Τι διαφορετικό προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ για την ανεργία;

Η προοπτική που ήδη διαφαίνεται να αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ με τους συμμάχους του την κυβερνητική διαχείριση, κάνει άμεσα ενδιαφέρουσες τις προτάσεις του και την ενδεχόμενη αποτελεσματικότητά τους στα φλέγοντα ζητήματα της χρεοκοπημένης οικονομίας μας, με πρώτο αυτό της ανεργίας. Ενθαρρυντική είναι η ολιστική σκοπιά στην αντιμετώπισή της που περιλαμβάνει τις ΜμΕ, τις δημόσιες και ιδιωτικές επενδύσεις, την αυτοδιοίκηση, κάποιους απαραίτητους διορισμούς στο Δημόσιο, τον ΟΑΕΔ αλλά και την αλληλέγγυα οικονομία: (ΑΣ)

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η πρόκληση της ανεργίας

της Μαρίας Καραμεσίνη*

(Το άρθρο αυτό συνοψίζει τη λογική και τις κατευθύνσεις του "Σχεδίου Δράσης του ΣΥΡΙΖΑ για την καταπολέμηση της ανεργίας", που δόθηκε για κοινωνική διαβούλευση)

Η τριπλή πρόκληση - το πολιτικό στοίχημα - η τριπλή απάντηση

Κάθε σοβαρή απάντηση στο ερώτημα τι πρέπει και τι μπορεί να κάνει μια αριστερή κυβέρνηση για την ανεργία οφείλει προκαταβολικά να αποσαφηνίσει το είδος της πρόκλησης που αυτή θα κληθεί να αντιμετωπίσει, εφόσον πάρει τη λαϊκή εντολή. 

Η πρόκληση στην προκειμένη περίπτωση είναι τριπλή και συνίσταται 

• α) στην πρωτοφανή κλίμακα της ανεργίας,
• β) στη γρήγορη ποιοτική της μετάλλαξη από κυκλική σε διαρθρωτική, λόγω της εξάπλωσης της μακροχρόνιας ανεργίας, 
• γ) στα αίτιά της, που δεν είναι μια παροδική ύφεση, αλλά η συρρίκνωση του παραγωγικού ιστού της χώρας. 

Στην Ελλάδα σήμερα η ανεργία έχει ξεπεράσει το επίπεδο των ΗΠΑ στη Μεγάλη Ύφεση του 1930, μακροχρόνια ανεργία βιώνει το 72% των ανέργων, ενώ 42% των ανέργων είναι άνεργοι για πάνω από δύο χρόνια. Ο αριθμός αυτών που κινδυνεύουν να μην επιστρέψουν ποτέ πια στην απασχόληση συνεχώς διευρύνεται.

Το πολιτικό στοίχημα για το ΣΥΡΙΖΑ είναι να επιτύχει σε σύντομο διάστημα αισθητή αποκλιμάκωση της ανεργίας -ιδίως της μακροχρόνιας- δίνοντας μεγάλη ώθηση στην απασχόληση, ταυτόχρονα με την αναβάθμιση των εργασιακών δικαιωμάτων και αποδοχών των εργαζομένων, εν μέσω της πιο βαθιάς και δομικής κρίσης της σύγχρονης ιστορίας του ελληνικού καπιταλισμού.

Στην τριπλή πρόκληση της ανεργίας, η απάντηση είναι τριπλή: 

• ισχυρή ώθηση της εσωτερικής ζήτησης (σοκ ζήτησης), 
• άμεση δημιουργία θέσεων απασχόλησης (σοκ απασχόλησης), 
• μεγάλης κλίμακας επενδύσεις (επενδυτικό σοκ). 

Η απάντηση απαιτεί τη συνέργεια της οικονομικής και της κοινωνικής πολιτικής με την πολιτική απασχόλησης.

Ώθηση της ζήτησης και μέτρα για μικρομεσαίες επιχειρήσεις, κοινωνική οικονομία, νέους αγρότες

Αφετηρία της απάντησης του ΣΥΡΙΖΑ στην πρόκληση της ανεργίας είναι το σταμάτημα της λιτότητας και των απολύσεων στο Δημόσιο και η ανάσχεση των απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα με ακύρωση του Μνημονίου και επαναφορά της προστατευτικής νομοθεσίας για τις απολύσεις. 

Έπεται η πυροδότηση της οικονομικής ανάκαμψης με 

α) μέτρα αναδιανομής του εισοδήματος υπέρ των λαϊκών τάξεων και στρωμάτων (επαναφορά κατώτατου μισθού και επιδόματος ανεργίας, κατάργηση άδικων φόρων και κοινωνικά δίκαιη αναμόρφωση της φορολογίας, ρύθμιση χρεών υπερχρεωμένων νοικοκυριών κ.λπ.) που ενισχύουν τη λαϊκή κατανάλωση και τη ζήτηση στην οικονομία 

β) μέτρα αποκατάστασης του δανεισμού των ιδιωτικών επιχειρήσεων, 

γ) ειδικό πακέτο μέτρων στήριξης των ΜμΕ που αποτελούν την κύρια πηγή αύξησης της απασχόλησης σε κάθε οικονομία (ρύθμιση επιχειρηματικών δανείων, κεφαλαιοποίηση οφειλών σε ασφαλιστικούς φορείς, φορολογικά μέτρα κ.λπ.).

Ο συνδυασμός αύξησης της λαϊκής κατανάλωσης και η εφαρμογή του πακέτου μέτρων στήριξης των ΜΜΕ, που σήμερα ανέρχονται σε 610.000, αναμένεται να οδηγήσει σε 200-300 χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας. Ταυτόχρονα, η ολοκληρωμένη στήριξη της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας -με θεσμικά και οικονομικά μέτρα- καθώς και η αναμόρφωση της πολιτικής για τους νέους αγρότες θα δημιουργήσει επιπλέον θέσεις εργασίας στην οικονομία.

Ώθηση της απασχόλησης με άμεση δημιουργία θέσεων εργασίας

Η οικονομική ανάκαμψη δεν μπορεί από μόνη της να μειώσει γρήγορα την ιστορικών διαστάσεων ανεργία και πολύ λίγο τη μακροχρόνια ανεργία, εφόσον ως γνωστόν οι εργοδότες αποφεύγουν να προσλαμβάνουν μακροχρόνια άνεργους όταν υπάρχει μεγάλος εφεδρικός στρατός εργασίας. 

Γι' αυτό χρειάζεται ένα «σοκ απασχόλησης» κατά τα πρώτα χρόνια διακυβέρνησης, που θα στηρίζεται σε δύο πυλώνες. 

• Ο πρώτος αντιστοιχεί σε ένα λογικό αριθμό προσλήψεων μόνιμου προσωπικού στον δημόσιο τομέα για την ενίσχυση τομέων προτεραιότητας του (κοινωνικού) κράτους, σύμφωνα με το σχέδιο διοικητικής μεταρρύθμισης του κράτους του ΣΥΡΙΖΑ και ανάλογα με τις δημοσιονομικές δυνατότητες της κυβέρνησης. 
• Ο δεύτερος πυλώνας περιλαμβάνει μεγάλης κλίμακας προγράμματα επιδοτούμενης απασχόλησης μακροχρόνια ανέργων, ανέργων σε νοικοκυριά με ανήλικα παιδιά και κανέναν εργαζόμενο και ομάδων ανέργων με μεγάλες δυσκολίες πρόσληψης από τον ιδιωτικό τομέα, που θα σχεδιαστούν και θα υλοποιηθούν από τις περιφέρειες και τους δήμους σε συνεργασία με τον ΟΑΕΔ.

Οι προσλήψεις στον δημόσιο τομέα και τα ειδικά προγράμματα απασχόλησης μεγάλης κλίμακας κατά τα πρώτα χρόνια διακυβέρνησης, θα μειώσουν και δευτερογενώς την ανεργία, αυξάνοντας το εισόδημα στα νοικοκυριά ανέργων, τη ζήτηση στην οικονομία και άρα την ανάπτυξη και την απασχόληση.

Προτεραιότητα η καταπολέμηση της μακροχρόνιας ανεργίας - ο κομβικός ρόλος της Αυτοδιοίκησης

Το πρώτο στοίχημα των προγραμμάτων απασχόλησης είναι να παρέχουν στους ανέργους σύμβαση ικανοποιητικής διάρκειας με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα και, μετά τη λήξη της σύμβασης, πρόσβαση σε επίδομα ανεργίας και προοπτική εργασιακής/επαγγελματικής ένταξης στον ιδιωτικό, δημόσιο ή κοινωνικό τομέα της οικονομίας. 

Το δεύτερο στοίχημα είναι να συνδυάσουν την επιτακτική ανάγκη άμεσης απασχόλησης των ανέργων με την κάλυψη αναγκών κοινωνικής αναπαραγωγής και παραγωγικής ανασυγκρότησης σε τοπικό και ...

Καλή επιτυχία Ελεάννα Ιωαννίδου!

Όταν οι κανονικοί άνθρωποι αποφασίζουν και βγαίνουν μπροστά χρειάζονται την υποστήριξη των άλλων κανονικών ανθρώπων - όπου κι αν "ανήκουν". Γιατί μπορεί η ψήφος μας να είναι μια αλλά οι άνθρωποι που χρειάζονται για να καταπολεμηθεί η "διαφθορά και η ατιμωρησία του κομματικού κράτους" που μας οδήγησε ως εδώ, πολλοί. Η Ελεάννα είναι μια από αυτούς:

της Ελεάννας Ιωαννίδου*

Ξέρω πως αυτό που ζω, το γεγονός ότι συχνά ξεμένω τόσο, που μου κόβουν το ρεύμα ή αδειάζει το ψυγείο, ότι χρωστάω μήνες το ενοίκιο στο γραφείο, ότι ο ΦΠΑ που εισπράττω συνήθως φεύγει σε πάνες και φαγητό, ότι χρωστάω τρία χρόνια στο Ταμείο Νομικών και κάθε Γενάρη τρέχω να καλύψω τις εισφορές τουλάχιστον για την υγειονομική περίθαλψή μου και των παιδιών μου, ότι έχω γίνει σταθερή πελάτισσα call-center για το δάνειο του σπιτιού μου, δεν είναι η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας για τους ελεύθερους επαγγελματίες της γενιάς μου.

Κι αν εγώ σήμερα έχω το σύντροφο και τη μάνα μου, που διαρκώς τσοντάρουν (μέχρι που κι αυτοί δεν θα μπορούν πια), δυο μεγάλα παιδιά που πάντα τους άρεσε να ζουν λιτά και δυο μωρά που ήδη μαθαίνουν, ιδιοκτήτες στο γραφείο μου "άγιους" ανθρώπους, και πελάτες που εμφανίζονται με χρωστούμενα ξαφνικά μόλις ξεμένω, ξέρω πως αυτό είναι πια η εξαίρεση.

Κι έτσι, συνέχεια αποχαιρετώ όλο και περισσότερες φίλες και φίλους, σαραντάρηδες και πενηντάρηδες, μετανάστες συχνά με παιδιά, που έκλεισαν τις επιχειρήσεις ή έχασαν τις δουλειές τους, σφραγίζοντας τα όνειρα μιας ζωής, ώστε η παλιά, ζεστή, επαφή μας να γίνεται πια ένα χαμόγελο από pixel στο facebook.

Όλα αυτά, ενώ η αδράνεια και το σοκ της κρίσης κερδίζουν έδαφος στους δρόμους και τα σπίτια της πόλης μου, ενώ δεν έχω πού να βγάλω τα παιδιά να παίξουν με ασφάλεια -καμιά φορά δεν χωρώ ούτε από την έξοδο της πολυκατοικίας με το καροτσάκι των διδύμων απ' τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα-, ενώ ο αέρας που αναπνέουμε συχνά είναι δηλητήριο, το πολύτιμο νερό μας σύντομα θα ανήκει σε άλλους, τα σκουπίδια μας μας πνίγουν πριν πνίξουν το νερό μας, κι αλίμονό μας άμα αρρωστήσουμε.

Τώρα που είμαστε πιο φτωχοί, που δεν μπορούμε να πάμε σε σινεμά ή παιδότοπο, που δεν έχουμε ή δεν μπορούμε να μετακινήσουμε Ι.Χ., που λεφτά για φροντιστήρια δεν περισσεύουν, που συχνά δεν υπάρχουν ούτε για ιδιώτες γιατρούς ή φάρμακα, που, για να επιβιώσουμε, πρέπει να εξοικονομούμε και το τελευταίο ευρώ, τώρα είναι που έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη τα συλλογικά αγαθά: το νερό και τον καθαρό αέρα και τροφή, για να είμαστε υγιείς, τα πάρκα τα σχολεία και το πράσινο, για να ανοίγει η ψυχή μας, την καλή, δημόσια και προσιτή στους φτωχούς συγκοινωνία, τις δομές κοινωνικής στήριξης των αδυνάτων, τη σωστή διαχείριση των σκουπιδιών μας και την προστασία των ελεύθερων χώρων μας. Τώρα είναι που έχουμε περισσότερο ανάγκη την δημοτική Αρχή δίπλα και μπροστάρη στο αγώνα μας για επιβίωση.

Αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο αποφάσισα, μαζί με ανθρώπους που μοιραζόμαστε τις ίδιες αγωνίες, να είμαστε παρόντες στις δημοτικές εκλογές: γιατί μόνο αν γίνει η Θεσσαλονίκη ανθρώπινη πόλη, θα μπορέσει να κρατήσει τα παιδιά της.

*πηγή fb

*Η Ελεάννα Ιωαννίδου είναι υποψήφια δήμαρχος Θεσσαλονίκης προτεινόμενη από τους Οικολόγους Πράσινους Κ. Μακεδονίας

Baby Keep Smiling (δις)

από το ιστολόγιο your painted smile

Από πλευράς κομμάτων, η Δημοκρατική Αριστερά είναι ο μεγαλύτερος νικητής αυτών των εκλογών. Με δύναμη ελάχιστη πανελλαδικά (πιθανότατα κάτω από το κατώφλι του 3%) κατάφερε οι δύο αντισυμβατικές της προτάσεις για Καμίνη και Μπουτάρη, να αποτελέσουν την (ιστορική) μεγάλη έκπληξη - και να σηματοδοτήσουν μια “αλλαγή πολιτισμού” στις δύο μεγαλύτερες πόλεις της χώρας, εκδιώκοντας από την πλειοψηφία του δημοτικού συμβουλίου, τη μαυρίλα που κληρονομούσαν Κακλαμάνης και Παπαγεωργόπουλος. Της πιστώνεται επίσης και η επικράτηση Δημαρά στην Πάτρα.


Επιπλέον θριάμβευσε επί των πρώην συντρόφων της στο ΣΥΡΙΖΑ, δείχνοντας μια πολύ μεγαλύτερη δυνατότητα παρέμβασης στη διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού, αλλά και έναντι των άλλων αριστερών κομμάτων, που δεν είχαν ούτε το θάρος να υπερβούν τις αγκυλώσεις τους για Καμίνη και Μπουτάρη, αλλά ούτε και τη δύναμη να “αναγκάσουν” τους οπαδούς τους να ψηφίσουν “κατά του μνημονίου”, λευκό ή άκυρο.

Όμως, η μεγάλη επιτυχία των Καμίνη και Μπουτάρη είναι πρωτίστως επιτυχία της κοινωνίας των πολιτών και δευτερευόντως των κομματικών σχηματισμών που τους υποστήριξαν. Όχι οτι το "θαύμα" θα μπορούσε να επιτευχθεί χωρίς την υποστήριξη των δεύτερων. Αυτό που διαφαίνεται όμως στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη είναι οτι λειτούργησε η μαζική συστράτευση πολιτών, κινήσεων και προσωπικοτήτων ώστε να φύγει ο λαϊκισμός και η δημαγωγία. Και ταυτοχρόνως, μια αντίδραση των σοβαρών κεντροδεξιών αστών, που αρνήθηκαν να πάνε να ψηφίσουν τη λαϊκοδεξιά φασίζουσα “ψινακιάδα” (ενδιαφέρουσα και προς έλεγχο η πληροφορία και στα όρια της πρώην Νομαρχίας Θεσσαλονίκης, ο Ψωμιάδης υπολείπετο της πλειοψηφίας).

Τα αποτελέσματα γίνονται έτσι ακόμα πιο αισιόδοξα. Όχι μόνο γιατί δεν χρειάστηκε μια Φώφη ή ένας Χρυσοχοίδης για να κερδίσει το Δήμο Αθηναίων, αλλά γιατί η συμμαχία του χαμηλού επιπέδου αποκρούστηκε “πολιτισμικά”. Σε αντίθετη περίπτωση, το τοπίο θα ήταν ζοφερό: Η εμπεδωμένη σε μεγάλη μερίδα των νέων ανθρώπων αντίληψη, οτι με την αποχή μπορείς να επιφέρεις κλονισμό στο σύστημα τέτοιο, που να αλλάξεις τα πράγματα προς το καλύτερο, προκαλεί θλίψη.

(Τις τελευταίες δύο μέρες δύο νέα παιδιά προσπαθούσαν να με πείσουν οτι η “απολίτικη” επιλογή θα οδηγήσει σε “άμεση δημοκρατία” ή σε ενεργοποίηση μιας τάχα πρόβλεψης του συντάγματος, οτι εκλογή με κάτω από ένα ποσοστό είναι άκυρη. Επειδή τίποτα από τα δύο δεν συμβαίνει, προσπάθησα να τους πείσω για το ανεύθυνο της πιθανότητας να προκληθεί κρίση της (έστω κουτσής ή ανάπηρης) δημοκρατίας μας, τέτοια που δεν μπορούμε να διανοηθούμε τις συνέπειες. Και επέμενα οτι μόνο με την ενεργό βελτίωση του πολιτικού δυναμικού και την ενεργοποίηση του εκλογικού σώματος, αλά “yes we can”, μπορεί κάτι να βελτιωθεί - ποτέ με την αποχή.)

Τα αποτελέσματα στις άλλες δύο μεγάλες πόλεις έδειξαν επίσης οτι το απρόβλεπτο μιας αντάρτικης υποψηφιότητας ή μιας βεβαιότητας περί τη νίκη, μπορεί να φέρει την ήττα στον κομματικό υποψήφιο. Ειδικά ο Μίχας, που ήταν ο μόνος βέβαιος από τις δημοσκοπήσεις, οτι θα πάρει εύκολα τον Πειραιά για λογαριασμό του ΠΑΣΟΚ, θα πρέπει να αισθάνθηκε οδυνηρή την εκδίκηση Φασούλα, αλλά και τις βαθιά συντηρητικές συμμαχίες που λειτούργησαν υπέρ Μιχαλολιάκου.

Φυσικά, το αποτέλεσμα ουδόλως πρέπει να ευχαριστεί τον Αντώνη Σαμαρά. Πόνταρε σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και 6 περιφέρειες - και βρέθηκε να χάνει και την Πελοπόννησο, περιφέρεια καταγωγής όλης της ηγεσίας της ΝΔ (Σαμαράς, Δήμας, Αβραμόπουλος, Λυκουρέντζος!), με τον υποψήφιο να είναι “προσωπικό στοίχημα” του αρχηγού της ΝΔ, όπως και ο Κικίλιας.

Ο Γιώργος Παπανδρέου από την άλλη, μπορεί να είναι συγκρατημένα αισιόδοξος , γιατί “ρεφάρησε” το αποτέλεσμα του α’ γύρου, κερδίζοντας 8 περιφέρειες (μεταξύ αυτών και την Αττική) και τους δύο σημαντικότερους δήμους (έστω και έμμεσα) - επιβεβαιώνοντας όμως έτσι το προσωπικό του στοίχημα της νεωτερικότητας. Ουδείς μπορεί, εντός ή εκτός Ελλάδας, δεδομένου του μνημονίου και των μέτρων, να αποτιμήσει οτι η κυβέρνηση του δέχθηκε ανεπανόρθωτο πλήγμα ή οτι στερείται νομιμοποίησης - ενόψει και των σοβαρών διαπραγματεύσεων, που αρχίζουν από αύριο.

To smile είναι από το www.simplychi.wordpress.com και το εξώφυλλο από το http://3.bp.blogspot.com

Το post συνοδεύεται από το "Baby Κeep Smiling" του Κουβανού Compay Segundo με τον Lou Bega.

Έγκλημα και τιμωρία

Μεγάλη ανατροπή στην Αθήνα και ελπίδες για ανάκτηση της πόλης.

Συγχαρητήρια στον Γιώργο Καμίνη και όσους τον στήριξαν.

Συγχαρητήρια στην Δημοκρατική Αριστερά και τις επιλογές της.

Νίκη και στην Πάτρα με τον Γιάννη Δημαρά.

Με την νίκη Μπουτάρη στο νήμα, θα διατρανωθεί η νίκη της δημοκρατικής αλληλεγγύης και της αριστεράς του συγκεκριμένου, της δημοκρατικής μεταρρυθμιστικής αριστεράς

- το ΚΚΕ με το κάλεσμα για αποχή την ώρα της σύγκρουσης με την ακροδεξιά συγκρούστηκε τελικά με τους ίδιους τους ψηφοφόρους του

- ο Συνασπισμός κρύφτηκε πίσω από την "ψήφο κατά συνείδηση", κατώτερος των περιστάσεων και των απαιτήσεων ενότητας και συνεργασίας

Ευτυχώς η "προδοσία" των ηγεσιών και των δυο κομμάτων της παρωχημένης αριστεράς δεν στοίχισε ακριβά στην δημοκρατική αντεπίθεση κι αυτό γιατί δεν πέρασε στη βάση τους.

Συγχαρητήρια στους αριστερούς κάθε απόχρωσης που αντέδρασαν δυναμικά και έδωσαν το παρόν στην κρίσιμη μάχη

- όσοι απείχαν θα έχουν όλον το χρόνο να συγκρίνουν τι φέρνει η συνεργασία και η ενεργή συμμετοχή και τι η απόσυρση από τα κοινά.

Αύριο ξημερώνει μια νέα μέρα, πιο φωτεινή, πιο ελπιδοφόρα με μιαν αυτοδιοίκηση πιο κοντά στον πολίτη, που δοκιμάζεται από την κρίση, σε πολλές μεγάλες πόλεις της χώρας.

Ο Γ. Καμίνης και το εφηβικό σύμπλεγμα της "έμπειρης παρθένας"

από τον Ελπήνωρα

Παρακολουθώντας κανείς αυτή την εβδομάδα τις τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις μεταξύ των δύο τελικών μονομάχων για το Δήμο της Αθήνας, του Ν. Κακλαμάνη και του Γ. Καμίνη, συνειδητοποιεί εύκολα πόσο σημαντικό όχημα είναι από τη μια η τηλεοπτική προβολή και πόσο ασήμαντο από την άλλη το περιεχόμενο του πολιτικού διαλόγου το οποίο πραγματοποιείται σε αυτές τις τηλεοπτικές εκπομπές.

Επίσης, εύκολα διακρίνει κανείς τη συνάφεια του γυάλινου κόσμου της τηλεόρασης με τον ψεύτικο κόσμο της πολιτικής.

Στον γυάλινο κόσμο της τηλεόρασης υπερισχύει ο κανόνας του εντυπωσιασμού.

Δεν υπάρχει χώρος για επιχειρήματα, προγράμματα, προτάσεις για τα μεγάλα προβλήματα του τόπου.

Αυτά επειδή είναι σύνθετα, απαιτούν σύνθετες απαντήσεις.

Ό,τι χειρότερο, δηλαδή, για μια τηλεόραση που αγαπάει και ζει από τα νούμερα.

Στην τηλεόραση μετράει το ψέμα, το χτύπημα κάτω από τη μέση, η πονηρή διακοπή του αντιπάλου και άλλα πλείστα τεχνάσματα.

Δεν ξέρω αν ο κ. Γ. Καμίνης αναθεματίζει την ώρα που αποφάσισε να βουτηχτεί στα βρώμικα νερά μιας προεκλογικής εκστρατείας που διεξάγεται στους χώρους της πολιτικής χωματερής και στον τηλεοπτικό οχετό, αλλά αυτός και πολλοί άλλοι υποψήφιοι ανά τη χώρα είμαι βέβαιος ότι σηματοδοτούν αυτό που αναγκαστικά θα γεννήσει η "κοινωνική εγκυμοσύνη" των ημερών μας και το νέο πολιτικό ήθος που νομοτελιακά έρχεται και θα επικρατήσει στη χώρα.

Πολλοί κατηγορούν τον πρώην συνήγορο του πολίτη ότι δεν έχει την επικοινωνιακή άνεση του αντιπάλου του, δεν ξέρει να σταθεί στο πάνελ και κυρίως δεν γνωρίζει πώς να διακόπτει τον συνομιλητή του στην οχλαγωγία των τηλεοπτικών "διαλόγων".

Επίσης, πολλοί ισχυρίζονται ότι δεν ξέρει τα κόλπα των εγκαινίων στο πάρα πέντε των εκλογών, ούτε γνωρίζει να χαϊδεύει τα αυτιά των ψηφοφόρων.

Όλα αυτά μπορεί να είναι αλήθεια.

Ως ακαδημαϊκός και ως πρώην συνήγορος του πολίτη, προφανώς έχει συνηθίσει στον κόσμιο διάλογο με επιχειρήματα, έναν διάλογο που η επίκληση ψευδών στοιχείων είναι ηθικά απαράδεκτη και τιμωρείται.

Το πρόβλημα είναι πως αυτά καταλογίζονται ως ελαττώματα και μάλιστα από εκείνους που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την κατάντια της πολιτικής και του πολιτικού λόγου.

Είναι εκείνοι που, τη μια μέρα λένε ότι ήρθε η ώρα να απαλλαγούμε από τους παρωχημένους παλαιάς κοπής πολιτικούς και ότι χρειαζόμαστε πολιτικούς άλλου τύπου, για να μας βγάλουν από την κρίση και την άλλη μέρα ισχυρίζονται ότι άλλου τύπου πολιτική δεν συγκινεί τις λαϊκές μάζες.

Προφανώς κατατρίχονται από το εφηβικό σύμπλεγμα της "έμπειρης παρθένας", το οποίο, αφού δεν κατόρθωσαν να ξεδιαλύνουν μερικοί, το κουβαλούν μέχρι τα γεράματά τους.

Αν υπάρξει ένα μήνυμα σε αυτές τις εκλογές, πέρα από τις ανοησίες περί μνημονίου και αντιμνημονίου, αυτό θα βγει αύριο.

Κυρίως από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη αλλά και από άλλες πόλεις της χώρας στις οποίες συγκρούονται δύο διαφορετικοί κόσμοι, αυτός που είναι ακόμη προσκολλημένος στην παλαιά πολιτική και στα παραδοσιακά δεξιά και αριστερά ιδεολογήματα με αυτόν που επιζητεί λύσεις για το μέλλον πέρα από τακτικισμούς και ιδεοληψίες.

Αύριο οι πολίτες θα δείξουν αν και κατά πόσον πραγματικά πιστεύουν ότι οι πολιτικοί οδήγησαν τη χώρα σ' αυτή την κρίση.

Αν υπερψηφιστούν οι κλασικές πολιτικές υποψηφιότητες σημαίνει ότι η προηγούμενη οργή δεν υπάρχει, ήταν κάλπικη και άρα το πολιτικό κατεστημένο μπορεί να κοιμάται ήσυχο, παρά τις πρόσκαιρες αναταράξεις που υπέστη.

Αν υπερψηφιστούν οι εναλλακτικές υποψηφιότητες, ανεξάρτητα από τους κομματικούς σχηματισμούς που τις στηρίζουν, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για μια "νέα πολιτική" αντίληψη, στην οποία θα συνδράμουν όλες εκείνες οι δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας που τόσα χρόνια βρίσκονται στο περιθώριο των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων, γιατί είχαν σιχαθεί τον υφιστάμενο κυρίαρχο πολιτικό κόσμο και λόγο.

Ελπήνωρ

Σχόλιο του ιστολογίου:

Καμίνης, Μπουτάρης: δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλα λάθη από την Αριστερά

[οθόνη από το αγαπημένο play station του μπουχέσα με τίτλο: "ακραίοι" δικοί μας καταδιώκουν αυτοαπομονωμένους "τα-θέλει-ο-κώλος-μου" αριστερούς - η επόμενη πίστα την Δευτέρα]

Η ιστορία έχει αποδείξει ότι όταν η αριστερά εγκαταλείπει τον δεύτερο γύρο, ηττάται στον τρίτο...

Μαύρο στον μαύρο Δήμαρχο

του Ανδρέα Πετρουλάκη από το εξώφυλλο της Athens Voice

του Άλκη Γαλγαδά*

ΠΗΓΗ:protagon.gr

Για σκεφθείτε τέσσερα επιπλέον χρόνια με έναν Κακλαμάνη ακόμη πιο ξεσαλωμένο.

Το να πάμε να ψηφίσουμε για το ποιός θα είναι Δήμαρχος στην πόλη μας, άσχετα από τον εαυτό μας είναι και μια υποχρέωση προς τους άλλους.

Ακριβώς όπως το να είμαστε όλοι εμβολιασμένοι έχει άμεση σχέση με το κοινό καλό, αφού αν ο καθένας μας δεν είναι, μπορεί αυτό να κάνει πολλή ζημιά.

Την ίδια στιγμή, ας μη φάμε και τη φόλα που πέταξαν μπροστά μας οι αυτιστικές ηγεσίες κάποιων κομμάτων, θεωρώντας ότι ο ανεξάντλητος «σταρχιδισμός» τους θα θεωρηθεί και υψηλή πολιτική.

Γιατί ενώ οι προνομιούχες ηγετικές κεφαλές θα συνεχίσουν να ζουν την καλά προφυλαγμένη μέσα στο κομματικό θερμοκήπιο ζωή τους και θα δημιουργείται για εκείνες αυτόματα πολιτικό κεφάλαιο από την κατάρρευση της πόλης, ο οπορτουνισμός τους θα έχει αφήσει εμάς στο έλεος του ατόμου αυτού, των ένστολων Κακλαμανοφρουρών και της μικρής αλλά λαίμαργης ομαδούλας που τον περιβάλλει.

Στο έλεος επίσης «βωβών» εργολάβων, που λες και έχει μαγνήτη και τους τραβάει κοντά του (ένας καινούριος εμφανίστηκε να έχει αλισβερίς μαζί του αφού ήδη αγόρασε πάμφθηνα το μισό Μεταξουργείο, μετά την απαξίωσή του φυσικά).

Στο έλεος τελικά ενός που η μύτη του δεν λειτουργεί πλέον για να καταλάβει την αποφορά της πόλης, η όρασή του πάσχει από ανήκεστη βλάβη αφού βρίσκει το περιβάλλον γύρω του αγγελικό ενώ η συμπεριφορά του παραπέμπει σε «Ναπολέοντα».

Να ορίζει δηλαδή τη ζωή μας ένας άνθρωπος που δεν του χρειάζεται Δημαρχείο αλλά κάτι άλλο (ομοιοκατάληκτο).

Όχι, λοιπόν. Να πάμε να ψηφίσουμε.

Και για το χατίρι του ράφτη που ζει τόσο τίμια ανάμεσά μας, της κυρίας από τη Βουλγαρία, για να χάσουν οι Χρυσαυγίτες έναν αβανταδόρο.

Και, τέλος, γιατί ζούμε σε μια πόλη που κάποτε μόνον οι δούλοι δεν ψήφιζαν...

(ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ)

Δυναμώνει η δημοκρατική αλληλεγγύη κατά της ακροδεξιάς στον δεύτερο γύρο

πηγή: ΤΑ ΝΕΑ, 11/11/10

Δέκα επιστήμονες που στον πρώτο γύρο υποστήριξαν για τον Δήμο Αθηναίων την Ελένη Πορτάλιου και για τον Δήμο Θεσσαλονίκης τον Τριαντάφυλλο Μηταφίδη - τους υποψηφίους που υποστήριξε ο Συνασπισμός - υπέγραψαν χτες κείμενο συμπαράστασης στις υποψηφιότητες των Γ. Καμίνη και Γ. Μπουτάρη. Γράφουν στο κείμενο:

"Στον πρώτο γύρο εκφράστηκε ρητά και κατηγορηματικά η λαϊκή αποδοκιμασία απέναντι στην πολιτική του Μνημονίου.

Στον δεύτερο γύρο, στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, αντιμετωπίζουμε υποψηφιότητες που εκφράζουν με ακραίο τρόπο τη μισαλλοδοξία, τον εθνικισμό, τη χωρίς όρια ανάμειξη της Εκκλησίας στον δημόσιο χώρο, τα μεγάλα συμφέροντα που φέρνουν την καταστροφή και των τελευταίων θυλάκων πρασίνου στον αστικό χώρο.

Η Αριστερά πρέπει να συμβάλει με όλες της τις δυνάμεις για να αποτραπεί η ανάδειξη των Γκιουλέκα και Κακλαμάνη στις δημαρχίες των δύο μεγαλύτερων πόλεων της χώρας μας".

Υπογράφουν οι πανεπιστημιακοί:

Σία Αναγνωστοπούλου

Σίσσυ Βελισαρίου

Λιζιάννα Δελβερούδη

Νίκος Θεοτοκάς

Σταύρος Κωνσταντακόπουλος

Νίκος Κωταρίδης

Ελένη Περδικούρη

Γιώργος Φαράκλας

Γιώργος Φουρούνης

Δημήτρης Χασάπης

Δείτε σχετικά: Νίκος Θεοτοκάς: Μετά την ήττα του κ. Γ. Παπανδρέου: "Ψήφος κατά συνείδηση"

Σχόλιο του ιστολογίου:

Oι Αριστεροί και πραγματικοί δημοκράτες θα ψηφίσουν Καμίνη και Μπουτάρη

από το ιστολόγιο Μη μαδάς τη μαργαρίτα

Στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη οι Αριστεροί και πραγματικοί δημοκράτες θα ψηφίσουν Καμίνη και Μπουτάρη. Δεν ξέρω αν θα φτάσουν οι ψήφοι τους για να αλλάξουν πορεία οι δυο μεγάλες πόλεις, αλλά θα ψηφίσουν. Κάποια γονίδια από το DNA της αριστεράς έχουν μείνει αμετάλλακτα. Κάποια ίχνη κοινής λογικής έχουν απομείνει, αλλιώς η Αθήνα θα ήταν μια πόλη σχιζοφρενών. Κάποια στοιχεία πολιτισμού είναι ικανά να σηκώσουν τον κόσμο από τον καναπέ του. Κάποια οικολογική ευαισθησία θα υπάρχει, δεν μπορεί. Έχουν γραφτεί τόσα για τον άθλιο Νικήτα. Αλλά δεν χρειάζεται να διαβάσουμε, βλέπουμε και ακούμε καθώς περιδιαβαίνουμε στους δρόμους της πόλης, καθώς μυρίζουμε τη σήψη και γλιστράμε στα βρώμικα πεζοδρόμιά της.

Απέναντι στον Νικήτα δεν στέκεται ένα κλασσικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, ένας Παπουτσής ή ένας Σκανδαλίδης, ένα δηλαδή μέρος του ίδιου προβλήματος. Αν ήταν έτσι δεν θα είχε κανένα νόημα να πάει η Αριστερά να ψηφίσει. Δεν θα υπήρχε καμιά διαφορά. Η ίδια ανομία θα βασίλευε στην πόλη, η ίδια διαφθορά, η ίδια βρώμα. Γιατί η κατάντια της Αθήνας δεν είναι έργο μόνο του Νικήτα, είναι και όλου του άθλιου δικομματικού συστήματος, των υπουργείων εσωτερικών, υγείας, δημόσιας τάξης και όλων των σχετικών κρατικών υπηρεσιών. Είναι έργο όλων των διαπλεκομένων πολιτικών και συνδικάτων. Είναι όμως και συνέπεια των συμπεριφορών όλων εμάς που ζούσαμε στην πόλη ... ( η συνέχεια ΕΔΩ )

Καμίνης ή Κακλαμάνης; ( Αν είναι δυνατόν και να το σκέφτεται κανείς…)

κι όμως ...υπάρχουν ακόμη πόντιοι πιλάτοι

του Θέμη Δημητρακόπουλου*

Την Κυριακή, 14 Νοεμβρίου, Κυριακή του Β΄ γύρου των αυτοδιοικητικών (έστω κατ’ όνομα μόνο…) εκλογών, οι πολίτες της Αθήνας, άντρες και γυναίκες, καλούνται να αποφασίσουν για τη δημοτική αρχή της επόμενης τετραετίας.

Καλούνται δηλαδή να αποφασίσουν αν θέλουν την πόλη τους, την πρωτεύουσα της χώρας, ένα φτιασιδωμένο σκηνικό για να στηθεί ένα απολίτικο ριάλιτι σόου στα μέτρα του Ηλία Ψινάκη (που προαλείφεται για μάνατζερ του πολιτιστικού τομέα!! και εις ανώτερα), πρώτου σύμβουλου σε σταυρούς του νυν δήμαρχου Χαρχ… συγγνώμη Νικήτα Κακλαμάνη, αν θέλουν την αγαπημένη τους πόλη μια εγκαταλειμμένη, αφημένη στην τύχη της Λιλιπούπολη, με τους Χρυσαυγίτες να παραμονεύουν στη γωνιά (κυριολεκτικά στην κάθε γωνιά – 10.000 μαύροι ψήφοι στην καρδιά της Αθήνας, 10.000 καρφιά στο ήδη κακοποιημένο σώμα της Δημοκρατίας, έστω αυτής της λειψής, ανάπηρης, προβληματικής και διαπλεκόμενης Δημοκρατίας μας – από τον Χρυσό Αιώνα του Περικλή, η Αθήνα να κινδυνεύει να βρεθεί στον αιώνα της Χρυσής Αυγής), μιας πόλης δέσμιας μιας ανήμπορης δημοτικής αρχής, μιας δημαρχίας δίχως όραμα, δίχως φαντασία, δίχως έμπνευση, δίχως αληθινή αγάπη για την Αθήνα – μιας πόλης-ομήρου μιας αφυδατωμένης, στείρας αντίληψης για την αυτοδιοίκηση.

Για να σκεφτούμε, λοιπόν. Από τη μια ο Νικήτας Κακλαμάνης, από την άλλη ο Γιώργος Καμίνης. Ο Ν. Κακλαμάνης, ο δήμαρχος της πιο βρόμικης, τριτοκοσμικής πρωτεύουσας της Ευρώπης, μιας πρωτεύουσας δίχως καν τα στοιχειώδη πεζοδρόμια για να περπατήσεις, που αποδοκιμάστηκε άγρια ακόμη κι απ’ αυτούς που τον ψήφισαν το 2006 (από 46% τώρα 34, 9% στον πρώτο γύρο και σε απόλυτα νούμερα από 126.877 ψήφους τώρα μόλις 65.000 περίπου – κι απ’ αυτούς ποιος ξέρει πόσοι το έπραξαν με μισή ή με βαριά καρδιά). Ο Ν. Κακλαμάνης που δεν χάνει ευκαιρία να προβάλει το αλαζονικό πρόσωπο της εξουσίας, μιας εξουσίας κενής από κάθε γνήσιο ενδιαφέρον για το καλό της πόλης, μιας εξουσίας που υφίσταται για να προωθεί κυρίως τα νιτερέσα μιας ομάδας ημετέρων και των παρατρεχάμενών της, μιας αλλοτριωμένης και αναίσθητης εξουσίας που το μόνο που βρήκε να αρθρώσει για τον πρόσφατο συγκλονιστικό θάνατο του άστεγου συνανθρώπου μας στον Ταύρο –που αποκοιμήθηκε μες στον κάδο απορριμμάτων για να συνθλιβεί ως άνθρωπος-σκουπίδι στις δαγκάνες του απορριμματοφόρου– ήταν ότι συνέβη έξω από τα όρια του δήμου του και άρα γιατί, λοιπόν, ασχολήθηκε ο Γιώργος Καμίνης; (αλλά έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν).

Και από την άλλη, ο Γιώργος Καμίνης. Ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων, ένας ενεργός πολίτης, ένας αποτελεσματικός δημόσιος λειτουργός και υπέρμαχος των δίκαιων συμφερόντων των πολιτών, όπως απέδειξε επανειλημμένα από τη θέση του ως Συνήγορος του Πολίτη. Που δεν τάζει θαύματα, που δεν κάνει ταχυδακτυλουργίες με μαγικές εικόνες, που δεν ωραιοποιεί, που δεν το «παίζει» πολιτικός – ένας συμπολίτης μας που εμφανίζεται όπως θα όφειλε ο καθένας που διεκδικεί δημόσιο ρόλο: ως ο εαυτός του (και όχι ως αγιογραφία του εαυτού του).

Για να το σκεφτούμε, λοιπόν: Καμίνης ή Κακλαμάνης; Συνέχιση μιας μακριάς αλυσίδας δημάρχων της συντηρητικής παράταξης –αλυσίδας κυριολεκτικά και μεταφορικά για την άμοιρη πόλη– που έκαναν την πολιτική, με το αζημίωτο φυσικά, περατζάδα τους από το δήμο Αθηναίων τις τελευταίες δυο-τρεις δεκαετίες, δημαρχεύοντας ανέμπνευστα, άκεφα και αναποτελεσματικά, ή ένα παράθυρο στην ελπίδα, στην προοπτική μιας καινούργιας πνοής για τη χειμαζόμενη πόλη;

Είναι στ’ αλήθεια το ίδιο, Κακλαμάνης και Καμίνης; Είναι, ιδιαίτερα για την Αριστερά, ένα ψευτοδίλημμα (τα γνωστά και βαρετά, να μην τα ξαναλέμε…) ή μια υπαρκτή και ζοφερή πραγματικότητα από τη μια και η υπόσχεση ανατροπής και ανάσχεσης της παρακμής από την άλλη; Ποια αριστερή, προοδευτική λογική μπορεί να θέλει επιτέλους να εκδικηθεί τόσο αστόχαστα –με την αποχή ή με λευκό και άκυρο– την Αθήνα, παρατείνοντας και για τα επόμενα χρόνια τη σημερινή της κατάντια, το καθημερινό μαρτύριο για τους κατοίκους και τους επισκέπτες της, παραβλέποντας –ε, ναι!– το προφανές: τη διαφορά ήθους και ύφους (ακόμη κι αν αγνοήσουμε τις τόσο χτυπητές διαφορές στα προγράμματα των δύο); Τη διαφορά, διάολε, της αισθητικής (εκτός κι αν πιστεύει κανείς ότι η αισθητική δεν συνιστά πολιτική στάση και επιλογή, ιδίως σήμερα);

Μένω σε αυτά – αν και θα μπορούσαν να ειπωθούν χιλιάδες ακόμη, χιλιάδες πικρά και άσχημα και μίζερα, όπως η Αθήνα των ημερών μας. Έχουμε μια ευκαιρία, αυτή την Κυριακή, να αλλάξουμε ρότα, γιατί το καράβι μπατάρει επικίνδυνα σε φουρτουνιασμένα και θολά, μαύρα νερά.

Μια ευκαιρία να αλλάξουμε τον καπετάνιο – και το πλήρωμα…

Ας μην τη σπαταλήσουμε – αυτή τη φορά.

*μέλος της Πανελλαδικής Πολιτικής Επιτροπής της Δημοκρατικής Αριστεράς

Δημοκρατική αλληλεγγύη στον δεύτερο γύρο, απέναντι στην θρησκόληπτη, ρατσιστική ακροδεξιά και τον χυδαίο τους "πολιτισμό"

Ας ελπίσουμε ότι η προτροπή του ΚΚΕ για λευκό ή άκυρο στον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών δεν θα περάσει στους ψηφοφόρους του.

Ας ελπίσουμε επίσης ότι η οργή απέναντι στο σύστημα όσων απείχαν στον πρώτο γύρο δεν θα εξελιχθεί στην ανοησία της διευκόλυνσης επικράτησης της θρησκόληπτης ακροδεξιάς στους δύο μεγάλους δήμους της χώρας στον δεύτερο.

Ήδη η Χρυσή Αυγή του Μιχαλολιάκου εκπροσωπείται πλέον στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας με ένα διογκωμένο λόγω της αποχής ποσοστό 5,6% (λίγο πίσω από την Πορτάλιου) και ο Άνθιμος συντονίζει τους ακροδεξιούς φονταμενταλιστές της Θεσσαλονίκης.

Φανταστείτε να ολοκληρωθεί το σκηνικό με την επικράτηση του ΛΑΟΣ/Ψινάκη/Κακλαμάνη στην Αθήνα και Άνθιμου/Γκιουλέκα/Ψωμιάδη στην Θεσσαλονίκη.

Η φιλοσοφία της ηγεσίας του ΚΚΕ και της υπόλοιπης "συντηρητικής αριστεράς της στείρας άρνησης" ότι "όσο χειρότερα για το λαό τόσο καλύτερα για μας" (εκλογικά) είναι αδιέξοδη και επικίνδυνη - η επιδείνωση της καθημερινότητάς μας δεν είναι επιλογή μας και η έμμεση πριμοδότηση των ακροδεξιών έναντι ενός δήθεν μετώπου κατά του δικομματισμού στον δεύτερο γύρο, καταστροφική για τις πόλεις μας και τον πολιτισμό μας.

Εάν στο κάτω κάτω της γραφής ο Καμίνης είναι συγκρίσιμος με τον Κακλαμάνη και ο Μπουτάρης με τον Γκιουλέκα, κάποιοι έχουν χάσει την μπάλα...

Εκλέξτε τους σε τελική ανάλυση και κάντε τους κριτική. Το πιθανότερο είναι ότι δεν θα δεχτείτε αντί απάντησης ...αφορισμούς και λοιδορίες αλλά κάποια συμφωνία ή διαφωνία.

Αυτή είναι η διαφορά δημοκρατίας και φασισμού, δικαιωμάτων και αποκλεισμού.

Η επιλογή δική σας!

Στα βουνά της Ελεύθερης Αττικής

Η Αριστερά του ...1917 αναμετριέται με το Μνημόνιο του 2010 σε λάθος γήπεδο, καταστρέφοντας την αυτοδιοικητική της ευκαιρία (και ιστορία)

Είναι γεγονός!

Η παρωχημένη αριστερά του ΚΚΕ, ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, Αλαβάνου, παίρνει διλημματικά ...τα βουνά.

Με περιορισμένο και φαντασιωτικό αντάρτικο - αλλά και αντάρτες μαϊμού, υποψηφίους - κατά του μνημονίου και του ΓΑΠ - περιορισμένο, γιατί κατά βάθος δεν θέλει φυσικά να τον ρίξει.

Θάπρεπε τότε να προτείνει και κάποια λύση εκτός από την επανάσταση και δεν την έχει ...πρόχειρη.

Κι όταν κοπάσει ο κουρνιαχτός της ψευδούς αντιπαράθεσης, πολλοί ανίκανοι και ακατάλληλοι θα στρογγυλοκάθονται στις δημαρχιακές θέσεις.

Έτοιμοι, με άλλοθι το μνημόνιο και με εργαλείο την άγνοιά τους, πραγματική ή προσποιητή, για την νέα πραγματικότητα στην αυτοδιοίκηση να επιδοθούν στο γνωστό τους έργο, τον λαϊκισμό έναντι Αυτοδιοίκησης.

Τούτα τα λαμόγια κάθε είδους και πολιτικής απόχρωσης έχουν στρατευτεί "κατά του μνημονίου" - τέτοια ευκαιρία δεν την φανταζόντουσαν, τους την πρόσφεραν όμως απλόχερα τα σαΐνια της παρωχημένης αριστεράς με την "πολιτικοποίηση" των αυτοδιοικητικών εκλογών: εκεί που θα ψηφίζαμε φερέγγυα πρόσωπα με φερέγγυα προγράμματα, καταλήξαμε να κυνηγάμε ανεμόμυλους.

Το πλήγμα που θα καταφέρει στο μνημόνιο θα είναι ...συντριπτικό.

Με άσχετους περί τα αυτοδιοικητικά, εκλεγμένους "αντιμνημονιακούς", θα καταστρέψει πράγματι, όχι το μνημόνιο, αλλά κάθε δυνατότητα αντίδρασης σε περιφερειακό και δημοτικό επίπεδο.

Δεν είναι τυχαίο, ότι οι περισσότεροι υποψήφιοι αυτού του τύπου, αγνοούν το τι προβλέπει ο νόμος για τον Καλλικράτη, ποιες είναι οι αλλαγές και ποιες αρμοδιότητες έχουν μεταφερθεί στην νέα αυτοδιοίκηση - αμφιβάλλω κι αν γνωρίζουν ότι στις 31/12 οι γνωστές μας Νομαρχίες παύουν να υπάρχουν... και όλοι οι οργανισμοί πρέπει να δημιουργηθούν από την αρχή.

Άνθρωποι λοιπόν σαν κι αυτούς, θα κληθούν - αν ω μη γένοιτο, εκλεγούν - από 1ης Ιανουαρίου, να συγκροτήσουν τους νέους Δήμους και τις Περιφέρειες, να δημιουργήσουν τα νέα νομικά πρόσωπα της αυτοδιοίκησης και να εκχωρήσουν τις προβλεπόμενες αρμοδιότητες.

Μόνο για να λειτουργήσουν ολοκληρωμένα οι νέοι Δήμοι, θα απαιτηθεί γι αυτούς που γνωρίζουν και είναι έτοιμοι, ένα διάστημα λίγων μηνών - για τους άλλους, δεν φτάνουν ούτε τα τρισήμισυ χρόνια της θητείας τους (ειδικά αν μετά την εκλογή τους αναθέσουν την καλλικράτεια λειτουργία του δήμου σε ...ειδικευμένες εταιρείες).

Συμπέρασμα; Ούτε χαρτί απορίας δεν θα μπορεί να δώσει ο εκάστοτε δήμος για ένα διάστημα, μικρότερο ή μεγαλύτερο...

- μια ακόμη προσφορά της "αντιμνημονιακής" αυτοδιοίκησης, ένα ακόμη αποτέλεσμα μιας πρωτοφανούς "αντιμνημονιακής" συμμαχίας νεοφιλελεύθερης δεξιάς-παρωχημένης αριστεράς.

Η Δημοκρατική Αριστερά δεν ακολούθησε προς τιμήν της αυτόν τον δρόμο.

Ακόμη κι όταν ο ΓΑΠ τσίμπησε το δόλωμα ότι θέλουν πραγματικά να τον ρίξουν και προσχώρησε στο δίλημμα "μνημόνιο - αντιμνημόνιο", καταφέρνοντας πλήγμα στις αυτοδιοικητικές συνεργασίες σε Αθήνα Θεσσαλονίκη.

Η ΔΑ μόνη (;) επιμένει πολιτικά αυτοδιοικητικά.

Επιμένει να ενδιαφέρεται για τον Τόπο, την Περιφέρεια, τον Δήμο - δεν αφήνει τόσο σημαντικά πράγματα να χαθούν στον αντιμνημονιακό ορυμαγδό.

Ούτε εγκαταλείπει τα αληθινά μας όπλα απέναντι στην κρίση ανάμεσα στα οποία η Αυτοδιοίκηση είναι από τα πιο σημαντικά.

Παρά κάποια λάθη τοπικών επιλογών, δεν ξεχνά ότι το επίδικο αυτών των εκλογών είναι η εκλογή φερέγγυων τοπικών και περιφερειακών "αρχόντων", με ικανότητες, πολιτική διαύγεια και διαχειριστική επάρκεια - με δημοκρατική συμμετοχική νοοτροπία και πολιτισμό. Που θα "υπηρετούν το λαό" και όχι την τρέχουσα κομματική αναγκαιότητα και μαζί την τσέπη τους.

Το τοπίο είναι θολό, η κάλπη εγκυμονεί παράξενες εξελίξεις, η συμμετοχή - ειδικά ανάμεσα στους νέους - παραμένει μεγάλο στοίχημα. Οι ευθύνες της παρωχημένης αριστεράς μεγάλες, η θολούρα της για το αύριο ακόμη μεγαλύτερη.

Με συνθήματα του '17 απλά συνεισφέρεις στο αδιέξοδο και την απογοήτευση του κόσμου και επιτρέπεις σε όποιο λαμόγιο υποδυθεί τον αντιμνημονιακό να μπει από την πίσω πόρτα μέσα στην σύγχυση - κι ανοίγεις ξανά τον δρόμο στην δεξιά, μια δεξιά αμετανόητη, μοιραία και καταστροφική.

Προσοχή λοιπόν...

ο κύβος ερρίφθη...

*πρωτότυπες εικόνες από το thepeoplescube.com