Το "σύστημα" παίζει τα ρέστα του - στο τραπέζι των ΜΜΕ, αποκλειστικά

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*

Ευρώπη άκουσες τα νέα; 

Ο θεσμικός εκπρόσωπος της ΕΕ Γιούνκερ επεμβαίνει στα εσωτερικά της χώρας μας. Ο γερμανός υπουργός εξωτερικών Σταϊνμάγιερ επεμβαίνει στα εσωτερικά της χώρας μας. Οι οίκοι της χρεοκοπίας μας απειλούν με υποβάθμιση αν κάνουμε εκλογές, οι επενδυτές του πρόσκαιρου κέρδους πουλάνε μετοχές, οι οικονομικοί γύπες φτερουγίζουν ανήσυχα. Κι ο πρωθυπουργός της χώρας καλεί τις αγορές να επιτεθούν στην ...χώρα του. 

(Και τα ελληνικά ΜΜΕ μεταφέρουν μια εικόνα ξαναζεσταμένου grexit αποκλείοντας τις άλλες ειδήσεις - φτιάχνουν κλίμα.)

Γιατί τόσος "πανικός"; Υποτίθεται ότι η Ευρώπη είναι μια δημοκρατική περιοχή του πλανήτη που το καμάρι της είναι οι θεσμοί και η διάκριση των εξουσιών που διαφυλάττει ως κόρη οφθαλμού (και θέλει να τους εξάγει μάλιστα στις "βάρβαρες" χώρες) και η Ελλάδα μια δημοκρατική χώρα. Και οι εκλογές το λίκνο και η καρδιά της δημοκρατίας και των δημοκρατικών θεσμών: εδώ οι άνθρωποι αποφασίζουν, και όχι οι ελίτ, οι κληρονομικώ δικαιώματι άρχοντες ή οι εκατομμυριούχοι δικτάτορες: ή μήπως όχι;

Ποιος νομιμοποιεί τον μαιτρ της φοροαποφυγής Γιούνκερ ή τον νεοφιλελέ πρώην σοσιαλδημοκράτη Σταϊνμάγιερ να επεμβαίνουν στα εσωτερικά μας παραβιάζοντας τις θεσμικές τους ιδιότητες; Και σε ποιους απευθύνονται; Κρατικοί ευρωπαίοι αξιωματούχοι μαζί με τον τραγικό πρωθυπουργό μας, παρακαλούν τις αγορές να συντρίψουν την χώρα μας; ή να επιβάλλουν με τη βία τους εκλεκτούς τους στην κυβέρνηση;

Αν αυτοί, ειδικά ο Γιούνκερ, που τόσα debate και διαδικασίες καταναλώθηκαν κατά την εκλογή του ως προέδρου της Κομισιόν για να πείσουν ότι η Ευρώπη προχωρά στην ενοποίηση και βαθαίνει την δημοκρατία ισχυροποιώντας τους κοινούς θεσμούς της, δεν το έχουν σε τίποτα να ξεσκίσουν κάθε θεσμική τους υποχρέωση προειδοποιώντας ένα ευρωπαϊκό λαό "να μην κάνει το λάθος"... τότε η παράσταση θα μείνει από θεατές. Όλοι καταλαβαίνουν πια ότι πίσω από τις πιέσεις βρίσκεται ο γερμανικός οικονομικός εθνικισμός που αμφισβητείται πλέον έντονα πανευρωπαϊκά και ένα ρήγμα στην Ελλάδα θα μπορούσε να ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου εναντίον του - να ξυπνήσει την Ευρώπη από τον λήθαργο της λιτότητας και να ενεργοποιήσει το ντόμινο της αλλαγής. 

Ο εκλεκτός της Μέρκελ Γιούνκερ, ο συνεργάτης της Μέρκελ Στάϊνμάγιερ, ο εκλεκτός της Μέρκελ Σαμαράς: όλοι μαζί με μια φωνή αρνούνται το δικαίωμα αυτού του λαού να αποφασίζει. 

Γιατί η δημοκρατία βλάπτει σοβαρά την υγεία των οικονομικών αποικιοκρατών και κυρίως, αποκαλύπτει τα πήλινα πόδια των γιγάντων του πλεονάσματος. 

Κι ανοίγει την σελίδα της απομυθοποίησής τους: Οι μίζες ως κυρία μέθοδος πωλήσεων δεν περιποιούν τιμή στην πρώτη οικονομική δύναμη της Ευρώπης - ο καταναλωτικός δανεισμός ως μέθοδος παγίδευσης άλλων χωρών στο χρέος  δεν είναι εταιρική πρακτική σε μια "ενωμένη" Ευρώπη. Και η στήριξη μιας πελατειακής παρασιτικής πολιτικής τάξης στην Ελλάδα, που μισεί τις μεταρρυθμίσεις αλλά μεταφέρει ευχαρίστως τις διαχειριστικές πομπές της στις πλάτες του λαού στο όνομά τους, δεν έχει καμιά σχέση με την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη.

Τι απειλείται από την πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα; Το δόγμα της λιτότητας ως μόνη εναλλακτική, η αποικιοκρατική παγίδα χρέους χωρίς αναπτυξιακή διέξοδο, το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου έναντι πινακίου φακής στα συμφέροντα, η παράδοση του τουρισμού στα γραφεία all inclusive και των επόμενων γενεών ελλήνων στην εξάρτηση από τους πλούσιους βόρειους γείτονες.

Τι ευνοείται από την πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα; Η ενδογενής παραγωγική ανασυγκρότηση, το αμοιβαίο όφελος από την αντιμετώπιση του χρέους σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, η επιβίωση της οικονομίας με ραχοκοκκαλιά την μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, το σταμάτημα της υπερχρέωσης των νοικοκυριών, η μεταρρύθμιση του πελατειακού κράτους των ημετέρων και η ικανοποίηση των ελαχίστων δικαιωμάτων του λαού στην ζωή, το εισόδημα και το φυσικό περιβάλλον.

Δεν είμαστε όμως στο 2012 μέσα στην σύγχυση των προθέσεων και των δυνατοτήτων. Ο λαός δεν έχει πια να χάσει τίποτα. Γι αυτόν η πολιτική αλλαγή είναι το φυσιολογικό, το απαραίτητο, η μοναδική του πιθανότητα επιβίωσης. Και αδιαφορεί για την ολική επαναφορά των εκβιαστικών διλημμάτων του 2012: του πουλάνε ληγμένα και το ξέρει...

Κι όμως: τα ελληνικά ΜΜΕ μεταφέρουν μια εικόνα ξαναζεσταμένου grexit αποκλείοντας τις άλλες ειδήσεις - φτιάχνουν κλίμα.

Το "σύστημα" έχει τα ΜΜΕ δικά του. Σε καθεστώς ομηρείας τα ιδιωτικά με προσωρινές άδειες, θαλασσοδάνεια, κομματικούς δημοσιογράφους... Σε καθεστώς υποτέλειας στον κυβερνητικό εκπροσώπο την κρατική ΝΕΡΙΤ...

Τα ΜΜΕ έχουν την δύναμη με τον καθημερινό βομβαρδισμό ανησυχίας, φόβου και προπαγάνδας να μεταφέρουν μια τελείως διαφορετική εικόνα: να παρουσιάσουν όλον τον κόσμο εναντίον μας, όλη την Ευρώπη υπέρ του Σαμαρά, όλους τους επενδυτές αρνητικούς και πανικόβλητους. Μπορούν έναν κουρασμένο λαό να τον απελπίσουν ή τουλάχιστον να πείσουν τους νέους να απέχουν από τις εκλογές αφού "όλοι είναι ίδιοι" και να κάνουν την ήττα διαχειρίσιμη.

Η κατασκευή "συναίνεσης" ήταν και είναι ακόμη το ατού του "συστήματος" - και τα ΜΜΕ ο κατασκευαστής: με το καλό παλιότερα (καταναλωτισμός) 'η με το κακό τώρα (φόβος). Εδώ θα κριθούν οι αντοχές της κοινωνίας μας, οι δυνατότητες αντίστασης στις σειρήνες του εφιάλτη και στις προφητείες καταστροφής. 

Και σίγουρα, ο νόμος για τα ΜΜΕ θα πρέπει να είναι η πρώτη προτεραιότητα της νέας κυβέρνησης - να τελειώσει πια το πιο διεφθαρμένο καθεστώς κομματικής εξυπηρέτησης στην επικοινωνία και τα δίκτυα ενημέρωσης πανευρωπαϊκά - και αντίστοιχα οι δυνατότητες αλλοίωσης της λαϊκής ετυμηγορίας με την παραπληροφόρηση και καθημερινή πλύση εγκεφάλου. Πόσο μάλλον για να προστατευθεί η πληροφόρηση, άρα και η οικονομική σταθερότητα, κατά την διάρκεια της εθνικής διαπραγμάτευσης για το χρέος από την νέα κυβέρνηση τους επόμενους μήνες.

Μέρκελ, Γιούνκερ, Σταϊνμάγιερ και Σαμαράς δεν θα είχαν καμιά απήχηση στον ελληνικό λαό χωρίς την καθημερινή εκστρατεία φρίκης και εκβιασμών εν χορώ των δόλιων ΜΜΕ της μνημονιακής εποχής και των λαϊκιστών εκπροσώπων τους.  Και παρά την εγγενή αδυναμία τους να καθορίσουν και αυτήν την φορά τις εξελίξεις λόγω της γενικευμένης φτωχοποίησης και απελπισίας του κόσμου, κάποια επιρροή στο αποτέλεσμα μπορούν να έχουν, ειδικά στις μεγαλύτερες ηλικίες και ειδικά τους συνταξιούχους που έχουν ακόμη κάτι να φοβηθούν.

Το σύστημα παίζει τα ρέστα του - στο τραπέζι των ΜΜΕ, αποκλειστικά.


Γιώργος Παπασπυρόπουλος
http://tvxs.gr/news/apopseis/systima-paizei-ta-resta-toy-sto-trapezi-ton-mme-apokleistika

Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκινά την μεταρρύθμιση στο ελληνικό κόμμα-κράτος από τον εαυτό του; #κώδικας δεοντολογίας Podemos

"Οι εκλεγμένοι και οι διορισθέντες από το κόμμα στην Διοίκηση θα υπόκεινται σε μισθολογικούς περιορισμούς και σε τακτικές αξιολογήσεις" "όχι χρηματοδότηση του κόμματος από τις τράπεζες" "όχι αυτοκίνητα και κρατική αμνηστία" "όχι σχέσεις με εταιρείες του αντικειμένου τους για 10 χρόνια" "όχι επιπλέον αμοιβές και αποζημιώσεις" "μισθός δημοσίου υπαλλήλου" κλπ κλπ

Διαβάζουμε στην Αυγή:

Ο Κώδικας Δεοντολογίας του Podemos

Μια αναφορά που ξάφνιασε το ακροατήριό του (γραμματείς των Νομαρχιακών Επιτροπών και μέλη του Οργανωτικού Γραφείου) έκανε μία εβδομάδα πριν ο Αλέξης Τσίπρας. Μιλώντας για την ανάγκη δημιουργίας θεσμών αυτοελέγχου, ζήτησε από τους παριστάμενους αλλά και κατ' επέκταση από κάθε μέλος και στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, να μελετήσει τον Κώδικα Δεοντολογίας που έχει συντάξει το Podemos.

Τι αναφέρει ο Κώδικας αυτός; Και τι, εν τέλει, έχει να προσφέρει ένας πολιτικός σχηματισμός με τόσο μικρή κομματική ηλικία; ήταν μερικά από τα ερωτήματα που διατυπώθηκαν στην αίθουσα.

Η «Αυγή» βρήκε το πρωτότυπο κείμενο και παραθέτει τα βασικά σημεία του...

Ο Κώδικας τoυ Podemos χωρίζεται σε τρία μέρη: 

• το πρώτο αφορά κανόνες υποχρεωτικούς για όλους, 
• το δεύτερο τις δεσμεύσεις που αφορούν τα εκλεγμένα στελέχη του και 
• το τρίτο τα στελέχη της δημόσιας διοίκησης, που είναι ταυτοχρόνως και μέλη του κόμματος.

Αναλυτικά: 

Στο πρώτο μέρος, όλα τα μέλη δεσμεύονται να υπερασπίζονται την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, την άμεση πολιτική συμμετοχή και την ανάκτηση της λαϊκής κυριαρχίας. Επίσης, ότι η εκλογή υποψηφίων θα γίνεται πάντα από "προκριματικές" εκλογές ανοιχτές σε όλους τους πολίτες. 

Απαγορεύεται η "μεταπήδηση" από άλλα κόμματα (σ.σ. εννοεί ότι δεν θα γίνεται δεκτό πολιτικό στέλεχος άλλου κόμματος, αν προηγουμένως δεν έχει παραιτηθεί του αξιώματος το οποίο απέκτησε με τη σημαία άλλου πολιτικού σχηματισμού).

Επιπλέον δηλώνεται ότι όλα τα μέλη του Podemos θα πρέπει να απαιτούν οι μετεκλογικές συμφωνίες να υποβάλλονται προς έγκριση των πολιτών μέσω της ανοικτής διαβούλευσης, ενώ είναι εξάλλου υποχρεωμένα να εμποδίζουν τη χρηματοδότηση του κόμματος από τράπεζες.

Οκταετής θητεία

Στο δεύτερο μέρος προβλέπεται ότι όλοι οι εκλεγμένοι του νεότευκτου κομματικού σχηματισμού δεσμεύονται να αποδεχθούν τους μισθολογικούς περιορισμούς που καθορίζει η οργάνωση και να παραιτηθούν από νομικά προνόμια λόγω της θέσης που κατέχουν, ειδικά σε ό,τι αφορά την δικαστική αμνηστία (π.χ. βουλευτική ασυλία).

Τα μέλη του Podemos δεσμεύονται να μην αναλάβουν εκτελεστικές αρμοδιότητες σε εταιρείες που συνδέονται με την πολιτική τους θέση / αρμοδιότητα για 10 χρόνια μετά το τέλος της θητείας τους.

Οι εκλεγμένοι του Podemos είναι υποχρεωμένοι να παραιτηθούν από τις θέσεις τους, εάν διώκονται ή έχουν καταδικαστεί για παραλείψεις ή οικονομικά εγκλήματα, αδικήματα σε βάρος εργαζομένων, διαφθορά, πρόκληση οικολογικού προβλήματος, σεξουαλική παρενόχληση, σεξιστική βία, παιδεραστία και παιδική κακοποίηση.

Οι θητείες των εκλεγμένων του Podemos είναι διάρκειας 8 ετών και, κατ' εξαίρεση, με δυνατότητα παράτασης για άλλα 4 έτη.

Στο τρίτο και τελευταίο μέρος προβλέπεται, μεταξύ άλλων, ότι όλα τα πρόσωπα που ορίζονται από το Podemos στη Δημόσια Διοίκηση δεσμεύονται να δεχθούν τους μισθολογικούς περιορισμούς που καθορίζονται από το κόμμα. 

Ο μισθός τους δεν θα είναι ποτέ υψηλότερος από τον αντίστοιχο στο μισθολογικό κλιμάκιο που ανήκουν, ανάλογα και με τα ακαδημαϊκά προσόντα που διαθέτουν.

Συμφωνούν ότι δεν θα δεχθούν να πληρωθούν ποτέ με επιπλέον αμοιβή για τη συμμετοχή τους σε Διοικητικά Συμβούλια εταιρειών, δημόσιων ή ιδιωτικών. 

Θα λαμβάνουν τις ίδιες αποζημιώσεις για υπηρεσιακά ταξίδια με τους απλούς υπαλλήλους. 

Όπου δεν προκύπτει θέμα ασφάλειας, θα παραιτούνται από τη χρήση των υπηρεσιακών αυτοκινήτων και θα χρησιμοποιούν φιλικά προς το περιβάλλον μέσα μεταφοράς.

Τέλος, οι διορισθέντες από το Podemos στη Διοίκηση θα υπόκεινται σε τακτικές αξιολογήσεις του τρόπου διαχείρισης και του τρόπου άσκησης της εξουσίας τους.

Νίκος ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Σχόλιο ΑΣ: Ο ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζεται για μη-κομματικό μη-πελατειακό κράτος και συμμετοχική ανάδειξη και έλεγχο των εκλεγμένων; Καταργεί την κομματική επετηρίδα; Προκρίνει την αξιολόγηση της δουλειάς των στελεχών και όχι τις κομματικές φιλίες; Υιοθετεί πραγματικά την εμπειρία στην διαφάνεια και τον έλεγχο των νέων (αμεσο)δημοκρατικών κινημάτων και δεν κάνει απλά τακτικές συμφωνίες;

Αν υιοθετηθούν τα παραπάνω, θα πρόκειται για ένα τεράστιο βήμα για την ανανεωτική ριζοσπαστική αριστερά εν όψει εξουσίας (το να ξεκινά την μεταρρύθμιση από τον εαυτό της) αλλά και για το κράτος-κομματικό φέουδο του δικομματισμού της μεταπολίτευσης. 
Και μόνο που μπήκε σε διαβούλευση από τον Α Τσίπρα, δείχνει επίγνωση για τις προγραμματισμένες απόπειρες εισβολής των αρουραίων στην Διοίκηση και στην κομματική νομενκλατούρα, την αδιαφανή λειτουργία πελατειακών μηχανισμών και "παρεών" και την απόπειρα άντλησης προσωπικού οφέλους από τους μη ανιδιοτελείς που συρρέουν συνήθως στο πρώτο κόμμα για να βελτιώσουν με τα "μέσα" που θα αποκτήσουν το προσωπικό τους εισόδημα...
Εύγε!

Πότε θα πέσει το ελληνικό "τείχος του αίσχους";

Επιχειρημα-
τικό ρίσκο με την εγγύηση του κράτους!

Διαβάζουμε στα νέα, ανάμεσα σε πολλά άλλα, μια πολύ χαρακτηριστική είδηση:

"Αποζημίωση" της κυβέρνησης στη Μορέας ΑΕ λόγω... μειωμένης κίνησης 

10:45 | 28 Αυγ. 2014  tvxs.gr 

Επιπλέον 350 εκατομμύρια ευρώ ως "αποζημίωση" θα λάβει από την κυβέρνηση η κοινοπραξία Μορέας Α.Ε., συμφερόντων των ομίλων Λ. Μπόμπολα, Ιωάννου-Παρασκευαΐδη και Σ. Κόκκαλη, που κατασκευάζει τον κεντρικό οδικό άξονα Πελοποννήσου. Η κοινοπραξία εμφάνισε λογαριασμό με απώλειες 500 εκατ. ευρώ λόγω μειωμένης κίνησης.

Σύμφωνα με την Ελευθεροτυπία, ο υπουργός Υποδομών Μ. Χρυσοχοΐδης ανακοίνωσε ότι προωθείται προς ψήφιση στη Βουλή νέα συμπληρωματική σύμβαση του έργου. Η αποζημίωση έρχεται σε συνέχεια των πρόσθετων εργολαβικών αποζημιώσεων, συνολικού ύψους 2,2 δισ. ευρώ, για την επανεκκίνηση των μεγάλων αυτοκινητοδρόμων.

Στην περίπτωση της Κορίνθου-Τρίπολης-Καλαμάτας τα έργα δεν είχαν σταματήσει στα μέσα του 2011, αλλά προχωρούσαν με αργούς ρυθμούς. Σήμερα απομένουν περίπου 6 χλμ. στην παράκαμψη της Καλαμάτας, το δύσκολο κομμάτι Παραδείσια-Τσακώνα και η διακλάδωση Λεύκτρο-Σπάρτη. Οι εργολάβοι, από την πλευρά τους, υποστηρίζουν ότι από το 2009 η κυκλοφορία έχει μειωθεί κατά 40%.

Ιδού οι αμαρτωλές και χαριστικές συμβάσεις που υπογράφει το κομματικό κράτος με τους ημετέρους και οι συνέπειές τους - όχι μόνο μειωμένα φορολογικά έσοδα από την πτώση της κίνησης αλλά και επιστροφή των όποιων εσόδων στους μεγαλοεργολάβους του πελατειακού καρτέλ. Τους κατόχους των χωρίς άδεια καταχρεωμένων ΜΜΕ που εκβιάζουν τον πολιτικό κόσμο και μονοπωλούν τα έργα. Η παράταξη της ΝΔ υποτίθεται ότι εκφράζει ιστορικά την ελεύθερη οικονομία και την επιχειρηματικότητα... έλα όμως που σε αυτήν την χώρα απλά εκφράζει τον κρατικό καπιταλισμό, το πελατειακό σύστημα και τίποτα παραπάνω από την ελληνική σοβιετία όπως συχνά αποκαλείται το κομματικό παρασιτικό κράτος και η οικονομία των ημετέρων.

• Ποιο είναι λοιπόν το "σύστημα" του κρατικού καπιταλισμού που ΝΔ & ΠΑΣΟΚ έστησαν στην μεταπολίτευση; Διορισμοί ψηφοφόρων, εξαγορά συνδικαλιστών και επιχειρηματικό ρίσκο με την εγγύηση του κράτους! 
• Τι έχει δημιουργήσει αυτό το "σύστημα"; Ένα "τείχος του αίσχους":

Έξω από το οποίο βρίσκεται αποκλεισμένη η υγιής επιχειρηματικότητα, η ελεύθερη οικονομία, οι φτωχοποιημένοι πληθυσμοί της χώρας, οι άξιοι και οι άξιες που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα γιατί δεν εκπορνεύονται στα κρατικά κόμματα και η μόνη τους ελπίδα για μια αξιοπρεπή ζωή είναι η μετανάστευση. Για όσους/ες μπορούν... Οι υπόλοιποι υπομένουν την τιμωρία της γερμανικής έμπνευσης λιτότητας και πληρώνουν τον λογαριασμό που δημιούργησαν οι διεφθαρμένοι πολιτικοί των δυο συγκυβερνώντων κομμάτων.

Μέσα στο τείχος, κρύβεται το τέρας του παρασιτισμού: η κρατικοδίαιτη ελίτ των μερικών εκατοντάδων οικογενειών των ωφελημένων "επιχειρηματιών", πολιτικών, δημοσίων υπαλλήλων διορισμένων και καλοπληρωμένων λόγω κομματικού ρουσφετιού, γραμματείς και φαρισαίοι του μηχανισμού, ιδιοκτήτες της ενημέρωσης, λαμόγια και μπράβοι του συστήματος και πολλοί μικροsurvivors της κρίσης που έχουν εναποθέσει το μέλλον τους στην ανυπαρξία ορθολογισμού και πραγματικού ελέγχου του πόθεν έσχες.

Καμιά ελπίδα όχι ανάπτυξης αλλά ούτε και όποιας παραγωγικής ανασυγκρότησης, δεν έχει αυτή η χώρα όσο η εξουσία είναι στα χέρια των διεφθαρμένων. Δεν πρόκειται για τους ισχυρούς ενός δυτικού καπιταλισμού. Πρόκειται για την ελληνική καθυστερημένη θεσμικά εξαρχία μιας κλυδωνιζόμενης ΕΕ από τις πολιτικές λιτότητας που δεν έχει χρόνο να ασχοληθεί σοβαρά με την ελληνική κρίση - και την έχει εκχωρήσει σε μια συναλλαγή τρόικας-παλιού πολιτικού συστήματος που κρατά στη εξουσία τα τοπικά-όχι εθνικά"συμφέροντα" μόνο και μόνο επειδή είναι υπάκουα εξ ανάγκης - ο γερμανικός οικονομικός εθνικισμός δεν θέλει ανατροπές και αμφισβήτηση στον Νότο.

Μοιραία, αρέσει δεν αρέσει, την ελληνική σοβιετία, το σύστημα των κομματικών γραφειοκρατών και των διευθυνόντων των κρατικοδίαιτων εταιρειών (είτε είναι "ιδιωτικοποιημένες" είτε όχι) μαζί με τον εσμό των πολιτικών και συνδικαλιστών που πλούτισαν παρασιτώντας την εργασία και τα εισοδήματα ελλήνων και ευρωπαίων πολιτών, απειλεί μόνο μια αλλαγή στην πολιτική εξουσία και διαχείριση - μια άμεση ανατροπή. 

Και την δύναμη για να το κάνει αυτό έχει μονάχα η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση με πρόωρες εκλογές - κι αυτό το ξέρουν όσοι προσπαθούν με νύχια και με δόντια να καθυστερήσουν την πολιτική αλλαγή - όχι γιατί ανησυχούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί ...καλύτερα την κρίση ή να διαπραγματευτεί το χρέος. Και το Ποτάμι ή όποιος άλλος να ήταν αξιωματική αντιπολίτευση τα ίδια θα έλεγαν... το θέμα είναι τα οικονομικά τους συμβόλαια - αυτά προσπαθούν να διαφυλάξουν και χρειάζονται χρόνο. Ποσώς τους νοιάζει αν οι έλληνες μπορούν να βγάλουν έναν ακόμη χειμώνα σε αυτήν την οικονομική κατάσταση - αυτοί θέλουν να γλυτώσουν "νόμιμα" από τις ευθύνες τους και να "ιδιωτικοποιήσουν" (θα πει ξεπουλήσουν στα καρτέλ) κάθε δημόσιο πλούτο.

Εμάς φυσικά μας ενδιαφέρει η προγραμματική και στελεχική επάρκεια της νέας συγκυβέρνησης εθνικής σωτηρίας, ελπίζουμε να κυριαρχήσει η λογική και το πνεύμα συνεργασίας σε όλες τις προοδευτικές δυνάμεις αλλά... το ελληνικό τείχος του αίσχους πρέπει να "πέσει" σήμερα αν είναι δυνατόν. Και καμιά πρόφαση ανεπάρκειας των άλλων δεν μπορεί να διασώσει τους καθαρά υπεύθυνους για την χρεοκοπία, το κομματικό πελατειακό κράτος, την ανυπαρξία ανεξάρτητων θεσμών και την επίθεση στο εισόδημα, την εργασία και την περιουσία των πολιτών: ας πληρώσουν εκείνοι την κρίση τους - δώσαμε ήδη τα πάντα.

Ας πέσει τώρα το ελληνικό τείχος του αίσχους.

Γιώργος Παπασπυρόπουλος

Το ΠΑΣΟΚ ως αυτοβυθιζόμενο ρυμουλκό της (ακρο)δεξιάς

Ένα χαρακίρι είναι ίσως το ελάχιστο που μπορεί να προσφέρει το σημερινό ΠΑΣΟΚ στον εαυτό του

Το ΠΑΣΟΚ, με όλες τις οβιδιακές του μεταμορφώσεις (κίνηση των 58, Ελιά, Δημοκρατική Παράταξη) όφειλε και οφείλει στον ελληνικό λαό. Όχι μόνο το λογαριασμό της ΔΕΗ των γραφείων του, ούτε μόνο τα 170 εκατομμύρια δανεικά και αγύριστα, ούτε ακόμη την απολογία για τα χρόνια της ρεμούλας που μαζί με την "υπέρβαση" σε διόγκωση του κράτους επί ΝΔ έφεραν την χρεοκοπία...
Οφείλει να πάψει να ρυμουλκεί ως τέταρτο κόμμα την ακροδεξιά ατζέντα του Δεξιού Οικονομικού Τιτανικού!

Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να απαλλάξει την χώρα από αυτήν την κυβέρνηση έκτρωμα, οφείλει να σταματήσει να στηρίζει Βορίδη και Άδωνη, Βούλτεψη και Αθανασίου, Ντινόπουλο και Γιακουμάτο. Οφείλει κι ας μην το μπορεί ιδεολογικά ή προγραμματικά μέσα στην ακραία ταύτισή του με την Δεξιά, να αποκολληθεί από την Πολιτική Άνοιξη του Σαμαρά, να εμποδίσει έστω και την τελευταία στιγμή τα εγκλήματα κατά του περιβάλλοντος και της οικονομίας που τρέχει να νομιμοποιήσει στα θερινά τμήματα της κλειστής Βουλής η ΝΔ. 

Δεν ενδιαφέρει πως: με οποιαδήποτε πρόφαση, δικαιολογία, αιτιολόγηση - ούτως ή άλλως δεν πρόκειται να γίνει πιστευτό ακόμη και αν το παίξει αντιμνημονιακό, ευαίσθητο στο Σύνταγμα ή το περιβάλλον. Ούτε αυτή η κίνηση θα δώσει στο ΠΑΣΟΚ μια θέση στην επόμενη κυβέρνηση: το ΠΑΣΟΚ έχει πεθάνει προ πολλού και δεν το ξέρει - κι ότι ακουμπά το σκοτώνει. Η πιθανή εκπλήρωση αυτής του της υποχρέωσης θα ληφθεί απλά ως ελαφρυντικό ομολογίας. Ακόμη κι αν αποχωρήσει -όπως πέρυσι η ΔΗΜΑΡ- από το πλευρό του Σαμαρά καταγγέλοντάς τον...

Το ΠΑΣΟΚ οφελήθηκε όσο κανείς άλλος από την υπερχρέωση που οδήγησε τελικά στην χρεοκοπία της χώρας. Άσκησε απόλυτα πελατειακή πολιτική (μαθαίνοντας και στην ΝΔ τα κόλπα), εφάρμοσε απόλυτα κομματικό κράτος, γιγάντωσε τις συντεχνίες και εξαφάνισε τον αυτόνομο συνδικαλισμό με την συνδιοίκηση στις ΔΕΚΟ, πολλαπλασίασε τα σκάνδαλα και γιγάντωσε την διαφθορά μικρή και μεγάλη και την εξουσία των ημετέρων (εξαγοράζοντας και εκπορνεύοντας και μέρος της Αριστεράς), αποθέωσε τον κρατισμό και διαμόρφωσε την σημερινή κρατικοδίαιτη ολιγαρχία. Έ, πριν εξαφανιστεί από προσώπου γης, οφείλει τουλάχιστον να σταματήσει να προδίδει τις αρχές και την ιδεολογία έστω της τριτοκοσμικής σοσιαλδημοκρατίας που κάποτε πρέσβευε και γι αυτό εκλεγόταν, για την ασυλία μερικών στελεχών του. 

του Γιάννη Καλαϊτζή

Το βαθύ ΠΑΣΟΚ θα ξεριζωθεί προσεχώς υποχρεωτικά από τους ιστούς της ελληνικής κοινωνίας. Από τον κρατικό μηχανισμό, τον κομματικό μηχανισμό, ακόμη και τα σταγονίδια που έχουν εισχωρήσει σε άλλα κόμματα και στον ΣΥΡΙΖΑ είναι επικίνδυνα. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος ή ελπίδα για την ελληνική κοινωνία. Δεν αρκεί η πτώση της συγκυβέρνησης με την (ακρο)δεξιά: όπως και στον μύθο της λερναίας ύδρας πρέπει να καυτηριαστεί ότι γεννά "βαθύ ΠΑΣΟΚ" με την προσοχή και την ένταση που ξηλώνεται το βαθύ κράτος στην γειτονική Τουρκία: ως προϋπόθεση επιβίωσης της χώρας, των ανθρώπων και του πολιτισμού της - ή απλά της δυνατότητάς της για αυτόνομη ύπαρξη και ανασυγκρότηση.

Τι ζητάμε από το ΠΑΣΟΚ; Να τιμήσει τον εαυτό του με ένα χαρακίρι μπροστά στον κάποτε λαό του, παρουσία του Πρωθυπουργού της πείνας. Ή να αυτοβυθιστεί ως ρυμουλκό της (ακρο)δεξιάς. Θα παρθεί υπόψιν...

ΑΣ

Γιάννης Στουρνάρας: Έσωσε τον παρεοκρατικό καπιταλισμό!

Ο "μέρμηγκας" που έγινε τζίτζικας...

Ευθύβολος Τάκης Μίχας:

του Τάκη Μίχα*

Οι 300 της Βουλής και οι ολιγάρχες της οικονομικής ζωής στην Ελλάδα θα πρέπει να φτιάξουν ένα άγαλμα στον απερχόμενο υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα. Διότι πράγματι πέτυχε το -περίπου- ακατόρθωτο: Να καταφέρει να σώσει σε μια τέτοια βαθιά οικονομική κρίση τις βαθύτερες δομές του ελληνικού παρεοκρατικού καπιταλισμού και να του δώσει μία παράταση ζωής για ίσως ακόμα μια δεκαετία – μέχρι, δηλαδή, την επόμενη μεγάλη κρίση.

Στη συνέντευξή του στο Πρώτο Θέμα ο υπουργός αναφέρει ότι έθεσε σε πέρας το έργο που του είχε ανατεθεί και τώρα μπορεί να αποχωρήσει. Πράγματι έτσι είναι. Το έργο το οποίο του είχε ανατεθεί ήταν να σώσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι του κρατικού τομέα, όσο και να κόστιζε αυτό στον ιδιωτικό τομέα. Και πράγματι τα κατάφερε, σε μεγάλο βαθμό. Κατάφερε να διατηρήσει άθικτο το πιο διεφθαρμένο και αντιπαραγωγωγικό τμήμα της ελληνικής οικονομίας, ενώ παράλληλα οδήγησε με τη φοροεξοντωτική του πολιτική στο κλείσιμο χιλιάδων επιχειρήσεων και στον Καιάδα της ανεργίας χιλιάδες νέους. Σήμερα, τρία χρόνια μετά την ανάληψη του κρίσιμου υπουργείου, μπορεί δικαιολογημένα να υπερηφανεύεται ότι κατάφερε το αδύνατον: Να μην απολύσει ούτε έναν δημόσιο υπάλληλο και παράλληλα να στείλει στην ανεργία 1,5 εκατομμύριο παραγωγικότατους εργαζομένους του εξωκρατικού χώρου.

Φυσικά το παρεοκρατικό κράτος δεν αποτελείται μόνο από τον δημόσιο τομέα. Αποτελείται και από την οικονομική ολιγαρχία - η άλλη όψη του νομίσματος. Και αυτήν έσωσε ο απερχόμενος υπουργός. Έπειτα από τέτοιας έντασης οικονομική κρίση τα ονόματα των παραγόντων (μεγαλοκατασκευαστές, μεγαλοεκδότες, μεγαλοτραπεζίτες κ.λπ.) που κατέχουν τα νευραλγικά πόστα στην οικονομική ζωή της χώρας είναι τα ίδια (με ελάχιστες αλλαγές) με τα πρόσωπα που ηγεμόνευαν στην οικονομική ζωή της χώρας και πριν από την κρίση. Ακόμα και στη Ρωσία του Πούτιν υπάρχει μεγαλύτερη κινητικότητα στη σύνθεση της ολιγαρχίας από ό,τι στην Ελλάδα των κ. Σαμαρά και Στουρνάρα!

Ως διευθυντής του ΙΟΒΕ ο κ. Στουρνάρας είχε διακριθεί για τις πύρινες συνεντεύξεις του σε ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ σχετικά με την ανάγκη ανοίγματος των αγορών και κατάργησης των προνομιών των διαφόρων συντεχνιών. Όμως ως υπουργός και στα πλαίσια της προσπάθειάς του να σώσει τον παρεοκρατικό καπιταλισμό διακρίθηκε για το ακριβώς αντίθετο: Πώς να μπορέσει να διατηρήσει ό,τι μπορούσε να διατηρηθεί από τα προνόμια τα οποία κινδύνευαν από τις πιέσεις και τις προτάσεις του ΟΟΣΑ και της τρόικας. Συνεπικουρούμενος από τους κ. Χατζηδάκη και Μητσοτάκη κατάφερνε πάντοτε να βάζει «νερό στο κρασί» της κατάργησης των προνομίων και να εμφανίζεται ως ...

Κομματικό κράτος και κρατικοδίαιτες ελιτ πίσω από το τσουβάλιασμα στο πολυνομοσχέδιο; (#εύλογα ερωτήμτα προς Κ.Χατζηδάκη)

Robert Doisneau - Paris, 1940

Όσο περνούν οι μέρες, όλο και θα μαθαίνουμε (και μαζί μας και ...οι βουλευτές) τι κρυβόταν πίσω από την αναίτια σπουδή του "κατεπείγοντος" στην ψήφιση του πολυνομοσχεδίου και τον φερετζέ των ευνουχισμένων μεταρρυθμίσεων στο φάρμακο και το γάλα. Ήδη μάθαμε για την μετατροπή των κακουργημάτων δημοσίων λειτουργών σε πλημμελήματα (και την συνεπώς ενδεχόμενη παραγραφή τους), το χάρισμα των τραπεζών στους παλιούς μεγαλομετόχους "με ένα άρθρο" και την αναιτιολόγητη σπουδή εφόσον η δόση θα καταβληθεί την ...Μεγάλη Πέμπτη.

Τώρα βλέπουμε να διατυπώνονται εύλογα ερωτήματα από την αξιωματική αντιπολίτευση, για ιδιοτέλεια στην υιοθέτηση -όπως και όσων υιοθετήθηκαν- κάποιων μέτρων από την "εργαλειοθήκη" του ΟΟΣΑ και όχι άλλων.
Τι πραγματικά συμβαίνει πίσω από το προφίλ του "κεντροδεξιού μεταρρυθμισμού" του κου Χατζηδάκη; Μόνο πελατειακό κομματικό σύστημα και ανθρώπους των κρατικοδίαιτων "ιδιωτικών" ελίτ θα βρίσκουμε πάντα; Και είναι το τσουβάλιασμα το ανώτερο στάδιο της ύποπτης κοινοβουλευτικής σπουδής; (ΑΣ) 

Ιδιοτέλεια στις "αναδιαρθρώσεις" εντοπίζει ο ΣΥΡΙΖΑ και θέτει 17 ερωτήματα στον Κ. Χατζηδάκη

«Με αφορμή την υιοθέτηση από το Υπουργείο Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ ο αρμόδιος Υπουργός κ.Κωστής Χατζηδάκης πρέπει να απαντήσει στα παρακάτω δεκαεφτά (17) ερωτήματα, πριν ή μετα την ψηφοφορία για το Σχέδιο Νόμου του Υπουργείου Οικονομικών με τίτλο «Μέτρα στήριξης και ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας στο πλαίσιο εφαρμογής του ν. 4046/2012 και άλλες διατάξεις» :

1. Πόσο έχουν κοστίσει μέχρι σήμερα στους φορολογούμενους οι "Επιτροπές Υψηλού Επιπέδου" και οι "Συντονιστές Έργου" των Κυβερνήσεων Παπαδήμου και Σαμαρά, αντίστοιχα;

2. Με ποια κριτήρια επιλέγονται τα μέλη των «Επιτροπών Υψηλού Επιπέδου» και οι «Συντονιστές Έργου»; Υπήρξε δημόσια πρόσκληση για την επιλογή τους;

3. Με ποια μέσα ελέγχεται ότι τα μέλη των «Επιτροπών Υψηλού Επιπέδου» και οι «Συντονιστές Έργου» δεν έχουν κωλύματα ή ασυμβίβαστα; Πως είναι σίγουρο το Υπουργείο Ανάπτυξης ότι δεν εξυπηρετούν παράλληλα επιχειρηματικά συμφέροντα;

4. Υποβάλουν τα μέλη των «Επιτροπών Υψηλού Επιπέδου» και οι «Συντονιστές Έργου»δήλωση πόθεν έσχες;

5. Είναι αλήθεια ότι ο προκάτοχος του κ. Κωστή Χατζηδάκη κ. Μιχάλης Χρυσοχοϊδης είχε εξαιρέσει το γάλα και τα φάρμακα από το αντικείμενο μελέτης για την ενίσχυση του «ανταγωνισμού»;

6. Πότε και από ποιόν δόθηκε εντολή να ...

Μπορούν τα υπάρχοντα κόμματα να χρησιμοποιηθούν από τον Πολίτη και όχι να τον χρησιμοποιήσουν για άλλη μια φορά;

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Τα προεκλογικά κόλπα μαζί με την πόλωση είναι στο αποκορύφωμα: παίζεται ξανά το κράτος, παίζεται ξανά η εξουσία σε αυτές τις εκλογές. Είναι η μικρή εκείνη στιγμή που τα κόμματα έχουν ανάγκη τον Πολίτη - εξαρτώνται από αυτόν - γι αυτό και τον μπουκώνουν υποσχέσεις και απειλές για ένα ολόκληρο τρίμηνο τουλάχιστον πριν την δύσκολη στιγμή... Τις εκλογές.

Είναι αλήθεια ότι οι αναποφάσιστοι μοιάζουν πολλοί - και οι αποφασισμένοι. Οι τελευταίοι είναι και αόρατοι/ες. Αλλά μόνο αν κοιτάς από κοντά - αν δεις την γενική εικόνα είναι ορατοί: είναι εκείνοι που έχουν πρόβλημα με τις πολιτικές της δικομματικής και τα αποτελέσματα στην ζωή τους - και κυρίως όσοι όσες ζουν ένα αφόρητο άγχος για το αύριο, την οικογένειά τους, την επιχείρησή τους - για την δουλειά που δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει αν δεν αλλάξει κάτι ριζικά. Για την μικρή τους επιχείρηση που θα κλείσει αργά ή γρήγορα αφήνοντάς τους μόνο χρέη, αν δεν αλλάξει κάτι ριζικά. Για το σπίτι τους που θα χάσουν αργά ή γρήγορα αν δεν αλλάξει κάτι ριζικά.

Η σημερινή κυβέρνηση πήρε απλά την πλειοψηφία και μετά έκανε ότι ήθελε. Φόρτωσε με χρέη και προβλήματα τους πάντες και δεν έφερε πουθενά ελπίδα και καλυτέρευση, μόνο σύγχυση, πόνο, απόγνωση, φόβο για το αύριο και σοκ από το απόλυτο κενό - κενό πολιτικής, ιδεών, σχεδίου. Ούτε η τρόικα έχει σχέδιο: εφαρμόζει τυφλά κάθε γραμμή από το manual του υπερφιλελευθερισμού αφού πρώτα το περάσει από το φίλτρο του ντόπιου κρατισμού - αποτέλεσμα; Το μεταλλαγμένο τέρας που ζούμε καθημερινά. Ούτε μεταρρύθμιση, ούτε και συντήρηση του χθες - μόνο τυφλή απορρύθμιση των πάντων.

Παλιά, όταν υπήρχαν ακόμη οράματα και ιδεολογίες, τέτοια προβλήματα λυνόντουσαν με την επιλογή κάποιου κόμματος που συμπύκνωνε στις εξαγγελίες του την εκπλήρωση των αναγκών και των ονείρων του Πολίτη - κι αν διαψεύδονταν οι υποσχέσεις κάτι έφταιγε που έπρεπε να διορθωθεί: προέκυπταν ανανεωτικές πτέρυγες, ανασυγκροτήσεις, επανεκκινήσεις, αλλαγή ηγεσίας κλπ κλπ. Αυτή ήταν η δημοκρατία μας με τα καλά της και τα κακά της.
Σήμερα αυτά δεν υπάρχουν - η παγκοσμιοποίηση διέλυσε κάθε εθνική πολιτική, κάθε σχέση της πολιτικής επιλογής με την διαχείριση της εξουσίας - έτσι δεν υπάρχουν καν επαρκή κόμματα: Όλα εξαγγέλλουν πράγματα που δεν μπορούν να κάνουν - δεν έχουν την εξουσία ούτε τους πόρους πια. Αυτά ανήκουν στις διεθνείς αγορές, τα spreads, τα επιτόκια, τους επενδυτές και τους δανειστές. Κι από άποψη "οράματος", κανένα πια δεν είναι το κόμμα των ονείρων μας - ακόμη κι αν σε επίπεδο θέσεων κάποιο κόμμα είναι επαρκές, σίγουρα η νομενκλατούρα του και η πελατεία του έχουν το πρώτο λόγο - όχι ο Πολίτης. Και το πελατειακό του πλαίσιο δεν χωρά πολλούς πλέον.

Έχουν όμως και αυτά την χρησιμότητά τους. Μπορούν να γίνουν εργαλεία απόρριψης και υποχρεωτικής αλλαγής πορείας, αρνητικής ψήφου σε εμμονικούς ανορθολογισμούς, προειδοποίησης για μια καταστροφική για τις ζωές μας πολιτικής. Κι αυτό δεν απαιτεί πολλά πράγματα - ούτε οράματα, ούτε ιδεολογίες: μόνο πρακτικό πνεύμα.
Το ίδιο πνεύμα με το οποίο το κόμματα σχεδιάζουν την καθημερινή τους αποτελεσματικότητα, το ίδιο πνεύμα μπορεί να χρησιμοποιήσει και ο Πολίτης. Ξεπερνώντας την δραματοποιημένη εικόνα με την οποία περιγράφουν τα κόμματα τις μεταξύ τους συχνά ανύπαρκτες διαφορές - την δαιμονοποίηση που μεθοδικά οργανώνει το ένα για το άλλο - τις σκιαμαχίες δήθεν ιδεολογικών συγκρούσεων για να κάνουν τον Πολίτη συμμέτοχο στο παιχνίδι τους που στο τέλος έχει ως ανταμοιβή το κράτος και
την εξουσία για τους ημετέρους: όπως γράφει και ο Μιχάλης Πιτσιλίδης σε προηγούμενη ανάρτηση κανένα σύστημα δεν είναι 100% υπερφιλελεύθερο ή κρατικιστικό (πια) - για μείγματα μιλάμε.

Και το δικό μας είναι ένα άσχημο αφύσικο μείγμα κρατισμού και υπερφιλελευθερισμού - υπάρχουν πολύ καλύτερα και πολύ πιο λειτουργικά.

Το δικό μας μείγμα δεν λέει να κλείσει τον ιστορικό του κύκλο παρότι έχει χειρότερες επιδόσεις από την χρεοκοπημένη Αργεντινή, μεγαλύτερη φτώχεια από την διχασμένη Βενεζουέλα, λιγότερους ανεξάρτητους θεσμούς από την Τουρκία... Κάτι πρέπει να συμβεί ακόμη -που θα σταματήσει την ανακύκλωση του ίδιου κομματικού πελατειακού συστήματος, που θα βάλει τέλος στα ψεύτικα διλήμματα και τις αυταπάτες που θολώνουν την εικόνα του τι πρέπει να αλλάξει τελικά και επιτρέπουν στην παρασιτική ελίτ να συνεχίζει να απομυζά τον πλούτο αυτού του τόπου.
Να ολοκληρωθεί επιτέλους η μεταπολίτευση και να ανοίξει ο δρόμος για μια θεσμική δημοκρατία. Να ολοκληρωθεί η αστική επανάσταση σε αυτήν την χώρα για να ξεκινήσει η "παραγωγική ανασυγκρότηση" πριν είναι πολύ αργά.

Όλα αυτά σημαίνουν ένα μόνο πράγμα: όχι ψευτοδιλήμματα - κάτι πρέπει να αλλάξει και να αλλάξει τώρα. Και σε αυτό, τα υπάρχοντα κόμματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τον Πολίτη και όχι να τον χρησιμοποιήσουν για άλλη μια φορά. Και υπάρχουν πολλοί τρόποι γι αυτό.

Υπερφορολόγηση: απόδοση συλλογικής ευθύνης ("μαζί τα φάγαμε") για την διαφθορά των ημετέρων;

του Χρήστου Παπανίκου

Υπερφορολόγηση για καταπολέμηση της διαφθοράς (και άλλα παραμύθια...)

του Άγη Βερούτη*

Πριν αρκετό καιρό συμμετείχα σε μια διαδικτυακή συζήτηση όπου οι συνομιλητές μου έλεγαν ούτε λίγο ούτε πολύ πως η υπερφορολόγηση της ακίνητης ιδιοκτησίας ήταν η επιλεγμένη μέθοδος για να βάλει χέρι το κράτος στα αποθέματα του μαύρου χρήματος που μετατράπηκε σε ακίνητα.

Δηλαδή, έλεγε το σκεπτικό, όσοι πήραν μαύρο χρήμα από μίζες ή φακελάκια ή φοροδιαφυγή, έβαλαν τα χρήματα αυτά σε ακίνητα, και κάνοντας την κατοχή όλων των ακινήτων ασύμφορη στην Ελλάδα θα τιμωρούσε το κράτος τους απατεώνες.

Αυτό είναι ως να λέμε ότι όποιος φοράει μαύρο κοστούμι είναι νεκροθάφτης, ή ότι όποια φοράει ακριβό ρολόι είναι κλέφτρα κοσμηματοπωλείου, και άρα πρέπει να τη συλλάβει η αστυνομία και να την τιμωρήσει το δικαστήριο.

Ακόμα χειρότερα, η ακίνητη ιδιοκτησία είναι εξαιρετικά διαδεδομένη στη χώρα μας για ιδιοκατοίκηση, και άρα οι παράλογοι νόμοι υπερφορολόγησης του διαμερίσματος του καθενός πολίτη υποβιβάζουν το βιοτικό επίπεδο όλων των πολιτών της χώρας.

Ακόμα ένα έγκλημα απόδοσης συλλογικής ευθύνης εναντίον ολόκληρου του ελληνικού Λαού συντελέστηκε δήθεν στο όνομα της απόδοσης δικαιοσύνης.

Η διαφθορά είναι πραγματικά το μεγαλύτερο πρόβλημα που μαστίζει την ελληνική κοινωνία. Είμαστε οι χειρότεροι στην Ευρωπαϊκή Ένωση στη διαφθορά, και τα φαινόμενα πάμπλουτων δημοσίων λειτουργών που δεν έχουν όμως ποτέ τους εργαστεί τα γνωρίζουν όλοι εκτός από τη δικαιοσύνη και τον επιθεωρητή δημόσιας διοίκησης.

Η διαφθορά εξειδικεύεται, δεν είναι τυχαία ούτε διάχυτη. Αν ήταν διάχυτη, τα αποτελέσματα της υποβάθμισης της οικονομικής ζωής της χώρας κάπως θα αλληλοαναιρούνταν. Όμως δεν συμβαίνει αυτό.

Η διαφθορά επικεντρώνεται σε εκείνους τους κρατικούς υπαλλήλους που η πολυνομία και η υπερβολική ελευθερία ερμηνείας του νόμου και ελευθερία επιβολής κυρώσεων στον πολίτη τους δίνει τη δυνατότητα να ανταλλάσσουν την ευνοϊκή μεταχείριση από πλευράς τους προς τον πολίτη με χρηματικό αντάλλαγμα.

Αν κάποιος πραγματικά ήθελε να καταπολεμήσει τη διαφθορά και να τιμωρήσει τα φαινόμενα συγκέντρωσης μαύρου χρήματος, σήμερα στον έβδομο χρόνο της μεγαλύτερης ύφεσης που έχει βιώσει ποτέ οικονομία, θα είχε συστήσει ειδικό τμήμα εσωτερικών ελεγκτών που θα ξετίναζε όποιον βρέθηκε ποτέ σε θέση συναλλαγής και εκβίασης πολίτη, λόγω δικαιοδοσίας και πεδίου ευθύνης.

Αντί αυτού, οριζόντια μέτρα υπερφορολόγησης. Η φορολογία των ακινήτων ως ποσοστό επί της αξίας τους και επί των συναλλαγών ήταν από τις μεγαλύτερες μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ (η φορολογία μέχρι τον Δεκέμβριο).

Συλλέγαμε λιγότερους φόρους συνολικά ως ποσοστό του συνόλου της φορολογίας, αλλά αυτό οφείλεται στην έλλειψη ελέγχων που ανέφερα πιο πάνω.

Έχουμε κακής ποιότητας και αναξιόπιστα φορολογικά δεδομένα στην Ελλάδα είναι η αλήθεια. Όμως δεν είναι λύση η εξοντωτική φορολόγηση επί δικαίων και αδίκων όπως εφαρμόζεται σήμερα, που έχει οδηγήσει χιλιάδες σε ατομική χρεοκοπία και σε απόγνωση.

Δεν είναι σοβαρό ένα κράτος που φορολογεί υποθετικό πλούτο, όπως κάνει σήμερα με τα ακίνητα, με την φορολόγηση αν κάποιου του λείπουν αποδείξεις, με τα τεκμήρια, και με τα υπόλοιπα. Το ότι κάποιοι φοροδιαφεύγουν δεν σημαίνει ότι μπορούν να θεωρούνται όλοι ένοχοι, ούτε μειώνεται η διαφθορά με κανένα τρόπο παίρνοντας από πολλούς περισσότερα από όσα αντέχουν ή ...

Η σιωπή πριν την καταιγίδα και το βουβό ποτάμι

Την σιωπή στο μάτι του κυκλώνα είναι που φοβούνται οι πολιτικοί

Εκεί είμαστε

Οι πολίτες αρνούνται (οι μισοί) να απαντήσουν καν στους δημοσκόπους διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Όσοι όσες απαντούν οι μισοί σχεδόν προκρίνουν πρώτο το κόμμα Δεν Ξέρω/Δεν Απαντώ και "καταλληλότερο" τον κανένα. Έκφραση ενός βουβού ποταμιού απόγνωσης με το πολιτικό σύστημα και άρνησης συνεργασίας μαζί του.

Οι πολιτικοί στον κόσμο τους συνεχίζουν να ανταλλάσσουν την όποια αναγνωρισιμότητά τους με δουλειές για τους ίδιους και τους κολλητούς τους. Μέσα στα κόμματα της κυβέρνησης που καταρρέουν αλλά και στα μικρά που δεν μπόρεσαν για χ λόγους να γίνουν κάτι, το όλοι εναντίον όλων κυριαρχεί. Νεοδημοκράτες εναντίον νεοδημοκρατών, ακροδεξιοί εναντίον ακροδεξιών, πασόκοι εναντίον πασόκων, δρασίτες εναντίον δρασιτών, οικολόγοι εναντίον οικολόγων - το προσωπικό στίγμα, η φιλοδοξία και κυρίως η επιβίωση από την μόνη δουλειά που "ακόμη πάει καλά" στην χώρα μας, την πολιτική εντείνονται. 

Το κόμμα Ποτάμι είναι μια μικρή έκφραση του μεγάλου βουβού ποταμού της απόγνωσης. Κυβέρνηση και τρόικα, όχι μόνο δεν μπόρεσαν να βγάλουν την χώρα από την κρίση, όχι μόνο δεν μπόρεσαν (ή και δεν ήθελαν) να προστατέψουν την παραγωγική βάση, την επιχειρηματικότητα και την αναπτυξιακή δυναμική των "τελευταίων των Μοϊκανών" ελεύθερων επαγγελματιών αλλά φρόντισαν να καταστρέψουν ό,τι επιβίωνε της κρίσης - μαζί! (το γιατί και το πως, αλλά και τα ποσοστά ευθύνης θα τα να ζητήσει η ιστορία - "μετά").

Η κεντροαριστερά συντάχθηκε με την καταστροφική αυτή πολιτική και το πληρώνει με την εξαφάνισή της. Οι κεντρώοι φιλελεύθεροι προτίμησαν την "κανονικότητα" σε μια χώρα που μπερδεύει τον φιλελευθερισμό με την τρόικα και τους νεοσυντηρητικούς της κινεζοποίησης των εργασιακών σχέσεων - και πληρώνουν με ανυποληψία. 

Οι οικολόγοι αφοσιώθηκαν στις προσωπικές διαδρομές ξεφτιλίζοντας τις αξίες ενός τρίτου εναλλακτικού κινήματος της εποχής μας.

Η αριστερά καρκινοβατεί μεταξύ ανανέωσης και λαϊκισμού σηκώνοντας ένα τεράστιο ρίσκο ως μοναδική αναγκαστικά εναλλακτική σε ισχνές πλάτες.

Οι χρεοκοπημένοι υποχρεωτικά πολίτες δεν ξεχνούν - γιατί απλά αυτό ζουν, αυτή είναι η καθημερινότητά τους, ο πόνος χωρίς όνειρα, η τύχη των παιδιών τους, η κατάθλιψη και η παραίτηση που φαίνεται να κυριαρχεί μετά από 5 χρόνια ύφεσης και αυταρχικών μη αναλογικών φορομπηχτικών μέτρων. Η σιωπή όμως έχει και άλλη ανάγνωση: την καταιγίδα που έρχεται...

Αυτήν που οι έμπειροι της μη ευθύνης οσμίζονται στον αέρα και σπάνε την ήσυχη σιωπή τους για να επηρεάσουν κάπως τα πράγματα ή να διευθετήσουν το αναπόφευκτο: ο ΓΑΠ επιστρέφει για να διεκδικήσει ξανά την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, ο Λαλιώτης προτείνει επαφές και συναλλαγή με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Καραμανλής χτυπά πλαγιοκοπώντας τον Σαμαρά, ο Σαμαράς ψάχνει απελπισμένος σωτηρία στο ΛΑΟΣ και την ΧΑ. 

Κι όμως η καταιγίδα θα ξεσπάσει και η ασυλία θα αρθεί. Κι ο ένας θα "δώσει" τον άλλο, όπως το συνηθίζουν. Πολλά ποτάμια θα ξεχυθούν επιφανειακά και υπόγεια. Απλά με την ψήφο!  

Η Αργεντινή δεν θα μας επισκεφθεί και αυτήν την άνοιξη - γιατί είναι ήδη εδώ μήνες και χρόνια, με την συνευθύνη της τρόικας...

Και οι συνταξιούχοι και οι ένστολοι δεν αρκούν για να σώσουν την πολιτική τάξη της συμφοράς - ούτε καν - όταν το "πρωτογενές πλεόνασμα" που μοιράζεται σε χαπάκια προεκλογικά είναι ακριβώς οι συντάξεις που καθυστερούν! 

Είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε ενδιαφέροντες καιρούς. Ας τους ζήσουμε νηφάλια και με ηρεμία λοιπόν - προετοιμασμένοι και προετοιμασμένες...

ΑΣ

Από ενεργοί πολίτες, εθελοντές και οπαδοί σε προσωπικές πολιτικές ΜΚΟ; (#το Ποτάμι,κουτσή δημοκρατία)

το Ποτάμι συσκέπτεται. Και σ΄σκέπτεται...

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Είπαμε, τα κόμματα είναι αρχηγικά ή συγκεντρωτικά, η δημοκρατία είναι κουτσή, η τηλεδημοκρατία ελέγχει την επικοινωνία, κατασκευάζει και κατευθύνει, οι δημοσκοπικές εταιρείες μαγειρεύουν νόμιμα και νόστιμα ποσοστά για τους εργοδότες τους και εν μέρει διαμορφώνουν την κοινή γνώμη. Και η επίσης κατασκευασμένη "αναγνωρισιμότητα" των προβαλλόμενων από τα ΜΜΕ προσώπων γεμίζει τα ψηφοδέλτια με ψώνια. 

Αλλά μην φτάσουμε στο άλλο άκρο: οι ενεργοί πολίτες να καταντήσουν οπαδοί από κούραση και απελπισία... Να παρακαλάνε δημόσια να τους δεχθεί ο Σταύρος στο ποτάμι (το είδαμε κι αυτό)... Να πηγαίνουν εθελοντές σε προσωπικές πολιτικές ΜΚΟ...

Σίγουρα η αρνητική ψήφος κινητοποιεί στην χώρα μας την πολιτική ατζέντα. Μια πολιτικά υπανάπτυκτη κοινωνία που δεν γνώρισε θεσμούς και ορθολογισμό, που τρεκλίζει ακόμη στο hangover της οθωμανικής της κληρονομιάς, υποκλίνεται ακόμη στις παρέες, τα σόγια και την κομματική επετηρίδα - κι όταν αντιδρά, αντιδρά αρνητικά. Η πολιτική αντίδραση τύπου εκδίκησης όμως έχει δυο όψεις: από την μια, χτυπά το διεφθαρμένο, κομματικό πελατειακό πολιτικό σύστημα και τους δικτατορίσκους των κομματικών μηχανισμών που απογοήτευσαν και πρόδωσαν την εμπιστοσύνη, την λάθος εμπιστοσύνη συνήθως, την υποσχετική, ανταλλακτική, πελατειακή εμπιστοσύνη - αλλά μπορεί να δημιουργήσει και καινούργιους αρχηγίσκους από την άλλη. Κι από την μια απογοήτευση να περνάμε διαρκώς στην άλλη - και από την μια επικοινωνιακή φούσκα στην επόμενη.

Τα κόμματα στην Ελλάδα φουσκώνουν και ξεφουσκώνουν όχι εξ αιτίας των θέσεών τους αλλά ως υποδοχείς της αντίδρασης στους άλλους. Θυμόμαστε το ΚΕΠ του Αβραμόπουλου, την επανίδρυση του κράτους του Καραμανλή, την δημοσκοπική άνοδο της ΔΗΜΑΡ, το 2,5% του Τζήμερου; Έτσι φούσκωσε η ναζιστική ΧΑ, έτσι φούσκωσε κι ο ΣΥΡΙΖΑ του 4%, έτσι φουσκώνει τώρα το Ποτάμι... Από αγανακτισμένους: με το πολιτικό σύστημα, την διαφθορά, την κλεπτοκρατία, την ανικανότητα, την κληρονομική εξουσία των φαύλων, την φτώχεια και την χρεοκοπία.

• Σιγά μην έπεισε ο ναζισμός και η "τελική" του "λύση". 
• Σιγά μην έπεισε η αοριστία της συριζαϊκής υπόσχεσης όπου χωρίς προγραμματικές συνεργασίες και επαρκείς εγγυήσεις για την μεταβατική μεταμνημονιακή περίοδο τάζει τα πάντα σε όλους.
• Σιγά μην έπεισε ο Σταύρος Θεοδωράκης με τα ρεπορτάζ και την μιντιακή αναγνωρισιμότητά του ή τα κολλάζ και τα δάνεια γενικών θέσεων.

Όχι βέβαια - απλά συνεχίζουμε την αρνητική ψήφο. Συνεχίζουμε να εκδικούμαστε τους φαύλους εκχωρώντας δημοσκοπική αποδοχή και τυφλή εμπιστοσύνη σε οτιδήποτε φανεί στον ορίζοντα.

Κι όμως, οι συνεργασίες συνεχίζουν να αποτυγχάνουν. Από έλλειψη σχεδίου και περίσσεια φιλοδοξίας. Σε μια χώρα που δεν πέρασε από τον ευρωπαϊκό διαφωτισμό αλλά κατευθείαν από τον οθωμανισμό στην δημοκρατία παραμένουν οι στρεβλώσεις που ταλαιπωρούν και την "αραβική άνοιξη". Κι ο ατομικός δρόμος μοιάζει ακόμη πανάκεια.

Τα κατευθείαν περάσματα στην "δυτική" δημοκρατία αυτά έχουν - παλιές νοοτροπίες σε σύγχρονο αλλά εισαγόμενο πλαίσιο. Νέο κρασί σε παλιό βαρέλι.

Θεσμούς δεν γνώρισε ακόμη η χώρα μας. Λειτουργεί με τις πατριές, τις κουμπαριές, τα πολιτικά τσιφλίκια, την καθοριστική επιρροή των κομματαρχών στην ζωή και την εργασία μας. Δουλειά δεν βρίσκεις χωρίς γνωριμίες - "μέσον" δηλαδή, όχι γνώση των δεξιοτήτων και ικανοτήτων σου...

Ακόμη διορίζονται ημέτεροι - μετά 4 γεμάτα χρόνια κρίσης - ακόμη τα κόμματα προστατεύουν τους διορισμένους τους όσο μπορούν, ακόμη τα κόμματα υπόσχονται βόλεμα και εισόδημα σε όσους παραμένουν στην επετηρίδα και στην κάλπη τους.

Οι παρέες, όπως ευγενικά λέει ο Σαββόπουλος, οι πολιτικές μαφίες που λυμαίνονται το κράτος, οι νταβατζήδες όπως τους ξέρει ο λαός, κάνουν ακόμα παιχνίδι και γράφουν την ιστορία μας.

Προσωποποιημένες καταστάσεις, παρέες και παρεούλες πλασάρονται ακόμη για ...