Ηγέτης της διαπλοκής ο Σημίτης;

Ο ρόλος του Κώστα Σημίτη την περίοδο που η διαπλοκή οργίαζε και ο ίδιος "δεν γνώριζε", έχει επιμελώς μείνει στο σκοτάδι - ο ίδιος θεωρείται ο τελευταίος αρμός της ηθικής αμάξης του ΠΑΣΟΚ (αν υπήρξε ποτέ κάτι τέτοιο). Ο ρόλος του στις απόπειρες ανασύνταξης της κεντροαριστεράς, επίσης, είναι σαφής - κάτι σαν "την ευλογία σου δέσποτα" - αλλά και αμφιλεγόμενος: μοιάζει να είναι σημαντικό το που θα γείρει ενώ στην πραγματικότητα, κανέναν δεν ενδιαφέρει. Και δεν ενδιαφέρει γιατί είναι αλήθεια ότι ο Κ.Σημίτης "την έκανε" την κρίσιμη στιγμή - άφησε άλλους να υπερασπιστούν το όποιο έργο του, που όμως είχε διάρκεια μια καθοριστική οκταετία για την χώρα και το μέλλον της, όπως την συμμετοχή της στο ευρώ αλλά και πολλά άλλα (χρηματιστήριο, σκάνδαλα). Η πρακτική αυτή είναι συχνή όταν κάποιος πολιτικός θέλει (ή θέλουν) να κρατηθεί ως εφεδρεία (περίπου το ίδιο έκανε και ο Κ.Καραμανλής στην συνέχεια...), αλλά στην περίπτωσή του ήταν πρωτοφανής: κανονική δραπέτευση από κάποιον που αν μη τι άλλο, ενσάρκωνε τις ελπίδες των εκσυγχρονιστών της εποχής ως τελευταία καταφυγή μέσα σε ένα ζέον περιβάλλον ακραίας διαπλοκής. Το "ξέσπασμα" λοιπόν του Γιάννη Πανούση που αναδημοσιεύουμε έχει πολύν κοινό νου μέσα του... για τα πιθανά κίνητρά του ακολουθεί ένα "αριστερό" σχόλιο που επίσης αναδημοσιεύουμε αμέσως μετά. Τα τελικά σχόλια, δικά σας (αλλά αυτή η συζήτηση έπρεπε να ανοίξει!)

ΑΣ

Ο ανεύθυνος εκσυγχρονισμός 

και ο ανεύθυνος ηγέτης του

του Γιάννη Πανούση, βουλευτή της ΔΗΜΑΡ*

Το (υπο)φαινόμενο Σημίτη δεν έχει όμοιό του.
· Έδωσε (αντιδεοντολογικά, αντιδημοκρατικά, αντικομματικά) το «δακτυλίδι» (άρα την εξουσία) στον ΓΑΠ και τώρα… κάνει πως δεν τον αναγνωρίζει.
· Ως ρίψασπις εγκατέλειψε (όντας Πρωθυπουργός) το ΠΑΣΟΚ (λόγω – λέει – κακών δημοσκοπήσεων) και τώρα… κόπτεται για τη Δημοκρατική Παράταξη.
· Όλα τα σκάνδαλα (Siemens, Υποβρύχια κλπ.) είχαν «γερμανικό» άρωμα αλλά ο ίδιος… δεν μύρισε τίποτα.
· Έγραφε/ξέγραφε στο μπλοκάκι του αλλά και τόσο στο στενό περιβάλλον του (τα «εξαπτέρυγα») όσο και στον ευρύτερο πολιτικό χώρο η διαφθορά έκανε πάρτι.
· Θα του κρατούσαν – λέει – υψηλές θέσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά… ατύχησε.
· Γράφει κείμενα και άρθρα έχοντας λησμονήσει… ότι ήταν Πρωθυπουργός επί 8 χρόνια (πάντοτε φταίνε οι άλλοι).

Αυτός ο μικρόψυχος, φοβικός, ανθρωποδιώχτης, σοβαροφανής, άφιλος πολιτικός των σαρδάμ, τον οποίο σε λίγο θα τον έχει ξεχάσει η Ελλάδα (την οποία – όπως και το ΠΑΣΟΚ – ουδέποτε αγάπησε) εμφανίζεται σήμερα ως Κήνσορας (αντί να απολογείται), συνεχίζει να είναι κρυφός υποβολέας (στους 58, στην Ελιά κ.α) και μας κάνει μαθήματα ηθικής (απ’ ότι διάβασα τηλεφώνησε και στην Ακαδημία για να εκλεγεί ένας «δικός του»).
Τώρα γιατί ένα ολόκληρο μιντιακό, πανεπιστημιακό και λοιπό σύστημα τον κρατάει ζωντανό ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.
Έλεος πια με τους «κατασκευασμένους μύθους» και τους ηγέτες της διαπλοκής.

Σχόλιο**: 

Ετεροχρονισμένες ευαισθησίες από τον βουλευτή της ΔΗΜΑΡ Γ. Πανούση

Είναι εντυπωσιακό κάποιες ετεροχρονισμένες ευαισθησίες που παρουσιάζουν ορισμένοι τώρα που αποχωρούν από την πολιτική ζωή, όπως ο βουλευτής της ΔΗΜΑΡ, Γιάννης Πανούσης.
Αγανάκτησε το στέλεχος του πολιτικού μορφώματος του Κουβέλη γιατί ο πρώην πρωθυπουργός παρουσιάστηκε στην πρόσφατη εκδήλωση για τα 40 χρόνια από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ και τον «λούζει» με μια σειρά ...

Αντώνης Καντάς, η χοντρή που τραγούδησε το τέλος της Μεταπολίτευσης

(Αντώνης Κάντας: "Εχω πάρει τόσες μίζες που δεν τις θυμάμαι")

από την παραπολιτική

Το αμερικάνικο ρητό «It ain't over till the fat lady sings» έχει αποδοθεί και στα ελληνικά περίπου ως «τίποτα δεν έχει τελειώσει πριν τραγουδήσει η χοντρή» και νομίζω ότι αυτές τις μέρες εντοπίσαμε τη χοντρή που τραγούδησε το τέλος αυτού που, ίσως λίγο επιπόλαια, περιγράφεται ως «Μεταπολίτευση».

Κάποιος Αντώνης Καντάς εμφανίστηκε σχεδόν από το πουθενά, κυνικότερος των κυνικών, και μας αφηγήθηκε με κάθε λεπτομέρεια το τι ακριβώς συνέβαινε για δεκαετίες στο χώρο των εξοπλισμών και μάλιστα με διακομματική ανοχή. Το πάρτι δεν ήταν για λίγους, ήταν για σχεδόν όλους τους εμπλεκόμενους.

Δεν είναι το πρώτο σκάνδαλο που αποκαλύπτεται αλλά είναι η πρώτη φορά που οι πολίτες διαπιστώνουμε ότι η διαφθορά στα χρόνια της αφθονίας των δανεικών ήταν συνειδητή επιλογή κι όχι περιπτωσιολογική έκφανση ατομικά προβληματικής ηθικής συγκρότησης.

Πλέον, ουδείς μπορεί να ισχυριστεί ότι ήταν απλά ο Άκης το πρόβλημα, αν και μεταξύ μας, λόγω και του σκανδάλου της Siemens, ποτέ δεν πείστηκα ότι αρκούσε ο Τσοχατζόπουλος για να εξηγηθεί το μεταπολιτευτικό φεστιβάλ της μίζας.

Κατά τη γνώμη μου, το μπάλακι πέφτει και πάλι στην πλευρά του Κώστα Σημίτη. Η σιωπή του είναι αυτή που στέλνει στην πυρά τα χλωρά μαζί με τα ξερά. Η Δικαιοσύνη έχει από καιρού αποδομήσει το μισό υπουργικό συμβούλιο του περίφημου Εκσυγχρονισμού και η κεφαλή εκείνου του τραπεζιού ποιεί τη νήσσαν.

Δεν νοείται διεφθαρμένη χώρα με διεφθαρμένη κυβέρνηση αλλά...έντιμο πρωθυπουργό. Ο λαλίστατος στις παρασκηνιακές διεργασίες για την Κεντροαριστερά Σημίτης οφείλει επιτέλους να πάρει θέση για όλα όσα συνέβησαν επί των ημερών του. Διαφορετικά, ο ιστορικός του μέλλοντος θα είναι εκείνος που θα απαντήσει μονοπωλιακά στο αν ήταν κι εκείνος φαύλος ή απλώς ελάχιστος για να διαχειριστεί τους φαύλους.

*οι "επεμβάσεις" και η λεζάντα στην φωτό είναι της ΑΣ

Για την ομιλία Σημίτη

του minority opinion* 

Ευπρεπές το κείμενο του κ. Σημίτη αλλά δυστυχώς όχι ειλικρινές.
Ενδεικτικά δυο τρία σημεία:
"Κατά μέσο όρο το διάστημα 2000-07 το ετήσιο έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου της Ελλάδος ήταν -8,4% και της Πορτογαλίας -9,4% ενώ το πλεόνασμα της Γερμανίας ήταν 3,2% και της Ολλανδίας 5,4%. Για να καλύψουν το έλλειμμα αυτό οι περιφερειακές χώρες είναι υποχρεωμένες να δανείζονται όλο και περισσότερο. Το αποτέλεσμα είναι η αύξηση του δημοσίου χρέους τους."
Ακριβώς το αντίθετο από την πραγματικότητα. 

Οι προϋπολογισμοί της ελληνικής κυβέρνησης ήταν συνεχώς ελλειμματικοί για να συντηρούν τον κομματικό στρατό των δύο μεγάλων κομμάτων και τους κομματικούς προμηθευτές και κατασκευαστές. 

Τα δανεικά που κάλυπταν τα ελλείμματα αυτά, πέφτοντας στην αγορά δημιουργούσαν το έλλειμμα στο ισοζύγιο, γιατί τα δανεικά ξοδεύονταν τελικά σε προϊόντα εισαγωγής.

Χωρίς κρατικό έλλειμμα δεν θα υπήρχαν δανεικά και κατά συνέπεια δεν θα υπήρχε δυνατότητα για δημιουργία ελλείμματος στο εμπορικό ισοζύγιο.
Τα κρατικά ελλείμματα δεν είναι ούτε νομοτελειακά ούτε τυχαία. Αποτελούν πολιτική απόφαση της πολιτικής τάξης, που εξαγοράζει με τον τρόπο αυτό την παραμονή της στην εξουσία.
Για παράδειγμα την τελευταία δεκαετία τα κόμματα πήραν συνολική κρατική επιχορήγηση γύρω στα € 700 εκ. Αν προσθέσουμε και τον τραπεζικό δανεισμό ξεπερνούμε το € 1.2 δις. Έτσι μεγαλώνει το δημόσιο χρέος και όχι λόγω ιστορικών συγκυριών.
"Η Ισπανία βρίσκεται σήμερα σε κρίση, αν και δεν παρουσίαζε ελλείμματα ανώτερα του ορίου του 3% του ΑΕΠ και είχε δημόσιο χρέος που έφτανε μόλις το 31% του ΑΕΠ το 2006. Αιτία της κρίσης ήταν η αλόγιστη ανάπτυξη της οικοδομικής δραστηριότητας, η κατάρρευση των τιμών των ακινήτων, η αδυναμία των τραπεζών να εισπράξουν τα δάνεια που είχαν χορηγήσει και η υποχρεωτική πια παρέμβαση της πολιτείας για να σώσει τις τράπεζες και να περιορίσει τις επιπτώσεις της κρίσης."
Με ποια λεφτά στηρίχθηκε αυτή η αλόγιστη ανάπτυξη; 

Φυσικά όχι των καταθετών. 

Στηρίχθηκε σε δάνεια των τραπεζών από την ECB με τεχνητά χαμηλά έως και μηδενικά επιτόκια, με πολιτική απόφαση της ηγεσίας της ΕΕ, για να πριμοδοτηθεί "η ανάπτυξη" δηλαδή η φούσκα του real estate. 

Φυσικά ο πραγματικός λόγος ήταν η φθηνή χρηματοδότηση των ανά την Ευρώπη κρατικών ελλειμμάτων. Και σαν να μην έφταναν τα χαμηλά επιτόκια, η ECB χαλάρωσε σιωπηρά και την αναλογία μεταξύ καταθέσεων και χορηγήσεων πολύ πιο κάτω από το 10% που από μόνο του αποτελεί σκάνδαλο κολοσσιαίων διαστάσεων.

Για να εξηγούμαστε. 

Χωρίς φτηνό χρήμα από το πουθενά, φούσκες δεν μπορούν να δημιουργηθούν. 

Το ελληνικό πρόβλημα ανέδειξε τις αδυναμίες της μέχρι τώρα οικονομικής διακυβέρνησης της ΕΕ, την ανάγκη ενός νέου προσδιορισμού της. Η έξοδος από την κρίση επιβάλλει "την φυγή προς τα εμπρός"

Η ομιλία Κώστα Σημίτη στην εκδήλωση των Γερμανών Πράσινων για την ελληνική κρίση: 

Είναι ιδιαίτερη τιμή για μένα να είμαι ο κύριος ομιλητής της σημερινής εκδήλωσης. Δέχθηκα την πρόσκληση γιατί μας κατέχει όλους το συναίσθημα ότι είναι μια εποχή κρίσης και καθένας μας οφείλει να συμβάλει στην κατανόηση και επίλυση των προβλημάτων που ταλαιπωρούν την Ευρωπαϊκή Ένωση. Επί δύο χρόνια περίπου η κρίση χρέους αποτελεί το κεντρικό θέμα της ειδησεογραφίας με το ελληνικό πρόβλημα στο επίκεντρό της. 

Ο τίτλος της σημερινής συζήτησης "Griechenland quo vadis?" υπονοεί ότι η πορεία της Ελλάδας έχει καθοριστική σημασία για την οικονομική εξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τούτο γιατί η κρίση χρέους εκδηλώθηκε πρώτα στην Ελλάδα και η αδυναμία της χώρας να εξοφλήσει τις οφειλές της προκαλεί την σημερινή αναταραχή στην Ένωση. Ευθύνη αποδίδουν στην Ελλάδα και γιατί θεωρούν ότι παραπλάνησε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ως προς το ύψος των ελλειμμάτων και του χρέους της και πέτυχε την ένταξη στην ΟΝΕ χωρίς να έχει εκπληρώσει τις προϋποθέσεις. Ο ισχυρισμός αυτός, ότι η Ελλάδα πέτυχε την είσοδο στην ΟΝΕ ενώ δεν είχε τις προϋποθέσεις, δεν ανταποκρίνεται όμως στην πραγματικότητα.

Η αλήθεια είναι ότι τα κριτήρια ένταξης εγκρίθηκαν με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και αφορούσαν το δημοσιονομικό έλλειμμα (που έπρεπε να είναι κάτω από το 3% του ΑΕΠ), τον πληθωρισμό, τα επιτόκια και τη σταθεροποίηση των συναλλαγματικών ισορροπιών. Τα στοιχεία πιστοποιήθηκαν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα (ΕΚΤ), ενώ η απόφαση ελήφθη από τους υπουργούς οικονομικών στο πλαίσιο του ΕCOFIN.

Η Ελλάδα εισήλθε στη ζώνη του ευρώ με βάση την αξιολόγηση των επιδόσεών της του έτους 1999. Στη συνέχεια, το 2004, αμέσως μετά τις εκλογές, η καινούρια κυβέρνηση του κόμματος της Ν. Δημοκρατίας προχώρησε σε αναδρομική αλλαγή των κανόνων που αφορούσαν την εγγραφή των στρατιωτικών δαπανών: αντί της εγγραφής τους κατά τον χρόνο παράδοσης του εξοπλισμού -όπως ήταν ο κανόνας στην πλειονότητα, μάλιστα σήμερα στο σύνολο, των ευρωπαϊκών χωρών- οι δαπάνες μεταφέρθηκαν στο χρόνο κατά τον οποίο πραγματοποιούνταν οι παραγγελίες.
Αυτό είχε ως συνέπεια, σημαντικά ποσά που έπρεπε να περιληφθούν στους μετά το 2004 προϋπολογισμούς να εγγραφούν σαν δαπάνες της προηγούμενης περιόδου -περιλαμβανομένου του 1999- μεταφορά η οποία διόγκωσε τα προηγούμενα ελλείμματα.

Ελλάδα, quo vadis; Συνέδριο στο Βερολίνο για την ελληνική κρίση, 23-24 Ιανουαρίου 2012 με συζήτηση Κώστα Σημίτη - Daniel Cohn Bendit

και συμμετοχή του Έλληνα πράσινου ευρωβουλευτή Νίκου Χρυσόγελου
Από το Πολιτικό Ινστιτούτο των Γερμανών Πρασίνων, Heinrich-Böll-Stiftung, Schumannstr. 8, 10117 Berlin

Η Ελλάδα σε κρίση - Προοπτικές στον ευρωπαϊκό δρόμο

Η κρίση στην οποία έχει σήμερα υπεισέλθει η Ελλάδα καθιστά ορατή την αναγκαιότητα μιας σειράς αλλαγών στο κράτος, την οικονομία και την κοινωνία. Στην προοπτική της ευρωπαϊκής ενοποίησης η χώρα ωθείται σε βαθύς εκσυγχρονιστικούς μετασχηματισμούς ώστε να ελέγξει την κρίση χρέους και να αποκαταστήσει την οικονομική ισχύ και τη διεθνή ανταγωνιστικότητά της.

Την ίδια στιγμή ωστόσο η πολιτική της αυστηρής λιτότητας και της δημοσιονομικής προσαρμογής οξύνει περαιτέρω την οικονομική κρίση και θέτει σε κίνδυνο την κοινωνική συνοχή. Τα μέτρα που λαμβάνονται συναντούν την αντίσταση πλατιών στρωμάτων της κοινωνίας και θεωρούνται –στη βάση αρκετά διαφορετικών αιτιάσεων και κινήτρων– κοινωνικά άδικα. Ετερόκλητες και ασυμβίβαστες μεταξύ τους κατευθύνσεις συνθέτουν έτσι τη σημερινή εικόνα της Ελλάδας. Θα βρει η χώρα τη δύναμη να υπερβεί την πολύπλευρη κρίση κάτω από την πίεση της αγανάκτησης στους δρόμους, των προσδοκιών των εταίρων της στην Ευρώπη και των δανειστών της παγκοσμίως και να προχωρήσει σε μία αυτοδύναμη κοινωνική ανάκαμψη; Πώς μπορεί η Ευρώπη να στηρίξει αυτή την ανάκαμψη προς όφελος της ευρωπαϊκής ενοποίησης;

Η σημερινή οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα σηματοδοτεί και την πτώχευση του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Η Ελλάδα δεν είναι μια φτωχή χώρα, η χώρα εχει πολλές δυνατότητες. Είναι όμως μια χώρα που κυβερνήθηκε πάρα πολύ άσχημα. Αυτό το παραδέχονται πλέον και πολιτικοί ηγέτες που κυβέρνησαν τα προηγούμενα χρόνια.

Στο συνέδριο θα συζητηθούν ερωτήματα σχετικά με τις πολιτικές, οικονομικές και πολιτιστικές ευθύνες των καιρών, με τις κρίσιμες προκλήσεις για την ελληνική δημοκρατία και κοινωνία καθώς και με τις δυνατότητες που οι κίνδυνοι που απειλούν την περιφέρεια, θέτουν στο προσκήνιο για να προωθηθεί η ευρωπαϊκή ενοποίηση.

Πρόγραμμα
Δευτέρα, 23.01.2012

17.00 Εγκαίνια της έκθεσης «Αλφάβητο» του Γιάννη Ψυχοπαίδη στη Heinrich Böll Stiftung
Ralf Fücks, Προεδρείο του Ιδρύματος Heinrich Böll
Prof. Stefanie Endlich, Ιστορικός τέχνης, Βερολίνο

Ο τέως πρωθυπουργός και όψιμος μάντης κακών κ. Κ. Σημίτης και το πολιτικό αλτσχάιμερ…

(μια κάπως ανευλαβής προσέγγιση στο άρθρο του τέως πρωθυπουργού στην Καθημερινή, με τον όντως αποκαλυπτικό τίτλο, Το σύνδρομο της στρουθοκαμήλου)


του Θέμη Δημητρακόπουλου*

…Και ξαφνικά, την ώρα που τα υπουργικά συμβούλια δίνουν και παίρνουν και το σασπένς στην κοινωνία καλά κρατεί, η τρόικα δείχνει τα αληθινά της δόντια, οι διεθνείς Κασσάνδρες προφητεύουν την επερχόμενη καταστροφή, η πλειονότητα των οικονομικών αναλυτών προεξοφλεί τη χρεοκοπία, με τον ένα ή άλλο τρόπο, της ελληνικής οικονομίας, και οι Ευρωπαίοι εταίροι μας αλληλοτρώγονται και πελαγοδρομούν, «χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ…», που θα ’λεγε κι ο ποιητής –χωρίς πυξίδα και σωστά ζυγιασμένο έρμα στο καράβι, που θα ’λεγε κι ένας επαρκής καπετάνιος– να σου και ο τέως πρωθυπουργός, ο κ. Κ. Σημίτης, σε ένα άρθρο του που λίγο-πολύ μας προειδοποιεί ότι έρχεται η συντέλεια αν δεν εφαρμόσουμε κατά γράμμα τα διαμειφθέντα και συμφωνηθέντα, τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι… Το αν έχουν έτσι τα πράγματα, ή όχι, είναι στην κρίση του καθενός να το εκτιμήσει. Κάποια άλλα πράγματα, όμως, δεν επιδέχονται αντιρρήσεις. Επειδή, βλέπετε, η πραγματικότητα είναι πάντα ξεροκέφαλη…

Αλλά ας δούμε μερικά απ’ αυτά που μας λέει ο τέως πρωθυπουργός:

«Η ελεγχόμενη χρεοκοπία συνεπάγεται την οικειοθελή αναστολή της συμμετοχής της χώρας που χρεοκοπεί στην Ευρωζώνη…[]… Το ευρώ θα έχανε αμέσως αξία απέναντι στο δολάριο ή τη λίρα με αποτέλεσμα τη φυγή των επενδυτών προς άλλα νομίσματα. Η Ευρωζώνη θα εγκατέλειπε τη φιλοδοξία να είναι μια από τις πιο ισχυρές και ανταγωνιστικές οικονομίες. Η Γερμανία, η Γαλλία αλλά και άλλες χώρες δεν είναι διατεθειμένες να υποστούν μια τέτοια εξέλιξη. Θα αντιδράσουν σκληρά σε όσους δανείστηκαν τεράστια ποσά χωρίς να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους», μας προειδοποιεί, ωραία και καλά ως εδώ, αν και κάπως τρομολαγνικά, ο κ. Κ. Σημίτης, λησμονώντας ωστόσο να μας πληροφορήσει ότι ήταν ο ίδιος που παρέλαβε, το 1996, την εξουσία με δημόσιο χρέος περί τα 100 δις ευρώ και παρέδωσε, το 2004, με χρέος περί τα 180 δις ευρώ (αφαιρουμένων των λαθροχειριών τύπου Goldman Sachs, εννοείται, για να μην ξεχνάμε και τα πολιτικά «κόλπα» της οκταετίας Σημίτη προς κοροϊδία των σεβαστών, κατά τ’ άλλα, εταίρων μας…) Μήπως τα «τεράστια δανεικά» και η «αθέτηση των υποχρεώσεων», για να μην μιλήσουμε για τη συνειδητή εξαπάτηση της ΕΕ, τον αφορούν, έστω και λιγάκι;

Και παρακάτω, αποφαίνεται δίκην ζοφερού τελεσιγράφου:

«Το αργότερο το 2014 λοιπόν θα κριθεί το μέλλον της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Ο χρόνος που μας μένει για να αποφύγουμε την έξωση είναι το πολύ τρία περίπου χρόνια και με την προϋπόθεση ότι δεν θα συμβεί στο μεταξύ κάποιο ατύχημα». Αλλά δε μας λέει τίποτα ο όψιμος μάντης κακών κ. Κ. Σημίτης για τα «ατυχήματα» της δικής του πρωθυπουργικής θητείας, όπως το «ατύχημα» της φούσκας του χρηματιστηρίου, ας πούμε, όπου εξέχοντες υπουργοί του, αν όχι κι ο ίδιος, προέτρεπαν τους πολίτες να επενδύσουν τις οικονομίες τους στην, αλήστου μνήμης, Σοφοκλέους… Ή για τα «ατυχήματα» τύπου Μαντέλη, Τσουκάτου, και λοιπών εκλεκτών «εκσυγχρονιστών» της προσωπικής του αυλής των θαυμάτων. Εκτός αν θεωρεί ότι «καθάρισε» με τη δήλωσή του μετά την κυνική παραδοχή Μαντέλη για τις μίζες από τη Siemens: «Θλίβομαι και εξοργίζομαι επειδή τέτοιες πράξεις εκκολάφτηκαν κατά την διάρκεια της κυβερνητικής θητείας του ΠΑΣΟΚ 1996-2004. Πράξεις που προσβάλλουν το αίσθημα δικαίου της κοινωνίας, αμαυρώνουν το έργο της τότε κυβέρνησης και τις προσπάθειες όλων όσων εργάσθηκαν και προσέφεραν για μια καλύτερη Ελλάδα» (εδώ ταιριάζει το γαρ πολύ της θλίψεως…, που λέει και το τραγούδι!) Ή μήπως ξεχνιέται ότι κορυφαίος ιεροφάντης του υπουργικού του συμβουλίου, επικεφαλής των υπουργείων Άμυνας αλλά και Ανάπτυξης, χρημάτισε ο παραπεμφθείς, από την ελληνική Βουλή, για «ύποπτες διαδικασίες» –διάβαζε, «ατυχήματα»– σε εξοπλιστικά προγράμματα Άκης Τσοχατζόπουλος;… Και τι να πει κανείς για το μέγα «ατύχημα» των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, των αγώνων της μίζας, της λαμογιάς, της ντόπας και της κονόμας, των αγώνων των τυφλών, αδιαφανών αναθέσεων σε ημετέρους, που η δική του διακυβέρνηση δρομολόγησε, διακηρύσσοντας δεξιά κι αριστερά την αναπτυξιακή λογική μιας Ολυμπιάδας που θα έπρεπε να μας κάνει εθνικά υπερήφανους και οικονομικά υπεραισιόδοξους, αλλά τελικά μας άφησε με υπέρογκα χρέη, μισοερειπωμένες κι εγκαταλειμμένες εγκαταστάσεις και την… απορία: πού πήγε τόσο χρήμα; Και άλλα πολλά «ατυχήματα», βεβαίως, από τα κουκουλωμένα σκάνδαλα της Μονής Τοπλού και της υπόθεσης Στέγκου μέχρι τα ανυπολόγιστα δις που φαγώθηκαν για τη σύνταξη του μηδέποτε συνταχθέντος Εθνικού Κτηματολογίου…

«Δεν μας ταιριάζει το σύνδρομο της στρουθοκαμήλου που κρύβει το πρόσωπό της γιατί δεν αντέχει να βλέπει την πραγματικότητα. Ας δούμε με ειλικρίνεια και αυτογνωσία την κατάσταση», λέει κλείνοντας το άρθρο του στην Καθημερινή ο τέως πρωθυπουργός. Σωστά! Γι’ αυτό ο πρώτος που θα όφειλε να απαλλαγεί απ’ αυτό το σύνδρομο, θα έπρεπε να ήταν ο ίδιος. Να κοιτάξει επιτέλους κατάματα την πραγματικότητα της οκταετούς διακυβέρνησής του χωρίς ωραιοποιήσεις, χωρίς μισόλογα, χωρίς ευφημισμούς, χωρίς στρουθοκαμηλισμούς. Να παραδεχθεί τα λάθη, τις παραλείψεις, τη διαφθορά, τα μπρος-πίσω, τη συνδιαλλαγή με το πελατειακό κομματικό κράτος, τις υπόγειες διαδρομές και συμφωνίες, την πολιτική αγυρτεία, όλα αυτά που προετοίμασαν, δυστυχώς, το δρόμο για τον πλήρη εκτροχιασμό επί κυβερνήσεως του… άοκνου Κ. Καραμανλή του Β΄ και, τελικά, την οικονομική, κοινωνική, κι όχι μόνο, εξουθένωση του ελληνικού λαού επί της κυβερνήσεως των καθημερινών αυτοκτονιών, του έτερου «σοσιαλιστή», Γ.Α. Παπανδρέου.

Επειδή λοιπόν αρνούμαστε, κάποιοι από εμάς τελοσπάντων, να υποκύψουμε στο σύνδρομο του «πολιτικού αλτσχάιμερ», επειδή δεν αντιλαμβανόμαστε την πολιτική ως αποκομμένη κατά το δοκούν συγκυρία αλλά ως ιστορικό συνεχές, επειδή έχουμε πλήρη αντίληψη της κρισιμότητας της κατάστασης και των αδιεξόδων της χώρας, θα περιμέναμε από τον κ. Κ. Σημίτη, εκτός από τις, όψιμες οπωσδήποτε, συμβουλές του προς το έθνος, να αναλάβει με παρρησία τις ευθύνες της δικής του διακυβέρνησης, να τις συνδέσει με γενναιότητα με τις μετέπειτα δυσμενέστατες εξελίξεις και να συμμετάσχει, αν το επιθυμεί ειλικρινά –ως απλός, συνειδητός πολίτης, εννοείται–, ενεργά και εκ του σύνεγγυς στον αγώνα για τη σωτηρία της ελληνικής κοινωνίας, στη βάση ενός σχεδίου με προοδευτικό και ευρωπαϊκό οπωσδήποτε πρόσημο, ενός σχεδίου προσανατολισμένου στη σωτηρία των ανθρώπων κι όχι βασικά των τραπεζών και του καταρρέοντος πολιτικού/πελατειακού συστήματος.

Εκτός αν προτιμά το ρόλο ενός ακόμη «μπαμπούλα», σε ένα λίγο-πολύ οργανωμένο σχέδιο εκφοβισμού και ποδηγέτησης της κοινωνίας –«να είστε καλά παιδιά, αλλιώς…»– ώστε να καμφθούν όχι μόνο οι όποιες αντιστάσεις, αλλά και να ωριμάσει μια ομαδική ψυχολογία παραίτησης από τις όποιες διεκδικήσεις, αλλά και από τα εργασιακά και κοινωνικά, με πολύχρονους και δύσκολους αγώνες, κεκτημένα, μια ψυχολογία «μουγκής» αποδοχής των όποιων αποφάσεων των διεθνών (και εγχώριων) διευθυντικών πολιτικών και χρηματοοικονομικών ελίτ.

Και κάτι τελευταίο: αν κάποιοι έχουν αρχίσει να φαντασιώνονται, εν είδει σεναρίων, κυβερνήσεις εθνικής ενότητας, οικουμενικές ή τεχνοκρατικές ή όπως αλλιώς πείτε τις, με επικεφαλής τέως πρωθυπουργούς του δικομματισμού, νουνεχείς και αδιάφθορους και αμέτοχους της εθνικής μας κατρακύλας, ας μελετήσουν λίγο καλύτερα την πρόσφατη ελληνική ιστορία, χωρίς κομματικές, παραταξιακές ή άλλης λογής παρωπίδες.

Γιατί το πολιτικό αλτσχάιμερ βλάπτει σοβαρά τη χώρα, τους πολίτες της και, εντέλει, την ίδια την ιστορική αλήθεια που μας στοιχειώνει…



*Ο Θέμης Δημητρακόπουλος είναι Γραμματέας της Οργάνωσης Οικολογίας και μέλος της ΚΕ της Δημοκρατικής Αριστεράς

Μετά το άρθρο Σημίτη

του Γιώργου Προκοπάκη

Το άρθρο Σημίτη στην "Κ", 2/10/2011 είναι κεφαλαιώδους σημασίας. 

Δεν λέει τίποτε καινούριο, κάτι που διάφοροι (όχι πολλοί είναι αλήθεια) δεν έχουν ήδη πει. Είναι όμως μια πλήρης και συνεκτική κατάθεση της πραγματικής πραγματικότητας και των πραγματικών ζητημάτων που παίζονται. 

Αναδεικνύει με τον εναργέστερο τρόπο το θέμα ως ζήτημα "διαχείρισης της κρίσης" με καθαρούς τους κινδύνους, άρα και τους στόχους της διαχείρισης, και σαφή χρονικό ορίζοντα, τη δημιουργία του ESM, είτε γίνει το 2013 όπως προγραμματίζεται είτε μεταφερθεί για το 2012 όπως φαίνεται να επιχειρείται. 

Το κύρος του και η προϊστορία του στο κυβερνητικό κόμμα, καθιστούν αδύνατη την αγνόηση του σχήματος που περιγράφει.

Τα πολιτικά συμπεράσματα τα οποία βγαίνουν αβίαστα είναι:
1. Είναι καταστροφικό να αφεθεί η διαχείριση της κρίσης στη συγκυβέρνηση ΓΑΠ-Βενιζέλου
2. Είναι καταστροφικό να αφεθεί η διαχείριση της κρίσης στην επερχόμενη ΝΔ
3. Είναι αμφίβολη έως καταστροφική η ενδεχόμενη διαχείριση της κρίσης από ΠΑΣΟΚ-ΝΔ
4. Οι ιδεοληψίες της αριστεράς και οι τσαρλατανισμοί μέσα και έξω από την οργανωμένη αριστερά είναι ακόμη πιο καταστροφικοί.
Το κείμενο σταματάει στο "δια ταύτα" και δεν προσφέρει διέξοδο. 

Προσφέρει απλώς υλικό για κουβέντα στα καφενεία μετά από πέντε χρόνια: "είδες που τάλεγε ο Σημίτης! αν τον ακούγαμε...". 

Για την ώρα! Θα επιχειρήσω να πάω λίγο παρακάτω.

Η διαχείριση της κρίσης απαιτεί:
1. Συμφωνία στην ανάγνωση της πραγματικότητας περί τη συγκυρία
2. "Ομάδα διαχείρισης της κρίσης" η οποία να έχει πλήρως και ειλικρινώς αποδεχθεί την ανάγνωση και να είναι προσηλωμένη στην αντιμετώπιση όλων των σχετικών προβλημάτων, πάντα με οδηγό τη συγκεκριμένη ανάγνωση.
Ο Σημίτης με το άρθρο προσφέρει την "ανάγνωση". 

Μένει η "Ομάδα διαχείρισης". 

Απλά πράγματα!

Ποια είναι η επόμενη μέρα του άρθρου Σημίτη; 

Μια περίπτωση είναι, η θεία φώτιση να την πέσει στον ΓΑΠ και τον Σαμαρά, να αποδεχθούν την ανάγνωση Σημίτη, κι από κει και πέρα όλα είναι εύκολα. Συναινετικές διαδικασίες, συγκυβέρνηση με ειλικρινείς προθέσεις και τέτοια. 

Κομματάκι δύσκολο. 

Μια άλλη πιθανότητα είναι να υιοθετήσει ο ΓΑΠ την ανάγνωση Σημίτη και να αλλάξει ο ίδιος. Θάχει πρόβλημα όμως τόσο με τον Βενιζέλο που του χαλάει την ανάδειξη του πολιτικού αμοραλισμού και αμπλαουμπλισμού σε εργαλείο απόσπασης δαχτυλιδιού, όσο και με 5 ή 6 από τα 18 ΠΑΣΟΚ που κυκλοφορούν στην πιάτσα.

Το ζήτημα λοιπόν είναι το πάντα απλό: η Ομάδα Διαχείρισης. 

Το ερώτημα κατά τη γνώμη μου είναι: 

"υπάρχει η δυνατότητα να φτιαχτεί μια αξιόπιστη Ομάδα Διαχείρισης η οποία να διεκδικήσει τον συγκεκριμένο ρόλο, έστω και χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση σήμερα";

Κι εδώ ερχόμαστε ξανά στον Σημίτη. 

Το κείμενο ας πούμε ότι είναι η "προγραμματική βάση". 

Ο ίδιος είναι διατεθειμένος να παίξει; 

Κι αν είναι, είναι διατεθειμένος να παίξει εξ αρχής ή να αναμένει δίκην Καραμανλή στο Παρίσι; [Ακόμη και το τελευταίο είναι θεμιτό, μπορεί να είναι και θετικό γιατί θα έλθει χωρίς φθορά στην τελική ευθεία.] 

Υπάρχει διαδικασία στο πλαίσιο του ελληνικού κοινοβουλευτισμού που να επιτρέπει κάτι τέτοιο; 

Η άποψή είναι ότι, ακόμη κι αν δεν υπάρχει, πρέπει να βρεθεί - με κοινοβουλευτικά παιχνίδια, πιέσεις, ακόμη και παλατιανά πραξικοπήματα. 

Η κατάθεση Σημίτη προσφέρει ένα άλλο μεγάλο καλό: αφαιρεί το άλλοθι από όλους τους πραγματικά ή δήθεν προβληματιζόμενους κοινοβουλευτικούς όλων των κομμάτων. 

Το ζάρι ρίχτηκε, δεν υπάρχουν αδαείς, αθώοι και με καλές προθέσεις. 

Υπάρχουν αυτοί που θέλουν λύση κι αυτοί που δεν θέλουν (θέλουν άλλη λύση, βολική γι αυτούς, καταστροφική για την Ελλάδα).

Λοιπόν, τι; 

Θα περιμένουμε την επόμενη φορά που ο Σημίτης θα αποφασίσει να παρέμβει; 

Η προφανής αναντιστοιχία της πραγματικότητας Σημίτη με τις απόψεις περί τη διαχείριση που μέχρι την προηγουμένη κατετίθεντο από τους γνωστούς "στενούς συνεργάτες του" μάλλον υποδηλώνει ότι δεν υπάρχει κανενός είδους σχέδιο. 

Πλην ίσως του Καραμανλή εν αναμονή στο Παρίσι. 

Μέχρι τότε, με κάποιο τρόπο πρέπει να έχουν φτιαχτεί οι συνθήκες.
Υπάρχει τρόπος να ξεκινήσουν διαδικασίες ουσιαστικής αντιμετώπισης της κρίσης; Γύρω από την ανάγνωση που καταθέτει ο Σημίτης, με ή χωρίς αυτόν.

Δείτε σχετικά: Κώστας Σημίτης : Το σύνδρομο της στρουθοκαμήλου