συστηματική απαξίωση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη[3], [4].

Με τα παραπάνω στοιχειοθετείται η επιχειρηματολογία για την ύπαρξη του συλλογικού υποκειμένου του κινήματος.

Δε χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε – η ιδεολογική και πολιτική λειτουργία του κινήματος των "αγανακτισμένων"

...ναι στο μνημόνιο, όχι στο μνημόνιο, ναι στο μνημόνιο, όχι στο μνημόνιο...

του Πέτρου Παπασαραντόπουλου

Ένα τεράστιο πανώ, με το σύνθημα «Δε χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε» δεσπόζει στη συγκέντρωση των «αγανακτισμένων» στη Θεσσαλονίκη, με φόντο το Λευκό Πύργο στον οποίο έχει αναρτηθεί η επιγραφή ΠΩΛΕΙΤΑΙ.

Είναι ένα σύνθημα που κατά την άποψη μου συμπυκνώνει τον ελάχιστο κοινό ιδεολογικό παρονομαστή του ετερόκλητου κινήματος (άλλο πράγμα η αγανάκτηση του ανέργου που δεν έχει δουλειά και άλλο η αγανάκτηση του μόνιμου εργαζόμενου στις ΔΕΚΟ με μισθό 10.000 μηνιαίως που έχουν γίνει 8.000) των «αγανακτισμένων» που, μετά τις συγκεντρώσεις της Κυριακής έχει μεταβληθεί σε σημαντική παράμετρο του ελληνικού πολιτικού δράματος. Αξίζει τον κόπο να προσπαθήσουμε να αναλύσουμε περισσότερο αυτό το κίνημα, αποφεύγοντας τόσο τη Σκύλα της εύκολης απόρριψης όσο και τη Χάρυβδη της άκριτης θεοποίησης.

Ένα μαζικό κίνημα, μια συγκέντρωση, μια διαδήλωση πρέπει να κρίνονται κυρίως με βάση την ιδεολογική και πολιτική λειτουργία τους και όχι με βάση τη μαζικότητα τους και τον ειρηνικό ή όχι χαρακτήρα τους. Εάν αυτά τα τελευταία ήταν τα βασικά κριτήρια, τότε η λαοθάλασσα της Θεσσαλονίκης, το 1992, για το Μακεδονικό και η συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος, το 2000, κατά της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες θα έπρεπε να χαρακτηριστούν θετικά σημάδια «λαϊκής αφύπνισης» ενώ σήμερα όλο και περισσότεροι αναγνωρίζουν ότι ήταν αναχρονιστικές και φοβικές αντιδράσεις μιας παραζαλισμένης κοινωνίας που αισθανόταν, και στις δύο περιπτώσεις, ότι απειλείται η εθνική της ταυτότητα. Η παρατήρηση αυτή δεν παραγνωρίζει τον πηγαίο και αυθόρμητο χαρακτήρα του κινήματος των «αγανακτισμένων», αναμφισβήτητα θετικό. Αναγνωρίζοντας τα θετικά, δεν παραλείπει να υπογραμμίσει ότι κινήματα ιδεολογικά και πολιτικά ουδέτερα δεν υπάρχουν. Το έλλογο δεν μπορεί να υποκύπτει στο συναισθηματικό. Σε αυτή την κατεύθυνση αξίζει να διαβαστούν δυο σχετικά κείμενα, του Παύλου Αθανασόπουλου και του Νίκου Μπίστη, με καίριες επισημάνσεις.

Η ιδεολογική λειτουργία του κινήματος των «αγανακτισμένων»

Ιδεολογικά, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η συντριπτική πλειοψηφία των «αγανακτισμένων» θεωρεί ότι το βασικό πρόβλημα του τόπου μας είναι το «Μνημόνιο». Η λέξη αυτή, που στην αρχική της, ακριβή εννοιολόγηση, σημαίνει μια δανειακή σύμβαση για να αποφευχθεί η χρεοκοπία της χώρας, έχει αποκτήσει στο μυαλό των «αγανακτισμένων» ένα εντελώς διαφορετικό, συμβολικού χαρακτήρα, περιεχόμενο. Συμβολίζει την αιτία των δεινών μας. 

Πρόκειται για μια κλασσική περίπτωση αποκόλλησης σημαίνοντος και σημαινομένου. Ακριβώς για αυτό το λόγο οι «αγανακτισμένοι» αρνούνται ότι χρωστάμε, αρνούνται να πουλήσουν, αρνούνται να πληρώσουν. Αυτή η συμβολική δαιμονοποίηση του Μνημονίου είναι ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής ανάμεσα στη «δεξιά» άνω πλατεία Συντάγματος, την «αριστερή» κάτω πλατεία και στους περισσότερους από τους «αγανακτισμένους» που βρέθηκαν στις πλατείες όλης της χώρας.

Αγανακτισμένοι και "ορφανοί"

του Αντρέα Βασιλιά

Αγανακτισμένοι καθιερώθηκε να αποκαλούνται τα πλήθη που συρρέουν κατά χιλιάδες καθημερινά απέναντι από τη Βουλή, εδώ και μέρες, διαμαρτυρόμενα για την ασυνάρτητη πολιτική της κυβέρνησης, που πλήττει κυρίως και βασικά τις πλατειές λαϊκές μάζες. 

Ε, λοιπόν οι μάζες διαμαρτύρονται! 

Έτσι! Ακηδεμόνευτα! Συναισθηματικά! 

Χωρίς πρόγραμμα. 

Διαμορφώνοντας τα πράγματα μέρα με τη μέρα. Αναζητώντας μια κάποια μορφή αυτοοργάνωσης. 

Αναζητώντας τη συντροφικότητα. 

Την αλληλεγγύη. Τον αλτρουισμό. Τον συναισθηματικό δεσμό! 

Ένα κίνημα μαζικό, ειρηνικό και ακέφαλο. 

Απουσιάζει ο ηγέτης, η ηγεσία. 

Όχι η καθοδήγηση, η ηγεσία. 

Εκείνος ή εκείνοι που θα μετουσιώσουν το συναίσθημα σε ορθό λόγο. Θα δώσουν νόημα στους στεναγμούς και θα γίνουν μπροστάρηδες στα αιτήματα τους. Θα τα κάνουν πολιτική πράξη!

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που μαζεύονται στο Σύνταγμα κάθε βράδυ συσπειρωμένοι γύρω από τη βασική ιδέα "όχι άλλη κοροϊδία" αγωνιώντας για την καθημερινή τους επιβίωση, περιμένουν ότι η επόμενη μέρα θα είναι διαφορετική.

Από ήττα σε ήττα μέχρι την τελική νίκη

από το ιστολόγιο Αναμνήσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ

Μετά από πολύμηνη σιγή ασυρμάτου, οι «αναμνήσεις από τον Σύριζα» δεν μπορούν να μην ασχοληθούν με τη νέα περίλαμπρη επιτυχία της καθ’ ημάς αριστεράς. Το μαοϊκό απόφθεγμα του τίτλου συνοψίζει άψογα την αριστερή ταχτική ου μην και στρατηγική απέναντι στους Αγανακτισμένους του Συντάγματος.

Γιατί δεν γίνεται ρε φίλε κοτζάμ αριστερά, ρεφορμιστική, επαναστατική ή ερμαφρόδιτη να κωλοχτυπιέται μήνες και να μην μπορεί να φτιάξει μια τέτοια κατάσταση ούτε στο υποδεκαπλάσιό της. Κι έρχεται και το κάνει ποιος; Το facebook!
Ε όχι.

Όπως υπογράμμισε γνωστό στέλεχος της επανάστασης «δεν μπορώ να το πιστέψω. Κάτι άλλο υπάρχει από πίσω».