Η Ελλάδα οφείλει ν΄αλλάξει επειγόντως στρατηγική με ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και της εξωστρέφειας και μείωση της γραφειοκρατίας και των εισαγωγών

 από το ιστολόγιο Ενδογενής Παραγωγική Ανασυγκρότηση

Ανεπιτυχώς ο Έλληνας αναλώνει τη δημιουργικότητά του επενδύοντας σε εστιατόρια γρήγορης εστίασης και καφετέριες. Άλλοι πάλι προτιμούν τον ρόλο του εισαγωγέα και μεταπωλητή. Αυτό όμως δεν μπορεί να θεωρηθεί ως επιχειρηματικότητα.

• Το 2014 το εμπορικό έλλειμμα της χώρας ξεπέρασε τα 20 δις ευρώ. Η απουσία ουσιαστικής παραγωγής μετατρέπει την ελληνική αγορά σε μεταπωλητή βάζοντας σε κίνδυνο την οικονομία. 
• Η έλλειψη αναπτυξιακής πολιτικής με ταυτόχρονη επιβολή εισπρακτικών μέτρων που στραγγαλίζουν νοικοκυριά και επιχειρήσεις οδηγούν σε αδιέξοδο. 
• Η υιοθέτηση εθνικού στρατηγικού σχεδίου με στόχο σε πρώτη φάση τη μείωση των εισαγωγών και εν συνεχεία την εγχώρια παραγωγή συγκεκριμένων προϊόντων, θα εξοικονομούσε $8 δις για την οικονομία μας. 
• Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η ουσιαστική ανάπτυξη και η ανθεκτικότητα της οικονομίας είναι εξαγόμενα επιχειρηματικής δράσης που θα προϋποθέτουν την αγορά/παραγωγή πρώτης ύλης και τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου προϊόντος που θα είναι ανταγωνιστικό διεθνώς.

Πόσο είναι εξαρτημένη από τις εισαγωγές η Ελλάδα

Έχει ακουστεί πολλές φορές ότι η λιτότητα δεν μπορεί να συνεχιστεί. Έχει επίσης ειπωθεί ότι μέτρα που προκαλούν ύφεση οδηγούν σε έναν φαύλο κύκλο με αρνητική επίδραση για την οικονομία. Δυστυχώς, η χώρα μας βρίσκεται σε διαρκή ύφεση από το 2009, παρά τις διαβεβαιώσεις ότι το οικονομικό πρόγραμμα και οι μεταρρυθμίσεις θα βελτίωναν τους οικονομικούς δείκτες. Αντιθέτως, μετά από 6 χρόνια είναι βέβαιο ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει με τα αποτελέσματα να είναι τραγικά. 

του Μάνου Κοκκινέλη*

Το ¼ των Ελλήνων είναι άνεργοι. Οι νέοι, που παρεμπιπτόντως δεν συμμετείχαν στις καταστροφικές επιλογές των πολιτικών, βιώνουν σε μεγαλύτερο βαθμό το πώς είναι να αισθάνεσαι μη παραγωγικός. Η ανεργία στην ηλικιακή ομάδα μεταξύ των 20 έως 24 ετών αγγίζει το 51%. Το 40% των αποφοίτων των τεχνολογικών και πανεπιστημιακών σχολών έχοντας βασική εργασιακή εμπειρία βρίσκεται δίχως εργασία. Αποκαρδιωτικά είναι και τα ευρήματα της μακροχρόνιας ανεργίας, η οποία κατά την περίοδο 2007 έως 2014 αυξήθηκε κατά 375% (Rodgers & Stylianou, 2015). 

Αυτό πρακτικά σημαίνει μειωμένη παραγωγή, ανασφάλιστη εργασία, μειωμένο εισόδημα προς κατανάλωση, λιγότερα έσοδα για τα ασφαλιστικά ταμεία, υψηλότερες κρατικές δαπάνες προς τους πολίτες που έχουν ανάγκη και αύξηση του δανεισμού για να καλυφθούν τα παραπάνω. Το αντάλλαγμα προφανώς είναι η υποθήκη περιουσιακών στοιχείων που έχουν σημαντική αξία ώστε να μπορέσουμε να δανειστούμε.

Ένα ακόμη αρνητικό αποτέλεσμα της κρίσης, η οποία δεν είναι μόνον οικονομική, είναι η αύξηση που παρατηρείται στην έλλειψη ιατρικής βοήθειας, αφού 990.000 συμπολίτες μας εξαιτίας του κόστους, της απόστασης και του χρόνου αναμονής δεν λαμβάνουν ιατρική περίθαλψη. Επιπλέον, το 2013 οι γεννήσεις υπέστησαν σημαντική πτώση σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια φθάνοντας τις 93.500. Από την άλλη πλευρά, οι θάνατοι αυξήθηκαν σε 112.200 (Rodgers & Stylianou, 2015). Η συρρίκνωση του πληθυσμού είναι γεγονός και θα πρέπει να μας απασχολήσει. Δεν θεωρείται υπερβολή ότι το 2013 χάθηκε μία μικρή κωμόπολη, αφού οι γεννήσεις σε σχέση με τους θανάτους ήταν λιγότερες κατά 18.700.

Η κατάσταση μπορεί να αλλάξει υπό την προϋπόθεση ότι θα εφαρμοστούν αποφάσεις που θα ενισχύουν την επιχειρηματικότητα, την εξωστρέφεια και θα μειώνουν τη γραφειοκρατία και τις εισαγωγές. Το βασικό πρόβλημα της χώρας είναι το εμπορικό έλλειμμα. Επιπλέον, η απουσία προσανατολισμού σε επιχειρηματικές επενδύσεις που προσδίδουν πραγματική αξία στην οικονομία έχουν οξύνει την κατάσταση. Ανεπιτυχώς ο Έλληνας αναλώνει τη δημιουργικότητά του επενδύοντας σε εστιατόρια γρήγορης εστίασης και καφετέριες. Άλλοι πάλι προτιμούν τον ρόλο του εισαγωγέα και μεταπωλητή. Αυτό όμως δεν μπορεί να θεωρηθεί ως επιχειρηματικότητα.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η ουσιαστική ανάπτυξη και η ανθεκτικότητα της οικονομίας είναι εξαγόμενα επιχειρηματικής δράσης που θα προϋποθέτουν την αγορά/παραγωγή πρώτης ύλης και τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου προϊόντος που θα είναι ανταγωνιστικό διεθνώς. Βέβαια, τεχνολογικά η Ελλάδα ακολουθεί, ενώ ο συνδυασμός υψηλής φορολόγησης και γραφειοκρατίας δημιουργούν εχθρικό επιχειρηματικό περιβάλλον τόσο για τους εγχώριους όσο και για τους ξένους επενδυτές.

Πιο συγκεκριμένα, οι εισαγωγές το 2014 αυξήθηκαν φθάνοντας τα 47,7 δις ευρώ σε σχέση με το 2013, όπου η χώρα μας πλήρωσε 840 εκ. ευρώ περισσότερα. Το 50% των εισαγωγών μας προέρχεται από τις χώρες της Ε.Ε. Η Ρωσία (10%) και η Γερμανία (10%) αποτελούν το 20% των εισαγωγών μας. Ακολουθούν το Ιράκ και η Ιταλία με ποσοστό 8% η καθεμιά. Κίνα, Καζακστάν και Ολλανδία κλείνουν την ομάδα των επτά με ποσοστό 5% για κάθε χώρα ως προς τους πιο σημαντικούς παίκτες από τους οποίους εισάγουμε (Εμπόριο, Invest in Greece). Σε ότι αφορά στα εισαγόμενα, τα καύσιμα βρίσκονται πρώτα στη λίστα με 16 δις ευρώ. Ακολουθούν τα μηχανήματα με 8,5 δις ευρώ για το 2014.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα World’s Richest Countries, η οποία παρουσιάζει τις 10 σημαντικότερες εισαγωγές από 26 διαφορετικά κράτη ομαδοποιημένες ανά χώρα, η Ελλάδα εισάγει 50 διαφορετικά προϊόντα. Για παράδειγμα, στην πρώτη θέση των εισαγωγών βρίσκονται τα καύσιμα με την πατρίδα μας να δαπανά 9 δις και 85 εκ. δολάρια. Μία ακόμη αναφορά είναι και οι εισαγωγές ρούχων που αγγίζουν τα $490 εκ. Στην 32η θέση είναι τα δημητριακά με $59 εκ.

Η υιοθέτηση εθνικού στρατηγικού σχεδίου με στόχο σε πρώτη φάση τη μείωση και εν συνεχεία την εγχώρια παραγωγή προϊόντων που παρουσιάζονται στον παρακάτω πίνακα, θα εξοικονομούσε $8 δις για την οικονομία μας.

Αυτό το ποσό θα ήταν πολλαπλάσιο, διότι η εγχώρια παραγωγή ενός προϊόντος περιλαμβάνει την αγορά πρώτης ύλης, τη μεταποίηση, τη συσκευασία και τη μεταφορά του στο σημείο πώλησης. Σε αυτά τα 4 βασικά στάδια το προϊόν άλλαξε χέρια 4 φορές. Πληρώθηκε φόρος 4 φορές. Πληρώθηκε φόρος σε καύσιμα λόγω της μεταφοράς. Αγοράσθηκαν προϊόντα συσκευασίας τα οποία κατασκευάσθηκαν στην εγχώρια αγορά. Εργάσθηκε επιπλέον προσωπικό για την ολοκλήρωση του προϊόντος με αποτέλεσμα να αυξάνεται το ποσοστό του πληθυσμού που διαθέτει αγοραστική δύναμη. Αυτό το κομμάτι του πληθυσμού αγοράζει άλλα εγχώρια προϊόντα και ενισχύει άλλες ελληνικές επιχειρήσεις. Την ίδια στιγμή, αφού υπάρχουν περισσότεροι εργαζόμενοι, τα ασφαλιστικά ταμεία εισπράττουν περισσότερα χρήματα και μπορούν να προσφέρουν ...

Plan A, Plan B ή ε­πι­τέ­λους σχε­δια­σμός;

"Με μια α­φέ­λεια, που εί­ναι δύ­σκο­λο να πι­στέ­ψει κα­νείς, ε­πι­χει­ρή­θη­κε η χρη­σι­μο­ποίη­ση ε­νός κρα­τι­κού μη­χα­νι­σμού, που εί­ναι συ­γχρό­νως δια­βρω­μέ­νος α­πό ι­διω­τι­κά συ­μ­φέ­ρο­ντα, έ­ρ­μαιο των πε­λα­τεια­κών σχέ­σεων με την πο­λι­τι­κή ε­λίτ και ε­πο­μέ­νως α­δια­φα­νής και α­να­πο­τε­λε­σμα­τι­κός." 

του Πέ­τρου Λι­νά­ρ­δου Ρυ­λ­μό­ν

Οταν προ­σπα­θεί κα­νείς να σκε­φτεί τα ό­σα συ­νέ­βη­σαν τους τε­λευ­ταίους έ­ξι μή­νες, α­λ­λά και τα προ­η­γού­με­να πέ­ντε χρό­νια, θα κα­τα­λή­ξει α­να­πό­φευ­κτα στο συ­μπέ­ρα­σμα ό­τι η α­δια­λ­λα­ξία των δα­νει­στών δεν εί­ναι ο μό­νος πα­ρά­γο­ντας, που προ­κά­λε­σε την οι­κο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή κα­τα­στρο­φή, ού­τε και ο μό­νος λό­γος που η ση­με­ρι­νή ε­λ­λη­νι­κή κυ­βέ­ρ­νη­ση υ­πέ­στη μια συ­ντρι­πτι­κή ή­τ­τα. 

Η ε­λα­φρό­τη­τα με την ο­ποία χει­ρί­στη­καν τα στε­λέ­χη του οι­κο­νο­μι­κού ε­πι­τε­λείου, ό­χι μό­νο τη δια­πρα­γ­μά­τευ­ση, α­λ­λά κυ­ρίως τη δια­μό­ρ­φω­ση της οι­κο­νο­μι­κής και κοι­νω­νι­κής πο­λι­τι­κής (χω­ρίς να ξε­χνά­με την πε­ρι­βα­λ­λο­ντι­κή), εί­χε δύο πο­λύ α­ρ­νη­τι­κές ε­πι­πτώ­σεις: 

• πρώ­τον, δεν στά­θη­κε δυ­να­τό να δη­μιου­ρ­γη­θούν ι­σχυ­ρές συ­μ­μα­χίες με κοι­νω­νι­κές και πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις της Ευ­ρώ­πης, που θα α­να­γνώ­ρι­ζαν ό­τι πί­σω α­πό τη διε­κ­δί­κη­ση για δια­γρα­φή χρέ­ους, βρί­σκε­ται έ­να σχέ­διο για την οι­κο­νο­μία και την κοι­νω­νία και, 
• δεύ­τε­ρο, δε στά­θη­κε δυ­να­τό να προ­βλε­φθούν ε­να­λ­λα­κτι­κές προ­σε­γ­γί­σεις, οι ο­ποίες θα ε­πέ­τρε­παν στην ε­λ­λη­νι­κή κυ­βέ­ρ­νη­ση να προ­σα­ρ­μό­σει την α­ντί­στα­σή της στη σκλη­ρή στά­ση των δα­νει­στών, και να α­ντέ­ξει για με­γά­λο χρο­νι­κό διά­στη­μα, υ­πε­ρα­σπι­ζό­με­νη το πρό­γρα­μ­μά της και υ­λο­ποιώ­ντας βα­σι­κά μέ­ρη του, συ­νε­χί­ζο­ντας πα­ρά­λ­λη­λα τη δια­πρα­γ­μά­τευ­ση για το χρέ­ος. 

Με ά­λ­λα λό­για, αν θέ­λου­με να α­λ­λά­ξου­με την Ευ­ρώ­πη και να πο­λε­μή­σου­με το νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό, δεν α­ρ­κεί να ζη­τά­με συ­νε­χώς α­πό τον α­ντί­πα­λο να προ­σα­ρ­μό­σει αυ­τός το πρό­γρα­μ­μά του.

Απλοϊκές λο­γι­κές, ση­μα­ντι­κές πα­ρα­λεί­ψεις

Η λο­γι­κή του στοι­χειώ­δους σχε­δίου της κυ­βέ­ρ­νη­σης για την α­ντι­στρο­φή της πτω­τι­κής ε­ξέ­λι­ξης ή­ταν α­πλή: θα μειω­θεί σε κά­ποιο βα­θ­μό το κό­στος της δια­χεί­ρι­σης του δη­μο­σίου χρέ­ους, θα αυ­ξη­θεί έ­τσι η ζή­τη­ση και, σύ­μ­φω­να με έ­ναν πρω­τό­γο­νο κεϋνσια­νι­σμό που κα­τέ­λη­ξαν να συ­μ­με­ρί­ζο­νται ό­λα τα οι­κο­νο­μι­κά στε­λέ­χη, «θα πά­ρει μπρο­στά η οι­κο­νο­μία, και θα γί­νουν ε­πε­ν­δύ­σεις»! 

Σε αυ­τή τη λο­γι­κή προ­στέ­θη­κε η αύ­ξη­ση των προ­νοια­κών δα­πα­νών σε ό­τι α­φο­ρά την α­ν­θρω­πι­στι­κή κρί­ση, η προ­σπά­θεια ε­πα­να­φο­ράς των συ­λ­λο­γι­κών συ­μ­βά­σεων και ο α­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρος ε­λέ­γ­χος της πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τας στην α­γο­ρά ε­ρ­γα­σίας και την α­πα­σχό­λη­ση. 

Δεν σχε­διά­στη­καν, ό­μως, α­πο­φα­σι­στι­κές πα­ρε­μ­βά­σεις για το δη­μό­σιο έ­λε­γ­χο του τρα­πε­ζι­κού συ­στή­μα­τος, τον έ­λε­γ­χο των ε­κροών χρη­μα­τι­κού κε­φα­λαίου ή την α­να­κα­τα­νο­μή ει­σο­δή­μα­τος και πλού­του, α­πό την ο­ποία ε­ξα­ρ­τά­ται σε κα­θο­ρι­στι­κό βα­θ­μό η πα­ρα­γω­γι­κή και κοι­νω­νι­κή α­να­συ­γκρό­τη­ση (ει­δι­κό­τε­ρα για το σύ­στη­μα υ­γείας και το συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό). 

Δεν α­ξιο­ποιή­θη­καν δυ­να­τό­τη­τες πα­ρε­μ­βά­σεων σε ό­τι α­φο­ρά τη δη­μιου­ρ­γία συ­μπλη­ρω­μα­τι­κών νο­μι­σμά­των και την τα­χεία α­νά­πτυ­ξη της κοι­νω­νι­κής και α­λ­λη­λέ­γ­γυας οι­κο­νο­μίας, που θα ά­λ­λα­ζαν το συ­σχε­τι­σμό δυ­νά­μεων προς ό­φε­λος των α­δυ­νά­των και του κό­σμου της ε­ρ­γα­σίας, ε­πι­τα­χύ­νο­ντας την αύ­ξη­ση της α­πα­σχό­λη­σης. Δεν α­ντι­με­τω­πί­στη­κε με­θο­δι­κά, και με στό­χο την ά­με­ση α­ξιο­ποίη­ση δη­μο­σίων πό­ρων (ε­θνι­κών και ευ­ρω­παϊκών) για την α­να­συ­γκρό­τη­ση, η λει­του­ρ­γία της δη­μό­σιας διοί­κη­σης.

Φα­ντα­σίω­σεις αυ­τα­ρ­χι­κής έ­μπνευ­σης

Με μια α­φέ­λεια, που εί­ναι δύ­σκο­λο να πι­στέ­ψει κα­νείς, ε­πι­χει­ρή­θη­κε η χρη­σι­μο­ποίη­ση ε­νός κρα­τι­κού μη­χα­νι­σμού, που εί­ναι συ­γ­χρό­νως δια­βρω­μέ­νος α­πό ι­διω­τι­κά συ­μ­φέ­ρο­ντα, έ­ρ­μαιο των πε­λα­τεια­κών σχέ­σεων με την πο­λι­τι­κή ε­λίτ και ε­πο­μέ­νως α­δια­φα­νής και α­να­πο­τε­λε­σμα­τι­κός. 

Η ση­με­ρι­νή διοί­κη­ση, μό­νο σε ε­ξαι­ρε­τι­κές πε­ρι­πτώ­σεις και ό­ταν μπο­ρεί να α­ξιο­ποιη­θεί το προ­σω­πι­κό, έ­χει τη δυ­να­τό­τη­τα να συ­μ­βά­λει σε έ­να σχέ­διο α­να­συ­γκρό­τη­σης.
Πρό­κει­ται για υ­πη­ρε­σίες, που εί­ναι το προϊόν δε­κα­ε­τιών ά­λω­σης α­πό ι­διω­τι­κά και πο­λι­τι­κά συ­μ­φέ­ρο­ντα και ε­νί­σχυ­σης αυ­τών των σχέ­σεων κα­τά την τε­λευ­ταία πε­ντα­ε­τία. 

Το ό­ποιο σχέ­διο ά­σκη­σης πο­λι­τι­κής με κρα­τι­κές υ­πη­ρε­σίες και δη­μό­σιους πό­ρους, α­παι­τεί την ε­πε­ξε­ρ­γα­σία ε­νός πρό­σθε­του σχε­δίου για την α­να­μό­ρ­φω­ση της λει­του­ρ­γίας των υ­πη­ρε­σιών αυ­τών και την α­πο­τε­λε­σμα­τι­κή ε­νε­ρ­γο­ποίη­σή τους, χά­ρη στη στή­ρι­ξη και την πρω­το­βου­λία μέ­ρους, του­λά­χι­στον, του υ­πα­λ­λη­λι­κού προ­σω­πι­κού. 

Η ι­δέα που κυ­κλο­φό­ρη­σε και σε κυ­βε­ρ­νη­τι­κά κεί­με­να, ό­τι χρειά­ζο­νται «μά­να­τ­ζερ» στη δη­μό­σια διοί­κη­ση, δεν εί­ναι πα­ρά μια φα­ντα­σίω­ση αυ­τα­ρ­χι­κής έ­μπνευ­σης, που α­γνο­εί ό­τι οι διοι­κη­τι­κές υ­πη­ρε­σίες εί­ναι κα­τ’ ε­ξο­χήν χώ­ροι ε­ντά­σεως γνώ­σης και συ­λ­λο­γι­κών μο­ρ­φών ο­ρ­γά­νω­σης της ε­ρ­γα­σίας, ό­που η α­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα εί­ναι ε­πι­πλέ­ον συ­νά­ρ­τη­ση της α­πο­δο­χής των στό­χων και με­θό­δων.

Επει­γό­ντως σχε­δια­σμός!

Με­τά την ή­τ­τα της 12ης Ιου­λίου, η συ­ζή­τη­ση για έ­ναν ά­λ­λο προ­σα­να­το­λι­σμό και, πό­σο μά­λ­λον, για την α­ντι­με­τώ­πι­ση των ε­πι­πτώ­σεων της συ­μ­φω­νίας με τους θε­σμούς, δεν έ­χει στην πρα­γ­μα­τι­κό­τη­τα ξε­κι­νή­σει. 

Κά­ποιες φή­μες για Plan B α­πό ‘δώ, κά­ποιες «ε­να­λ­λα­κτι­κές» ι­δέες α­πό ‘κεί και πά­μπο­λ­λα πο­λι­τι­κά στε­λέ­χη, που θεω­ρούν ό­τι η «δι­καίω­σή» τους θα γε­ν­νή­σει α­να­γκα­στι­κά το νέο και το ρι­ζο­σπα­στι­κό. Και α­πό την ά­λ­λη με­ριά η αί­σθη­ση ό­τι η πρό­σκαι­ρη πο­λι­τι­κή στα­θε­ρό­τη­τα θα ε­ξα­σφα­λί­σει και την ε­πι­τυ­χή κα­τά κά­ποιο τρό­πο υ­λο­ποίη­ση της συ­μ­φω­νίας.

Υπά­ρ­χουν εύ­λο­γα ε­ρω­τή­μα­τα: α­κό­μα και αν ό­λα πά­νε σύ­μ­φω­να με τις προ­βλέ­ψεις και, πό­σο μά­λ­λον, στην πο­λύ πι­θα­νή πε­ρί­πτω­ση, που θα ο­δη­γη­θού­με ε­κτός Ευ­ρώ, με ποιο τρό­πο θα στη­ρι­χ­θεί ο πλη­θυ­σμός, πώς θα βρε­θεί η «τα­ξι­κή με­ρο­λη­ψία» στο ε­πί­κε­ντρο των ά­με­σων α­λ­λά και των μα­κρο­πρό­θε­σμων ε­πι­λο­γώ­ν; 

Χρειά­ζε­ται ε­πει­γό­ντως έ­νας σχε­δια­σμός. 

Αλλά ο σχε­δια­σμός δεν εί­ναι μια συ­νά­ντη­ση φί­λων, μια α­ντα­λ­λα­γή α­πό­ψεων με­τα­ξύ α­ν­θρώ­πων με ε­πι­στη­μο­νι­κές γνώ­σεις, δεν εί­ναι μια ε­πί­δει­ξη γνώ­σεων κο­μ­μα­τι­κών στε­λε­χών.

Εί­ναι μια δου­λειά, ε­πί­μο­νη, μα­κρό­χρο­νη, δη­μό­σια, υ­πό συ­νε­χή έ­λε­γ­χο, ε­πι­στη­μο­νι­κό και κοι­νω­νι­κό, η ο­ποία πρέ­πει να α­πο­τε­λεί την κα­ρ­διά της πο­λι­τι­κής και κοι­νω­νι­κής δρά­σης και το υ­λι­κό της δια­παι­δα­γώ­γη­σης και ε­πι­μό­ρ­φω­σης των στρα­τευ­μέ­νων α­ν­δρών και γυ­ναι­κών.

πηγή epohi.gr

Αλέξης Τσίπρας: Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης αντί των Μνημονίων - "Τα μέτρα που μπορούμε"

Η πρώτη αίσθηση από την ανάγνωση των δεσμεύσεων Τσίπρα, είναι μια ανακούφιση - ότι κάποια αυτονόητα θα γίνουν αμέσως (πχ σταμάτημα των διώξεων/κατασχέσεων για τις αμφιλεγόμενες οφειλές στο Δημόσιο και τα Ταμεία, ρεύμα και συσσίτια στους κατεστραμμένους από την κρίση, κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και δίκαιη φορολόγηση, άμεσος έλεγχος ενδοομιλικών συναλλαγών, offshore και λιστών, σεισάχθεια στα χρέη που δεν μπορούν αν εισπραχθούν και ρυθμίσεις οφειλών μετά το ξεκαθάρισμα με νέα κοινωνικά κριτήρια). Το ζήτημα της διαπραγμάτευσης με τους εταίρους δεν είναι σαφές αλλά σίγουρα κάποιος θα κάθεται και από την δική μας πλευρά του τραπεζιού με ρεαλιστικές εναλλακτικές - δεν ξέρουμε τι θα κάνουν οι "άλλοι"... Σήμερα στις 1 στην συνέντευξη τύπου θα λυθούν πολλές απορίες και μετά θα μπορέσουμε να δούμε πιο ψύχραιμα τις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρι τότε ας ακούσουμε αφιλτράριστα τι ακριβώς λέει: (ΑΣ)

Η ομιλία του Α.Τσίπρα στην ΔΕΘ*:

Με μεγάλη χαρά βρίσκομαι και πάλι στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης.
Η παρουσία μου εδώ είναι ουσιαστική.
Βρίσκομαι απέναντί σας για να πω αλήθειες και να δεσμευτώ απέναντί στον Ελληνικό λαό, σ' ένα σχέδιο ελπίδας, προοπτικής και δικαιοσύνης για την έξοδο από τη κρίση.
Ορίζοντας τις βασικές συντεταγμένες της νέας, μεταμνημονιακής πορείας του τόπου.
Δίνοντας συγκεκριμένο ρεαλιστικό και κοστολογημένο προγραμματικό περιεχόμενο στις βασικές αξίες και αρχές της κυβερνητικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ:
Στην κοινωνική δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη και την ισότητα, στο κράτος δικαίου, τη διαφάνεια και την αξιοκρατία, στην οικονομική ασφάλεια και την αξιοπρεπή διαβίωση όλων των πολιτών.

Φίλες και φίλοι,

Μας αφήνει αδιάφορους η παλαιοκομματική εθιμοτυπία των φθινοπωρινών υποσχέσεων στους Θεσσαλονικείς, οι οποίες ξεχνιούνται μόλις απογειωθεί το αεροπλάνο του εκάστοτε Πρωθυπουργού για την Αθήνα.
Γνωρίζουμε τα χρόνια προβλήματα αυτής της πόλης, έχουμε βασανιστεί αρκετά για να βρούμε τις λύσεις τους.
Για το πως θα απελευθερωθεί η δυναμική της Θεσσαλονίκης – που την πνίγει ο υδροκεφαλισμός και η εσωστρέφεια του συγκεντρωτικού και διαπλεκόμενου κράτους.
Για τον πρωταγωνιστικό ρόλο που μπορεί και πρέπει να αναλάβει στην αναγκαία διαβαλκανική συνεργασία και τη βαλκανική υπανάπτυξη, ιδιαίτερα στους τομείς του πολιτισμού, της οικονομίας και του περιβάλλοντος.
Πόσο δε μάλλον στις μέρες μας, όπου σε ένα περιβάλλον διεθνούς αναστάτωσης, αβεβαιότητας και ρευστότητας, έχουμε ανάγκη η Θεσσαλονίκη, η Βόρειος Ελλάδα να γίνει το επίκεντρο ενός νέου περιφερειακού πόλου συνανάπτυξης και σταθερότητας, μακριά από τις παρωχημένες εθνικιστικές ιδεοληπτικές συμπεριφορές που τόσο πολύ ταλαιπώρησαν τα Βαλκάνια στο πρόσφατο παρελθόν.

Σ' ένα τέτοιο διεθνή περίγυρο, η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να συμπεριφέρεται ως υπεύθυνη ευρωπαϊκή δύναμη, αλλά με ρόλο αξιόπιστου συνομιλητή διεθνώς.
Όχι τελευταίου τροχού της άμαξας, παρακολουθητή των εξελίξεων.
Ασφαλώς εντός των δυνατοτήτων της, αλλά με τόλμη. Χωρίς σύμπλεγμα πολιτικού επαρχιωτισμού.

Μόνο με ενεργητική και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική θα μπορεί να διασφαλίζει τα συμφέροντά της.
Ξεφεύγοντας τόσο από το ρόλο του υπάκουου μαθητή όσο και του ...