Η Δράση μετά το συνέδριό της: αμφίβολη η τύχη της αμφίπλευρης διεύρυνσης

"Προέρχομαι από την Αριστερά αλλά δεν κατευθύνομαι προς τη Δεξιά. Το πολιτικό Κέντρο δεν είναι κέντρο διερχομένων. Μπορεί, όμως, να γίνει αφετηρία εξελίξεων. Η Δράση είναι δύναμη χειραφέτησης και συγκροτεί μέτωπο απέναντι στο κατεστημένο πελατειακό πολιτικό σύστημα. Είναι δύναμη αισιοδοξίας και αξιοπρέπειας. Είναι δύναμη επιστροφής στην πολιτική."
Από την ομιλία υποψηφιότητας για την προεδρία της Δράσης, της Αντιγόνης Λυμπεράκη

Γράφαμε την περασμένη Κυριακή 26/5/13:

Η Δράση επί ξυρού ακμής (στο έκτακτο συνέδριό της) 

Η γνώμη μας*: 

- Εάν επιβεβαιωθούν η φήμες για κυριαρχία στο σώμα μεταφερόμενων ψήφων από πολιτικούς φίλους του πρώην ΔηΣυ (και του ευρωβουλευτή Θ Σκυλακάκη) και έλεγγχο της Δράσης μέσω εισοδισμού μεγάλου αριθμού αγνώστων ανθρώπων του σχετικού κλίματος, η Δράση θα περάσει στην ανυποληψία διαψεύδοντας το άνοιγμά της σε ολόκληρο το μεταρρυθμιστικό φάσμα και αποτυγχάνοντας να προστατέψει τον εαυτό της από ένα αντιδεοντολογικό "take over" από την κεντροδεξιά. 

- Εάν οι φήμες που στοίχειωσαν τις εργασίες του συνεδρίου δεν επιβεβαιωθούν, ανοίγεται πεδίον δόξης λαμπρόν για την συνέχεια και την ολοκλήρωση της πολλαπλής διεύρυνσης της Δράσης από κάθε προοδευτικό πολιτικό χώρο και του ρόλου της πια ως καταλύτη της δημιουργίας του τρίτου πόλου στην πολιτική ζωή του τόπου - πόλου ανάχωμα στον λαϊκισμό και προώθησης της εξόδου της χώρας από την παραγωγική υπανάπτυξη, την μνημονιακή εξάρτηση και την οικολογική καταστροφή.
Ίδωμεν...

Η γνώμη μας:*

Χτες, Σάββατο 1/6/13, επιβεβαιώθηκε δυστυχώς το πρώτο σενάριο. Ο Θοδωρής Σκυλακάκης εξελέγη πρόεδρος από την ΚΕ, με το θηριώδες (για άνθρωπο που είναι μόλις δυο μήνες στο κόμμα) ποσοστό του 70%... Η υποψήφια που εξέφραζε την συνέχιση της διεύρυνσης προς την κεντροαριστερά και την οικολογία, Αντιγόνη Λυμπεράκη, έλαβε 22% και ο εκφραστής της παλαιάς Δράσης, Αλέξανδρος Φιλιππίδης, το 8%.

Είναι φανερό ότι η μάχη κερδήθηκε από τον ΘΣ χάρη στις αθρόες εγγραφές μελών της πρώην Δημοκρατικής Συμμαχίας στην Δράση, με μοναδικό σκοπό ...

Πελατειακό αίσχος: Μείωση συντάξεων ΤΕΒΕ - απείραχτα τα "ευγενή" ταμεία με την πολλαπλάσια επιδότηση!

Ασφαλισμένοι στον ΟΑΕΕ; "Καλά να πάθετε!"

του Θόδωρου Σκυλακάκη*

Δημοσιεύθηκε χθες ότι η τρόικα ζητά, για να καλυφθεί η τρύπα που έχει δημιουργηθεί στον ΟΑΕΕ, μια νέα μείωση των συντάξεων που χορηγεί ο οργανισμός αυτός κατά 40-50 ευρώ το μήνα. Πως δημιουργήθηκε όμως η σχετική τρύπα; Το σχετικό ρεπορτάζ αναφέρει ότι δεν θα ισχύσει η ειδική εισφορά που είχε προϋπολογιστεί επί του τζίρου των επιχειρήσεων και για το λόγο αυτό δημιουργείται ένα κενό αξίας 600 εκατ. ετησίως που αναζητείται τρόπος να καλυφθεί.

Στον ΟΑΕΕ ασφαλίζονται οι αυτοαπασχολούμενοι επαγγελματίες, βιοτέχνες, έμποροι, αυτοκινητιστές, εταίροι ΕΠΕ, μέλη ΔΣ ΑΕ εφόσον έχουν άνω του 3% των μετοχών τους κ.λπ. Ένα τεράστιο μέρος δηλαδή του παραγωγικού κόσμου της χώρας και η συντριπτική πλειοψηφία όσων επιχειρούν σε οποιοδήποτε τομέα της οικονομικής δραστηριότητας. Ο ΟΑΕΕ αποτελεί το δεύτερο σε μέγεθος ασφαλιστικό οργανισμό της χώρας που καλύπτει συνολικά περί τους 1,8 εκατ. πολίτες, άμεσα και έμμεσα ασφαλισμένους και συνταξιούχους. Τα τελευταία στοιχεία του 2011 δείχνουν ότι είχε 333 χιλιάδες συνταξιούχους (γήρατος, θανάτου και αναπηρίας), οι οποίοι λάμβαναν τότε μια μέση σύνταξη γήρατος της τάξεως των 790 ευρώ και πολύ χαμηλότερες συντάξεις θανάτου (480 ευρώ) και αναπηρίας (560 ευρώ).

Η επιχορήγηση στον ΟΑΕΕ από τον κρατικό προϋπολογισμό, στα πλαίσια της τριμερούς χρηματοδότησης των ταμείων, έφτασε το 2012 τα 1,35 δισ. ευρώ. Ήταν δηλαδή περίπου 4 χιλ. ευρώ ανά συνταξιούχο.

Από το 2013 και μέχρι το 2016, με βάση το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα που ψήφισε η κυβέρνηση και ενέκρινε μεγαλοπρεπώς η τρόικα, η επιχορήγηση αυτή μειώνεται στα 800 εκατ. ευρώ το χρόνο. 

Η ετήσια επιδότηση ανά συνταξιούχο πέφτει δηλαδή από τα 4 χιλ. στα 2,4 χιλιάδες ευρώ. 

Ανάλογη μείωση (από τα 3,7 χιλ. στα 2,2 χιλ.), υφίσταται η επιδότηση των συνταξιούχων του ΙΚΑ, όπως ανέλυσα σε προηγούμενο άρθρο μου στο Capital.

Τα 600 εκατ. ευρώ που λείπουν συνεπώς από τον ΟΑΕΕ δεν αφορούν την εισφορά στον τζίρο των επιχειρήσεων, αλλά τη μείωση της επιχορήγησης που δίνει το κράτος στους συνταξιούχους αυτούς, που αν και αποτέλεσαν επί δεκαετίες την ραχοκοκαλιά της οικονομίας απολαμβάνουν συστηματικά χαμηλότερες συντάξεις.

Όλα αυτά μοιάζουν δυσάρεστα αλλά σχεδόν αναγκαστικά αυτή την εποχή. Η αλήθεια είναι όμως διαφορετική. Η μείωση που έγινε στην επιχορήγηση και η μείωση που απειλείται στις συντάξεις αποτελούν πολύ συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές της τρικομματικής κυβέρνησης που έγιναν (κυνικά) αποδεκτές από την τρόικα.

Αυτό αποδεικνύεται αμάχητα από τις επιχορηγήσεις που συνεχίζει να δίνει το κράτος στα λεγόμενα "ευγενή" ταμεία, από όπου τα τρία κόμματα θεωρούν ότι αντλούν περισσότερα κομματικά στελέχη και πιστότερους (λόγω παλαιότερων εξυπηρετήσεων, διορισμών, μισθών κ.λπ.) ψηφοφόρους. 

Χαρακτηριστικά παραδείγματα που ανέφερα σε παλαιότερο άρθρο μου το ταμείο του ΤΑΠ-ΟΤΕ με περίπου 46 χιλ. συνταξιούχους το οποίο έλαβε το 2012 επιχορήγηση από το κράτος 535 εκατ. ευρώ. Επιδότηση δηλαδή από τον προϋπολογισμό 11 χιλ. ευρώ ανά συνταξιούχο. Η επιδότηση αυτή με βάση το μεσοπρόθεσμο θα παραμείνει η ίδια, απείραχτη, 535 εκατ. από τώρα μέχρι και το 2016. 

Αντίστοιχα συμβαίνουν και με την επιδότηση του ταμείου της ΔΕΗ, η οποία μένει απείραχτη όσο ήταν και το 2012, 579 εκατ. μέχρι το 2016. Δηλαδή με τα σημερινά δεδομένα των περίπου 35000 συνταξιούχων, 16 χιλ. περίπου ευρώ ανά συνταξιούχο.

Έχοντας 15 χρόνια ασφάλισης στον ΟΑΕΕ, περισσότερα απ’ ό,τι σε οποιοδήποτε άλλο ασφαλιστικό ταμείο κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής μου ζωής, δεν είμαι ίσως απολύτως αντικειμενικός όταν γράφω αυτές τις γραμμές. Συγχωρέστε μου λοιπόν την επιθετική φράση του τίτλου του άρθρου αυτού. Αλλά όταν συνειδητοποιείς ότι η επιδότηση μόνο των δύο αυτών ταμείων ανά συνταξιούχο είναι περίπου διπλάσια ανά μήνα από την μέση σύνταξη που λαμβάνουν οι συνταξιούχοι του ΟΑΕΕ, αυτομάτως τείνεις να κάνεις τέτοιες ανόσιες σκέψεις που ασφαλώς ποτέ δεν πέρασαν από το μυαλό των αρμοδίων «μεταρρυθμιστών» της τρικομματικής. 

Όσο για την τρόικα-«Πιλάτο», η συνήθης εξήγηση των δικών της αρμοδίων, σε «άψογη» τεχνοκρατική γλώσσα, είναι ότι η «ιδιοκτησία» (ownership) του προγράμματος ανήκει στις ελληνικές αρχές. Οπότε… «αν είστε ασφαλισμένοι στον ΟΑΕΕ δική σας κυβέρνηση είναι: καλά να πάθετε»!


*Ο Θόδωρος Σκυλακάκης είναι Ευρωβουλευτής, της Συμμαχίας Φιλελεύθερων και Δημοκρατών για την Ευρώπη και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Δράσης.
*Πηγή:www.capital.gr

Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω...

του Θοδωρή Σκυλακάκη*

Για να "εορταστεί" με την ευκαιρία της ημέρας ο "ηρωικός" γερμανικός αγώνας κατά του μαύρου χρήματος – και καθώς η Ζήμενς επαναλαμβάνει πλέον τις κερδοφόρες δραστηριότητές της με το ελληνικό κράτος μετά τη συμφωνία που ψήφισαν τα ελληνικά κυβερνητικά κόμματα που είχαν κατηγορηθεί ως παραλήπτες του μαύρου χρήματος- "δώρο" στους αναγνώστες της σελίδας σήμερα ολόκληρη η έκθεση του ΟΟΣΑ για τη μεταχείριση από τη Γερμανία του θέματος της δωροδοκίας ξένων αξιωματούχων.

Για όσους δεν έχουν το χρόνο να διαβάσουν όλο το κείμενο και να διατρέξουν τις γραφειοκρατικές του λεπτομέρειες παραθέτω ένα μόνο μικρό απόσπασμα της έκθεσης του ΟΟΣΑ σε δική μου μετάφραση:

" 134. Με βάση την παράγραφο 153α του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, ο δράστης μπορεί να κατ’ αρχήν εξαιρεθεί από τη δίωξη όποτε το "δημόσιο συμφέρον" δεν απαιτεί πλέον τη δίωξη της υπόθεσης. Ο δράστης, που πρέπει να συναινέσει στη διαδικασία, αποκτά κάποιες υποχρεώσεις π.χ. να αποζημιώσει για την ζημιά, πληρώνοντας κάποια χρήματα στο ταμείο του δημοσίου (ένα "άτυπο πρόστιμο") ή σε ένα φιλανθρωπικό οργανισμό κ.λπ. Η Γερμανία υπογραμμίζει ότι οι υποχρεώσεις αυτές ισοδυναμούν με κυρώσεις.

135. Οι κύριοι εξεταστές (σ.σ. του ΟΟΣΑ) έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον στις ειδικές συνθήκες υπό τις οποίες το άρθρο 153α μπορεί να εφαρμοστεί, λόγω της συχνής χρήσης στο κλείσιμο υποθέσεων στη Γερμανία μετά τη Φάση 2 (σ.σ. εφαρμογής της συνθήκης του ΟΟΣΑ κατά της δωροδοκίας ξένων αξιωματούχων). Σύμφωνα με στοιχεία που προέρχονται από τις γερμανικές αρχές, προκύπτει ότι μεταξύ του 2006 και του 2010 χρησιμοποιήθηκε σε 35 περιπτώσεις από τις 69, δηλαδή σε πάνω από το 50% των περιπτώσεων (σ.σ. δωροδοκίας ξένων αξιωματούχων). Ενώ οι συμφωνίες αυτές θεωρητικώς είναι διαθέσιμες μόνο όταν το "δημόσιο συμφέρον" δεν απαιτεί πλέον τη δίωξη της υπόθεσης, το υψηλό αυτό ποσοστό απεικονίζει ότι η έννοια του "δημοσίου συμφέροντος" στη δίωξη μπορεί να επηρεαστεί από ένα αριθμό παραγόντων ιδίως όταν αφορά τη δωροδοκία ξένων αξιωματούχων."

Κοινώς πολύ ενοχλούνται με το μαύρο χρήμα ...των άλλων, αλλά με το δικό τους μπορούν να δείξουν μεγάλη κατανόηση. Ακόμα και όταν πηγαίνει για να συντηρήσει τη διαφθορά πολιτικών και κομμάτων σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης, όπως η Πορτογαλία και η Ελλάδα! 

Ακολουθεί για όσους θέλουν δεύτερη ανάγνωση και το αγγλικό απόσπασμα
«134. Pursuant to section 153a CCP, the offender may be provisionally exempted from prosecution where the “public interest” no longer requires the prosecution of the case. The offender, who must consent to the procedure, becomes subject to certain obligations e.g. compensating for the damage, paying a certain amount of money to the Treasury (“informal fine”) or to a charitable organisation etc. Germany underlines that these obligations are tantamount to sanctions.
135. The lead examiners paid special attention to the conditions under which section 153a CCP can be applied, due to its frequent use in the settlement of cases in Germany since Phase 2. According to data provided by the German authorities, it emerges that between 2006 and 2010, it was used in 35 cases out of 69, i.e. in over 50% of cases. While such settlements are theoretically only available where the “public interest” no longer requires the prosecution of the case, this high proportion illustrates that the notion of “public interest” in prosecution can be mitigated by a number of factors in particular as it applies to foreign bribery.»

http://www.oecd.org/daf/anti-bribery/anti-briberyconvention/Germanyphase3reportEN.pdf
www.oecd.org

*από την σελίδα του ευρωβουλευτή και μέλους της ΚΕ της Δράσης, στο facebook

Με ποια λογική θα υφίσταται ο κανονικός απλός άνθρωπος την ίδια "φορολογία" με τον καταθέτη βρώμικου χρήματος;

του Θοδωρή Σκυλακάκη*

Διαβάζω για το πρόγραμμα της Κύπρου, όπου "κατ' εξαίρεση" κουρεύονται οι καταθέσεις όπως "κατ' εξαίρεση" κουρεύτηκαν δύο φορές τα ελληνικά ομόλογα και θυμάμαι ότι στην Ιρλανδία στην αρχή της κρίσης για να μην δημιουργηθεί πανικός στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα διασώθηκαν όλοι όσοι είχαν δανείσει ή καταθέσει στις ιρλανδικές τράπεζες εις βάρος των ιρλανδών φορολογούμενων. 

Το πρόβλημα στη σημερινή Ευρώπη είναι ότι οι εξαιρέσεις γίνονται πιο πολλές από τους κανόνες, συνδεόμενες με τις εκλογικές ανάγκες (προπαντός των Γερμανών που όλο και κάθε τόσο έχουν κάποιες εκλογές). 

Ψάχνοντας λοιπόν γιατί όλες αυτές οι εξαιρέσεις θυμήθηκα ένα παλιό δημοσίευμα του Bloomberg (http://www.bloomberg.com/news/2012-05-23/merkel-should-know-her-country-has-been-bailed-out-too.html ), σύμφωνα με το οποίο η Γερμανία είχε το 2009 έκθεση σε Γαλλία, Ισπανία το 2009 ύψους 740 δις δολ. οπότε η διάσωση του νότου ήταν σε πολύ μεγάλο βαθμό και διάσωση των γερμανικών τραπεζών, που οι Γερμανοί πολιτικοί ήθελαν να μεταμφιέσουν -λόγω των δικών τους ευθυνών της χαλαρής εποπτείας των δικών τους τραπεζών- για να την κάνουν πιο ανεκτή για τους Γερμανούς φορολογούμενους. 

Όσο για την ιστορία για το βρώμικο χρήμα των Ρώσων που απασχολεί τους Γερμανούς, δεν καταλαβαίνω με ποια λογική θα υφίσταται ο κανονικός απλός άνθρωπος την ίδια «φορολογία» με τον καταθέτη βρώμικου χρήματος. Αν υπήρχε πραγματική βούληση για να πληγεί το βρώμικο χρήμα το ελάχιστο που θα γινόταν από το Eurogroup θα ήταν οι διαφορές στα ποσοστά να μην είναι 6,7% κάτω των 100 χιλιάδων και 10% άνω των 100 χιλιάδων αλλά π.χ. 1% κάτω των 100 χιλιάδων (που κατά κύριο λόγο δεν είναι βρώμικο χρήμα και 20% άνω του 1 εκ.). 

Αλλά αυτά δεν έγιναν και ο λόγος είναι απλός. 

Ότι δεν έχουμε (και δεν θέλουμε να έχουμε) ισχυρούς θεσμούς κατά του βρώμικου χρήματος και της διαφθοράς στην Ευρώπη, οπότε «μαζί με τα ξερά» την πληρώνουν κυρίως «τα χλωρά». 

Προσοχή αυτό δεν σημαίνει ότι για όλα τα δεινά μας φταίνε οι Γερμανοί. 

Σημαίνει απλώς ότι οι απλοϊκές προσεγγίσεις (καλή και κακή τρόικα, καλοί και κακοί Γερμανοί κ.λπ.), πρέπει να υποκαθίστανται από γνώση και καλή διαπραγμάτευση. 

Πρέπει να κάνουμε αυτά που πρέπει για να αλλάξουμε το κράτος και την ασκούμενη πολιτική (λιγότεροι φόροι, μικρότερο σοβαρό κράτος, περισσότερη δουλειά) και ταυτόχρονα να δίνουμε τη μάχη προς τα έξω για μια λύση πραγματικά ευρωπαϊκή, με κοινούς θεσμούς και κανόνες και όχι με την διολίσθηση στην μυωπική Ευρώπη των συμφερόντων των κυβερνήσεων των ισχυρών κρατών μελών, που δεν έχει κατά τη γνώμη μου μέλλον και προοπτική.

*ο Θοδωρής Σκυλακάκης είναι ευρωβουλευτής και μέλος της ΚΕ της Δράσης

Η διαχείριση της απόγνωσης

Μάνος Ματσαγγάνης, Η κοινωνική πολιτική σε δύσκολους καιρούς. Οικονομική κρίση, δημοσιονομική λιτότητα και κοινωνική προστασία, Κριτική, Αθήνα 2011, σελ. 232

Βιβλιοκριτική από το The Athens Review of Books 

του Θόδωρου Σκυλακάκη 

Υπάρχουν βιβλία με ενδιαφέρον, βιβλία συναρπαστικά, βιβλία χρήσιμα. Υπάρχει όμως και μια άλλη κατηγορία βιβλίων, που εκ πρώτης όψεως μοιάζουν περιφερειακά και απευθυνόμενα σε ένα ειδικότερο κοινό, η ζωή όμως μπορεί να φέρει έτσι τα πράγματα ώστε να καταλήξουν να επηρεάζουν καταλυτικά τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις. Το βιβλίο του Μάνου Ματσαγγάνη πιστεύω (και ελπίζω) ότι ανήκει σ’ αυτή την ιδιόρρυθμη και ασυνήθιστη κατηγορία. Ο ισχυρισμός ακούγεται υπερβολικός, αλλά θα τον υπερασπιστώ με ισχυρά επιχειρήματα στη συνέχεια. Για την ώρα, ας κάνουμε μια αναδρομή στο παρελθόν.

Γνώρισα τον συγγραφέα στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90, όταν ως Γενικός Διευθυντής του Ε21 (προσοχή! καμία απολύτως σχέση με το Δίκτυο 21) –μιας δεξαμενής σκέψης που αναζητούσε, ματαίως όπως αποδείχθηκε, το ιερό δισκοπότηρο των μεταρρυθμίσεων που θα επέτρεπαν στην ελληνική κοινωνία να λειτουργήσει στοιχειωδώς ορθολογικά– έκανα προσπάθεια να έρθω σε επαφή και με νέους επιστήμονες που θα είχαν κάτι ουσιαστικό να προτείνουν. Ο Μ. Ματσαγγάνης ανήκε στην κατηγορία αυτή, αν και η εξειδίκευσή του στα θέματα κοινωνικής πολιτικής περιόριζε την ευρύτερη δημοσιότητα. Ανήκε, βλέπετε, σε μια ενοχλητική για τα μέσα μαζικής επικοινωνίας κατηγορία, η οποία επιμένει να ασχολείται με την πραγματική πραγματικότητα και όχι την επιπόλαιη απομίμησή της που παρακολουθούμε καθημερινώς στις τηλεοπτικές οθόνες μας.

Τα αμαρτήματά του; Μετρούσε και σκεφτόταν, με κριτήριο την επιστήμη του. Ιδεολογικά και πολιτικά είχαμε διαφορετική προέλευση και καταβολές, όμως οι δύο αυτές πτυχές της προσωπικότητάς του, το μέτρημα και η ανεξάρτητη σκέψη αρκούσαν για να μπορούμε, αν μη τι άλλο, να επικοινωνούμε. Σήμερα το βιβλίο του, Η κοινωνική πολιτική σε δύσκολους καιρούς, διατηρεί τα ίδια χαρακτηριστικά των ετών εκείνων της δεκαετίας του ’90, όμως σε ωριμότερη φάση και σε μια περίοδο που τα συμπεράσματά του μπορεί να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο για τη σωτηρία της χώρας, που βρίσκεται πέραν του χείλους της αβύσσου.

Εξηγούμαι. 
Η ελληνική κοινωνία και πολιτική οικονομία αντιμετωπίζει ένα απόλυτο αδιέξοδο. 
Η προσπάθεια φορολόγησης του εισοδήματος και του πλούτου, δεδομένης της εκτεταμένης διαφθοράς του φοροεισπρακτικού μηχανισμού και της διαρκούς συρρίκνωσης της οικονομικής δραστηριότητας, λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης στην ικανότητα του πολιτικού συστήματος να διαχειριστεί την οικονομία, έχει αποτύχει παταγωδώς. Η έξοδος της χώρας από το ευρώ, αν συμβεί, θα προκαλέσει μαζικό έμφραγμα στον ιδιωτικό τομέα και θα γυρίσει τη χώρα πίσω στην κλειστή οικονομία της δεκαετίας του ’60, συρρικνώνοντας περαιτέρω με τρόπο εφιαλτικό την οικονομική δραστηριότητα και στέλνοντας τη χώρα στο χάος της ακυβερνησίας και στο έλεος κάθε είδους συμμοριών που ελλοχεύουν στο περιθώριο (και όχι μόνον) της ελληνικής κοινωνίας.