Δεν ψηφίζουμε για να "ζήσουμε καλά" αλλά, για να φρενάρει η κάθοδος στον Άδη

"Προτιμώ χίλιες φορές να «απογοητευτώ» από τον ΣΥΡΙΖΑ παρά να συνεισφέρω στην επαναφορά του θλιβερού διδύμου που κομμάτιασε τον τόπο τα τελευταία χρόνια."

Field of Poppies by Vincent Van Gogh

ΣΥΡΙΖΑ; ΣΥΡΙΖΑ.

του Γιώργου Πήττα*

Όσοι έτυχε να διαβάσουν κάποια παλαιότερα άρθρα μου, γραμμένα και δημοσιευμένα πριν από το 2010 και το ξέσπασμα της κρίσης στην ελληνική της εκδοχή, ίσως και να θυμούνται πως διαισθητικά θεωρούσα την-κάποια στιγμή- αναπόφευκτη κατάρρευση του ελληνικού "μοντέλου".

Αυτό, γιατί εδώ και πολλά χρόνια, καλώς ή κακώς, καταστάλαξα στην αντίληψη πως η Ελλάδα είναι ένα «λάθος» από εποχής συστάσεως κράτους.

Με δυο λόγια, κατά τη γνώμη μου, η δολοφονία του Καποδίστρια με την σχεδόν ταυτόχρονη περιθωριοποίηση του Κοραή και του ευρύτερου κύκλου των φορέων του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού κλείδωσαν την διαδρομή της χώρας στο πνεύμα των Κοτζαμπάσηδων από τη μια και στην κανοναρχούσα ή και δικτατορεύουσα τον δημόσιο βίο εκκλησία από την άλλη.  

Μία κατά βάση αγράμματη ή και γραφική αρχαιολατρία συνδυασμένη με το ανιστόρητο και τραγικά αντιφατικό δόγμα του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού καθιερωμένο από τον Παπαρρηγόπουλο που «σφήνωσε» στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους το Βυζάντιο, που μέχρι τότε εθεωρείτο ως περίοδος εκφυλισμού, ξένη από την ουσία της Ελληνικής Ιστορίας.  

Αυτό το θλιβερό πακέτο, ένα ρεσιτάλ ανορθολογισμού βρίσκει την αποθέωση του στα 7 χρόνια της δικτατορίας 1967-1974 με το Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών από τη μια και τα πανηγύρια στο Καλλιμάρμαρο για την Πολεμική Αρετή των Ελλήνων.  

Η Ελλάς πορεύθηκε στο χρόνο με συνθήματα, παραμυθίες και με την «βολή των ημετέρων» που κατέστη νόμος άγραφος πλην όμως απαράβατος.

Εκπαιδεύτηκε στο μίσος προς το Κάλλος και εντέλει οι Έλληνες μίσησαν τον εαυτό τους αντικαθιστώντας την Εθνική Υπερηφάνεια με την Εθνική Κομπορρημοσύνη και τα μεγάλα λόγια.

Η μοίρα όσων επέμειναν να παράγουν πραγματικά, σε οποιοδήποτε επίπεδο, και δεν εννοώ αποκλειστικά τον Πολιτισμό τις Τέχνες και τις Επιστήμες, υπήρξε τραγική διαχρονικά.

1981 η «Αλλαγή» που δεν έγινε ποτέ.

Το έγκλημα  του Ανδρέα Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ ήταν-κατά τον γράφοντα- πως όταν βρέθηκαν στην εξουσία με εκείνο το συμπαγές 48% του 1981 σε συνδυασμό με την για τουλάχιστον δύο χρόνια απεριόριστη ανοχή που εισέπραξε από την Αριστερά και όχι μόνο, δεν συγκρούστηκαν ουσιαστικά με τίποτα.
Η ΠΑΣΟΚική διακυβέρνηση, αντί  να «εκμεταλλευτεί» τη δύναμη και τη στήριξη που απολάμβανε προκειμένου να χτυπήσει κατακέφαλα –όχι τη… «δεξιά» αλλά τις ιστορικές εθνικές παθογένειες, έπραξε όλα τα αντίθετα:

• αντί να εξαλείψει, καλλιέργησε στο έπακρο την κουλτούρα των κολλητών
• αντί να δημιουργήσει συνθήκες αξιοπρέπειας στη δημόσια ζωή, δηλαδή βασικούς κανόνες αξιοκρατίας παντού, μετέτρεψε την κομματική ταυτότητα σε επαγγελματικό προσόν
• αντί να απελευθερώσει τη Δημόσια Υπηρεσία την Παιδεία και την Υγεία από την κομματοκρατία, παρέδωσε τους Θεσμούς σε άσχετους και τιποτένιους που ξεχαρβάλωσαν τα πάντα καταλύοντας κάθε έννοια Δημοκρατίας
• αντί να συνθέσει ένα πραγματικά αποκεντρωμένο κράτος με Περιεκτική Αυτοδιοίκηση στηριγμένη στον Αυτάρκη Κοινοτισμό μετέτρεψε Δήμους και Κοινότητες σε κέντρα κακοδιαχείρισης και πλουτισμού των «φίλων»
• αντί να επιβάλλει αυστηρούς ελέγχους στην αξιοποίηση του πακτωλού των Ευρωπαϊκών Κονδυλίων, προκειμένου αυτά να αποδώσουν στο σύνολο (ως όφειλαν) διευκόλυνε την εκτροπή τους σε εισόδημα ανεξάρτητο από την παραγωγική διαδικασία.

Αμέτρητα είναι τα αντί που μπορώ, μπορούμε να βρούμε. Εν κατακλείδι θα πύκνωνα:

Επένδυσε ακούραστα και επίμονα σε όλες τις Ελληνικές παθογένειες, μηδέ μίας εξαιρουμένης για να συνθέσει τα περίφημα και τελείως αντιπαραγωγικά δικά της τζάκια, μία τελείως λούμπεν δήθεν αστική τάξη που συμπεριφέρθηκε ως λυσσασμένο αρπακτικό απολύτως αντικοινωνικό και εχθρικό προς οτιδήποτε θεωρούσε ως «ανατρεπτικό» για την κοινωνία της αλλοτρίωσης και του εφησυχασμού.

Το απολύτως χειρότερο, το πραγματικά «ιδιαζόντως ειδεχθές» έγκλημα του ΠΑΣΟΚ:

• Η δια στόματος Ανδρέα Παπανδρέου επικύρωση της εφημερίδας Αυριανή ως αυθεντικού φορέα του λαού. Με άλλα λόγια, η προαγωγή της χυδαιότητας ως επίσημης γλώσσας της «Δημοκρατικής Παράταξης».
• Η επικυριαρχία της σκυλάδικης τσιφτετελοειδούς μπόχας που μαζί με το στρας του life style της δεκαετίας του 90 «εκσυγχρόνισαν» το Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών και τις Πολεμικές Αρετές της Χούντας καθιστώντας τον «χαβαλέ» σε Εθνική αντίληψη.

(Είμαι Έλληνας και το γουστάρω «ρε μαλάκα» γιατί να’ ουμ όταν οι άλλοι τρώγανε βαλανίδια εμείς κάναμε την Ακρόπολη)  

Κάπου εδώ, είναι που πέφτει η ταφόπλακα στη χώρα, αν τη δούμε όχι ως απλό γεωγραφικό πλαίσιο, αλλά ως Έθνος με αξιακό περιεχόμενο.

25 Ιανουαρίου 2015

«Αν οι εκλογές μπορούσαν πραγματικά να αλλάξουν τα πράγματα θα ήταν παράνομες» λέει ένα δημοφιλές σε αρκετούς κύκλους ευφυολόγημα, που χαϊδεύει επαρκώς τα ευήκοα προς επαναστατικά συνθήματα ώτα. Τα οποία όμως, μάλλον αγνοούν την ιστορία καθώς, κακά τα ψέματα, μέσα από τον κοινοβουλευτισμό πολλά πράγματα είναι που θεσμοθετήθηκαν και έκαναν τη ζωή των πολιτών καλύτερη. Ή, για να είμαι πιο σωστός, το μείγμα ήταν πάντα ο κοινοβουλευτισμός με τους επίμονους και συχνά αιματηρούς κοινωνικούς αγώνες.  

Η τελική σπρωξιά προς την άρση των επιφυλάξεων μου για τον ΣΥΡΙΖΑ προέκυψε από την πρωτοφανούς επιπέδου κινδυνολογία των αντιπάλων του.

Συνέτειναν δε, δραστικά και κάποιοι φίλοι που εκτιμώ (ειλικρινά) προερχόμενοι κυρίως από την ευρεία φιλελεύθερη αντίληψη που συνειδητά ή ασυνείδητα – χωρίς να το θέλουν εννοώ το «ασυνείδητα» έχουν εμπλακεί σε αυτό το κινδυνολογικό μότο που κάνει ακόμα και την ρητορεία του Tea Party να… εκπέμπει μετριοπάθεια.

Από το «θα μας πάρουν τα σπίτια μας» μέχρι τις εξωφρενικές ολονυκτίες των ορθόδοξων ταλιμπάν από τη μια και η εμφανής αδυναμία ορισμένων να κατανοήσουν την απέραντη αγωνία των πολλών για την ανάκτηση κάποιας ελπίδας προς ανάκτηση των στοιχειωδών όρων αξιοπρέπειας του καθημερινού βίου από την άλλη, ξεκαθάρισαν το τοπίο μέσα μου.

Τελικά, το «δια ταύτα ψηφίζω/ στηρίζω (ή δεν…)  ΣΥΡΙΖΑ» που αναζητούσα το τελευταίο διάστημα το βρήκα περπατώντας επίμονα στην Αθήνα, κουβεντιάζοντας με ανθρώπους, ερχόμενος πρόσωπο με πρόσωπο με την πλήρη αποσύνθεση των ελάχιστων που μέχρι πριν από λίγα χρόνια συνιστούσαν την Κοινωνία, Κοινωνία.

Και βέβαια, τα όσα γράφω αυτή τη στιγμή δεν αίρουν πουθενά τις όποιες επιφυλάξεις είχα και έχω, ούτε ακυρώνουν την κριτική που έχω ασκήσει δημόσια για διάφορες επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ.

Δια ταύτα λοιπόν, θεωρώ κρίσιμα αναγκαία την αυτοδύναμη εκλογή του και μάλιστα με ικανή διαφορά. Σε τελική ανάλυση, προτιμώ χίλιες φορές να ...

Ένας πόνος, εκεί στ' Αριστερά

πηγή: pascal campion

του Γιώργου Πήττα*

Ερωτηματικό

Θυμάσαι εκείνο το βράδυ

που μιλούσαμε

για τους νεκρούς μας;

Τί να απογίναμε άραγε;

(Σπύρος Αραβανής-Από τη συλλογή Ανοσία της Άγνοιας)

Άλσος Νέας Σμύρνης, νύχτα, κάπου προς τα τέλη της δεκαετίας του 70-νομίζω 1979.

Άλλη μια γιορτή του ΚΚΕ Εσωτερικού, ακόμα ένα Φεστιβάλ του Ρήγα.

Τις προηγούμενες μέρες, είχαν εμφανιστεί ο Μάνος Χατζιδάκις (ένας γλυκανάλατος αστός συνθέτης για το ΚΚΕ τότε) και οι Socrates (βαλτοί της CIA για τον Γιάννη Μαρκόπουλο, αλλοτριωμένοι υπηρέτες του εξαμερικανισμού, για την Ορθοδοξία του ΚΚΕ).

Σε έναν αμφιθεατρικό χώρο ανάμεσα στα δέντρα του άλσους είχαν μπει σε ημικυκλική διάταξη μιας σειρά από μεγάλα μεγάφωνα και στο κέντρο, μια καρέκλα με μία μικρή κονσόλα μπροστά της. Φιλοξενούμενος της βραδιάς, ο Γιάννης Ξενάκης. Αυτός, ο πατέρας της Στοχαστικής Μουσικής, ο άνθρωπος που έφερε στη γη τους κοσμικούς αντίλαλους, ένας δημιουργός από τους λίγους που προκαλούσε βαθύ σεβασμό ακόμα και σε όσους δεν ήθελαν να μπουν στο δικό του ταξίδι. Για χρόνια πολλά εξόριστος στη Γαλλία, αυτός ο ερήμην καταδικασμένος σε θάνατο από την Ελλάδα του Εμφυλίου, πραγματικός θρύλος σε παγκόσμια κλίμακα για τη μουσική του 20ου αιώνα, είχε δεχτεί μετά χαράς να έρθει στη γιορτή του Ρήγα και να παίξει κάποιες μουσικές του κάνοντας ο ίδιος τον ξεναγό στο μουσικό του σύμπαν.

Για την ιστορία και μόνο, θα αναφέρω πως η βραδιά εξελίχθηκε στην κυριολεξία με τρόπους μαγικούς. Μαζεύτηκε πολύς κόσμος, άλλοι γιατί ήξεραν άλλοι από περιέργεια και άλλοι που ίσως δεν είχαν ιδέα. Ο Ξενάκης, αποδείχτηκε εκτός όλων των άλλων και μεγάλος δάσκαλος και παιδαγωγός. Καθήλωσε τους πάντες για 2 ώρες, κοιτούσαμε και ακούγαμε όλοι με ανοιχτό το στόμα και κατάφερε να ξεκλειδώσει σε όλους –και ήταν πολλοί εκεί -τους κώδικες τους κόσμου του.

Σε ένα παλαιότερο σημείωμά μου στην εφημερίδα, είχα και πάλι αναφερθεί σε εκείνες τις εποχές και ειδικά στις γιορτές που έκανε τότε το ΚΚΕ Εσωτερικού.

Γιορτές στις οποίες έβλεπες τους μουσικούς και τους ποιητές να μετέχουν μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο και να χαίρονται όλοι μαζί το βίωμα του Πολιτισμού. Δεν είναι η νοσταλγία που με σπρώχνει σε αυτές τις αναψηλαφήσεις, είναι περισσότερο η ένδεια των ημερών που με τρομάζει , η ανυπαρξία οπλισμού απέναντι στην επιθετική αλλοτρίωση που καταφέρνει στο τέλος και στρεβλώνει τα πάντα, ακόμα και τις πιο απλές έννοιες σε μία συζήτηση.

Ναι, η Αριστερά εκείνης της εποχής, ήταν ρηξικέλευθη, τολμηρή, ριζοσπαστική, επαναστατική, ήταν πραγματική Αριστερά.

Πρωτοπορούσε σε μία κοινωνία που ακόμα είχε νωπά τα τραύματα της δικτατορίας, τολμούσε να αγκαλιάζει τον «παρακμιακό αστό Χατζιδάκι» ή τον «ακατανόητο Ξενάκη» τολμούσε επίσημα να βάζει ζητήματα διακρίσεων στην κοινωνία για τους Ομοφυλόφιλους συμπολίτες σε μια εποχή που το ζήτημα ήταν ακόμα ταμπού, μίλησε πρώτη για την Οικολογία και τα περιβαλλοντικά ζητήματα –και ας μην ήταν ούτε κατά διάνοια «λαϊκά αιτήματα», θεράπευε συστηματικά τις Τέχνες, καλλιεργούσε την αγάπη στις Επιστήμες, έβλεπε την Ευρώπη και την ενοποίησή της ως ευκαιρία για διεύρυνση της Δημοκρατίας και της συνεργασίας της Κοινωνίας των Πολιτών.

Ήταν, μια Αριστερά που πήγαινε κόντρα στις ευκολίες κάθε είδους.

Το ΚΚΕ Εσωτερικού –από τότε- έβλεπε τους κινδύνους μιας ενίσχυσης της εθνικιστικής ακροδεξιάς στην Ευρώπη και, επένδυσε –ορθά- στην Ευρωπαϊκή Ιδέα βλέποντας πως θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ανάσχεση σε μία πιθανολογούμενη αναβίωση των εθνικισμών και του μίσους.

Πάνω από όλα, εκείνη η Αριστερά, η Ανανεωτική, η «Ρεβιζιονιστική» δεν έβαζε στις εκπτώσεις τις Θέσεις που αποφάσιζε πως η Ιστορική Αναγκαιότητα έπρεπε να λάβει.

Με άλλα λόγια δεν χαρίστηκε ποτέ ούτε στον αριστερότροπο λαϊκισμό, ούτε στον μυωπικό αριστερισμό.

Δεν χάιδευε ούτε τα μέλη της, ούτε την Κοινωνία αυτή η Αριστερά των «Αναθεωρητών». (λες και η Αναθεώρηση είναι συνώνυμη της ύβρεως…αλλά έτσι δεν σκέφτονται οι απανταχού ορθόδοξοι όταν τους ενοχλείς τα άγια των αγίων;)

Από την Ελλάδα του 79 μέχρι τη σημερινή του 2010, έχουν μεσολαβήσει τόσα που πια μιλάμε για μια σχεδόν διαφορετική χώρα. Σχεδόν κινηματογραφικά καταγράφτηκαν πολλά επεισόδια στο άρθρο «Ελλάδα, τίτλοι τέλους».

Η αλλοτρίωση που προκλήθηκε στα χρόνια που πέρασαν, ο βαθύτατος εκφασισμός της κοινωνίας σε όλα σχεδόν τα επίπεδα, η κυριαρχία του λαϊκισμού, η ανάδειξη σε όλο το φάσμα του κρατικού μηχανισμού στελεχών με μοναδικό προσόν την κομματική ιδιότητα, η σε τεράστιο βαθμό αποδοχή της αναξιοκρατίας από μεγάλες μερίδες του πληθυσμού, η μεγάλη αναδιανομή πλούτου που (καλώς) έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου που όμως δεν συνοδεύτηκε ποτέ από την διαπαιδαγώγηση σε υποχρεώσεις και παραγωγικότητα, μαζί με την ακάθεκτη επέλαση του life style αλλοίωσαν τον κοινωνικό ιστό, μπέρδεψαν ρόλους, επαναπροσδιόρισαν τους κώδικες συμπεριφοράς και επικοινωνίας.

Η Αριστερά σε όλα αυτά, βρέθηκε περίπου άφωνη, αμήχανη, χωρίς βηματισμό.

Με το ΠΑΣΟΚ να της λεηλατεί από την αρχή της δεκαετίας του 80 την Γραμματική και το Συντακτικό, σε συνδυασμό με την αλλοτρίωση μιας οδυνηρά μεγάλης μερίδας του λαού, κόλλησε στη γωνία.

Αναζήτησε να πάρει το αίμα της πίσω, μάλλον σπασμωδικά, όταν μπλέχτηκε στην προσωπική επίθεση κατά του Ανδρέα με τα ειδικά δικαστήρια. Χρησιμοποιήθηκε ουσιαστικά από την Μητσοτακική δεξιά ως ηθικό άλλοθι για την εξόντωση του αντιπάλου της. Και περιέπεσε ξανά σε υπαρξιακό τέλμα.

Για να μην μακρηγορήσω υπερβολικά, κάνω ένα άλμα:

ΚΚΕ Εσωτερικού, ΕΑΡ, Συνασπισμός, ΣΥΡΙΖΑ.

Ρήξη και αποχώρηση της Ανανεωτικής Πτέρυγας, δηλαδή της μοναδικής ιστορικά, πολιτικά και αισθητικά κληρονόμου των κεφαλαίων που έγραψε το ΚΚΕ Εσωτερικού.

Ουσιαστικά, ρήξη με έναν Λόγο που απλώς πλειοδοτεί στο «Αντί» στείρα, μονότονα, και κυρίως, ναι κυρίως, αδιάφορο σε βαθμό κυνισμού, για το μέλλον του τόπου.

Με έναν διάχυτο αντιευρωπαϊσμό που συνειδητά, αγνοεί τα υπαρκτά οφέλη της Ε.Ε. και της Ευρωπαϊκής Ιδέας, γιατί προτιμά να απορρίπτει συλλήβδην αντί να προτείνει δημιουργικά.

Λόγος μόνο καταγγελτικός που δεν μετέχει ποτέ σε κανέναν διάλογο και αν το κάνει είναι για λόγους προσχηματικούς, λόγος που μοιάζει να μην ενδιαφέρεται για τίποτα άλλο παρά μόνο για το πώς «συγκινήσει» τα πλήθη.

Τα πλήθη που ωστόσο, δεν συγκινούνται ακόμα και αν αργά μοιάζουν κάπως να απεγκλωβίζονται από το ασφυκτικό δίπολο ΠΑΣΟΚ-Νέας Δημοκρατίας.

Αυτός ο απεγκλωβισμός δεν έχει, ούτε θα μεταφραστεί σε κέρδη στην Κουμουνδούρου ή στον Περισσό.

Και βέβαια, δεν πιστεύω πως θα μεταφραστεί ξαφνικά σε εκλογικά ποσοστά για την Ανανεωτική Πτέρυγα.

Όμως, η αποχώρηση αυτή, ίσως να δώσει την ευκαιρία στην Αριστερά της Ανανέωσης να μιλήσει ξανά χωρίς εκπτώσεις.

Να τολμήσει ξανά να συγκρουστεί με όλων των ειδών τα κατεστημένα.

Να απεγκλωβιστεί από τους «αριστερούς» βυζαντινισμούς και τα μαγειρεία και να ορθώσει ξανά έναν λόγο που να συνδυάζει τον Πολιτικό Ρεαλισμό με το όραμα για μια καλύτερη κοινωνία.

Να μην ξανακούσουμε ως σχέδιο εξόδου από την ανεργία προτάσεις όπως εκείνη την γραφικότητα που μιλούσε για…άμεση πρόσληψη 100.000 νέων δημοσίων υπαλλήλων.

Όσοι πιστεύουν πως η ρήξη προκλήθηκε γιατί ο Φώτης Κουβέλης για παράδειγμα έχει φαγούρα για την καρέκλα, ας μελετήσουν λίγο την ιστορία της διαδρομής, όχι του Κουβέλη ως προσώπου αλλά των θέσεών του διαχρονικά.

Το διάβημα που έκαναν οι Ανανεωτικοί, περιέχει κινδύνους.

Η Ελλάδα, βρίσκεται στην κρισιμότερη περίοδό της, όχι από τον πόλεμο αλλά από τη σύστασή της, από τότε που μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια παραδόθηκε οριστικά στους Κοτζαμπάσηδες και στην πνευματική καθυστέρηση που επέβαλλε μέσω της επιρροής της στην Παιδεία η εκκλησία.

Με δύο κόμματα εξουσίας βαθύτατα διεφθαρμένα, με τα ακροδεξιά κοράκια να καραδοκούν, με το πολιτικό σύστημα να ταρακουνιέται συθέμελα, με την πτώχευση να είναι προ των πυλών, είναι πολλά που πρέπει να αναθεωρήσουμε.

Οι Ανανεωτικοί με το διάβημά τους αναλαμβάνουν έναν τεράστιο ποιοτικό ρόλο: Να λειτουργήσουν ως ολική επαναφορά της Αριστεράς στην Πραγματικότητα μέσα από ρήξεις και συνθέσεις ταυτόχρονα, ώστε να προκαλέσουν μια καινούργια χημεία με Λόγο και Αιτήματα που αφορούν στην εποχή μας και στο μέλλον, μακριά από τα πρότυπα του 19ου αιώνα στα οποία είναι κολλημένο το ΚΚΕ και στα οποία έχει κατρακυλήσει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το 17% που ήρθε κάποτε με την εκλογή Τσίπρα, δεν το έφερε ο Τσίπρας αλλά αυτή κάθε αυτή η πράξη αλλαγής της ηγεσίας σε συνδυασμό με την βαριά απογοήτευση μεγάλης μερίδας της βάσης του ΠΑΣΟΚ.

Αυτό σημαίνει πως ένα μεγάλο μέρος του κόσμου έχει ζωτική ανάγκη για μια πρόταση Αριστερή, σύγχρονη, που να μην φοβάται να αναλάβει ευθύνες συμμετοχής στις τύχες του τόπου.

Έδαφος υπάρχει, το πρώτο βήμα έγινε, η τόλμη είναι απαραίτητη για τη συνέχεια.

Ναι, υπάρχει ένας πόνος εκεί στ’ Αριστερά.

Αλλά είναι ακόμα μεγαλύτερος όταν αναλογίζομαι το πώς βρέθηκε η Ελλάδα εδώ που βρίσκεται τώρα.

*tvxs.gr, 12/6/10

Κωλοδάχτυλο και "ευαισθησία"

του Γιώργου Πήττα*

Φρύαξαν οι πατριώτες με το «ιερόσυλο» εξώφυλλο του Focus! Λύσσαξαν από μένος ιερό, για την προσβολή του κορυφαίου και μοναδικού στο σύμπαν πολιτισμού και της «αποτρόπαιης» Photoshop-ικής παρέμβασης στην Αφροδίτη της Μήλου. Προσβολή που μάλιστα έγινε από τους «άξεστους γερμαναράδες, τους φρίτσιδες, τα γερμανικά γουρουνάκια τα πρησμένα από τις μπύρες και τα λουκάνικα, τους βάρβαρους, αυτούς που τρώγανε βαλανίδια όταν εμείς κάναμε Παρθενώνες, αυτούς που οι γυναίκες τους έρχονται στην Ελλάδα για να…νιώσουν τι εστί πάθος» και άλλα πολλά φαιδρά και ακόμα φαιδρότερα..

Αυτά που αναφέρω πιο πάνω, είναι απλώς τα ελάχιστα από όσα πρόλαβα να διαβάσω στο ελληνικό διαδίκτυο, είναι κάποια λίγα δείγματα των οργίλων αντιδράσεων της σύγχρονης ρωμιοσύνης που ξαφνικά αποφάσισε πως πρέπει να θιχτεί για λογαριασμό ενός πολιτισμού που η ίδια έχει κάνει προ πολλού κομμάτια και θρύψαλα.

Ενός πολιτισμού, που στο κάτω κάτω της γραφής, οι Γερμανοί τον καλλιέργησαν με φροντίδα και στοργή περισσή, όταν εμείς τον λιθοβολούσαμε ή και τον λογοκρίναμε.

Ωστόσο…«Αυτοί μας χρωστάνε και όχι εμείς!» κρώζουν ποικίλα εθνικιστικά κοράκια και μεταξύ αυτών και ο αρχιερέας Καρατζαφέρης.

Το αποκορύφωμα όμως της υποκρισίας έρχεται όταν ακούς όλες αυτές τις αερολογίες για τα «ιερά και τα όσια» από ανθρώπους που μόλις πριν από λίγο εξαπέλυαν μύδρους κατά των άξεστων Μουσουλμάνων όταν αυτοί είχαν σφόδρα προσβληθεί με τα περίφημα σκίτσα του Μωάμεθ της Δανέζικης εφημερίδας Jyllands-Posten το 2008.

Τότε, όλοι αυτοί που τώρα εξανίστανται μιλούσαν για τις ορδές των βάρβαρων Μουσουλμάνων και έπλεκαν το εγκώμιο της Ευρωπαϊκής ελευθερίας και ανοχής.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά, για άλλη μια φορά. Και βέβαια, ας μην λησμονούμε πως για πολλούς νεοέλληνες δεν υπάρχει τίποτα στο σύμπαν που να μην ξεκίνησε από την Ελλάδα.

Υποθέτω πως για αυτούς τους γραφικούς αυτοαποκαλούμενους «επανελληνιστές» και το Σινικό Τοίχος από πέτρες ελληνικές θα χτίστηκε, και οι σχεδιαστές του, θα ήταν σίγουρα Έλληνες, απόγονοι κάποιου Έλληνα αρχιτέκτονα , του περίφημου Μήτσου, του οποίου το όνομα με τους αιώνες παραφθάρθηκε επί το Κινεζικότερον Μι -Τσου.

Το εξώφυλλο του Focus ομολογώ με σόκαρε και μένα.

Μου προκάλεσε λύπη. Γιατί;

Γιατί στο εξώφυλλο αυτό, βλέπω την Αφροδίτη της Μήλου, δηλαδή την Κλασική Ελλάδα σε μία από τις ωραιότερες εκδοχές της, θλιμμένη, στερημένη από το φως της, προδομένη και εγκαταλελειμμένη από τους δικούς της. Από τους Έλληνες.

Και πλέον δεν είναι καν γυμνή. Ντροπιασμένη από την νεοελληνική αμετροέπεια έχει σκεπάσει την κάποτε περήφανη γύμνια της, το θαυμαστό Κάλλος της, με μια ταλαιπωρημένη σα πατσαβούρα ελληνική σημαία.

Και σήκωσε πια αγανακτισμένη το δεξί της χέρι, με ορθωμένο με το μεσαίο δάχτυλο και μας λέει: «Δεν σας αντέχω άλλο πια, άντε και γ….τε ηλίθιοι»

Οι περισσότεροι όμως, είδαν στον εξώφυλλο τους γερμανούς να μας βρίζουν.

Δεν είναι τουλάχιστον παράξενο;

Άραγε θίχτηκαν όλοι αυτοί επειδή την όλη δουλειά την έκανε ένας Γερμανός γραφίστας και όχι ένας Έλληνας σε ελληνικό περιοδικό;

Η περίπτωση βέβαια να είναι έργο κάποιου γερμανού που βλέπει την κατάντια της σημερινής Ελλάδας μέσα από τα μάτια της Κλασσικής, μας διαφεύγει τελείως .

Και συμβαίνει αυτό γιατί ως Έλληνες ή μάλλον ως ρωμιοί, βλέπουμε παντού και πάντα εχθρούς. Όλοι, τάχα επιβουλεύονται τις τύχες του σπουδαιότερου δήθεν λαού του κόσμου, λες και υπάρχουν σπουδαίοι ή άχρηστοι λαοί.Αλλά, ας γυρίσουμε το έργο ανάποδα:

Η Ελλάδα, είναι μια… μεγάλη και ισχυρή χώρα της Ευρώπης που επί χρόνια τροφοδοτεί με τη συνδρομή της τα Κοινοτικά Ταμεία και αυτά με τη σειρά τους ενισχύουν διαρκώς με κονδύλια και Πλαίσια Στήριξης την πτωχή και ταλαίπωρη…Γερμανία.

Η οποία παίρνει τα λεφτά, τα κακοδιαχειρίζεται, κάνει έργα με αμέτρητες κακοτεχνίες γιατί το χρήμα καταλήγει κυρίως σε διάφορες τσέπες «φίλων».

Μετά, παίρνει, ας πούμε και άλλα κονδύλια, τα οποία προορίζονται για τον επανασχεδιασμό του αγροτικού προϊόντος για να μπορέσει να επιβιώσει σε δέκα, είκοσι χρόνια όταν το σύνολο της παραγωγής στην Ευρώπη θα πρέπει να εναρμονισθεί πλήρως ώστε να υπάρχει ο κατά το δυνατόν ελάχιστον ανταγωνισμός μέσα στην Ευρωπαϊκή οικογένεια.

Αντί αυτού όμως, οι …πονηροί βλάχοι, οι γερμαναράδες, παίρνουν τα λεφτά και τα κάνουν βίλες, πισίνες, μερσεντές, και εισόδημα με τις ευλογίες του αρχικομπιναδόρου που είναι το κράτος. Για σχεδιασμούς και στρατηγικές, ούτε κουβέντα. Από κανέναν! Και με αυτά και εκείνα, η Γερμανία φτάνει στο απόλυτο όριο της χρεοκοπίας όχι μόνο της οικονομικής αλλά και αυτής των ανάπηρων θεσμών. Και, μοιάζει να μας ζητάει βοήθεια, που θα πληρώσουμε εμείς οι απλοί φορολογούμενοι Έλληνες πολίτες, που τόσα χρόνια δίναμε εμμέσως. Τι θα πούμε; Θα πούμε «ε, άντε και γ….ε!»

Θα πουν τότε ευλόγως οι πολλοί γερμανοί, ο απλός κόσμος δηλαδή, «μα εμείς δεν φταίμε σε τίποτα, αυτά τα κάνανε οι κυβερνήσεις μας οι κολλητοί τους και μερικές χιλιάδες επιτήδειοι» Και εμείς, εξ’ ίσου εύλογα, θα απαντήσουμε «δεν μας ενδιαφέρει παίδες ας προσέχατε. Τώρα, να!» (εδώ, ενδεχομένως σχεδιάζουμε εμείς ένα εξώφυλλο σε κάποιο περιοδικό με την Θεά της ‘Άνοιξης, την Ostara, ως εκδιδόμενη πόρνη σε σκοτεινά δρομάκια λόγω χρεοκοπίας).

Αντιλαμβάνομαι ως ένα βαθμό, το αίσθημα προσβολής που ένιωσαν ορισμένοι.

Ειδικά οι περίπου 100.000 έλληνες που ακολουθούν την στοχαστική Ελληνική θρησκεία που θύμωσαν με την εικόνα της Θεάς της Φιλότητας Αφροδίτης και το ορθωμένο δάκτυλο. Ωστόσο, η σχετική ανακοίνωση του σημαντικότερου φορέα τους (ΥΣΕΕ) είναι και η πλέον νηφάλια από όλα όσα ειπώθηκαν αυτές τις μέρες. (http://www.ysee.gr/index.php?type=deltia_typou&f=223 )

Προσωπικά, δεν θρησκεύομαι, δέομαι όμως στα έργα των ανθρώπων που θεωρώ πως μεταφέρουν το Θείο ατόφιο και αυτά είναι τα έργα Τέχνης. Σέβομαι τη Δημιουργία του Κόσμου- και ως εκ τούτου «θρησκεύομαι» μέσα από την Ανθρώπινη Δημιουργία η οποία (για μένα) είναι η μοναδική δυνατή ένθεη έκφραση. Αυτή όμως, ως τέτοια δεν μπορεί να προσβληθεί από τίποτα. Υπήρχε πριν και θα υπάρχει και μετά την «προσβολή» της μέχρι το τέλος του Κόσμου και της μνήμης του. Πιστεύω λοιπόν, πως οι αντιδράσεις στο εξώφυλλο του Focus ήσαν από άστοχες έως εξωφρενικές.

Γιατί, για άλλη μια φορά, με την χαρακτηριστική ανερμάτιστη αλαζονεία που μας χαρακτηρίζει, καθώς θεωρούμε εαυτόν ως «λαό περιούσιο» πιστεύουμε πως οι ευθύνες για τα πάντα είναι οπουδήποτε αλλού εκτός από μας. Το δάκτυλο της Αφροδίτης έχει μπει στον δικό μας κώλο και η μόνη ελπίδα είναι να φτάσει μέχρι και τον εγκέφαλο μπας και τον ξυπνήσει.

Φωτογραφία: «Ζευς ο Πυροφίαλος»: Η «ιερόσυλη» παρέμβαση στο γνωστό άγαλμα του Διός είναι του γραφίστα Χρήστου Χριστοδούλου

*tvxs.gr, 27/2/10