Δεν υπάρχει πολιτική πρόταση από την κυβέρνηση – μόνον, "ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι χειρότερος"

του Χρήστου Παπανίκου

Ο φόβος της κυβέρνησης πρέπει να είναι μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ γυρίσει την πολιτική του στον ευρωπαϊκό ρεαλισμό τώρα. Ξαφνικά η κυβέρνηση θα βρεθεί χωρίς ακροατήριο στο 25% του εκλογικού σώματος που υποτίθεται πως είναι ακόμη ρευστό.

Καθαρή έξοδος – προς τα πού;

του Γιώργου Προκοπάκη*

Όσο περνάει ο καιρός φαίνεται όλο και πιο καθαρά πως η πολιτική «καθαρής εξόδου» από τα Μνημόνια ήταν ένα λάθος. Τρεις εβδομάδες μετά τη συνάντηση με την κ. Λαγκάρντ, την αναδίπλωση της ελληνικής κυβέρνησης και οι αρνητικές επιπτώσεις επιμένουν. Τα επιτόκια των ομολόγων βρίσκονται σταθερά σε χρεοκοπικά επίπεδα, το χρηματιστήριο έχει πάρει την κατιούσα. Κανένα από τα θετικά μηνύματα που περνά  η κυβέρνηση δεν φαίνεται να πείθει τις αγορές, τον τελικό κριτή για την ωριμότητα της Ελλάδας να σταθεί στα πόδια της. 

Είναι πια φανερό πως η πολιτική υπαγορεύθηκε από πολιτικές σκοπιμότητες. Η κυβέρνηση επεχείρησε να αφαιρέσει το όπλο του αντιμνημονιασμού από τον απειλητικό ΣΥΡΙΖΑ. Δυστυχώς, δεν υπάρχει πολιτική πρόταση από την κυβέρνηση – μόνον «ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι χειρότερος». Αυτό το επιχείρημα καταθέτει και στους εταίρους-δανειστές. Οι δηλώσεις πολλών παραγόντων και το τελευταίο Eurogroup καταδεικνύουν πως, ακόμη και εάν κάποτε μπορεί να το αντιμετώπιζαν οι εταίροι ιδιαίτερα ευνοϊκά, δεν αρκεί. Το κακό είναι πως, με την κατάσταση στις αγορές μεγάλα κομμάτια της μεσαίας τάξης αντιλαμβάνονται το κενό πολιτικής και ο φόβος του ΣΥΡΙΖΑ εξασθενεί ως πειστικό επιχείρημα. Οι επόμενες τρεις εβδομάδες είναι ιδιαίτερα κρίσιμες. Είναι αμφίβολο εάν θα μπορέσει να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση και είναι ακόμη άδηλη η στάση των εταίρων στο Eurogroup της 8 Δεκεμβρίου. Είναι σαφές πως η Ευρώπη δεν θα αφήσει την Ελλάδα στην τύχη της.Είναι όμως εξ ίσου σαφές πως δεν πρόκειται να αφεθεί η ελληνική κυβέρνηση να θέσει σε κίνδυνο την πρόοδο που έχει γίνει μέχρι σήμερα.

Η ελληνική κυβέρνηση φαίνεται να επενδύει όλο και περισσότερο στη σημειολογία και την επικοινωνιακή διαχείριση. Μετά την αποτυχία του εγχειρήματος για «καθαρή έξοδο», ο αγώνας γίνεται για την αντικατάσταση του όρου Μνημόνιο με κάτι άλλο. Το πλάνο δημοσιονομικής διαχείρισης βασίζεται στο αχρησιμοποίητο υπόλοιπο του ΤΧΣ, λες και δεν έχει ήδη συνεκτιμηθεί στις προβλέψεις μείωσης του χρέους κάτω από 110% του ΑΕΠ το 2022 – όχι μόνον αυτό,αλλά και τα έσοδα ιδιωτικοποίησης των τραπεζών του 2018. Κύριος στόχος είναι η διαπραγμάτευση για την ελάφρυνση του χρέους, όμως το επάρατο ΔΝΤ, ο μόνιμος και συνεπής σύμμαχος στην κατεύθυνση αυτή, είναι εξοβελιστέο. Η απουσία οποιουδήποτε προγράμματος επανεκκίνησης της οικονομίας είναι εμφανής.

Επιχειρείται η χρέωση της αποσταθεροποίησης της κατάστασης στον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ξέρω πόσο και σε ποια κοινωνικά στρώματα πιάνει αυτή η ρητορική.Φοβάμαι πως πείθει μόνον τους ήδη πεπεισμένους. Δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα αντιπολιτευόταν κάθε κίνηση της κυβέρνησης. Η επιχειρηματολογία της κυβέρνησης συρρικνούται στο αυτονόητο: υπάρχει αντιπολίτευση! Είναι μια εμφανώς ηττοπαθής στάση, σε βαθμό ανησυχητικό. Ανάγει το υποτιθέμενο φόβητρο των νοικοκυραίων σε ρυθμιστή των δικών της πολιτικών. Ο πολιτικός κίνδυνος που βλέπουν οι αγορές και δεν μας αφήνουν να πάρουμε ανάσα δεν είναι ο κ. Τσίπρας –είναι η κυβερνητική πολιτική που προσπαθεί να τον αντιμετωπίσει στο δικό του γήπεδο. Οι πολιτικές πρωτοβουλίες έχουν πρακτικά αφεθεί στην αντιπολίτευση. 

Οι πέντε μήνες μέχρι τον Μάρτιο είναι εξαιρετικά πολύς χρόνος για να πορεύεται ηχώρα με πολιτικές ευάλωτες στη ρητορική της.  Με τούτα και με κείνα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει πια με φυσικό φαινόμενο – η παράσταση νίκης στις δημοσκοπήσεις το δείχνει όλο και πιο και έντονα και δεν φαίνεται αυτό να φοβίζει τους πολίτες.Όλοι βέβαια περιμένουν τον κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ να αλλάξει πολιτική – το είδαμεήδη με τη συγκυβέρνηση από το 2012. 

Ο φόβος της κυβέρνησης πρέπει να είναι μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ γυρίσει την πολιτική του στον ευρωπαϊκό ρεαλισμό τώρα. Ξαφνικά η κυβέρνηση θα βρεθεί χωρίς ακροατήριο στο 25% του εκλογικού σώματος που υποτίθεται πως είναι ακόμη ρευστό. Λέτε;

*Επένδυση, 15/11/2014

"Φύγε Σαμαρά" ζητούν φίλοι και εχθροί... (#κούραση)

Τίτλοι τέλους πέφτουν στην οθόνη αυτής της συγκυβέρνησης - το μόνο που μπορούν πια να προσφέρουν στον τόπο είναι να φύγουν μια ώρα αρχύτερα. Για να μην μετακυλήσουν άλλο από το κόστος της παρουσίας τους στο λαό και τις επόμενες γενιές.

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*

Ο Αντώνης Σαμαράς βαριακούει... 

Οι ευρωπαίοι του λένε "φύγε" (να λυθεί πρώτα η πολιτική εκκρεμότητα και μετά η διαπραγμάτευση...), τα spreads/αγορές του λένε "φύγε" (καλπάζουν στο 9% τα επιτόκια), το χρηματιστήριο του λέει "φύγε" (δις χάνονται για πλάκα καθημερινά), το ΔΝΤ του λέει "φύγε" ("άι κουρέψου πρώτα" για την ακρίβεια...), η citigroup του λέει "φύγε" (οι ομολογιούχοι δεν έχουν να φοβούνται από τον ΣΥΡΙΖΑ...), η τρόικα του λέει "φύγε" (όχι στις 100 δόσεις και τις ελαφρύνσεις) - αλλά αυτός συνεχίζει να εφαρμόζει ότι του κατέβει, να καίει κάθε εναλλακτική και να δηλώνει "ΕΓΩ δεν χάνω από τον Τσίπρα". 
Βασικά "ΕΓΩ"...

Αυτό το (ακρο)δεξιό ΕΓΩ που πληρώνουμε είκοσι χρόνια στο μακεδονικό, πόσο θα το πληρώνουμε στην κρίση; Πόσο θα μας κοστίσει το τετράμηνο του πείσματος; 

Εκείνος δεν έχει κανένα πρόβλημα να εξαφανιστεί καμιά δεκαπενταετία από την πολιτική (τόχει ξανακάνει) μέχρι να ξεχαστούν οι πολιτικές πομπές του ή να τον ξαναχρειαστούν στην Δεξιά - αλλά η χώρα δεν αντέχει το πείσμα του ενός. 

Κανέναν δεν συμφέρει η επόμενη κυβέρνηση να κληρονομήσει καμένη γη, πραγματική όχι ρητορική - υπονομευμένες διαπραγματεύσεις, πεταμένες μεταρρυθμίσεις, απορρύθμιση των πάντων. 

Η Μέρκελ του το εξήγησε όσο καλύτερα μπορούσε στο τσάι και συμπάθεια: "έχεις την συμπόνοια μου - τίποτε άλλο - εκτός αν μαζέψεις 180 βουλευτές".

Ο Ντράγκι, η Λαγκάρντ, η Κομισιόν: δεν τελείωσες την δουλειά σου - ή κάνε την ή κάνε εκλογές - εμείς πάντως δεν θα αφήσουμε χωρίς στήριξη την Ελλάδα (όχι την ΝΔ, την Ελλάδα - όποιος κι αν είναι κυβέρνηση...).

Συχνά στην ιστορία μοιραίες προσωπικότητες δημιουργούν στα έθνη αξεπέραστα προβλήματα - κι άλλες ανοίγουν δρόμους ή φεύγουν όταν πρέπει για να διευκολύνουν τις εξελίξεις. Ο Σαμαράς δεν ανήκει στις δεύτερες - τόχει αποδείξει - μόνο προβλήματα κληρονομεί η παρουσία του. Κι αυτό είναι κάτι που ήδη βλέπουν και οι φίλοι του. 

Σύντομα η λιγοστή πια υπομονή τους τελειώνει οριστικά και το "ΕΓΩ δεν χάνω από τον Τσίπρα!" θα γίνει αναγκαστικά ..."ας χάσει άλλος από τον Τσίπρα - όχι ΕΓΩ!". 

Η μόνη διέξοδος του Σαμαρά είναι να γίνει ...Σημίτης. 

Όλοι άλλωστε θέλουν πλέον εκλογές το συντομότερο δυνατόν. Η κούραση από τους συνεχείς τυχοδιωκτισμούς και τα success story του διδύμου με τον Β Βενιζέλο (με αποτελέσματα πχ επιτόκιο αγορών 9% την ώρα που Ιρλανδία και Πορτογαλία ήδη εκτός προγραμμάτων δανείζονται με 1,5-2,5%) έχει γίνει βαριά και ασήκωτη. 

Τίτλοι τέλους πέφτουν στην οθόνη αυτής της συγκυβέρνησης - το μόνο που μπορούν πια να προσφέρουν στον τόπο είναι να φύγουν μια ώρα αρχύτερα. 

Για να μην μετακυλήσουν άλλο από το κόστος της παρουσίας τους στο λαό και τις επόμενες γενιές.

*πηγή tvxs.gr

Έχουν πληθύνει όσοι έχουν πλέον λίγα να χάσουν και -ως εκ τούτου- δεν είναι ευάλωτοι στον φόβο

του Πέτρου Ζερβού

Η κυβερνητική πολιτική δεν πλήττει επιμέρους κοινωνικές ομάδες. Πλήττει τη συντριπτική πλειονότητα των νοικοκυριών.

Η κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ και ένα καθόλου απίθανο σενάριο

του Σταύρου Λυγερού*

Παρά το γεγονός ότι οι πολιτικές αδυναμίες του ΣΥΡΙΖΑ τον εμποδίζουν να δημιουργήσει διευρυνόμενο πλειοψηφικό εκλογικό ρεύμα, όλες οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν ότι τουλάχιστον έχει καταφέρει να παγιώσει το εκλογικό προβάδισμά του εν όψει της μάχης για την εξουσία. Οι ευρωεκλογές το κατέδειξαν, αλλά ταυτοχρόνως κατέδειξαν ότι η διαφορά δεν είναι τόσο μεγάλη, ώστε να αποκλείει ανατροπή.

Οι εξελίξεις, βεβαίως, δεν πρόκειται να αλλάξουν τη γνώμη των ψηφοφόρων για την κυβέρνηση Σαμαρά και για τα συγκυβερνώντα κόμματα. Δεν αποκλείεται, όμως, το ευρωιερατείο και οι εγχώριες άρχουσες ελίτ να καταφύγουν σε ακραία αθέμιτα μέσα, προκειμένου να αποτρέψουν την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Ας σημειωθεί ότι έχουν ήδη διολισθήσει σε αντιδημοκρατικές πρακτικές και σε εκβιαστική χρήση ελεγκτικών κρατικών μηχανισμών για να διατηρηθεί η εύθραυστη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Στο επίπεδο του εκλογικού σώματος είναι δεδομένο ότι με την προκήρυξη των εθνικών εκλογών θα ενταθεί η συστηματική καλλιέργεια του φόβου με το ξανασερβίρισμα σεναρίων χάους και καταστροφής. Αυτή τη φορά, όμως, η παράταξη του Μνημονίου ίσως να μην περιορισθεί μόνο στην κινδυνολογική προπαγάνδα. Δεν μπορεί κανείς να το πει με βεβαιότητα, αλλά ούτε και να αποκλείσει τη σκόπιμη δημιουργία κλίματος οικονομικού πανικού. Δεν είναι, άλλωστε, και πολύ δύσκολο. Αρκεί να εκμεταλλευθεί τις δικαιολογημένες επιφυλάξεις ακόμα και κεντροαριστερών ψηφοφόρων για την ικανότητα του ΣΥΡΙΖΑ αφενός να οδηγήσει με ασφάλεια και ομαλότητα την Ελλάδα εκτός Μνημονίου, αφετέρου να στήσει την οικονομία στα πόδια της.

Η καλλιέργεια κλίματος επικείμενης ρήξης με την Ευρωζώνη ενδεχομένως να προκαλέσει τάση για μαζική ανάληψη καταθέσεων. Δεν μιλάμε για τις μεγάλες καταθέσεις που κατά κανόνα έχουν ήδη διοχετευθεί στο εξωτερικό. Μιλάμε για τις οικονομίες των μικρομεσαίων νοικοκυριών. Πώς θα αντιδράσει σε μία τέτοια περίπτωση η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα; Θα στείλει ρευστό, όπως έχει ήδη πράξει δύο φορές τα τελευταία χρόνια, ή αντιθέτως θα αφήσει εκτεθειμένες τις ελληνικές τράπεζες, με σκοπό να τρομοκρατηθούν οι ψηφοφόροι;

Είναι προφανές ότι εάν επιβληθεί καθημερινό όριο αναλήψεων και απαγόρευση εμβασμάτων στο εξωτερικό, η κινδυνολογική προπαγάνδα θα προσλάβει πρακτική υπόσταση με βαρυσήμαντες επιπτώσεις στην εκλογική συμπεριφορά ειδικά των πολιτών που ακόμα διαθέτουν οικονομίες. Και βεβαίως η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το κατεστημένο μιντιακό σύστημα θα σπεύσουν να αποδώσουν αυτές τις δραματικές εξελίξεις στην αβεβαιότητα που προκαλεί η επικείμενη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ.

Εάν οι εξελίξεις πάρουν αυτή την τροπή, τίποτα δεν μπορεί να αποκλεισθεί. 

Ενδεχομένως μεσοστρώματα που ακόμα δεν απειλούνται με καταστροφή, αλλά έχουν αντιμνημονιακή εκλογική κατεύθυνση, να υπαναχωρήσουν από φόβο. Ή να προσανατολισθούν προς τα συγκυβερνώντα κόμματα ή να προτιμήσουν πιο ανώδυνες λύσεις, όπως είναι το Ποτάμι.  

Δεν αποκλείεται, ωστόσο, όλο αυτό το κλίμα να μετατραπεί σε μπούμεραγκ. Αντιδρώντας στον εξόφθαλμο εκβιασμό, μικρομεσαία στρώματα, που έχουν ήδη πέσει ή κινδυνεύουν άμεσα να πέσουν στον γκρεμό, να στραφούν μαζικά προς τον ΣΥΡΙΖΑ, αντισταθμίζοντας τις απώλειες. Έχουν πληθύνει, άλλωστε, όσοι πλέον έχουν λίγα να χάσουν και ως εκ τούτου ...

Πότε κάνεις πρόωρες εκλογές τελικά;

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Όσον αφορά την εμβόλιμη "φασαρία" για τον ΠτΔ και τα σχετικά με "αποστασίες" από κόμματα για να συμπλητωθούν οι 180:  νομίζω ότι η κυβέρνηση πρέπει να κάνει εκλογές τώρα (δλδ τον Σεπτέμβρη για να μην θιγεί ο τουρισμός και πριν διαπραγματευτεί την συνέχεια της αναδιάρθρωσης του χρέους με τους εταίρους) γιατί είναι ζήτημα ηθικής και πολιτικής τάξης (άσχετα αν η ανοιχτή και υγιής οικονομία θάθελε αυτή η συγκυβέρνηση να πέσει χτες - πράγμα που είναι προφανές από την κατεύθυνση της ψήφου της).

Ο Κώστας Καραμανλής/ΝΔ έκανε πρόωρες στην μέση της θητείας του με σαφή εντολή 42% - ο ΓΑΠ έφυγε από την κυβέρνηση περίπου στην μέση της θητείας του με σαφή εντολή 44% - το 2012 δεν υπήρξε εντολή στον Σαμαρά αλλά εντολή "συνεργαστείτε" με μικρά ποσοστά σε όλους - σήμερα η συγκυβέρνηση κυβερνά με το καλπονοθευτικό μπόνους και ένα ποσοστό 31%... Είναι μεγαλύτερη η δημοκρατική ευαισθησία ΚΚ και ΓΑΠ που έφυγαν οικειοθελώς με θηριώδη ποσοστά αυτοδυναμίας; Ή οι σημερινοί Σαμαράς και Βενιζέλος είναι νομιμοποιημένοι να κυβερνούν με ΚΥΑ και να διαπραγματευτούν τόσο σοβαρά ζητήματα όπως η μείωση και η βιωσιμότητα του χρέους; 

Η εντολή του 2012 δεν είναι ονομαστική - είναι προς όλους για την μεγαλύτερη εθνική πλειοψηφία. Κι αν κάποιοι είναι ευαίσθητοι στην λαϊκή βούληση, την ακούν - αν όχι, ρισκάρουν τα πάντα για να μείνουν στην καρέκλα και την ασυλία.

Είναι αθώα η πρόταση για Πρόεδρο Δημοκρατίας στον Φ Κουβέλη; (#προς εγκλωβισμό των 14 ψήφων της ΔΗΜΑΡ και μακροημέρευση της συγκυβέρνησης;)

Πηγή: Βουλή των Ελλήνων

Το παλιό πολιτικό σύστημα θα μετέλθει -είναι γνωστό- κάθε μέσου για την παραμονή του στην εξουσία παρά την (πλέον όχι μόνο δημοσκοπική) θέληση των πολιτών για απομάκρυνσή του.  Και ο σχεδιασμός είναι μακροχρόνιος - δεν είναι και χθεσινοί... Από την ώρα της συντριβής τους στις εκλογές του 2012, αναζητούν τρόπους να "παραμείνουν". Ένας από αυτούς ήταν η κίνηση των 58 - πέρα από την καλοπιστία πολλών συμμετεχόντων. Ένας άλλος είναι η επανερχόμενη ξανά και ξανά, ειδικά από γενικά πολιτικά άφωνους αλλά ειδικά και επιλεκτικά προβαλλόμενους από τα ΜΜΕ "αστέρες", τύπου Ανδρέα Παπαδόπουλου της ΔΗΜΑΡ, πρόταση να πάει για ΠτΔ ο Φώτης Κουβέλης: και σερβίρεται τόσο μεθοδικά, που όλοι έχουν πιστέψει ότι ο απόλυτος άρχων της ΔΗΜΑΡ, πράγματι, ετοιμάζει την πολιτική συνταξιοδότησή του και την εγκατάλειψη του κόμματός του αφού το χρησιμοποίησε για πάρτη του... Το σχέδιο είναι επιτυχές αφού πολλά είναι τα λάθη του ΦΚ και η ευκαιρία της συντριβής της ΔΗΜΑΡ στις πρόσφατες εκλογές μοναδική. Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση ακολουθεί: ποιοι και γιατί σπρώχνουν εκεί τον Φ Κουβέλη:

Η παραίτηση Κουβέλη και το βούτυρο στο ψωμί Σαμαρά - Βενιζέλου

του Κωνσταντίνου Αλεξάκου

Εδώ και καιρό παρατηρείται μια εμμονή σχετικά με τον Φώτη Κουβέλη, το ρόλο του στην κυβέρνηση και την κεντροαριστερά γενικότερα, όπως και μία ανεξήγητη - ουδείς την αναλύει πραγματικά - χρησιμότητα του στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας. Προσπαθώ να το δω στη βάση της συνολικής πολιτικής κατάστασης, αντί της παραπολιτικής καθημερινότητας.

1. Είναι δεδομένο ότι θα έρθουν επόμενα μέτρα με χρονικό ορίζοντα μέχρι την ψήφιση του επόμενου προϋπολογισμού τον ερχόμενο Οκτώβριο, αν όχι πιο πριν.

2. Είναι πολύ πιθανό η κυβέρνηση να χάσει τις επόμενες εκλογές, ειδικά αν έχει διαψευσθεί και έχουν ψηφιστεί νέα μέτρα, ή έχει πέσει στην προσπάθεια της να τα περάσει από την Βουλή.

3. Η σημερινή Βουλή μπορεί να ψηφίσει για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αν εξασφαλίσει τις 14 ψήφους της ΔΗΜΑΡ. Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, πασοκογενείς (κυρίως) ανεξάρτητοι και λοιποί, και ΔΗΜΑΡ ξεπερνούν μακράν το όριο των 181 βουλευτών, ενώ αν προστεθούν και μερικοί μετανοημένοι Χρυχαυγίτες και Ανεξάρτητοι Έλληνες, πλησιάζουμε τους 200.

4. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να "διευκολύνει" μία (τεχνητή) πολιτική κρίση, παραιτούμενος πρόωρα προκειμένου να εκλεγεί νέος ΠτΔ. Σε ό,τι αφορά την κοινή γνώμη, το έδαφος έχει στρωθεί για μία τέτοια λύση.

Αν η κυβέρνηση πάει τίμια να ψηφίσει τα μέτρα που επιβάλλονται από τη μη ύπαρξη του "success story" θα πέσει, είτε τα ψηφίσει είτε όχι. Υπάρχει τρόπος να προσπεράσει το παράθυρο ευκαιρίας του ΣΥΡΙΖΑ για νίκη σε εθνική κάλπη, και να ψηφίσει τα μέτρα μετά ούτως ώστε να μην "τιμωρηθεί" για όσα ψευδώς υποστηρίζει μέχρι σήμερα; Νομίζω πως ναι. Αρκεί να στριμωχθεί ο κ. Κουβέλης, και να εγκλωβιστεί η κεντροαριστερά σε ένα ακόμα ψευδές δίλημμα· το πάτημα μπανανόφλουδας, άλλωστε, έχει γίνει το αγαπημένο σπορ του χώρου.

Δεν είναι καίριο το να γίνει ο Φώτης Κουβέλης ΠτΔ, αλλά να απαξιωθεί μέσα από την τιμητική πρόταση: αν την δεχτεί, καλώς. Αν αρνηθεί, ο αντίλογος θα είναι "μα τί θέλει επιτέλους - βρείτε άλλον". Και θα βρεθεί. Το καίριο εδώ είναι ο εγκλωβισμός των 14ων ψήφων της ΔΗΜΑΡ.

Η ακολουθία έχει ως εξής:

• Πρόκληση πολιτικής κρίσης (σαν της ΕΡΤ τον Ιούνιο του '13 για παράδειγμα)
• Καταλογισμός ευθυνών σε ΣΥΡΙΖΑ και όσους δεν συναινούν "στις λύσεις" (που είναι πάντα γενικές και απροσδιόριστες όποτε έχουν τεθεί τέτοια διλήμματα στο παρελθόν)
• Εγκατάσταση ενός ψευδούς εκβιασμού της κυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ ενόψει εκλογής ΠτΔ, που "απειλεί την σταθερότητα στη χώρα", με την πολύτιμη βοήθεια των ΜΜΕ.
• Παραίτηση Παπούλια και άνοιγμα της διαδικασίας εκλογής νέου ΠτΔ από αυτή τη Βουλή με την ψήφο όσων αναφέρουμε στο (3).

Η κυβέρνηση, έχοντας "σώσει την πατρίδα" για μία ακόμη φορά, θα προχωρήσει "στα δύσκολα μέτρα που ...

Θα πάω (να ψηφίσω) να τους βγει και σε κακό... (#για να μην είναι διαχειρίσιμη η ήττα ΝΔΠΑΣΟΚ)

ΠΡΟΣΟΧΗ: Το σύστημα είναι βαρήκοο - το μήνυμα πρέπει να είναι εκκωφαντικό!
(σκίτσο του Βαγγέλη Παπαβασιλείου)

Οι ευρωεκλογές παραδοσιακά είναι σχετικά αδιάφορες, χαρακτηρίζονται από την μεγάλη αποχή και την χαλαρή ψήφο. Στην Ελλάδα, ακριβώς γι αυτό, είναι η κρυφή ελπίδα κάθε ψεκασμένου για ένα μικρό ποσοστό που θα τον βάλει στην κρατική επιδότηση ή έστω στον πίνακα των αποτελεσμάτων.
Το ίδιο συμβαίνει και στον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών: όταν η σύγκριση των δυο υποψηφίων είναι αδιάφορη, οι χαμένοι του πρώτου γύρου απέχουν... 

Αυτές οι εκλογές όμως, έχουν άλλο πρόσημο. Κρίνονται και σε τοπικό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο πολλά πράγματα - αλλά κυρίως αυτές οι εκλογές έχουν εθνικό πρόσημο: είναι αυτές που κρίνουν την εθνική διαχείριση τα κρίσιμα χρόνια του μέλλοντός μας.

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου 

Τα τέσσερα χρόνια των μνημονίων, τα διαχειρίστηκε ο παλιός δικομματισμός εξ ημισείας (δυο χρόνια ο ΓΑΠ/"Γιώργο, άλλαξέ τα όλα" και δυο χρόνια ο Σαμαράς/"το φάρμακο των μνημονίων είναι χειρότερο από την ασθένεια"...
Και φυσικά, εκείνοι που έφεραν την χρεοκοπία, δεν ήσαν σε θέση να διορθώσουν οτιδήποτε αφού πρώτα θα έπρεπε να "διορθώσουν" τον εαυτό τους. 

Έτσι απλά παρέδωσαν την εξουσία στην γερμανική/τροικανή διαχείριση με μία παράκληση: να τους φερθούν "τρυφερά", να μην εκβιάσουν την κατάργηση του πελατειακού κομματικού κράτους τους και το άνοιγμα των φακέλλων της χρεοκοπίας (και μαζί των γερμανικών μιζών στην υπερχρέωση της χώρας), ούτε να επιβάλλουν ως τρόικα συνθήκες υγιούς ανταγωνισμού που θα έθιγαν την παρασιτική κρατικοδίαιτη ολιγαρχία της διαπλοκής - και τα αιτήματά τους έγιναν δεκτά: η τρόικα έκανε παράλληλες συνομιλίες με ιδιωτικούς παράγοντες, εκτόνωσε όλη της την δημοσιονομική αυστηρότητα στους μικρομεσαίους και τους ιδιοκτήτες ακινήτων, επέτρεψε την κουτσή και άδικη "μεταρρύθμιση" αντί της διαφάνειας και της δικαιοσύνης και στο τέλος, έπαιξε και το παιχνίδι του πρωτογενούς πλεονάσματος και της εξόδου στις αγορές, βάζοντας πλάτη -σε μια πρωτοφανή αντιμετώπιση της χώρας ως προτεκτοράτου- για να είναι διαχειρίσιμη η ήττα Σαμαρά-Βενιζέλου! 

Ξέρουν άλλωστε από αποικιοκρατία οι τροϊκανοί (παλιά μου τέχνη κόσκινο - πως πλούτισε η Δύση;) - όντας ένα εντελώς μη θεσμικό/παράνομο όργανο που δεν λογοδοτεί στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο (και σε κανένα κοινοβούλιο γενικώς) είχε την αυτόματη τάση να "επιβάλλει" - σύντομα έγινε και συγκεκριμένο στο ποιανών τα συμφέροντα θα επέβαλλε.

Η ζωή μας άλλαξε από την διαχείριση Σαμαρά Βενιζελου. Η οικονομία έχει παγώσει, η ανάπτυξη είναι πια μακρινό όνειρο και ο παραγωγικός ιστός της χώρας έχει καταστραφεί κατά μεγάλο μέρος το οποίο θα γίνει σύντομα η συντριπτική πραγματικότητα από την προγραμματισμένη απόσυρση από την κυκλοφορία της μεγάλης πλειοψηφίας των επιχειρούντων ακόμη, μέσω της πολιτικής των ανακεφαλαιοποιημένων τραπεζών για μη χρηματοδότηση του 90% των υπαρχόντων επιχειρήσεων.
Η ανεργία ήρθε για να μείνει, όσο και να κατέβει ακόμη ο κατώτατος μισθός και η κατώτατη σύνταξη. 

Μόνη ελπίδα να επιβληθεί αλλαγή πορείας, εδώ και τώρα. Με εργαλείο την συντριβή Σαμαρά Βενιζέλου στις ευρωεκλογές - και απομάκρυνση από την αυτοδιοίκηση των βαρόνων της διαπλοκής. Αλλά κυρίως, με την επιβολή εθνικών εκλογών και αποτύπωσης σε πραγματικά μεγέθη της θέλησης του λαού για την συνέχεια.

Άλλως η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη: αποικία χρέους, με επιμήκυνση στον αιώνα τον άπαντα, με λογιστική ανάπτυξη και πλεονάσματα που δεν θα αφορούν κανέναν και καμία, με αφαίμαξη και των τελευταίων εισοδημάτων και περιουσιακών στοιχείων και κυρίως την οριστική παράδοση της χώρας στα χέρια των ολιγαρχών και πλήρη εξάρτηση των ανθρώπων της εργασίας και της επιχειρηματικότητας από τα φιλοδωρήματα των ημετέρων κρατικοδίαιτων κομματικών "δημοσίων λειτουργών" ή "επιχειρηματιών". 
Η πορεία απαξίωσης και εξάρτησης ενός ολόκληρου λαού είναι σε πλήρη ανάπτυξη. Δεν υπήρξε μεταπολεμική χώρα του αναπτυγμένου κόσμου με τέτοια ανεργία, με τέτοια συμπεριφορά απέναντι στους νέους και την επιχειρηματικότητα. Ο παλιός πολιτικός κόσμος μας παίρνει μαζί στον τάφο του.

Η ελπίδα λοιπόν είναι ακριβώς εκεί: η ήττα Σαμαρά Βενιζέλου να μην είναι διαχειρίσιμη!

Γιατί η ήττα είναι βέβαιη - αλλά έχουν κάνει τα πάντα, συγκυβέρνηση και γερμανική διαπλοκή, να είναι σχετικά διαχειρίσιμη. Και το τελευταίο τους όπλο είναι η κούραση των ψηφοφόρων και η απαξίωση της συμμετοχής - "αφού δεν θα αλλάξει τίποτα γιατί να πάω να ψηφίσω;"

Οι διαπλεκόμενες εταιρείες δημοσκοπήσεων δούλεψαν σκληρά να αποδείξουν ότι δεν συμβαίνει αυτό που βλέπουμε γύρω μας - ότι το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου δεν συντρίβεται, αντίθετα ανακάμπτει με το νέο του ΑΦΜ... Ότι ο Σαμαράς χάνει με κάνα δυο μονάδες μόνο, και σιγά την διαφορά - την Δευτέρα θα είναι ακλόνητος στην θέση του για να συνεχίσει την ληξιπροθεσμοποίηση και κατάσχεση ενός λαού και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και του περιβάλλοντος στα κοράκια επενδυτές. Ότι οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης "δεν είναι έτοιμες" ακόμη, ότι η "κεντροαριστερά" υπάρχει κι ότι ο κόσμος φοβάται περισσότερο από όσο θέλει την αλλαγή πορείας. Άξια τα ΕΣΠΑ τους..

Γιούνκερ (και Μέρκελ, Σόιμπλε) και Σούλτς, οι συγκυβερνώντες την Ευρώπη συντηρητικοί και σοσιαλδημοκράτες ...διακρατικά, ενώ έχασαν το ευρωπαϊκό debate, στηρίζουν με κάθε τρόπο το χρεοκοπημένο ελληνικό πελατειακό σύστημα. Με ευθεία ανάμειξη στα εσωτερικά μας.

Και η μοιραία "κεντροαριστερά", τα υπολείμματα ενός κάποτε προοδευτικού χώρου, έχουν παραδοθεί στην δαιμονοποίηση των εναλλακτικών προβάλλοντας την δική τους αφωνία και αδιέξοδο ως πραγματικότητα των ...άλλων. Και συνεργάζονται με Σαμαρά Βενιζέλο ως δεκανίκι, αποδεικνύοντας πόσο χαμηλά και δεξιά μπορεί να καταλήξει ένας χώρος παρακμής και σαπίλας που έχει μάθει στην κρατική επιδότηση και την εύνοια του αρχηγού - και πόση σχέση έχει με την δημοκρατία: αποτελούν την άλλη όψη του χρυσαυγιτισμού της δεξιάς και του δογματικού μονοκομματισμού της κομμμουνιστικής αριστεράς.

Όλα λοιπόν κρίνονται στην συμμετοχή. Στο "θα πάω" να ψηφίσω. 

Και θα κάνω την ήττα Σαμαρά Βενιζέλου μη διαχειρίσιμη. Δεν θα την αφήσω χλιαρή στα χέρια των επικοινωνιακών επιτελείων.

Κι αυτή η συμμετοχή, θα είναι το τελευταίο δάνειο που θα πάρει η κοινωνία μας από την νέα γενιά, τους νέους και τις νέες που καταδίκασε με τις λάθος επιλογές της στην απόγνωση και σε μια ζωή κατάθλιψης και μετανάστευσης.

Θα πάω να τους βγει και σε κακό... 

Το τέλος του ιδιωτικού τομέα στην Ελλάδα;

Ο Μάκης Ανδρονόπουλος δεν είναι συνωμοσιολόγος. Το σενάριο που περιγράφει παρακάτω άλλωστε, δεν είναι πια σενάριο - γίνεται ήδη πραγματικότητα. Όσοι/ες δουλεύουμε στον ιδιωτικό τομέα το βλέπουμε να εκτυλίσσεται μπροστά μας. 

Αλλά έχουμε ένα πρόβλημα: ...δεν το πιστεύουμε! Ή αλλιώς δεν πιστεύουμε αυτό που βλέπουμε! 

Προτιμούμε παρηγορητικές ερμηνείες τύπου "κάτι γίνεται όμως...", "δεν φαίνεται αμέσως η βελτίωση", "κι άλλοι τα περάσανε αλλά βγήκαν αλώβητοι από τα μνημόνια", "δημιουργική καταστροφή για να έρθει το καινούργιο", κλπ κλπ. 

Οι προειδοποιήσεις ότι η μη ύπαρξη εθνικής αστικής τάξης θα αποβεί μοιραία στην κρίση ως η ελληνική μοιραία ιδιαιτερότητα, δεν παίρνονται όσο σοβαρά θα έπρεπε. Επίσης, η δαιμονοποίηση όσων πολιτικών δυνάμεων τα λένε αυτά αλλά υπάρχει σκεπτικισμός για τις επιδιώξεις τους ή την ικανότητά τους να παρουσιάσουν πειστικό εναλλακτικό σχέδιο, δεν βοηθά στην ανάπτυξη εθνικής στρατηγικής άμυνας. 

Η πραγματικότητα δαγκώνει "εκεί έξω" αλλά τα μαλακά μαξιλάρια της αυταπάτης επιτρέπουν στο "σύστημα" να κάνει την δουλειά του μεθοδικά και απερίσπαστα. 

Πολύ θα θέλαμε να μην είναι έτσι. Αλλά ακόμη και η αντίδραση των ντόπιων αστικών φιλελεύθερων δυνάμεων στις μεθοδεύσεις της συγκυβέρνησης, αυτό δείχνει... 

(ΑΣ)

Το άρθρο αυτό αναρτήθηκε στο koutipandoras.gr στις 28 Νοεμβρίου. Στις δύο μέρες που μεσολάβησαν είχα την ευκαιρία να επιβεβαιώσω τον τίτλο του άρθρου τόσο από μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση, αλλά και ένα συνέδριο που παρακολούθησα. Αν και στις δύο περιπτώσεις το θέμα ήταν άλλο, προέκυπτε σαφώς η εκτίμηση και στις δύο περιπτώσεις ότι στην ευρωζώνη ειδικά, αλλά και στην ΕΕ γενικότερα, συντελείται μια βίαια ανακατονομή των έργων και της παραγωγής προς όφελος μεγάλων οργανισμών υπό την επικυριαρχία των αγορών και χρηματοοικονομικού τομέα, με παράλληλη κατάλυση του κοινωνικού κράτους. (M.A.)

Του Μάκη Ανδρονόπουλου*

Είναι πια ξεκάθαρο ότι ο ιδιωτικός τομέας στην Ελλάδα, όπως λειτούργησε μεταπολεμικά από τις τράπεζες, το μεγάλο κεφάλαιο, τη βιομηχανία, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τους αυτοαπασχολούμενους, τελειώνει. Και αυτό που θα «φυτευτεί» στη θέση του δεν προβλέπει κανένα ρόλο γι΄ αυτόν. 

Με δυο λόγια, στο αμέσως επόμενο 12μηνο θα εκθεμελιωθεί ότι έχει απομείνει από το ελληνικό παραγωγικό δυναμικό και θα υποκατασταθεί από εισαγωγές προϊόντων του Βορρά και της Ασίας.

Η χώρα θα ελέγχεται από μερικές δεκάδες «πολυεθνικές» που θα την διαφεντεύουν και θα μετατραπεί σε ένα μεγάλο «ξενώνα», με γκαρσόνια των 300 ευρώ το μήνα και δομική ανεργία γύρω στο 20%. Ταυτόχρονα θα είναι εξαγωγέας επιστημονικού δυναμικού και ενέργειας, τομείς που θα ελέγχονται επίσης από ξένα συμφέροντα.

Η στρατηγική βίαιης αλλαγής του παραγωγικού μοντέλου στο πλαίσιο ενός νέου ευρωπαϊκού καταμερισμού εργασίας που καθορίζει το Βερολίνο, οριοθετείται από την κατάλυση των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, από τη δημιουργία ενός στοκ 1,5 εκατ. ανέργων που λειτουργεί ως μοχλός καθυπόταξης, από την εκθεμελίωση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και από την ουσιαστική απαγόρευση της αυτοαπασχόλησης, από τον επικείμενο άμεσο έλεγχο των τραπεζών, των ιδιωτικοποιήσεων και των κονδυλίων του ΕΣΠΑ από άτυπα μορφώματα του Βερολίνου κ.ο.κ.

Στην πράξη, μόλις πριν λίγες μέρες ο ΣΕΒ εξέδωσε μια ανακοίνωση – καταπέλτη κατά της απουσίας εθνικής βιομηχανικής πολιτικής η οποία κατέληγε ως εξής: «Ας γίνει επιτέλους συνείδηση ότι η παραγωγική βάση της χώρας καταρρέει.   Το όριο της ανήκεστης βλάβης είναι κοντά.   Τούτη την ώρα που η Ευρώπη αναζητεί μια νέα βιομηχανική στρατηγική ως εφαλτήριο για την έξοδο από την κρίση, καλούμε την κυβέρνηση και ...