Το τέλος εποχής αυτού του συνδικαλισμού

...Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσαι... (ΑΣ)

του Λεωνίδα Καστανά*

Το μόρφωμα που αποκαλείται ηγεσία των λειτουργών της ΜΕ προκήρυξε απεργία μέσα στις πανελλαδικές εξετάσεις. Αυτό αφορά ένα 10% των εκπαιδευτικών που παρακολουθούν τις δραστηριότητες του μορφώματος, συμμετέχουν αραιά και που στις συνελεύσεις, στις εκλογές και ενίοτε στις απεργίες του. Δεν αφορά το σύνολο του εκπαιδευτικού κόσμου. Ποτέ δεν τον αφορούσε.
Τα «αιτήματα» είναι γνωστά και προκαλούν ως συνήθως το γέλωτα της κοινωνίας.

• Όχι στις δυο ώρες παραπάνω διδασκαλία την εβδομάδα για να καλυφθούν τα χιλιάδες κενά λόγω της αδυναμίας διορισμών.
• Όχι στην αξιολόγηση με το έτσι θέλω.
• Όχι στις υποχρεωτικές μεταθέσεις, γιατί η θέση είναι οργανική, δηλαδή είναι ιδιοκτησία του υπαλλήλου και δεν μπορεί να καταργηθεί, όσο αυτός βρίσκεται εν ζωή.

Και όλα αυτά σε ένα σχολείο που ζήτημα είναι αν δουλεύει πραγματικά 7 μήνες το χρόνο. Σε μια χώρα υπό πτώχευση, με 1.300.000 ανέργους. Σε μια εποχή που χιλιάδες συμπολίτες μας μεταναστεύουν για να βρουν δουλειά.

Αυτοί που εξάγγειλαν την απεργία δεν έχουν αυταπάτες. Ξέρουν ότι η κοινωνία στέκεται απέναντί τους και ήδη σηκώνεται από τον καναπέ της για να τους συντρίψει. Βλέπουν όμως ότι είναι το τέλος εποχής, το τέλος της δικής τους εποχής και πρέπει να πέσουν, να διαλυθούν, να εξαφανιστούν με κάποιο πάταγο. Είναι το δικό τους ταρατατζούμ πριν αποχωρήσουν για πάντα από την ορχήστρα της Ιστορίας καθώς το σκηνικό πίσω τους καταρρέει.

Φεύγοντας, θέλουν να υποδηλώσουν το μίσος τους για το σχολείο, τα παιδιά, την κοινωνία, απόρροια της λύπης τους για την Αλεξάνδρεια που έχασαν ανεπιστρεπτί. Τόσα χρόνια, χέρι με χέρι με τα κόμματα της Δεξιάς και της Αριστεράς κατέστρεφαν τη Μέση Εκπαίδευση, απολαμβάνοντας την ασυλία και τα προνόμια του πελατειακού κράτους.

Σήμερα, οι νέοι συσχετισμοί δεν τους περιλαμβάνουν στο σχέδιο. Τελείωσαν. Είναι στημένες λεμονόκουπες. Οι δανειστές επιβάλλουν στη χώρα σύγχρονη, πραγματική και στοχευμένη εκπαίδευση τη λεγόμενη και εκπαίδευση της Αγοράς και αυτοί σαν άτομα, σαν ιδεολογία και σαν πρακτική είναι πλέον εκτός.

Τους βλέπετε, είναι Πασόκοι, είναι Δεξιοί είναι Αριστεριστές είναι ένα κλειστό επάγγελμα που δεν ανοίγει, απλά εξαφανίζεται. Είναι τα απομεινάρια της θεωρίας ότι οι δημόσιες υπηρεσίες ανήκουν αποκλειστικά στους εργαζόμενους σε αυτές και δη στα κόμματα και στους συνδικαλιστές τους. Οι δάσκαλοι πάνω από τους μαθητές. Οι γιατροί πάνω από τους αρρώστους. Οι οδηγοί πάνω από τους επιβάτες. Οι πολιτικοί πάνω από τους πολίτες.

Θα ανεχθούμε την πτώση τους, θα την παρακολουθήσουμε, θα την απολαύσουμε.
Θα τους αποχαιρετήσουμε ψύχραιμοι. Η κοινωνία εν δράσει.

*μη μαδάς τη μαργαρίτα

Για μισή χούφτα ώρες διδασκαλίας

Οι απειλές της ΟΛΜΕ και των συνδικαλιστών για απεργία στην περίοδο των Πανελλαδικών εξετάσεων δεν θα πρέπει να σας απασχολούν. ΚΑΝΕΙΣ εκπαιδευτικός δεν θα ακολουθήσει. Είμαστε δημόσιοι λειτουργοί και άνθρωποι.

του Λεωνίδα Καστανά*

Στα χρόνια της δανεικής ευφορίας δεν τολμούσες να ζητήσεις ούτε μια ώρα υπερωρία από ένα καθηγητή μέσης εκπαίδευσης. Κανείς δεν την ήθελε και ας ήταν πληρωμένη ( μετά από ένα χρόνο και..) Υπήρχε και σχετική οδηγία της ΟΛΜΕ προς τους συναδέλφους να μην την αποδέχονται.

Το πρόσχημα: Να διορίσει το (πάμπλουτο κράτος) ωρομίσθιους, αναπληρωτές, μόνιμους, να φάνε ψωμί οι άνεργοι.

Η ουσία: Κανείς δεν ήθελε να δουλέψει παραπάνω στο σχολείο, ακόμα και με αμοιβή.

Στα χρόνια της δανεικής ευφορίας δεν τολμούσες να ζητήσεις από καθηγητή να πάει σε άλλο σχολείο να συμπληρώσει ωράριο. Θεωρείτο χτύπημα κάτω από τη μέση. Το έκαναν μόνο όσοι διευθυντές δεν ήξεραν ή είχαν προηγούμενα με κάποιους και τους «έδιναν» ως υπεράριθμους στα γραφεία. Είχαν (και έχουν ακόμα) τρόπους να τους κρατήσουν στα σχολεία έστω και με μειωμένο ωράριο.

Το πρόσχημα: Η ανάγκη γραμματειακής υποστήριξης που σε μερικές περιπτώσεις δεν είναι πρόσχημα αλλά πραγματικότητα λόγω τρελής γραφειοκρατίας, αλλά και η ανάγκη να έχει η βιβλιοθήκη του σχολείου υπεύθυνο, που είναι παραμύθι χωρίς δράκο.

Η ουσία:  Κανείς δεν ήθελε να τρέχει και αλλού, «άγνωστος» εν μέσω «αγνώστων», να προσφέρει σε «αγνώστους» τις υπηρεσίες του. Τα πολλά μικρά σχολεία εξυπηρετούσαν την απόκρυψη των πραγματικών αναγκών. Τα Γραφεία έκαναν τα στραβά μάτια.

Στα χρόνια της δανεικής ευφορίας, αλλά ακόμα και σήμερα, όταν είχες υπεράριθμους καθηγητές έφτιαχνες περισσότερα τμήματα. Αν δεν είχες παιδιά, έφτιαχνες και παιδιά, δηλαδή έγραφες παιδιά από τη γειτονιά που δεν παρακολουθούσαν ή δεν  δήλωνες αυτούς που διέκοπταν από πολύ νωρίς τη φοίτηση. Αυτό το μέτρο συνεχίζεται ακόμα αλλά περιορισμένα.

Το πρόσχημα: Περισσότερα τμήματα, άρα λιγότερα παιδιά ανά τμήμα, άρα καλύτερο μάθημα. Για τα άλλα σχολεία που τους λείπουν καθηγητές ας διορίσει το κράτος ωρομίσθιους, να φάνε ψωμί και οι ……..

Η ουσία:  Καλύπτουμε τους δικούς μας υπεράριθμους, γιατί είναι δικοί μας, αδέλφια μας, αλλά και γιατί κανείς δεν θέλει να τρέχει και αλλού.

Στα χρόνια της δανεικής ευφορίας, το πελατειακό κράτος έχωνε αντικείμενα δεξιά και αριστερά ώστε να δημιουργεί ανάγκες νέων ειδικοτήτων, ώστε να διορίζει αβέρτα πτυχιούχους. Μετά οι επί μέρους συντεχνίες επέβαλαν μια ιδιαίτερη αυστηρότητα στις αναθέσεις, έτσι ώστε να είναι δύσκολη η κινητικότητα μέσα στο σχολείο. Πx. «Μου λείπουν δυο ώρες Γεωγραφία.» «Μα βάλε το γυμναστή να τις κάνει που έχει μειωμένο ωράριο». «Α δεν μπορώ δεν την έχει ανάθεση.»  Κάποια στιγμή μια άλλη συντεχνία άλλαζε το αναλυτικό πρόγραμμα εις όφελός της και κάποιοι έμεναν ξεκρέμαστοι. Δυστυχώς για όλους αυτούς, τα σχολεία λειτουργούν μόνο 35 ώρες την εβδομάδα.

Το πρόσχημα: Το σχολείο πρέπει να παρέχει ...