Η Τρόικα και η κουλτούρα μας

του Ριχάρδου Σωμερίτη*

Το τελευταίο πολιτικό κόλπο είναι πια γνωστό σε όλους: μας λένε με κάθε "αντικειμενικότητα" ότι οι πολιτικές των μνημονίων που μας επέβαλαν οι "τροϊκανοί" απέτυχαν και συνεπώς πρέπει να βρούμε άλλες.
Διότι, μας πήραν τα πάντα (μισθούς, συντάξεις, επιδόματα και τόσα άλλα), μας στραγγάλισαν με κάθε λογής νέους φόρους, αλλά τα ελλείμματα παραμένουν όπως τα γνωρίζαμε και οι δανειακές μας υποχρεώσεις αυξάνονται ενώ η ύφεση της "πραγματικής" οικονομίας αυξάνεται όλο και πιο γοργά και συνεπώς, μαζί της, η πιο μεγάλη ανεργία. Άρα, συμπεραίνουν οι "αντιμνημονιακοί" κοιτάζοντας με γλαρωμένα μάτια κατά Σαμαρά και Τσίπρα μεριά, λάθος δρόμο μας έβαλαν να περπατάμε, αδιέξοδο και γεμάτο αγκάθια.

Όλα αυτά είναι αλήθεια αλλά μια αλήθεια μισή. 

Γιατί τα "μνημόνια" δεν ήταν μόνο τα κόψε εδώ, κόψε εκεί, κι άσε τα θύματα να κόψουν το κεφάλι τους για να πάρουν πίσω τα λεφτά τους οι δανειστές μας. 

Τα μνημόνια ήταν και παραμένουν και οι δομικές, βαθιές, αποφασιστικές μεταρρυθμίσεις του κράτους και της κοινωνίας. 

Κι’ αυτές δεν έγιναν ή τις είδαμε μόνο στο χαρτί.
Αν είχαν γίνει το πρώτο μνημόνιο μπορεί να ξεκαθάριζε τα πράγματα κι αν όχι το πρώτο, το δεύτερο. 

Γιατί το Κράτος θα περιόριζε δραστικά πολλές και συχνά περιττές δαπάνες (χωρίς να σταματήσει τα έργα και τις πληρωμές), τα έσοδα από τους παλαιούς φόρους θα κάλυπταν το μεγαλύτερο μέρος των εξόδων γιατί πολλοί από τους φοροδιαφεύγοντας και φοροκλέφτες δεν θα μπορούσαν πια κλείνουν το μάτι σε εφοριακούς με "κατανόηση", η παραικονομία θα περιοριζόταν όλο και πιο πολύ, χιλιάδες νέοι ως επί το πλείστον άνθρωποι θα μπορούσαν να βρουν δουλειά στις απελευθερωμένες μεταφορές, στα απελευθερωμένα φαρμακεία (έστω κι αν ο εισαγγελέας καλούσε σε απολογία μερικούς συνδικαλιστές φαρμακοποιούς αν απειλούσαν ξανά, όπως στον Πειραιά, ότι αν η κυβέρνηση αμφισβητούσε ξανά τα "κεκτημένα" τους θα άφησαν τον κόσμο στη κακοτυχία του χωρίς φάρμακα), θα άνοιγαν νέες δουλειές και θα άρχιζαν κάποια έργα ενώ πολλοί από τους χιλιάδες δαπανηρούς φορείς του δημοσίου θα μας αποχαιρετούσαν και δεν θα τους κλαίγαμε.
Να το γράψω και αλλιώς: όταν το Δημόσιο δεν περιορίζει τις δαπάνες του ενώ τα έσοδα με τις κομπίνες και την ύφεση περιορίζονται, οι μισθοί και τα δικαιώματα συρρικνώνονται και αυξάνεται η φορολόγηση όσων δεν μπορούν να κρύψουν αποδοχές και άλλα έσοδα. Δηλαδή, όταν κάποιος δε δίνει απόδειξη, κάποιος άλλος, αθώος, καλείται να πληρώσει την κρατική χασούρα. Πότε θα το καταλάβουμε;

Μας υποσχέθηκαν μεταρρυθμίσεις. 

Ελάχιστες έγιναν, όσο έγιναν. Κιότεψαν οι υπεύθυνοι. 

Ο κίνδυνος, ο μέγας, είναι ότι και τώρα θα κιοτέψουν κι ας παραδίδει μαθήματα ρεαλισμού ο Παπαδήμος. Για να αποχαιρετήσουμε έτσι οριστικά το ευρώ και την ευρωζώνη, ίσως και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Λες και δεν φτάνουν τα όσα δεν κάναμε (τις μεγάλες, αποφασιστικές, αλλαγές) μερικοί, οι ίδιοι συχνά, μας λένε τώρα που οι τροϊκανοί απειλούν με νέα τρίμηνη καθυστέρηση των δόσεων να τους "απειλήσουμε" και εμείς, οι εθνικά υπερήφανοι, ότι θα καθυστερήσουμε τη πληρωμή των δανείων και των τόκων τους που λήγουν στο προσεχές διάστημα. 

Δηλαδή να απειλήσουμε τους άλλους ότι θα πτωχεύσουμε με δική μας πρωτοβουλία...

Ο Καραγκιόζης είχε κάποτε πει στον μπακάλη του που του ζητούσε να πληρώσει τα βερεσέδια: «να σε πληρώσω δεν μπορώ. Δώσε μου όμως να φάνε τα παιδιά μου και γράφτα. Κι αν ξανά δεν σε πληρώσω, ξαναγράφτα».
Είναι αμφίβολο ότι η Τρόικα καταλαβαίνει την κουλτούρα μας...

*πηγή: metarithmisi.gr

Δείτε σχετικά: Μνημόνιο. Ένα post mortem - του Χρυσάφη Ιορδάνογλου