"Ποιος λοιπόν πιστεύει ακόμη σε οίκους αξιολόγησης;"

του Latuff

Χρεοκοπία 
ή όχι χρεοκοπία;

του Δημήτρη Γουμάγια*

Η Αργεντινή αγωνίζεται με τα Hedgefunds

Μερικά από τα μεγαλύτερα ερωτήματα που έχουν να αντιμετωπίσουν οι ηγέτες της εποχής μας είναι το πώς αντιμετωπίζει κανείς τα Hedgefunds, τους οίκους αξιολόγησης και τα άλλα θεσμικά όργανα του διεθνούς χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού. Όλο και περισσότερο, συμπεριφέρονται έτσι, που δίνουν την εντύπωση ότι αυτά στην πραγματικότητα συγκεντρώνουν την εξουσία σε αυτόν τον κόσμο. 

Οι περισσότερες κυβερνήσεις έχουν επιλέξει μια στάση ταπεινότητας. Η Αργεντινή έχει πλέον εντοπίσει μια άλλη παραλλαγή: Όταν ο Axel Kiciloff ως Υπουργός Οικονομικών ρωτήθηκε, κατά την τελευταία εβδομάδα του Ιουλίου μετά τις αποτυχημένες διαπραγματεύσεις με τα αμερικάνικα Hedgefunds, πως εκτιμά το ότι η χώρα του έχει ταξινομηθεί τώρα από τους οίκους αξιολόγησης σαν χρεοκοπημένη, ο ίδιος απάντησε: "Ποιος λοιπόν πιστεύει ακόμη σε οίκους αξιολόγησης; "

Καμιά εξουσία στα Hedgefunds

Ο κάπως τολμηρός τρόπος, το πως η Αργεντινή διαχειρίζεται την όγδοη κατάσταση πτώχευσης της ιστορίας της, μπορεί να θεωρηθεί ως ένα διδακτέο μάθημα για την συναναστροφή με την εξουσία, σε περιόδους του τούρμπο-καπιταλισμού. Δύναμη έχει αυτός στον οποίο αποδίδεται δύναμη.

Μπορούμε να ανακτήσουμε τον έλεγχο πάνω από το πορτοφόλι μας με το να παραβλέψουμε αλαζονικά οίκους αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας και Hedgefunds;

Η Αργεντινή λέει ναι  -και λαμβάνει περίπου την ίδια ποσότητα επαίνου και επίπληξης.

Ο συντηρητικός Βρετανικός Economist εκτιμά ότι, η κυβέρνηση της Cristina Fernández de Kirchner θα είχε αποτρέψει πολλές πίκρες στον εαυτό της και πολλά προβλήματα από τον λαό της, εάν είχε δείξει μεγαλύτερη προθυμία να διαπραγματευτεί πιο συμβιβαστικά με τα Hedgefunds. Αντίθετα, σε στήλες σχολίων κάτω από φιλικά προς την Kirchner άρθρα, υπήρχαν συχνά να διαβάσεις, παράγραφοι όπως αυτή για τη μαχητική Αργεντίνισα : «Η Μέρκελ θα μπορούσε να εμπνευστεί από αυτή τη θαρραλέα γυναίκα». Ακριβώς αυτήν την εντύπωση, του πρωτοπόρου μαχητή σε ένα νέο μονοπάτι, ήθελε να ξυπνήσει η πρόεδρος Fernández de Kirchner. Έτσι, έχει σκοράρει όχι μόνο σε διεθνές επίπεδο, αλλά και στη χώρα της - τουλάχιστον σε εκείνους που έχουν την γνώμη ότι, ο ``Αμερικάνος`` ευθύνεται για το χάος στο οποίο, χωρίς αμφιβολία, βρίσκεται η χώρα.

Η Αργεντινή είναι χρεοκοπημένη και δεν είναι χρεοκοπημένη ταυτόχρονα. 

Είναι χρεοκοπημένη, σύμφωνα με τα κριτήρια των οργανισμών αξιολόγησης, διότι δεν εξυπηρετεί τις διεθνείς υποχρεώσεις της. Ωστόσο, η Αργεντινή θεωρεί ότι σε καμιά περίπτωση δεν χρεοκόπησε, όπως ανακοίνωσε ο υπουργός Οικονομίας Axel Kiciloff στη Νέα Υόρκη: Η Αργεντινή έχει χρήματα, tiene plata (υπάρχουν χρήματα) , είπε σε καλά ``Αργεντίνικα``, «Μπορούμε να πληρώσουμε τα χρέη μας - μόνο που δεν μας αφήνουν».

Για να κατανοήσουμε αυτή την περίπλοκη κατάσταση, είναι απαραίτητο να δούμε πίσω μέχρι το 2001: Εκείνη την εποχή, η Αργεντινή ήταν πραγματικά σε πτώχευση. Μετά από μια καταστροφική οικονομική πολιτική ανήλθε το χρέος της χώρας στα 200 δισεκατομμύρια δολάρια σε διεθνές επίπεδο. Τραπεζικοί λογαριασμοί είχαν μπλοκαριστεί, η οικονομία κατέρρευσε, ένα τεράστιο κύμα μετανάστευσης ακολούθησε. "¡Que se vayan todos!" - Να εξαφανιστούν όλοι! Φώναζαν οι διαδηλωτές στο Μπουένος Άιρες. Αυτή η απαίτηση των διαδηλωτών είχε στόχο όλους τους εγχώριους πολιτικούς οι οποίοι πράγματι βιαστικά εγκατέλειψαν την χώρα: Ο Πρόεδρος Fernando de la Rúa τράπηκε σε φυγή με ένα ελικόπτερο, τέσσερις προσωρινοί πρόεδροι πετούσαν τα κλειδιά της προεδρικής έδρας της Casa Rosada ο κάθε ένας στον επόμενο.

Η αυτό-προκληθείσα φθορά ολόκληρου του πολιτικού κατεστημένου έδωσε την ευκαιρία, σε έναν μέχρι τότε σε μεγάλο βαθμό άγνωστο πολιτικό της επαρχίας, να δοκιμάσει κάτι εντελώς νέο. Ο Néstor Kirchner, ο εν τω μεταξύ αποθανών σύζυγος της σημερινής προέδρου Cristina Fernández de Kirchner, τέθηκε το 2002 επικεφαλής στο ανώτατο αξίωμα της χώρας: 

Αποφάσισε απλά, να μην λάβει μέρος σε αυτήν την κούρσα των δόσεων των χρηματοπιστωτικών αγορών, έβγαλε, ας πούμε, την χώρα εθελοντικά από την αγορά και την έστειλε σε ένα πολύ αμφιλεγόμενο δρόμο της αυτάρκειας. 

Η έκρηξη παραγωγής σε βασικές πρώτες ύλες και οι καλοί αριθμοί στις εξαγωγές το κατέστησαν δυνατό. Ο Kirchner έδειξε στα διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα την πόρτα και τους περισσότερους επενδυτές τους απομάκρυνε με ένα πολύ μικρό μέρος από τις απαιτήσεις τους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μακροπρόθεσμα, ότι το δημόσιο χρέος να ανέρχεται πλέον μόνο στο 12,2 τοις εκατό του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Το 2002 ήταν στο 124 τοις εκατό.

Το κούρεμα θεωρείται ότι είναι το μεγάλο ιστορικό επίτευγμα, από ότι το πραγματικό Raison d'être (αναγκαιότητα/δικαιολογία ύπαρξης) του Κιρχνερισμού (Kirchnerismo), αυτής της πολιτικής της αυτοπεποίθησης, της ακόμη και ...

Αργεντινή: Μόνο οι "Ανόητοι των Αθηνών" τάχθηκαν με τους "γύπες"...

Η Αργεντινή, ο δικαστής Γκρίζα και ο κ. Σίνγκερ

του Γιώργου Σταθάκη*

Εδώ και αιώνες, όταν δανείζεται ένα εθνικό κράτος, σε αντίθεση με ένα νοικοκυριό ή μια επιχείρηση, δεν υπάρχει τρόπος να του επιβάλεις την αποπληρωμή. Ο λόγος είναι απλός. Εάν χρεοκοπήσει ένα κράτος, τότε ενεργοποιείται ο διεθνής κανόνας της ισότητας των εθνικών κρατών. Κανένα κράτος ή δικαστήριο δεν μπορεί να επιβάλει σε ένα άλλο την αποπληρωμή. Συνεπώς, οι λύσεις μέχρι στιγμής ήταν ο έμμεσος οικονομικός εκβιασμός, οι άτυπες διαπραγματεύσεις (το Κλαμπ των Παρισίων) και η προσφυγή σε διεθνείς δανειστές, όπως το ΔΝΤ. Τελικά όμως, η μοναδική δόκιμη μέθοδος είναι οι διαπραγματεύσεις δανειστών και εθνικού κράτους και η συμφωνία σε ένα κουρεμένο χρέος. Μετά η χώρα επέστρεφε στις αγορές, κατά κανόνα μετά από 3-4 χρόνια (η "αμνησία των αγορών").

Αυτά τα γνωρίζει φυσικά ο δικαστής Γκρίζα (Τhomas Griesa). Ως γνωστόν, η Αργεντινή είχε συμφωνήσει το 2005 και το 2010 με το 90% των ιδιωτών πιστωτών της να τους πληρώνει 28 σεντς για κάθε δολάριο. Ενδιάμεσα ο κ. Σίνγκερ (Paul Singer) αγόραζε σε εξευτελιστικές τιμές αργεντίνικα ομόλογα και στη συνέχεια προσέφυγε στον δικαστή απαιτώντας την πληρωμή τους στο 100% της ονομαστικής αξίας τους. Ο δικαστής τον δικαίωσε, επικαλούμενος ότι τα ομόλογα είχαν αυτοδύναμη υπόσταση (ήταν αμερικανικού δικαίου) και έπρεπε να πληρωθούν μάλιστα κατά προτεραιότητα έναντι του 90%. Γνωρίζοντας όμως τον διεθνή κανόνα, ότι δεν μπορεί να επιβάλει την απόφασή του, όρισε διαπραγματευτή για να οδηγήσει τα δύο μέρη σε συμφωνία.

Οι περισσότεροι έγκυροι νομικοί των ΗΠΑ γράφουν ότι ο δικαστής δεν έπρεπε καν να εμπλακεί σε τέτοια δίκη εφόσον δεν μπορεί να εκτελέσει την όποια απόφαση πάρει (βλ. πρόσφατη αρθρογραφία στην Wall Street Journal). Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ στο οποίο προσέφυγε η Αργεντινή δήλωσε αναρμόδιο. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ τηρεί ουδέτερη στάση. 

100 διεθνούς φήμης οικονομολόγοι, που περιλαμβάνουν και τα μισά οικονομικά Νόμπελ της πρόσφατης περιόδου, κάλεσαν την Πέμπτη το Κογκρέσο να περάσει νόμο που να απαγορεύει σε δικαστές να παίρνουν τέτοιες ανόητες αποφάσεις που δυναμιτίζουν την παγιωμένη διαδικασία της διαπραγμάτευσης και προκαλούν οικονομική αναστάτωση χωρίς λόγο.

Η απόφαση είναι κενή περιεχομένου. Η Αργεντινή δεν μπορεί να προσφέρει καλύτερους όρους. Τότε θα απαιτήσουν επιπρόσθετα χρήματα αυτοί που είχαν ήδη συμφωνήσει. Ο κ. Σίνγκερ θα συνεχίσει τον ατέλειωτο νομικό του αγώνα, αλλά δεν θα πληρωθεί. Η Αργεντινή θα θέλει, αλλά δεν θα μπορεί να πληρώσει τους δανειστές της. Ο δικαστής θα συνταξιοδοτηθεί και η υπόθεση θα συζητιέται επί μακρόν στα νομικά αμφιθέατρα. Εν ολίγοις, όλοι χάνουν: η Αργεντινή, οι δανειστές που συμφώνησαν και οι "γύπες".

Η Αργεντινή χρεοκόπησε το 2001 μετά από την εφαρμογή ενός αποτυχημένου κλασικού προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής και απελευθέρωσης της οικονομίας του ΔΝΤ που είχε ξεκινήσει από το 1995. Ακρογωνιαίος λίθος του προγράμματος ήταν η πρόσδεση τού πέσο στο δολάριο. Αυτή ήταν τότε κοινή πρακτική. Η δολαριοποίηση εφαρμόστηκε σε πολλές λατινοαμερικανικές χώρες και σε άλλες περιοχές του κόσμου. Εντούτοις, διαδοχικές κρίσεις την περίοδο 1995-1998 (Μεξικό, ΝΑ Ασία, Ρωσία) οδήγησαν στην επιστροφή στις κυμαινόμενες ισοτιμίες. Η μόνη εξαίρεση ήταν η Αργεντινή. Αυτή επέμεινε στη δολαριοποίηση και είδε τις εξαγωγές της να μειώνονται έναντι της Βραζιλίας (που εγκατέλειψε το αντίστοιχο πρόγραμμα το 1997), του Μεξικού και άλλων χωρών. Η Αργεντινή από το 1998 μέχρι το 2001 έχασε το 20% του ΑΕΠ της και το ΔΝΤ σταμάτησε τη χρηματοδότηση οδηγώντας την Αργεντινή στη χρεοκοπία.

Η Αργεντινή θεωρείται η μεγαλύτερη αποτυχία του ΔΝΤ. Το 2000 έτρεχε προγράμματα σε περίπου 20 χώρες και είχε συμβουλευτικό ρόλο σε άλλες 90. Μετά έμεινε "χωρίς πελάτες". Από το 2001 και μέχρι την έλευσή του στην Ελλάδα και την Ευρώπη, έμεινε με 8 χώρες, ανάμεσα τους το Καζακστάν και ορισμένες άλλες. Η άνθηση των λατινοαμερικανικών οικονομιών συνδυάστηκε με την άνοδο των "αριστερών προέδρων" σε Βραζιλία και αλλού, που εφάρμοσαν πολιτικές στον αντίποδα του ακραίου νεοφιλελευθερισμού της δεκαετίας του 1990.

Η Αργεντινή μετά τη χρεοκοπία ανέκαμψε γρήγορα. Το 2005 είχε ανακτήσει το ΑΕΠ τού 1998. Οι εξαγωγές διασφαλίζουν την σταθερή εισροή συναλλάγματος καθώς είναι εμπορικά πλεονασματική οικονομία. Οι βασικοί κλάδοι επανακρατικοποιήθηκαν με προεξέχουσα περίπτωση το πετρέλαιο. Οι πιο μεγάλες εταιρείες επανήλθαν στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης. Αποκλεισμένη από τις αγορές, προσέφυγε στον διακρατικό δανεισμό από χώρες (Γερμανία, Κίνα, Ρωσία).

Μετά το 2008 άρχισε να παρουσιάζει σημαντικά προβλήματα η οικονομία με την αναβίωση του στασιμοπληθωρισμού. Εντούτοις, δεδομένης της διεθνούς κρίσης και της απομόνωσης από τις αγορές, το 2014 η κατάσταση της οικονομίας είναι σχετικά σταθεροποιημένη. Τα συναλλαγματικά αποθέματα είναι περίπου 30 δισ., το πέσος ήταν σχετικά σταθερό και η χρηματιστηριακή αγορά δεν ενέγραφε ανησυχητικά φαινόμενα. Η απόφαση του δικαστηρίου είναι ζημιογόνα για όλους και η "τεχνητή χρεοκοπία" μπορεί να έχει μικρό τελικά αντίκτυπο.

Γιάννης Δραγασάκης: Δεν υπάρχει "μοντέλο" Αργεντινής για τον ΣΥΡΙΖΑ

Μυωπικοί και ανεύθυνοι όσοι επιχαίρουν με τις εξελίξεις στην Αργεντινή

Άρθρο - Παρέμβαση του Γ. Δραγασάκη με αφορμή τις πρόσφατες εξελίξεις για την Αργεντινή:*

 

Πώς ο νεοφιλελευθερισμός εξώθησε την Αργεντινή στη χρεοκοπία

Όπως είναι γνωστό, η Αργεντινή, το 2001, σε συνθήκες βαθιάς ύφεσης και «εκρηκτικής» ανεργίας, βρέθηκε ανήμπορη να αποπληρώσει τα δάνειά της, εγκαταλελειμμένη από το ΔΝΤ που για χρόνια τη «βύθιζε», επιβάλλοντάς της «συνταγές» νεοφιλελεύθερης λιτότητας. Τότε, όχι από επιλογή αλλά από καταναγκασμό, κήρυξε στάση πληρωμών.

Η Αργεντινή λοιπόν, μία χώρα ταλαιπωρημένη από τη χρεοκοπία του 2001, η οποία ήταν το οδυνηρό προϊόν της πολύχρονης άσκησης νεοφιλελεύθερων πειραματισμών, κατόρθωσε, έπειτα από πολλές κι επίπονες διαπραγματεύσεις με τη συντριπτική πλειονότητα των κατόχων των προ του 2001 ομολόγων της, να φθάσει σε συμφωνία για την αναδιάρθρωση του χρέους της.

Περισσότερο από μία δεκαετία μετά την κατάσταση χρηματοπιστωτικού black-out στην οποία περιήλθε η Αργεντινή εξαντλημένη από τις επιλογές του ΔΝΤ για την οικονομία της, η κυβέρνηση και ο λαός της χώρας κατάφεραν να «ξανασταθούν στα πόδια» τους, ελπίζοντας σε μία διευθέτηση που θα καθιστούσε πιο ασφαλές το παρόν και βιώσιμο το μέλλον.

Ποιο είναι το πρόβλημα σήμερα

Παρότι οι προτεινόμενες αναδιαρθρώσεις για το περίπου 91% των ομολόγων έγιναν δεκτές από τους κατόχους τους, η Αργεντινή βρέθηκε αντιμέτωπη με την πιο επιθετική διάσταση των χρηματαγορών.

Μπορεί, λοιπόν, οι σκληρές και μακροχρόνιες διαπραγματεύσεις της Αργεντινής με τους πιστωτές της να έληξαν με απόφαση για αναδιάρθρωση του χρέους της προς αυτούς με «κούρεμα» που ξεπερνά το 70% της αξίας των ομολόγων, όμως μία ομάδα αμερικανικών hedge funds, η οποία δεν διατηρεί παρά το 9% των ομολόγων της χώρας, με επικεφαλής την NML Capital του δισεκατομμυριούχου Paul Singer και την EM Ltd του Kenneth Dart, αρνήθηκε να υπαχθεί στη συμφωνία και απαίτησε να της πληρωθεί το ακέραιο της ονομαστικής αξίας ομολόγων που είχε αγοράσει σε τιμή ευκαιρίας μετά τις αναδιαρθρώσεις χρέους του 2005 και 2010.

Ενώ λοιπόν η κυβέρνηση της Αργεντινής έκανε τις απαραίτητες κινήσεις για την αποπληρωμή των συναινετικών επενδυτικών σχημάτων στις 30 Ιουνίου, η αμερικανική δικαιοσύνη (η περίπτωση είναι ενδεικτική των κινδύνων που αναδεικνύονται από την υπαγωγή ομολογιακών συμβάσεων σε αλλοδαπό δίκαιο), κατόπιν προσφυγής της ομάδας των ανένδοτων «hold-outs», μπλόκαρε τη δυνατότητα πληρωμής του αναδιαρθρωμένου χρέους έως τη στιγμή που θα καταβαλλόταν το ποσό που απαιτούσαν όσοι δεν εντάχθηκαν στο καθεστώς της συμφωνίας («hold-outs»).

Για την υλοποίηση της αμφιλεγόμενης απόφασής του, ο υπερσυντηρητικός δικαστής Thomas Griesa έδωσε περιθώριο ενός μηνός, το οποίο και έληγε εχθές. Η Αργεντινή αρνήθηκε να καταβάλει το ποσό που αξίωναν οι πιστωτές-«γύπες», όπως έχουν καθιερωθεί να ονομάζονται η NML Capital και η ομάδα της, αφού κάτι τέτοιο θα ενεργοποιούσε τη ρήτρα Rights Upon Future Options, σύμφωνα με την οποία έως και το τέλος του 2014 οι όροι της αποπληρωμής όσων έμειναν εκτός αναδιάρθρωσης θα έπρεπε να προταθούν και σε όσους είχαν ήδη δεχθεί την αναδιάρθρωση.

Αυτή η εξέλιξη θα είχε καταστροφικά αποτελέσματα, καθώς η Αργεντινή θα καλούταν να αποπληρώσει ένα χρέος που δεν θα μπορούσε εκ των πραγμάτων να εξυπηρετήσει. «Δέσμια» της μεροληπτικής δικαστικής απόφασης ενός δικαστηρίου άλλης χώρας και της επιθετικής πολιτικής επενδυτικών σχημάτων που συμπεριφέρονται ως «όρνεα», η Αργεντινή βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη με μία κατάσταση που δεν συνιστά «χρεοκοπία» αλλά αμυντική στάση σε μία πρωτοφανή επίθεση, αφού δεν της επιτρέπεται να αποπληρώσει το προβλεπόμενο ποσό για τα ομόλογα του αναδιαρθρωμένου χρέους.

Η θλιβερή πρωτοτυπία της ελληνικής κυβέρνησης

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες η διεθνής κοινή γνώμη, ανάμεσά της και καθόλα mainstream Μέσα ενημέρωσης, αποδοκιμάζουν την απόπειρα «λεηλασίας» της Αργεντινής από τα εκτός ελέγχου «αρπακτικά» των διεθνών αγορών. Παράλληλα, έγκυροι νομικοί και οικονομολόγοι καταδεικνύουν την παράλογη παγίδα στην οποία ένας μεροληπτικός Αμερικανός δικαστής έχει ρίξει μία ολόκληρη χώρα, ενώ και πολιτικοί ηγέτες σε όλο τον κόσμο βλέπουν με επιφυλακτικότητα και σκεπτικισμό την αδυναμία ελέγχου των κερδοσκοπικών παιχνιδιών.

Ίσως μοναδική διεθνής παραφωνία η στάση της ελληνικής κυβέρνησης, στελέχη της οποίας επιχαίρουν για την εξέλιξη των πραγμάτων τόσο από τη Βουλή όσο και από τα media. Με κοντόθωρη οπτική, εξυπηρετώντας πολιτικές σκοπιμότητες, βουλευτές και εκπρόσωποι της συγκυβέρνησης, αντί να ανησυχούν για την προσπάθεια απομείωσης της αυτονομίας ενός κυρίαρχου κράτους και εξόντωσης μίας ολόκληρης κοινωνίας, εμφανίζονται σχεδόν ικανοποιημένοι για την ...

Ο πραγματικός κίνδυνος

του Latuff

του Κώστα Μελά*

Αντί να χαμογελούν χαιρέκακα, για λόγους ιδεολογικούς - ιδεοληπτικούς, όλοι εκείνοι που δεν έχουν αίσθηση του τι πραγματικά σηματοδοτεί η απόφαση του δικαστηρίου της Νέας Υόρκης, σχετικά με το ζήτημα της Αργεντινής, ας συλλογιστούν με προσοχή τους πραγματικούς κινδύνους που εμπεριέχονται για όλες τις χώρες στη συγκεκριμένη απόφαση.

Ο πραγματικός κίνδυνος της απόφασης του γηραιού δικαστή Γκρίεζα (ηλικίας πάνω από 80 ετών, ακραίων συντηρητικών πεποιθήσεων [tea party], ο οποίος διορίστηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο από τον Νίξον το 1972, όταν οι ΗΠΑ κατεύθυναν και υποστήριξαν την δικτατορία υπό τον στρατηγό Βιντέλα, η οποία αποδείχτηκε μια από τις πλέον αιματοβαμμένες στην ιστορία της χώρας), ο οποίος με εκκλησιαστική συνέπεια «διαβάζει» τις συμβατικές υποχρεώσεις των συμβαλλομένων που απορρέουν από τις γραπτές συμβάσεις, συνίσταται στο ότι υποσκάπτει από εδώ και πέρα τη δυνατότητα της διαπραγμάτευσης - αναδιάρθρωσης ενός μη διαχειρίσιμου - μη βιώσιμου χρέους σε προσεχείς κρίσεις, διότι οι «ελεύθεροι καβαλάρηδες» που διακρατούν μέρος του χρέους θα μπορούν εύκολα πλέον να το εμποδίσουν. 

Σε αντίθεση με το κοινώς λεγόμενο, ότι χρειάζονται δύο για να χορευτεί το ταγκό, εν τοις πράγμασι χρειάζονται περισσότεροι. Όπως φαίνεται, με βάση την απόφαση του δικαστή Γκρίεζα, ούτε το 92,0% των διακρατούντων το χρέος (δηλαδή των πιστωτών) είναι αρκετό να επέλθει μια συμφωνία, όταν «οι ελεύθεροι καβαλάρηδες» δηλαδή τα κερδοσκοπικά κεφάλαια, «γύπες» (στη συγκεκριμένη περίπτωση, Nml Capital, θυγατρική της Elliott Management,και Aurelius Capital Management) και ο δικαστής της Νέας Υόρκης μπλοκάρουν τη διαδικασία.

Όπως είναι γνωστό, ο δικαστής υιοθέτησε μια ιδιαίτερη ερμηνεία της ρήτρας pari passu (ομοιόμορφη συμπεριφορά), η οποία υπάρχει σε πολλά συμβάσεις κρατικού χρέους. Με την ερμηνεία αυτή η συγκεκριμένη ρήτρα σημαίνει ότι οι πιστωτές που δεν συμφώνησαν με την αναδιάρθρωση του χρέους πρέπει να πληρωθούν στο 100,0% των αρχικών απαιτήσεων εις βάρος όσων έχουν αποδεχτεί την αναδιάρθρωση και τα νέα ομόλογα. 

Ακόμη περισσότερο η απόφαση του δικαστή Γκρίεζα, παρείχε ένα επιπλέον όπλο στα κερδοσκοπικά funds, με την απαγόρευση στην κυβέρνηση της Αργεντινής να προβαίνει σε οποιαδήποτε πληρωμή μέσω των τραπεζικών ιδρυμάτων των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Μάλιστα έχει διατυπωθεί και η άποψη ότι η συγκεκριμένη απόφαση θα έχει επιδράσεις στη ρήτρα collective action clauses, κάτι που ανοίγει ένα ακόμη κεφάλαιο στη «νέα» κατάσταση που δημιουργ(ησε)εί η απόφαση του δικαστηρίου της Νέας Υόρκης. Η υπό διαμόρφωση νέα πραγματικότητα χρειάζεται να γίνει αντιληπτή από όλους και κυρίως από τις κυβερνήσεις όλων των χωρών του πλανήτη.

Η αδήριτη πραγματικότητα λοιδορεί όλους τους ιδεοληπτικούς, από όπου και αν προέρχονται. 


*δημοσιεύτηκε στην  Αυγή

Η Αργεντινή του Βορρά...

"Μην γίνουμε Αργεντινή", ήταν η κραυγή των "μνημονιακών" τα χρόνια που πέρασαν - και οι επιλογές τους ανάλογες (ξανά ΝΔ ΠΑΣΟΚ)
"Καλύτερα να γινόμασταν Αργεντινή - θάχαμε τουλάχιστον αξιοπρέπεια", ήταν η κραυγή των "αντιμνημονιακών" απέναντι στην ύφεση που έφερε η λιτότητα των μνημονίων - και επέλεγαν ανάλογα (ΣΥΡΙΖΑ από 4% στο 30%)

Τελικά γίναμε Αργεντινή... Αργεντινή του Βορρά αντί για Δανία του Νότου... Και με μνημόνιο.

Φαίνεται ότι για να γίνεις Αργεντινή δεν χρειάζεσαι ούτε άρνηση του χρέους και "δεν πληρώνω" ούτε μνημόνιο και "πληρώνω". Απλά χρειάζεσαι ανίκανους και διεφθαρμένους πολιτικούς, ένα πελατειακό κομματικό σύστημα να παρασιτεί το κράτος και να κατακλέβει τον δημόσιο πλούτο και δανειστές ανίκανους να καταλάβουν ότι δεν παίρνεις τα λεφτά σου πίσω αν συνεργάζεσαι με την τοπική κλεπτοκρατία. Απλά δημιουργείς μια αποικία χρέους, μια μπανανία, μια χώρα χωρίς μέλλον με δυστυχισμένους ανθρώπους υπό τον ζυγό των τοπικών φεουδαρχών και της διαφθοράς που τρέφεις με τα δάνειά σου.

Σήμερα, κάθε σχεδόν Έλληνας βρίσκεται με αρνητικό εισόδημα. Χρωστά περισσότερα από όσα εισπράττει, αν εισπράττει, και οι μόνοι έλληνες ελληνίδες που αντέχουν ακόμη είναι οι πελάτες του κόμματος κράτους είτε είναι ΔΥ είτε είναι ιδιωτικοί υπάλληλοι ή επιχειρηματίες και επίλεκτα μέλη των συντεχνιών. Και οι πολιτικοί... το πιο ανθεκτικό και αρχαίο επάγγελμα μαζί με τους παπάδες.

Φυσικά και δεν γίνονται λεηλασίες στα σούπερ μάρκετ. Φυσικά και τοπικές συμμορίες δεν αποκλείουν ολόκληρες περιοχές για να διανέμουν την βοήθεια που έχουν ήδη καταχραστεί. 

Αλλά τα χρέη, η πείνα, οι κατασχέσεις, ο φόβος, η ψυχολογική κατάρρευση, η απελπισία δεν λείπουν ούτε στον αντιμνημονιακό Νότο ούτε στον μνημονιακό Βορρά. 

Απλά εμείς είμαστε "Ευρώπη" - σβήνουμε ήσυχα χωρίς γιατρούς και αντιιικά αναπολώντας τις μέρες που "μαζί τα τρώγαμε", πεινάμε με αξιοπρέπεια (ε δεν θα γίνουμε και αντιμνημονιακοί), μας κόβουν το ρεύμα και ανάβουμε μαγκάλια, μας κλείνουν το μαγαζί και στρώνουμε στο πάτωμα του συγγενή. 

Περίεργοι σιωπηλοί αργεντίνοι του βορρά.

Τι είδαν οι “Ρασκόλνικοφ” στην Αργεντινή και τη Βραζιλία και σιώπησαν…

του Κώστα Στούπα*

Η λίστα Λαγκάρντ αποτέλεσε ιδανική διέξοδο απεγκλωβισμού της αξιωματικής αντιπολίτευσης από την προσγείωση στην πραγματικότητα που επέβαλε το πρόσφατο οικογενειακό ταξίδι του κ. Τσίπρα στις σύγχρονες φαντασιακές «Μέκκες» του θολού σοσιαλισμού που ευαγγελίζεται, τη Βραζιλία και την Αργεντινή.

Αντί «κολχόζ» και εθνικοποιήσεων στη Βραζιλία συνάντησε το μεγαλύτερο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων που υλοποιείται αυτή την περίοδο στον κόσμο, το ύψος του οποίου ξεπερνά τα 40 δισ. δολάρια.

Στην Αργεντινή έπεσε πάνω σε μαζικές διαδηλώσεις και λεηλασίες καταστημάτων για δεύτερη φορά μέσα σε μια δεκαετία, από την περίοδο της χρεοκοπίας. Η χώρα δηλώνει επίσημα πληθωρισμό περί το 10% και στην πραγματικότητα η αύξηση των τιμών τρέχει με 25%. Δηλαδή κάθε τέσσερα χρόνια οι τιμές διπλασιάζονται…

Του χάους που επικρατεί στη χώρα δεν γλύτωσε και η κα Τσίπρα που απώλεσε τη βαλίτσα με τα καλοκαιρινά κατά την αεροπορική επιστροφή από την πολύπαθη χώρα, που αποτέλεσε ευκαιριακό μοντέλο για την εγχώρια «παλαβή» αριστερά η οποία στοχάζεται μονοσήμαντα με απλοϊκά μοντέλα αναφοράς, κυρίως μακρινά για να μην είναι εμφανείς οι αδυναμίες και οι αντιφάσεις τους.

Τα διδάγματα από την Ελλάδα…

Η Ελλάδα τρία χρόνια μετά την αδυναμία εξυπηρέτησης του χρέους, έχει «κουρέψει» χρέος πάνω από 120 δισ. ευρώ που κρατούσαν στα χέρια τους ιδιώτες και δεν έχει υποστεί τις συνέπειες ενός πιστωτικού γεγονότος.

Η Αργεντινή δέκα χρόνια αργότερα, για αθέτηση πολύ μικρότερου χρέους, υπόκειται σε κατασχέσεις πλοίων και δικαστικές διενέξεις οι οποίες δεν προβλέπεται να έχουν σύντομα κατάληξη.

Η ατυχία στην περίπτωση της Αργεντινής ήταν ο υπερτετραπλασιασμός της τιμής της σόγιας, του βασικού εξαγώγιμου προϊόντος της, από τα 150 δολάρια ο τόνος το 1999 και 2001 πάνω από τα 600 δολάρια ο τόνος στο τέλος της δεκαετίας. Όπως είναι λογικό η αύξηση της τιμής τετραπλασίασε και τις αντίστοιχες εισροές.
Αυτές οι εισροές ήταν που έβγαλαν τη χώρα από την κατάσταση άγριας χρεοκοπίας που είχε περιέλθει καθώς αύξησαν την περασμένη δεκαετία τους πόρους της.

Η χρεοκοπία της Αργεντινής ξεκίνησε το 1999 όταν η τιμή της σόγιας είδε για πρώτη φορά τα 150 δολάρια και ολοκληρώθηκε το 2001 όταν η τιμή προσέγγισε για δεύτερη φορά αυτά τα επίπεδα που αποτελούν ιστορικά χαμηλά της 30ετίας.

Κατ’ αναλογία είναι σαν η Ελλάδα αντί για 10 δισ. ευρώ που έχει κατ’ έτος έσοδα από εισροές της τουριστικής βιομηχανίας μέσα σε λίγα χρόνια να είχε 40 δισ. ευρώ, δημιουργώντας ένα εμπορικό πλεόνασμα μερικών δεκάδων δισ. με τα σημερινά δεδομένα ή μερικών δισ. ευρώ με τα δεδομένα του 2009 όταν είχε έλλειμμα τρεχουσών στα 24 δισ. ευρώ.

Στην περίπτωση αυτή η Ελλάδα θα έβγαινε από την κρίση χωρίς να μεταρρυθμίσει την παρασιτική οικονομία που έχει δημιουργήσει η περίοδος της ευημερίας με δανεικά. Κάποια κυβέρνηση, κάποιου τυχαίου ...

Αλεξίου Κατάβασις (στον Άδη της Νότιας Πραγματικότητας)

του Χρήστου Παπανίκου

Αναδημοσιεύουμε παρακάτω δυο άρθρα, ένα από τα ΝΕΑ και ένα από τον Ριζοσπάστη, που παρά την διαφορετική γλώσσα που χρησιμοποιούν, λένε ακριβώς το ίδιο πράγμα: Ότι το ταξίδι του Αλέξη Τσίπρα στην Νότια Αμερική, δεν είναι η απόκτηση εμπειρίας από την διακυβέρνηση δυνάμεων συγγενικών στο ΣΥΡΙΖΑ -όπως επίσημα διακηρύσσεται- αλλά η δικαιολόγηση της επικείμενης σοσιαλδημοκρατικοποίησης του ενιαίου πια ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να καταλάβει την θέση του παλαιού ΠΑΣΟΚ και εν γένει της ελληνικής κεντροαριστεράς και να μπορέσει έτσι να διατηρήσει τα ποσοστά του που προέρχονται από τους πολυποίκιλης προέλευσης αγανακτισμένους αλλά έχουν ήδη πιάσει "ταβάνι". 

Δεν πέρασε άλλωστε απαρατήρητη από τους σχετικούς η επίκληση του έμπειρου Γιάννη Δραγασάκη στην πρόσφατη ιδρυτική συνδιάσκεψη, της ανάγκης για "βίαιη ωρίμανση" του ΣΥΡΙΖΑ - Γιάννη Δραγασάκη που συμμετέχει επί της ουσίας και χωρίς θεατρικά στο ταξίδι. 

Κάποιος ανίδεος παρατηρητής θα έλεγε ότι ο Α. Τσίπρας "πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος" σε αυτό το ταξίδι στην Νότια Πραγματικότητα - αλλά θα έκανε λάθος: 

Γιατί δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να πεισθεί ο αχταρμάς αριστεριστών, βαθυπασόκων, οπαδών του Τσάβες, του Κορία, του Λούλα και της Κίρχνερ, του αργεντινάζο και του Κάστρο και μαζί τους ό,τι έχει μείνει από την φιλοευρωπαϊκή ανανεωτική αριστερά, περί του ότι υπάρχει μια πετυχημένη συνταγή που να τους περιέχει όλους, από την προτυποποίηση της επαναστατικής στα λόγια και σοσιαλδημοκρατικής έως φιλελεύθερης στην πράξη και αναπτυξιακά επιτυχούς πολιτείας του μνημονιακού Λούλα στην Βραζιλία. 

Και μαζί για ξεκάρφωμα, η ταυτόχρονη προσφορά ενός ποτ πουρί από τους υπολοίπους λατινοαμερικάνους, με γεύσεις για όλα τα γούστα. 

Επιστρέφοντας, ο Α.Τσίπρας θα εκφράσει τον θαυμασμό του για τα επιτεύγματα των "συντρόφων" του στην Λατινική Αμερική -πρότυπο του ΣΥΡΙΖΑ- και θα αποπειραθεί να ελέγξει τις αποκλίνουσες συνιστώσες στην πορεία ενοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ. Και έτσι φυσικά θα ανοίξει το κουτί της Πανδώρας όσον αφορά τις αγεφύρωτες αντιθέσεις που χάριν της προοπτικής της εξουσίας ανεχόντουσαν η μια την άλλη μέχρι σήμερα, αλλά τώρα θα αποδυθούν στον αγώνα χωρίς αύριο για τον έλεγχο του κόμματος. 

Με λίγα λόγια, η επιστροφή Τσίπρα θα σηματοδοτήσει την επίσημη έναρξη της κρίσης στον αντιμνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ (σε συνέχεια εκείνης των ΑνΕλλ του Καμμένου) λόγω της βίαιης εισβολής της πραγματικότητας σε έναν χώρο που μπορεί να παραμείνει ενιαίος, μόνο σε παρατεταμένη προεκλογική περίοδο. (ΑΣ)

Απολαύστε υπεύθυνα:

Μπραζίλ

του Παύλου Τσίμα από τα ΝΕΑ

Διδακτική ιστορία, από μια πολύ μακρινή χώρα, στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν: Βραζιλία, καλοκαίρι του 2002.

Η χώρα βάδιζε προς εκλογές, τον Οκτώβριο, και οι δημοσκοπήσεις προεξοφλούσαν τον νικητή τους. Ο επόμενος πρόεδρος της Βραζιλίας θα ήταν ο Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, ο ηγέτης της Αριστεράς. Ο Λούλα ...