Οι νέοι επιχειρηματίες: Καταδικασμένοι, με αναστολή... (#εισφορές ΟΑΕΕ)

του Χρήστου Παπανίκου

Ένα φράγκο η βιολέτα, τσιγκολελέτα, τσιγκολελέτα

του Γιώργου Γιαννούλη Γιαννουλόπουλου*

Από την Καθημερινή:

"Πρόταση για "αναστολή" της καταβολής ασφαλιστικών εισφορών στον ΟΑΕΕ για τρία χρόνια για τους νέους "επαγγελματίες" που δοκιμάζουν να ασκήσουν ένα επάγγελμα, ώστε να μην συσσωρεύουν ζημίες από το πρώτο έτος απασχόλησης.
.......
Τι ισχύει σήμερα

1. Ο ΟΑΕΕ δεν κάνει καμία διευκόλυνση στους νέους επαγγελματίες. Με το που θα κάνουν έναρξη στην εφορία, θα πρέπει να πληρώνουν τουλάχιστον 210 ευρώ τον μήνα, είτε εισπράττουν εισόδημα είτε δεν εισπράττουν, εκτός και αν κάποιος δουλεύει στην επιχείρηση της οικογένειάς του. Σε αυτή την κατηγορία, εκτιμάται ότι βρίσκονται σήμερα περίπου 50.000 νέοι έως 29 ετών.

2. Στα όποια κέρδη προκύψουν από την άσκηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας, επιβάλλεται φόρος από το πρώτο ευρώ. Εφόσον το εισόδημα από επιχειρηματική δραστηριότητα δεν υπερβαίνει τις 10.000 ευρώ, ο φόρος υπολογίζεται, για τα τρία πρώτα χρόνια από την έναρξη επαγγέλματος εφόσον αυτή έχει γίνει μετά την 1η/1/2013, με συντελεστή 13%. Αλλιώς, ο φόρος υπολογίζεται με συντελεστή 26%. Επί του φόρου, επιβάλλεται και προκαταβολή για την επόμενη χρονιά με συντελεστή 55%.

3. Το όποιο καθαρό εισόδημα εμφανίσει ο φορολογούμενος συγκρίνεται και με το τεκμαρτό εισόδημα. Ενα τεκμαρτό εισόδημα, το οποίο ξεκινάει από τις 3.500 ευρώ, ακόμη και αν δεν υπάρχει κανένα περιουσιακό στοιχείο, και κλιμακώνεται ανάλογα με την επιφάνεια της κατοικίας, την πιθανή κατοχή αυτοκινήτου ή άλλων περιουσιακών στοιχείων. Για τα τεκμήρια διαβίωσης, έχει ούτως ή άλλως πέσει στο τραπέζι του διαλόγου πρόταση για κατάργησή τους υπό την προϋπόθεση ότι θα τεθεί σε λειτουργία το ηλεκτρονικό περιουσιολόγιο."

Ξεχνούν να καταγράψουν και το τέλος επιτηδεύματος, το κόστος του λογιστή, τους λογής ελέγχους, Ξεχνούν και το 23% ΦΠΑ που προστίθεται στο κόστος των προϊόντων και υπηρεσιών τους ή αφαιρείται από το εισόδημά τους, προκειμένου να παραμείνουν ανταγωνιστικοί.

Ξεχνούν επίσης ότι μεγάλο μέρος των "ελευθέρων επαγγελματιών" είναι μισθωτοί με μπλοκάκι, που δεν βρίσκουν τρόπο να δουλέψουν αλλιώς και όχι επιχειρηματίες.

Ξεχνούν επίσης ότι ο ΟΑΕΕ δεν προσφέρει πρακτικά καμιά υπηρεσία σε όσους χρωστούν (αλλά μάλλον ούτε και σε αυτούς που δεν χρωστούν προσφέρει κάτι ουσιαστικό). Θα προσφέρει σε αυτούς που είναι σε "αναστολή";

Έτσι λοιπόν το κουτοπόνηρο κράτος μας θα διευκολύνει δεόντως, γενναιόδωρα και μεγαλόψυχα όσους προσπαθούν να εργαστούν και να παράγουν, ώστε να ζήσουν και να πληρώσουν και φόρους: θα "αναστείλει" την πληρωμή στον ΟΑΕΕ για τρία χρόνια και θα τα ζητά μαζεμένα μετά. Πάντα σταθερά και όχι αναλογικά με το εισόδημα. 

Φυσικά κανείς δεν συζητάει την καταβολή αναλογικών με το εισόδημα εισφορών, με πλαφόν για την ανώτατη εισφορά και όριο κάτω από το οποίο υπάρχει απαλλαγή.

Δεν θα συσσωρεύουν τις ζημιές από το πρώτο έτος. Θα γλυτώσει το κράτος και την καταγραφή τους ως ανέργους και τυχόν επίδομα ανεργίας και δαπάνες πρόνοιας. Ενώ θα εμφανίζει το Δημόσιο και μια λογιστική οφειλή που θα μειώνει το έλλειμμα, για να δανείζεται και από τις αγορές με "αληθή στοιχεία". Εις βάρος αυτών των ιδίων νέων.

Αυτοί οι νέοι πάλι θα τις συσσωρεύουν τις ζημιές όλες μαζί στο τέλος των τριών ετών, όπου θα διαπιστώνουν με χαρά ότι είναι πλέον όμηροι μαζί με τα τυχόν περιουσιακά τους στοιχεία του κράτους και του ΟΑΕΕ για μεγάλο μέρος της ζωής τους.

Καταδικασμένοι, με αναστολή. Κυριολεκτικά

Ενα φράγκο η βιολέτα, τσιγκολελέτα,...

Τι καλά που δεν ψηφίσαμε ΣΥΡΙΖΑ και τους "κομμουνιστάς"!

Λανγκάρδιος και Στουρναρίτα στην μυστική σύσκεψη για την αναβολή
 παρουσίασης και το στρογγύλεμα της έκθεσης του ΔΝΤ για την Ελλάδα
 - Παρίσι, αποκλειστικό! ("Έξω πάμε καλά!")

Είναι εντελώς τρελοί !!! 

(#Ακόμη ένα φορολογικό νομοσχέδιο)

του Γιώργου Γιαννούλη Γιαννουλόπουλου*

Υπάρχει άραγε μία πολιτισμένη χώρα στην οποία ισχύει να προπληρώνεις με τον μήνα τον φόρο του επόμενου έτους, προσαυξημένο, επί εικονικών εισοδημάτων;

Αντιγράφω από TO ΒΗΜΑ: "Ριζικές αλλαγές στη μηνιαία παρακράτηση φόρου των μισθωτών και συνταξιούχων θα επέλθουν από το 2015 καθώς οι εργοδότες ή τα ασφαλιστικά ταμεία θα παρακρατούν από τον μισθό ή τη σύνταξη το 1/12 των ετήσιων φόρων για τα συνολικά εισοδήματα. Με τον τρόπο αυτό, θα δοθεί αποφασιστικό χτύπημα στη ραγδαία αύξηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών, αλλά παράλληλα θα γίνει και μια ουσιαστική κίνηση απλοποίησης της υποβολής των φορολογικών δηλώσεων.

Αρχικά θα λαμβάνονται υπόψη τα εισοδήματα του προηγουμένου έτους με κάποια προσαύξηση. Παίρνοντας τα εισοδήματα του προηγούμενου έτους και τον φόρο που αναλογεί, η επιχείρηση η οποία απασχολεί μισθωτό, το Δημόσιο ή το ασφαλιστικό ταμείο θα ενημερώνονται από τη Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων για το ύψος των ετήσιων φόρων που αναλογούν στο συνολικό εισόδημα. Το ποσό των φόρων διαιρείται δια 12 ή δια 14 για όσους συνεχίζουν να λαμβάνουν δώρα Χριστουγέννων, Πάσχα και επίδομα αδείας.

Η επιχείρηση στη συνέχεια έχει την αποκλειστική ευθύνη να παρακρατά κάθε μήνα από την αμοιβή το 1/12 ή το 1/14 των ετήσιων φόρων και να το αποδίδει στο Δημόσιο. Οι όποιες μεταβολές εισοδημάτων θα πρέπει να δηλώνονται στη Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων προκειμένου να ενημερώνονται αντίστοιχα οι επιχειρήσεις, τα ασφαλιστικά ταμεία ή η Ενιαία Αρχή Πληρωμών του Δημοσίου για να τροποποιήσει την παρακράτηση.

Για παράδειγμα αν ένας μισθωτός έχει και εισοδήματα από ενοίκια η μηνιαία παρακράτηση φόρου δεν θα αφορά μόνο στον μισθό του όπως σήμερα αλλά και τα λοιπά εισοδήματά του. Ο φόρος θα παρακρατείται στο σύνολό του από τον μισθό.

.... το νέο σύστημα θα πρέπει σταδιακά να αρχίσει να εφαρμόζεται από την 1η Ιανουαρίου του 2015 και για να αποφευχθεί η διπλή φορολόγηση τον πρώτο χρόνο εφαρμογής στο υπουργείο Οικονομικών υπάρχουν σκέψεις ο φόρος για την προηγούμενη χρήση να δοθεί η δυνατότητα να εξοφληθεί σταδιακά σε ορίζοντα τριών ή ακόμα και πέντε ετών."

Δηλαδή θεωρούν πως ό,τι έβγαλες πέρυσι θα το βγάλεις και την επόμενη χρονιά και μάλιστα με προσαύξηση. Ενώ αν έχεις ενοίκια και ξενοικιάζεται το ακίνητο, ή χρωστάει ο νοικάρης, ή κάνεις μείωση (πράγμα που διαρκώς συμβαίνει) κάθε μήνα θα τρέχεις στην εφορία να αλλάζεις την παρακράτηση. 'Η αν είχες άλλα εισοδήματα έκτακτα πάλι θα σου κρατάνε υποθετικά και για αυτά.

Και βεβαίως θα παίρνουν πάντα παραπάνω και εκ των προτέρων, διότι, όπως ξεδιάντροπα λένε "αυξάνονται οι ανεξόφλητες οφειλές". Δεν λένε βέβαια ότι φυσικό είναι αυτό, διότι ο κόσμος απλώς δεν έχει να πληρώσει. Ενώ με τη νέα αρπαχτή θα επιστρέφει το κράτος τα αχρεωστήτως παρακρατηθέντα τη μεθεπόμενη χρονιά, ή όποτε έχει και αν γουστάρει, μετά από απειλές ελέγχων, επισκέψεις στην εφορία και άλλα γνωστά κόλπα. Σε κάποιες περιπτώσεις πιθανόν να μην μένει κάποιο τμήμα από τον μισθό σου αλλά να εργάζεσαι και κάθε μήνα να χρωστάς και κάτι επιπλέον στην εφορία.

Υπάρχει άραγε μία πολιτισμένη χώρα στην οποία ισχύει να προπληρώνεις με τον μήνα τον φόρο του επόμενου έτους, προσαυξημένο, επί εικονικών εισοδημάτων;

Και περιμένουν ότι θα απομείνει εργαζόμενος στον τόπο αυτό; 'Οτι θα μείνει επιχείρηση για την οποία κάποιος θα εργάζεται; Ότι θα μειωθεί η ανεργία; 'Οτι θα μείνει κάτι στην τσέπη του εργαζόμενου; 'Οτι θα επιβιώσει ο άνεργος;

Τι καλά που δεν ψηφίσαμε ΣΥΡΙΖΑ και τους "κομμουνιστάς"!

Το πλοίο των τρελών (#περί φορολογικής τρομοκρατίας, ανεργίας και αποεπένδυσης)

Το σύνολο των πολιτών  είναι παράνομο ή ημιπαράνομο, είτε το γνωρίζει είτε όχι. Του το λένε σε κάθε περίπτωση κατάμουτρα εν είδει απειλής και το επικυρώνουν στα μάτια των δανειστών οι ίδιοι οι τρελοί κυβερνώντες. Ο μηχανισμός είσπραξης των κρατικών εσόδων μετατρέπεται σε φορολογική τρομοκρατία, η οποία μη διαχωρίζοντας ξεκάθαρα και με σαφήνεια την νομιμότητα από την παρανομία, προστατεύει πίσω από τα γυναικόπαιδα, τους πραγματικούς εγκληματίες. 

του Γιώργου Γιαννούλη - Γιαννουλόπουλου*

Το πλοίο των τρελών Hieronymus Bosch (1490-1500) 

Το  1494 ο Γερμανός θεολόγος συγγραφέας Sebastian Brant δημοσίευσε στην Βασιλεία της Ελβετίας, ένα σατιρικό βιβλίο βασισμένο σε παλιούς μεσαιωνικούς μύθους για τρελούς που μαζεύονταν σε παλιά καράβια και τους ξαπόστελναν ξάρμενους στ’ανοιχτά.
Ο Brant μιλά για ένα τέτοιο καράβι με 110 τρελούς που σαλπάρανε για τον παράδεισο. Το πλήρωμα ξεκινά από την Βασιλεία, το ατυχές και δύσμοιρο ταξίδι του. Χάνονται όλοι σταδιακά κι αφανίζονται λόγω της αλλοπρόσαλλης συμπεριφοράς τους. Το πλοίο στο οποίο αναφέρεται ο συγγραφέας ήταν το καράβι του διεφθαρμένου και οπισθοδρομικού μεσαιωνικού κλήρου.
Το κείμενο του Brant ταξίδεψε πολύ στα αφρισμένα κύματα της μεταρρύθμισης.
Ως το 1509 μεταφράστηκε στα λατινικά στα γαλλικά και στα αγγλικά. Πολλές από τις αρχικές του ξυλοτυπίες πιστεύεται ότι σκαλίστηκαν από τον ίδιο τον Durer. Συνδέθηκε με σημαντικά έργα της εποχής και των εποχών που ακολούθησαν, το ομώνυμο αλληγορικό έργο του Hieronymus Bosch (1490-1500) μέχρι και με σημαντικούς καλλιτέχνες του 20ου αιώνα, ανάμεσα στους οποίους οι Art Hazelwood, Dusan Kallay, Istvan Orosz, Brian Williams. Επηρέασε μεγάλους στοχαστές από την αναγέννηση ως τον MIchel Foucault στον 20ο αιώνα.  
Ετσι το πλοίο των τρελών έφτασε αρμενίζοντας αλλοπαρμένο ως τις μέρες μας, στην ακρινή αυτή γωνιά της Ευρώπης όπου η  Βαλκανική χερσόνησος σβήνει τις οροσειρές της  στην Μεσόγεια θάλασσα, στους δρόμους της Ασίας και της Αφρικής, έναν τόπο που μετεωρίζεται ανάμεσα στο μέλλον και σε ένα παρελθόν που παλεύει να ξαναγίνει μέλλον. Μιας ουτοπικής γης στην καρδιά της αγοράς των συλλογικών ονείρων της Δύσης που έχουν  τις ρίζες τους στην εποχή που έζησε και ονειρεύτηκε ο σπουδαίος Sebastian Brant.

Τριάντα τρία χρόνια μεσοπέλαγα

Mετά από τριάντα τυχερά χρόνια αναισθητικής μπουνάτσας,  σε τρία χρόνια στη θύελλα η ελληνική οικονομία έχει συρρικνωθεί κατά 25% καθώς οι τρελοί συνεχίζουν να κουμαντάρουν το γέρικο σκαρί στον δρόμο για τον Παράδεισο. Οι καθαρές ετήσιες απολαβές των εργαζομένων μειώθηκαν κατά μέσο όρο πάνω από 40% στον ιδιωτικό τομέα και κατά 20% περίπου στον δημόσιο τομέα (οι ασφαλιστικές εισφορές όμως ως ποσοστό παραμένουν ίδιες ή μάλλον αυξήθηκαν αναλογικά με το εισόδημα σε μέσους όρους). Αντίστοιχα μειώθηκε και το ύψος των συντάξεων οριζόντια καθώς φυσικά δεν μπορούσαν πλέον να τροφοδοτούνται από τους λιγότερους και χαμηλότερα πληρωμένους μισθωτούς. Οι στρεβλές όμως συντάξεις των ευγενών ταμείων που χρηματοδοτούνται από τον προϋπολογισμό ανά συνταξιούχο πολύ περισσότερο από τους συνταξιούχους του ΙΚΑ, και πληρώνονται και  από τους περίφημους «κοινωνικούς πόρους», δηλαδή φόρους επί της οικονομικής δραστηριότητας που πληρώνουμε όλοι, παρέμειναν σχετικά ανέγγιχτες. Οπως και οι συντάξεις στα 40 και τα 50 και πολλές άλλες.

Οι φόροι επί του υπολοίπου διαθέσιμου εισοδήματος αυξήθηκαν σημαντικά  και δυσανάλογα με την αγοραστική δύναμη που απέμεινε στους εργαζόμενους, Πέρα από τις αστειότητες της εστίασης όπου ανεβοκατεβαίνει, ο ΦΠΑ ανέβηκε στο 23%, ο φόρος εισοδήματος  πλήττει σχεδόν από το πρώτο ευρώ τους μισθωτούς, ελεύθερους επαγγελματίες και συνταξιούχους.  Ακόμη χειρότερα, φόροι οι οποίοι δεν σχετίζονται με το εισόδημα αλλά με την περιουσιακή κατάσταση επιβλήθηκαν σε ποσοστά δυσανάλογα, ποσοστά δήμευσης.Τεκμήρια που προκύπτουν από την κατοχή κινητών και ακινήτων περιουσιακών στοιχείων, φόροι και τέλη ακινήτων, φόροι που προσδιορίζονται από την κατοχή ακινήτων, τέλη αυτοκινήτων, σκαφών και ό,τι άλλο νεο-οθωμανικό μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους.

Η ομηρεία των πολιτών επεκτάθηκε με την ψήφιση δεκάδων φορολογικών αλληλοαναιρούμενων νόμων μέσα στην περίοδο αυτή, που προστέθηκαν στα προηγούμενα δημιουργώντας νέες αντιφάσεις και γκρίζες ζώνες. Ετσι το άγιο δισκοπότηρο του πολιτικού μας συστήματος, η λύση για κάθε νόσο και κάθε μαλακία,  η περίφημη «μάχη κατά της φοροδιαφυγής»,  μετατρέπεται σε πόλεμο κατά του συνόλου του πληθυσμού. Η μείωση της υπερτιμημένης συγκριτικά με άλλες χώρες ανεπίσημης οικονομίας στα  μέσα επίπεδα της Ευρώπης (από 27 % του ΑΕΠ στο 20-22% περίπου) προϋποθέτει μια στοχευμένη πολιτική φορολογικής δικαιοσύνης. Η επιβολή της νομιμότητας για να είναι επιτυχής και ηθική οφείλει να είναι απολύτως  στοχευμένη στους πολίτες εκείνους οι οποίοι συνειδητά και από πρόθεση παρανομούν  και φοροκλέπτουν και όχι από αδυναμία συμμόρφωσης. Πρέπει να δίνουν όμως ταυτόχρονα σε όλους τους υπόλοιπους μια απόλυτη αίσθηση ασφάλειας, ότι εάν πληρώνεις τους φόρους σου (οι οποίοι είναι σαφείς, ξεκάθαροι και δεν αλλάζουν αναδρομικά σε σχέση με τις προγενέστερες οικονομικές  αποφάσεις των πολιτών) δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να σε ενοχλήσει κανείς. Αν έτσι κι αλλιώς απειλείσαι, αν έτσι κι αλλιώς θα στα πάρουν αν τους λείπουν, έχεις το κύριο κίνητρο να  φοροδιαφύγεις.  

Το σύνολο των πολιτών  είναι παράνομο ή ημιπαράνομο, είτε το γνωρίζει είτε όχι. Του το λένε σε κάθε περίπτωση κατάμουτρα εν είδει απειλής και το επικυρώνουν στα μάτια των δανειστών οι ίδιοι οι τρελοί κυβερνώντες. Ο μηχανισμός είσπραξης των κρατικών εσόδων μετατρέπεται σε φορολογική τρομοκρατία, η οποία μη διαχωρίζοντας ξεκάθαρα και με σαφήνεια την νομιμότητα από την παρανομία, προστατεύει ...

Ο θαμπός καθρέφτης του καπιταλισμού (#Ελλάδα-Ουκρανία)

του Γιώργου Γιαννούλη Γιαννουλόπουλου*

Οι περιπέτειες της Ουκρανίας φωτίζουν όχι μόνο τους λόγους της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης αλλά αποκαλύπτουν κάτι σημαντικό για τη Δύση: Η κατάρρευση ενός καθεστώτος αντιπαραγωγικού, αυταρχικού και συγκεντρωτικού, το οποίο εμπόδιζε την ανάπτυξη της παραγωγικής διαδικασίας που πετυχαίνει η ελεύθερη αγορά και ο ανταγωνισμός, έρχεται τώρα να αποκαλύψει νέα και να υπενθυμίσει παλιά και ξεχασμένα οριακά παράδοξα του καπιταλισμού, που είχαν κρυφτεί πίσω από την ψυχροπολεμική αντιπαλότητα με το ολοκληρωτικό αυτό καθεστώς

Η υπερσυγκέντρωση πλούτου και ισχύος σε λίγα χέρια διαπλεκόμενων με το κράτος μαφιόζικων ελίτ, που έλαβε χώρα σε δύο δεκαετίες στην Ρωσία και στα άλλα πρώην Σοβιετικά κράτη, εμπόδισε το ρίζωμα της Δημοκρατίας, τη δημιουργία κράτους δικαίου, την καθιέρωση της ισχύος των ανεξάρτητων εξουσιών.

Με τη διαπλοκή και τη διαφθορά, έθρεψε η λαϊκή οργή. Εξωθήθηκαν οι θεσμοί σε παράλυση. Οδηγήθηκε η πολιτική τάξη σε πλήρη διάσπαση, σε μια κατάσταση όπου όλα τα μέσα έγιναν θεμιτά (κυνήγι μαγισσών των πολιτικών για "φοροδιαφυγές", φυλακίσεις πολιτικών αντιπάλων, εξευτελισμοί, ακόμη και δηλητήρια και δολοφονίες).

Η κατάσταση αυτή ανέστησε τους εθνικισμούς, αποπροσανατόλισε τους πολίτες με έναν ανεμοστρόβιλο γενικευμένης καχυποψίας, διέρρηξε την εμπιστοσύνη, σκότωσε επανειλημμένα τη νεογέννητη ελπίδα, ευνόησε το παράλογο και το αυτοκαταστροφικό.

Κατά παράδοξο τρόπο η Δύση, ξεκινώντας από τις ΗΠΑ, αλλά και η Ευρώπη, ακολουθεί τα τελευταία είκοσι χρόνια μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού, μια πορεία αντίστροφη. Αναπτύσεται ένας τυχοδιωκτικός καπιταλισμός που μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα στο συγκεντρωμένο πλούτο και την μεσαία και κατώτερη τάξη, δηλαδή τις δημιουργικές δυνάμεις, τη ραχοκοκαλιά της Δημοκρατίας.

Η αδυναμία των κυβερνήσεων να προωθήσουν ενεργητικές πολιτικές αποσυγκέντρωσης του πλούτου, η ανάδειξη νέων τυχοδιοκτικών στρωμάτων που πλούτισαν εύκολα μέσα από την σπεκουλαδόρικη κίνηση κεφαλαίων που αφαιμάσσει την παραγωγική οικονομία, οδηγεί στο ίδιο αποτέλεσμα με τη σοβιετική κατάρρευση, από αντίστροφο μονοπάτι. Φέρνει την άνοδο του παραλόγου, την επικράτηση φανατικών στοιχείων στα πιο ευάλωτα ή ευαίσθητα κοινωνικά στρώματα, σε μια γενικευμένη συνωμοσιολογία κατά της ακατανόητης "συμπεριφοράς των τραπεζών", κι ύστερα δεν αργεί μη βρίσκοντας έλλογη διέξοδο, να θρέψει αντιφατικούς κι επικίνδυνους εθνικισμούς, σε μια γενικευμένη δυσπιστία των λαών απέναντι στη λειτουργία των Δημοκρατιών τους.

Η άνοδος της μηδαμινότητας και η άνοδος της εξουσίας των διαπλεκόμενων ολιγαρχών είναι κατά βάθος το ίδιο πράγμα.

Σαν τις ανισορροπίες της ύστερης Ρώμης με τη θηριώδη υπερσυγκέντρωση πλούτου και τον ευτελισμό της έννοιας του πολίτη, αντίστοιχες βαθειές ανισορροπίες εκκολάπτονται στο υπογάστριο του καπιταλισμού των αρχών του 21ου αώνα.

Η χώρα μας μοιάζει να σχοινοβατεί σαν διπλή σκιά πάνω σε ένα μπερντέ, μια σκιά που προκαλείται από δυο εστίες.

Οι κινήσεις της διαγράφονται από την κατάρρευση ενός σοβιετικού τύπου διαπλεκόμενου κρατισμού από την μια. Ενώ από την άλλη φωτίζονται από την εύκολη κι άδικη υπερσυγκέντρωση πλούτου σε μαφίες που κινούν μια αρρύθμιστη και στρεβλή καπιταλιστική αγορά, που ουσιαστικά στερεί την ελπίδα κοινωνικής προόδου από μεγάλα δημιουργικά στρώματα πολιτών. Οι οποίοι έτσι, στην απόγνωσή τους, απεμπολούν και καταριούνται το ίδιο το πολιτικό τους δικαίωμα, το μόνο όπλο που τους έχει απομείνει.

Οι δυο αυτές ...

Η κοινωνία του ενός τρίτου

- "Υπήρχαν άλλα δυο τρίτα; Τι λέτε βρε παιδιά...!!"

Η κρατική βία είναι πιο εμφανής παρά ποτέ στα καθημερινά μέτρα της κυβέρνησης εναντίον της πλειοψηφίας του λαού. Και η μυρωδιά του φασισμού πίσω από τον "κοινοβουλευτικό αυταρχισμό" των 151 κουκιών, έντονη. Η επίκληση της νομιμότητας από εκλογικές διαδικασίες που δεν έδωσαν λευκή επιταγή αλλά μια γενική κατεύθυνση, προσβλητική για τους ψηφοφόρους. Και η ανάδειξη των νεοναζιστών ως "φυσικής αντιπολίτευσης" - πόσο μάλλον αν αποτύχει και η αριστερά στην διαχείριση - δημιούργημα της βίας που ασκεί το σύμπλεγμα ΝΔΠΑΣΟΚ για να κρατηθεί στην εξουσία και να μην ελεγχθεί για τις πομπές του και την χρεοκοπία που επέβαλλε σε έναν λαό διαφθείροντάς τον και εξαπατώντας τον ταυτόχρονα. 

Τι μπορεί να κάνει όμως το παραγωγικό δυναμικό αυτού του τόπου; Πως μπορεί να ανακτήσει κάποιον έλεγχο ξανά στην ζωή του και το μέλλον του; 

Δύσκολο ερώτημα... Αλλά για να απαντήσει κανείς πρέπει πρώτα να παραδεχτεί που βρίσκεται. Να αποτινάξει αφηγήσεις a la cart, μουχλιασμένες θεωρίες και δήθεν εναλλακτικές, ταυτίσεις και πρότυπα που δεν έχουν παρά παρηγορητική σημασία, όση και μια θρησκευτική πίστη. Και να δει την πραγματικότητα: της ελληνικής κοινωνίας του ενός τρίτου, με τα δυο τρίτα να βουλιάζουν στον λάκκο που τους έσκαψε το μειοψηφικό πελατειακό σύστημα που διαχειρίστηκε την μεταπολίτευση. Και να δοκιμάσει την μικρή ευκαιρία που περιγράφει ο Γ Γ-Γ στο άρθρο που ακολουθεί λέγοντας: "η κατάσταση τούτη δεν ανατρέπεται παρά μόνο με κίνδυνο μεγάλο, σε σημείο οριακό, όταν η λάμψη των ανικάνων ξεθωριάσει, όταν ο ίδιος ο μηχανισμός αναπαραγωγής τους αρχίσει να ρετάρει". Πως; Αυτή είναι η συζήτηση...

ΑΣ

του Γιώργου Γιαννούλη Γιαννουλόπουλου*

Η βαρώνη Μάργκαρετ Θάτσερ και οι πολιτικές της επικρίθηκαν γιατί θεωρήθηκε ότι δημιουργούσαν την κοινωνία των δύο τρίτων. Οπου τα δύο τρίτα είναι οι άνθρωποι που τολμούν, επιζητούν κι ακολουθούν την αλλαγή. Οι πιο δυναμικοί, πιο μορφωμένοι, πιο δημιουργικοί, οι οποίοι θα άφηναν πίσω το ένα τρίτο των πιο αδύναμων, των πιο δυσπροσάρμοστων, των άτυχων.

Πράγματι η ανεπάρκεια ενός διχτυού προστασίας, μπορεί να οδηγήσει σε αυτό το αποτέλεσμα. ’Ετσι τα δύο τρίτα μπορούν να συγκροτήσουν μια ιδιοτελή ευγονική πολιτική πλειοψηφία, η οποία να εγκαταλείπει πίσω της χωρίς πολλή έγνοια το άλλο αδύναμο τρίτο. Το καθεστώς αυτό στέκει πολιτικά στη Δημοκρατία. Καθώς τα δύο τρίτα ψηφίζουν καταρχάς υπέρ των, έστω κοντόθωρων, συμφερόντων τους.

Τελικά δεν λειτούργησε έτσι. Τα δύο τρίτα κατάλαβαν πως αν πάντα μένει πίσω και αφήνεται να χαθεί το ένα τρίτο των πιο αδύναμων, η ίδια η κοινωνία, το σύνολό της θα λιγοστεύει διαρκώς. Η διαρκής αποκοπή κι απώλεια ενός τρίτου είναι ένα μείον, μια μόνιμη αφαίρεση. Όταν εξοστρακίζονται λίγοι και χάνονται τότε αμέσως συμπληρώνονται από άλλους που ξεμένουν από τα δύο τρίτα. Έτσι το τρίτο μένει πάντα ένα τρίτο σε ένα σύνολο που μικραίνει. Το εγκαταλλειμένο ένα τρίτο είναι μια διαρκής διαρροή ανθρώπων, δηλαδή συνολικού πλούτου. Η τρύπα της απωλείας.

Σταδιακά η κοινωνία αντέδρασε, το δίχτυ προστασίας αποκαταστάθηκε. Ο μηχανισμός αλληλοβοήθειας, με όλα του τα προβλήματα, ενισχύθηκε καθώς τα δύο τρίτα αντιλήφθηκαν πως και η δική τους ευημερία, η δυνατότητά τους να τραβούν μπροστά, εξαρτάται από την ενσωμάτωση και στήριξη του πιο αδύναμου τρίτου.

Στην χώρα μας, παρά τα περί αντιθέτου λεγόμενα, δεν "κινδυνεύσαμε" ποτέ από αυτό το κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό μοντέλο.

Ζούμε σε μια sui generis κοινωνία, την κοινωνία του ενός τρίτου. Ζούμε στο ακριβώς αντίστροφο μοντέλο απο την κοινωνία των δύο τρίτων.

Μια κοινωνία που εξουσιάζεται από τους πνευματικά πιο αδύναμους, από τους πλέον ανίκανους, τους λιγότερο δημιουργικούς. Από εκείνο το τρίτο το λιγότερο παραγωγικό και αποτελεσματικό, το οποίο ιδιοποιούμενο δια της βίας το κράτος και τους μηχανισμούς του κατόρθωσε να εξοστρακίσει τα παραγωγικά δύο τρίτα.

Αυτό το τρίτο απομυζά τα δύο τρίτα που έχουν τη δυνατότητα να δημιουργούν πλούτο, είτε απευθείας μέσω του κρατικού μηχανισμού είτε μέσω του ελέγχου των αγορών και των προσόδων που επιβάλλει δια της κρατικής βίας. Αυτό είναι κοινό στα ολιγαρχικά, ολοκληρωτικά και δικτατορικά καθεστώτα. Τα οποία για τον λόγο αυτόν ...

Προσευχόμαστε για την "ανάπτυξη"

του Γιώργου Γιαννούλη-Γιαννουλόπουλου*

Praying Hands, Albrecht Dürer

Αν για να γραφτεί ένα εγχειρίδιο της «ανάπτυξης» έπρεπε σε λίγες γραμμές να δοθεί ο ορισμός της και ποιες είναι οι προϋποθέσεις για να συμβεί θα συνοψιζόταν κάπως έτσι: 

Ανάπτυξη μιας οικονομίας είναι η βιώσιμη βελτίωση της ποιότητας (δηλαδή της αξίας μέσω της καινοτομίας) και η αύξηση της ποσότητας των παραγόμενων προϊόντων και υπηρεσιών (καταναλωτικών και συντελεστών παραγωγής), είτε προς εγχώρια χρήση είτε προς εξαγωγή, ώστε να μπορεί να προμηθευτεί η οικονομία αυτή άλλα ισάξια προϊόντα και υπηρεσίες, που δεν είναι ανταγωνιστικό να παραχθούν εντός της.

Με δυο λόγια είναι η σταθερή αύξηση της παραγωγής πλούτου με τη βελτίωση των μηχανισμών που τον παράγουν, χωρίς την κατανάλωση ή καταστροφή μη ανανεώσιμων συντελεστών παραγωγής.

Το αντίστροφο της ανάπτυξης είναι η στασιμότητα που ισοδυναμεί με οπισθοδρόμηση και φτωχοποίηση καθώς οι άλλοι προχωρούν. Αρα και απόλυτα και συγκριτικά οι άνθρωποι της στασιμότητας φτωχαίνουν.

Τρεις είναι οι προϋποθέσεις για να υπάρξει ανάπτυξη με την έννοια αυτή:

α) Κεφάλαια που θα μπούν στο σύστημα σε μορφή νομίσματος με σταθερή αξία που μπορεί να αγοράσει παραγωγικούς συντελεστές. Επομένως σταθερό, ασφαλές και προστατευμένο τραπεζικό σύστημα και δυνατότητα δανεισμού από την διεθνή ρευστότητα με ανταγωνιστικά επιτόκια. Και κάθε άλλος πρόσθετος πόρος όπως εγγυήσεις και μεταβιβαστικές πληρωμές της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

β) Κατάλληλο περιβάλλον για να γίνουν παραγωγικές επενδύσεις: ειρήνη και φορολογική σταθερότητα, απλότητα νόμων, αποφασιστική δράση κατά των μονοπωλίων και ολιγοπωλίων που εμποδίζουν την παραγωγική καινοτομία, δικαιοσύνη και εφαρμογή των νόμων, διαφάνεια και αποτελεσματική γραφειοκρατία, φθηνές και υψηλής ποιότητας υποδομές και δίκτυα (δρόμοι, λιμάνια, τηλεπικοινωνίες, δίκτυα διανομής ενέργειας).

γ) Εργατικό δυναμικό (ο θεμελιώδης ανθρώπινος πόρος) με δεξιότητες και παιδεία, με πρόσβαση στην παγκόσμια τεχνογνωσία, αλλά και με κίνητρο να εργαστεί, να παράγει, να δημιουργήσει. Δηλαδή να κερδίσει παραπάνω με τη δουλειά του. Να μην του αφαιρούν για μη παραγωγικούς σκοπούς και χωρίς ανταπόδοση τον πλούτο που παράγει. Να μην αισθάνεται ότι εργάζεται άσκοπα. 'Η, ακόμη χειρότερα, να μην αμείβεται για να κάνει κάτι άσκοπο.

Μπορεί να υποστηρίξει κανείς στη χώρα μας ότι έστω και μία από τις ανωτέρω συνθήκες υφίσταται;

Μπορεί να πει κανείς πως η Κυβέρνηση (και η αντιπολίτευση) σχεδιάζουν αυτόβουλα οποιαδήποτε δράση, πρόταση ή ενέργεια για να επιτύχουν τις προϋποθέσεις της ανάπτυξης; Τις άλλες, πέρα από αυτές που τους επιβάλλονται - και για τις οποίες ακόμη στηλώνουν τα πόδια, διαπραγματεύονται σκληρά για να μην πραγματοποιηθούν;

Το μόνο που φαίνεται πως πράγματι τους απασχολεί είναι πώς θα μπορέσει το Κράτος (τους) να συνεχίσει να δανείζεται από το παρόν και το μέλλον του έθνους εκποιώντας και τα δύο όσο-όσο.

Ετσι η ανάπτυξη απομένει όνειρο κενό, μια λέξη αδειανή, ένα παραμορφωμένο είδωλο, μια μηχανικά επαναλαμβανόμενη προσευχή στης ιστορίας μας το κομποσχοίνι, που τη μουρμουράνε οι πολιτικοί με μάτια αδειανά, μπας και ...

Η γυμνή αλήθεια είναι ότι πορευόμαστε στο κενό οδηγημένοι από ακόμη πιο φοβισμένους και ναρκωμένους εθελότυφλους

Το μνημόνιο του Θεού
του  Γιώργου Γιαννούλη Γιαννουλόπουλου

Οι Ελληνες είμαστε είτε λαός βαθειά θρησκόληπτος (πράγμα πολύ διαφορετικό από το θρήσκος, όπως είναι για παράδειγμα οι Ιρλανδοί) είτε ένας λαός βαθειά φοβισμένος. Πράγμα κατά βάθος το ίδιο.
Πάσχουμε από το φόβο του αγνώστου, τον πανικό απέναντι στη δυνατότητα επιλογής, τη φοβία της ευθύνης, τον τρόμο της ελευθερίας.

Ακόμη και σήμερα, τρία χρόνια μετά την πρώτη καταστροφή, μεγάλο μέρος των συμπατριωτών μας κατορθώνουν να πείσουν τον εαυτό τους ότι υπάρχει μια συνειδητή ροή γεγονότων, ένα προκαθορισμένο πλάνο, μια σειρά από προϋπάρχουσες βεβαιότητες για το καλό ή για το κακό (δεν έχει και μεγάλη σημασία γιατί η κατάληξη της πεποίθησης αυτής είναι η ίδια).
Από τις πιο αβαθείς ως τις πιο ψαγμένες ανησυχίες το ίδιο μοτίβο αναδύεται κάτω από την επιφάνεια των ανακουφιστικών πεποιθήσεων: κάποιοι μας επιβουλεύονται προφανώς μ'εναν απώτερο σκοπό, κάποιοι μας ψεκάζουν ή μας παραμυθιάζουν, κάποιοι έχουν στο νου τους μια προοπτική για τη χώρα και για εμάς μαζί της, ένα μνημόνιο του Θεού, μια δυνατότητα όχι πολύ καλή αλλά τέλος πάντων ένα αύριο, ένα μέλλον. 

Κάποιοι θα μας σώσουν λίγο πριν έλθει το δεύτερο κύμα από το τσουνάμι, πριν βουτήξουμε στο χάος της βίας και της διάλυσης γιατί "δε μπορεί να γίνει αλλοιώς".
Μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων, όχι απαραίτητα αμόρφωτοι ή φανατικοί, αρνούνται να δουν το προφανές και γραπώνονται από μιαν αυταπάτη, μια φενάκη.
Νάναι η γλύκα του κλίματός μας και η αγκαλιά των τοπίων μας; Νάναι η συνήθεια και το άφεμα στη ναρκωτική οικογενειακή θαλπωρή; Νάναι η φυσική αντίδραση απέναντι στα τρομερά πούχουν συμβεί στον τόπο αυτό, που ερήμωσε και ξαναγέμισε αμέτρητες φορές από όλου του κόσμου τις φυλές, όλα κείνα που ξεχνούμε για να κοιμόμαστε ήσυχοι;
Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: 

H μάταιη πεποίθηση ότι αυτοί που μας κυβερνούν, που διοικούν το κράτος, που κουμαντάρουν τις περισσότερες επιχειρήσεις, οι πατεράδες των σογιών, έχουν ένα πλάνο σε βάθος χρόνου, ένα κάποιο έστω ιδιοτελές σχέδιο. 

Κι αφού αυτό υπάρχει, έπεται το χαλαρωτικό και μοιραίο συμπέραμα: "τότες δε μπορεί, μάλλον θάμαστε κι εμείς μέρος του. Εχει ο Θεός".
Λες κι αν υπήρχε κάποιο σχέδιο, οποιασδήποτε μορφής και είδους, θα είμαστε στην κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε.

Κι όταν διακρίνουμε το προφανές, το αυταπόδεικτο, στα άδεια κι έντρομα μάτια των ισχυρών μας, ότι τελικά δεν υπάρχει τίποτα, ότι πορεύονται όπως-όπως και μαζί μ’αυτούς κι εμείς, μέρα με την ημέρα, ώρα με την ώρα, αυτοσχεδιάζοντας με χειρονομίες, μεγαλοστομίες και βλαστήμιες, κωλυσιεργώντας το μέλλον, τότε ...

Μετά την μέθη του success story

του Γιώργου Γιαννούλη-Γιαννουλόπουλου*

Τι ακολουθεί την μέθη του success story;

Oskar Herrfurth/Οι περιπέτειες του Βαρώνου Μυνχάουζεν

Διαβάστε με προσοχή τα νούμερα και θα το καταλάβετε αμέσως.

Η Τρόικα εκτιμά ότι το δημοσιονομικό άνοιγμα θα είναι 2-2,5 δις. Η Κυβέρνηση δεν αρνείται ότι θα υπάρξει έλλειμα πέρα από τα προβλεπόμενα στο μεσοπρόθεσμο, αλλά μιλάει για 700-800 εκατομμύρια κι αρχίζει το ίδιο παραμύθι, από το οποίο αυτοσυντηρούνται:

Δεν θα μειώσουμε άλλο τις συντάξεις και δεν θα αυξήσουμε τους φόρους αλλά θα βρούμε τρόπο στις χίλες και μια νύχτες της "φοροδιαφυγής", να τους ρημάξουμε στα πρόστιμα και στις "εφαρμογές" των νόμων, ε κάτι θα αρπάξουμε, μια νύχτα ακόμη θα κερδίσει η Σεχραζάντ με το κεφάλι πάνω τους ώμους της.

Σταχυολογώ από τις μεθόδους αύξησης των εσόδων:

- "Επίσης, προβλέπεται η επιβολή μέτρων αναγκαστικής είσπραξης σε όσους εργοδότες δεν εξοφλήσουν τα χρέη τους (100 εκατ.),"

Δηλαδή τι θα πάρουν από αυτούς που δεν έχουν καν να πληρώσουν τους μισθούς των εργαζομένων; Οι περισσότερες επιχειρήσεις που δεν πληρώνουν τις εισφορές στο ΙΚΑ δεν έχουν καν να πληρώσουν τους μισθούς. Η αγορά κινείται με κάπου 2-3 μηνών καθυστέρηση πληρωμών μισθοδοσίας σε πάρα πολλές επιχειρήσεις. Αυτοί δεν πληρώνουν και το ΙΚΑ. Αν εισπράξουν βιαίως τα χρεωστούμενα στο ΙΚΑ: Είτε θα τους κλείσουν τελείως οπότε δεν θα εισπράξουν τίποτε και θα χάσουν και όσα οφείλονται και θα πρέπει να πληρώσουν και αρκετά επιδόματα ανεργίας παραπάνω. Είτε θα αναγκαστούν να αποδεχτούν οι εργαζόμενοι να φτάσουν τους 6 μήνες απλήρωτοι. Πολύ ωραία λοιπόν.

- "Απευθείας αναγραφή από τα Ταμεία στη φορολογική δήλωση του ποσού της σύνταξης (80 εκατ.) "

Διερωτώμαι αν αυτό σημαίνει ότι κάποιοι συνταξιούχοι λαμβάνουν συντάξεις που δεν τις αναγράφουν στις δηλώσεις τους. Αν σημαίνει αυτό και ξέρουμε και το ποσό, πάει να πει ότι ξέρουμε ποιοι και πόσοι είναι. Αλλιώς πώς το υπολόγισαν; Και αν ξέρουν γιατί δεν τους έχουν πιάσει;

- "Διεύρυνση της ασφαλιστικής βάσης στον ΟΑΕΕ (100 εκατ.), "

Τι εννοεί ο ποιητής; Πως θα διευρυνθεί η ασφαλιστική βάση του ΟΑΕΕ (ενός ταμείου που έχει φαληρίσει και δεν πληρώνει πλέον τίποτε στους ασφαλισμένους του και τυς εμποδίζει να εργαστούν επιπλέον); Θα περάσει κανένα νόμο όπου θα γίνουν υποχρεωτικά όλοι ελεύθεροι επαγγελματίες; Θα τα πάρει από τους άνεργους με το μπλοκάκι (την μεγαλύτερη κρατική φορολογική αλητεία); Θα βρέξει νέους επαγγελματίες στον ΟΑΕΕ; Μυστήριο καλύπτει την υπόθεση.

- "συμψηφισμός των κοινοτικών επιδοτήσεων με τις εισφορές που δεν καταβάλλονται στον ΟΓΑ (80 εκατ.)"

Χωρίς σχόλιο.

- "είσπραξη εισφορών από επικουρικά (ΕΤΕΑ) και εφάπαξ μέσω ΑΠΔ από την 1η Δεκεμβρίου (130 εκατ.)"

Αλλο μυστήριο. Πώς η είσπραξη μέσω της Αναλυτικής Περιοδικής Δήλωσης (ΑΠΔ) και αφορά κύρια το Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης (ΕΤΕΑ) θα αυξήσει τα εσοδα; Κάποιοι φορείς δεν τα πληρώνουν αυτά; Και εφάπαξ; Ποιο εφάπαξ; Δεν είναι κυρίως το στενό Δημόσιο και ευρύτερο Δημόσιο που πληρώνει για το εφάπαξ των υπαλλήλων του; Αρα είναι το Δημόσιο που δεν πληρώνει στο Δημόσιο; 

Και αν πληρώσει πως θα ...

Δεδομένα της Κυπριακής κρίσης

του Γιώργου Γιαννούλη-Γιαννουλόπουλου

Μερικά πολύ ενδιαφέροντα δεδομένα για να κατανοήσουμε την Κυπριακή κρίση που κακοφόρμισε με πολλαπλές ευθύνες (και Ευρωπαϊκές και Κυπριακές και Ελληνικές):

Το σύνολο των καταθέσεων στις Κυπριακές Τράπεζες από τις οποίες δημιουργήθηκε το πρόβλημα, το περασμένο έτος, ήταν 300% του μεγέθους του ΑΕΠ της Κύπρου, ήτοι 70,15 διεκατομμύρια ευρώ έναντι ΑΕΠ 23,5 δισ. Αναλογικά με το ΑΕΠ της δηλαδή εαν ίσχυε η Ελληνική αναλογία θα έπρεπε να κυμαίνονται στα 25 περίπου δισεκατομμύρια ευρώ.

Στην Ελλάδα κυμαίνεται περίπου στο 100%. Εαν το αντίστοιχο ίσχυε στην Ελλάδα αντί 200 δις καταθέσεις θα έπρεπε να έχουν οι τράπεζες 600 δισεκατομμύρια ποσό που αντιστοιχεί περίπου στο 70% του 7ετή προϋπολογισμού της Ε.Ε, για να έχουμε μία τάξη μεγέθους.

Εξαυτών

- 5,3 δις προέρχονται από κατοίκους/εταιρείες χωρών της Ε.Ε. οι οποίοι για λόγους ασφάλειας ή επιχειρηματικούς έχουν τις αποταμιεύσεις τους στην Κύπρο.

- 21,5 δις προέρχονται από καταθέτες από τον υπόλοιπο κόσμο, που πιστεύεται ότι είναι κυρίως Ρώσσοι. Η Κεντρική τράπεζα δεν δίνει αρκετά στοιχεία. Είναι όμως διαδεδομένη πεποίθηση ότι η προέλευση των χρημάτων αυτών είναι αμφίβολης νομιμότητας πολύ συχνά. Το ποσό αυτό μάλιστα αυξήθηκε κατά 7% κατά το 2011.

- Τα υπόλοιπα 43,3 δισεκατομμύρια ανήκουν σε εγχώριους καταθέτες. Αυτό το τελευταίο ποσό φαντάζει επίσης πολύ υψηλό σε σχέση με τον πληθυσμό και το πραγματικό μέγεθος της οικονομίας της Κύπρου. Σχεδόν 2 φορές το ΑΕΠ της. Αυτό εξηγείται μερικώς μόνο από τις ναυτιλιακές δραστηριότητες κυπρίων εκτός Κύπρου κυρίως στην Αγγλία, αλλά κατά μικρό μέρος, καθώς το μεγαλύτερο μέρος των κεφαλαίων αυτών μένει στο City.

Πολύ σημαντικό μέρος των καταθέσεων αυτών είναι προφανώς καταθέσεις εταιρειών με έδρα την Κύπρο, που ανήκουν σε εξωχώρια συμφέροντα (ευρωπαϊκά και κυρίως εξωευρωπαϊκά) και εκπροσωπούνται από παρένθετα πρόσωπα, όπως προβλέπει η Κυπριακή νομοθεσία.

Προκειμένου να έχουμα μια σφαιρική εικόνα θα πρέπει να αναρωτηθούμε

• Για ποιο λόγο τα κεφάλαια αυτά διάλεξαν την Κύπρο για να τοποθετηθούν;
• Τι ρίσκο ανέλαβαν έναντι των οφελημάτων που προφανώς είχαν;
• Ποιος πληρώνει για την διάσωση των τραπεζών (οι ευρωπαιοι φορολογούμενοι) και κυρίως όταν αυτές φιλοξενούν πολύ σημαντικά κεφάλαια που προέρχονται από μια ανταγωνιστική προς την Ενωση χώρα με αδιαφανή προέλευση;

Είναι προφανές ότι η συμφωνία περιλαμβάνει ότι το υπόλοιπο μετά την απώλεια ποσό είναι πλέον εγυημένο. Περιλαμβάνει επίσης την κάπως συμβολική ανταλλαγή μετοχών των τραπεζών που καταρρέουν με την απώλεια που αναλαμβάνουν οι καταθέτες. 

Εαν αυτή η εγγύηση δεν υπήρχε για το υπόλοιπο ποσό η κατάρρευση του συστήματος και η απώλεια του συνόλου σχεδόν υπολοίπου ποσού θα ήταν δεδομένη καθώς κανένα Κράτος, όσες περικοπές και αν κάνει δεν μπορεί να στηρίξει μόνο του ένα τραπεζικό σύστημα που απαιτεί το 300% του ΑΕΠ του.

Η άλλη πλευρά του νομίσματος είναι η απευθείας στήριξη των τραπεζών μέσω της πρόσβασης σε μια μορφής Τραπεζική Ενωση την οποία οι Ευρωπαίοι πρόσφεραν στην Ισπανία, που προσιδιάζει περισότερο σε μια ομοσπονδιακή δράση, η οποία δείχνει την αποφασιστικότητα της ΕΕ να προχωρήσει στην κατεύθυνση αυτή.

Στην περίπτωση της Κύπρου το μήνυμα ήταν πιο διφορούμενο, αλλά είχε και διαφορετικό στόχο όπως προκύπτει από τα παραπάνω δεδομένα. H αυστηρή έστω ευρωπαϊκή γεναιοδωρία θα μπορούσε να συγκαλύψει δεδομένα, πιθανόν όμως υπηρετώντας έναν ευρύτερο στόχο να ήταν πιο αποτελεσματική και να απέτρεπε σημαντικές παρενέργειες.

Είναι πολύ σοβαρό και θλιβερό αυτό που συμβαίνει στο μεγαλύτερο μέρος των Κύπριων αποταμιευτών οι οποίοι απλώς διατηρούσαν τις αποταμιεύσεις τους στα τραπέζικά τους Ιδρύματα, και συμπάσχουμε όλοι μαζί τους, και ακόμη περισσότερο εμείς οι Ελληνες οι οποίοι με το κούρεμα των Ελληνικών ομολόγων, λόγω της αφερεγγυότητας του Ελληνικού Κράτους δώσαμε ένα πλήγμα και στις Κυπριακές τράπεζες.

Πρέπει όμως να μάθουμε όλοι κάτι από αυτή την ιστορία για το μέλλον ώστε να αποφύγουμε παρόμοιες και χειρότερες συνέπειες:
Το εύκολο χρήμα και ιδιαίτερα αυτό που προέρχεται από τις κερδοσκοπικές αγορές παραγώγων αλλά και άλλες άδηλες πηγές, όπου εισέβαλε μαζικά, ζημίωσε την πραγματική οικονομία μακροχόνια, όπως και στην Ιρλανδία ή την Ισλανδία. Το μάθημα θα δοθεί κατά την γνώμη μου, αργά ή γρήγορα και στο City.  

Ο πλούτος που δεν στηρίζεται σε παραγωγή ανταγωνιστικών προϊόντων και υπηρεσιών και στο εμπόριο, ο δευτερογενής, τριτογενής πλούτος, είναι φευγαλέος και άστατος.
Οπως λέει και το παλιό ρεφρέν του Σκορδίλη: είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια. Ο βοριάς θα στα κάνει συντρίμια κομάτια.


Πηγή δεδομένων [Reuters] ekathimerini.com , Tuesday Jan 29, 2013 (11:40)
πηγή άρθρου: fb