Νέο ΠΑΣΟΚ... Γίνεται;

Το σούπερ πρότυπο: Διορίστηκε στην τράπεζα,
δεν εργάστηκε ποτέ απαλλασσόμενη λόγω ΠΑΣΟΚ
και πήρε σύνταξη στα 48 της

του ειδικού συνεργάτη μας

Το ΠΑΣΟΚ έχει φαγωθεί να μας πείσει ότι έχει αλλάξει. Ότι έκανε την αυτοκριτική του, ότι μάτωσε, ότι έχει αλλάξει σελίδα.

Να τους πιστέψουμε; Ας δούμε ποιους βουλευτές θα βγάλει με βάση τα προηγούμενα ποσοστά. Στην παρακάτω λίστα φαίνονται οι πλέον πιθανοί βουλευτές τους (με μικρό σχόλιο στον καθένα).

Κώστας Σκανδαλίδης (Αυτό είναι το καινούργιο; Αυτό συνιστά παραδοχή λαθών και απόφαση για ανανέωση;)

Φώφη Γεννηματά (Το σούπερ πρότυπο: Διορίστηκε στην τράπεζα, δεν εργάστηκε ποτέ απαλλασσόμενη λόγω ΠΑΣΟΚ και πήρε σύνταξη στα 48 της.)

Αντώνης Λοβέρδος (Ακόμη και σήμερα στη σελίδα του loverdos.gr ζητάει στήριξη για να γίνει πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ).

Επιλαχών στη Β’ Αθηνών ο Χρυσοχοίδης (Ασχολίαστο)

Δημήτρης Καρύδης (συνδικαλιστής τραπεζικός, στο ΠΑΣΟΚ από το 1976. Δεν έχει ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση;)

Παντελής Καψής (Συστεμικός δημοσιογράφος)

Εύη Χριστοφιλοπούλου (Γνωστή για τις προσωπικές της φιλοδοξίες)

Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος (Γνήσιο παιδί του κομματικού σωλήνα, πώς να πείσει την εργατική τάξη;)

Δημήτρης Κρεμαστινός (73 ετών σήμερα, υπουργός και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ από το 1993. Δεν αισθάνεται ότι αρκετά μας βοήθησε, να κάνει στην άκρη για να μπει κανένας 30άρης;)

Γιάννης Κουτσούκος (Συνδικαλιστής της ΠΑΣΚΕ στο δημόσιο τομέα επί δεκαετίες στην ΑΔΕΔΥ, βουλευτής από το 2000, τέως υπουργός κ.λ.π. Δεν έχε ευθύνη για το χάλι του δημοσίου;)

Βασίλης Κεγκέρογλου (Δεν φαίνεται πουθενά ότι έχει εργαστεί εκτός τοπικής αυτοδιοίκησης και κομματικοποιημένων οργανισμών. Άλλο παιδί του κομματικού σωλήνα)

Βαγγέλης Βενιζέλος (Δεν του αρκεί το καλό που έκανε στην κοινωνία μέχρι σήμερα; Επιμένει να μας ξανασώσει;)

Γιώργος Αρβανιτίδης (Μια ζωή στη τοπική αυτοδιοίκηση, διορισμένος σε ΔΣ κρατικών τραπεζών κ.λ.π. Κλασσική περίπτωση ΠΑΣΟΚτζή των 80s που φτιάχτηκε στα 90s και μετά)

Λεωνίδας Γρηγοράκος (Αυτός εργάστηκε στην αρχή της ζωής του μεν, αλλά από το 2000 και μετά είναι βουλευτής… Γιατί δεν φεύγει από βουλευτής να συνεχίσει εθελοντική εργασία σε ΜΚΟ αφού κόπτεται για το καλό των αδυνάτων;)

Γιάννης Δριβελέγκας (Βουλευτής από το 1993. Νισάφι πια! Τόσα χρόνια δεν μπόρεσε να μεταλαμπαδεύσει τις γνώσεις και την εμπειρία του σε δύο παιδιά από τη Χαλκιδική και να τα βοηθήσει να μπουν στην πολιτική;)

Φαίνεται λοιπόν ότι ενέταξαν μεν καινούργια και άφθαρτα πρόσωπα στα ψηφοδέλτια, πλην όμως σε μη εκλόγιμες θέσεις!

Θα πει κανείς, δεν είναι σωστό να πέταγε έξω τους πρώτους σε σταυρούς. Συμφωνούμε, θα μπορούσε όμως να υπάρξει συλλογική απόφαση των πρώτων να κάνουν οικειοθελώς στην άκρη.

Αλλά, που αυτά; Αμύνεσθαι περί ..πάρτης!

Η "δικτατορία" του πασοκαριάτου

Μια πολύτιμη υπενθύμιση-προειδοποίηση για τους νέους πιθανούς ξενιστές του παρασίτου:
ΑΣ

Πότε θα απαλλαγεί η νεοελληνική κοινωνία από την ολέθρια "δικτατορία" του πασοκαριάτου; 

του Γιώργου Ν. Οικονόμου*

Για περισσότερα από τριάντα χρόνια η πολιτική ζωή του τόπου καθορίζεται από τη συμπεριφορά, τη νοοτροπία και την ιδεολογία μίας κομματικής νομενκλατούρας, ενός στελεχικού δυναμικού που προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ, αλλά ως φαινόμενο έχει επεκταθεί και σε άλλους χώρους. Είναι το πασοκαριάτο, που αποτελείται από βουλευτές, ευρωβουλευτές, κρατικούς υπαλλήλους, δικηγόρους, δημοσιογράφους, από τη συνδικαλιστική αριστοκρατία των τραπεζών, των δημοσίων επιχειρήσεων, των ΔΕΚΟ, από διανοουμένους, πανεπιστημιακούς, καλλιτέχνες. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι νεόπλουτοι είτε λόγω φοροδιαφεύγοντος επαγγέλματος είτε λόγω της διαπλοκής τους με το κράτος, την πολιτική και την άσκηση της εξουσίας. Έχουν δε άμεσες ευθύνες για τη χρεοκοπία.

Η ιδεολογία του πασοκαριάτου είναι ένα μίγμα από κοινότοπες και γενικόλογες απόψεις και ένα συνονθύλευμα εννοιών που στην πραγματικότητα δεν σημαίνουν τίποτε, απλώς συγκαλύπτουν τη ρηχότητά του: σοσιαλισμός, αλλαγή, εκσυγχρονισμός, ανάπτυξη, δημοκρατία, προοδευτισμός, λαϊκά και εθνικά συμφέροντα, αντιαμερικανισμός ή αντιευρωπαϊσμός, εθνικισμός, κρατισμός, και τελευταίως αντιμνημονιακός οίστρος. 

Όλα αυτά ο μύλος του πασοκαριάτου τα αλέθει, τρέφοντας έτσι τόσο τη δική ύπαρξη και άνοδο όσο και τα όνειρα της πολυάριθμης μικρομεσαίας μάζας, που αποτελεί τη βάση του και επιθυμεί να βολευτεί πάση θυσία από το κρατικό ταμείο, άπληστη για επιδοτήσεις και προσόδους, για κατανάλωση, τηλεθέαση και σκυλάδικο.

Το πασοκαριάτο είναι έμπειρο, ξέρει τα κατατόπια των κρατικών μηχανισμών, τις κρυφές διόδους της μικρής, μεσαίας και μεγάλης διαπλοκής, τα παιγνίδια της εξουσίας, τους αρμούς της γραφειοκρατίας, τους τρόπους προπαγάνδας και πλασαρίσματος του εαυτού του και κάθε νεωτερικού σωτηριολογικού προϊόντος. Αποδείχθηκε ισχυρό και ανθεκτικό επί δεκαετίες, έχοντας ως κύριο χαρακτηριστικό του τον χαμαιλεοντισμό. Ικανό να ελίσσεται παντού, κατάφερε να δημιουργήσει καθεστώς και ιδεολογία, την ιδεολογία της προσαρμογής σε όλες τις καταστάσεις. 

Η ιδεολογία του δεν αποσκοπεί στα συμφέροντα της κοινωνίας, στο κοινό αγαθό, παρά μόνο στο δικό του συμφέρον, πράγμα που συγκαλύπτει με λαϊκισμό, δημαγωγία, πελατειακές σχέσεις και γενικόλογα κενά συνθήματα. 

Το πασοκαριάτο δεν έχει αρχές ούτε ήθος, παρά μόνο ένστικτο αυτοσυντήρησης, γι αυτό οι διάφορες συνιστώσες του μετά τη χρεοκοπία, εγκαταλείπουν το καταρρέον και αναξιόπιστο ΠΑΣΟΚ, αφού δεν εξυπηρετεί πια τα συμφέροντά τους, και πορεύονται καιροσκοπικά αναλόγως της συγκυρίας.

Μπορεί η μία να στηρίζει την ακροδεξιά μνημονιακή κυβέρνηση του Α. Σαμαρά-Β. Βενιζέλου, η άλλη να συσκέπτεται με την Κεντροαριστερά ή τους Ανεξάρτητους, η τρίτη να πλαισιώνει τη ΔΗΜΑΡ, η τέταρτη να συζητά με το Ποτάμι και η έκτη να στελεχώνει τον ΣΥΡΙΖΑ. Ενώ, δηλαδή, το ΠΑΣΟΚ φθίνει, το πασοκαριάτο ζει και βασιλεύει.

Η «επιτυχία» του πασοκαριάτου γοήτευσε στο παρελθόν και τη ΝΔ, τόσο του Μητσοτάκη και του Καραμανλή Β΄ όσο και του Σαμαρά, που υιοθέτησαν τη νοοτροπία, τη συμπεριφορά και τους τρόπους δημαγωγίας του. Γοήτευσε επίσης και αρκετά στελέχη του ΚΚΕ και του ΣΥΝ που προσχώρησαν σε αυτό σε καιρούς ευωχίας και επίπλαστης ευημερίας. Συνεπώς μπορεί να γίνει λόγος για πλήρη κυριαρχία του, για «δικτατορία» του πασοκαριάτου, είτε με κεντρώα είτε με δεξιά μορφή. 

Εξ άλλου σε καιρούς χρεοκοπίας, με την κεκτημένη εμπειρία του και τη σημαία τού αντιμνημονιακού ή της ανανέωσης, το πασοκαριάτο ελίσσεται στους άλλους κομματικούς χώρους, ετοιμαζόμενο να αλώσει ξανά τον κρατικό μηχανισμό, με αριστερή μορφή τώρα.

Το εύλογο ερώτημα είναι: έπρεπε να καταστραφεί η χώρα για να καταλάβουν οι αποχωρήσαντες βουλευτές και στελέχη του ότι κάτι δεν πάει καλά με το ΠΑΣΟΚ; Δύο τινά συνέβησαν με αυτούς. Είτε μέχρι το 2010 ή το 2011 δεν είχαν καταλάβει τι γινόταν, οπότε είναι ανόητοι και ανίκανοι. Είτε πάλι είχαν καταλάβει και παρέμειναν, οπότε είναι υποκριτές, κυνικοί και θεσιλάγνοι. Και στις δύο περιπτώσεις είναι επικίνδυνοι και επιβλαβείς.

Συνεπώς, το επόμενο ερώτημα είναι: με ποια ιδιότητα τους υποδέχθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, ως ανίκανους, ως κυνικούς ή ως συνυπεύθυνους για τη χρεοκοπία; Μάλλον και με τις τρεις, δηλαδή ως ψηφοσυλλέκτες. Όμως αυτή η ψηφοθηρική λογική είναι κυνική και συντηρεί το πασοκαριάτο παντός είδους και φυσικά δεν μπορεί να συγκροτήσει σοβαρή πολιτική. 

Ίσως ο ΣΥΡΙΖΑ να βαυκαλίζεται με την ιδέα πως θα τους αφομοιώσει. Όμως το πασοκαριάτο είναι πεπειραμένο, αδίστακτο και ασυγκρίτως πολυπληθέστερο από την ολιγάριθμη νομενκλατούρα του 4% του πρώην ΣΥΝ, άρα βάσει των πιθανοτήτων και ενός παλαιού «νόμου της διαλεκτικής» η ποσότητα δημιουργεί και την ποιότητα.

Για να απελευθερωθεί η ανθρωπότητα από τη λανθασμένη μαρξιστική ιδέα της «δικτατορίας του προλεταριάτου», πέρασαν 150 έτη. 

Πότε θα απαλλαγεί η νεοελληνική κοινωνία από την ολέθρια «δικτατορία» του πασοκαριάτου; 

Εάν δεν απαλλαγεί και συνεχισθεί η «δικτατορία» του, έστω με αριστερή μορφή, δεν θα γίνει και η απαγκίστρωση από την παρακμή και τη χρεοκοπία. 

Ο μόνος τρόπος για τη επίτευξη της απαλλαγής είναι, με αφύπνιση της κοινωνίας, να γίνουν ριζικές δομικές και θεσμικές αλλαγές για να απαλειφθούν οι «τόποι» από τους οποίους το πασοκαριάτο αντλεί τη νοσηρή του δύναμη, δηλαδή οι ιδεολογίες του εθνικισμού και της αντιπροσώπευσης, η κομματοκρατία, ο προοδευτισμός, ο κρατισμός, το πελατειακό καθεστώς, η διαπλοκή και η απουσία ελέγχου της εξουσίας.

*πηγή oikonomouyorgos.blogspot.gr, Εφημερίδα των Συντακτών

Ηγέτης της διαπλοκής ο Σημίτης;

Ο ρόλος του Κώστα Σημίτη την περίοδο που η διαπλοκή οργίαζε και ο ίδιος "δεν γνώριζε", έχει επιμελώς μείνει στο σκοτάδι - ο ίδιος θεωρείται ο τελευταίος αρμός της ηθικής αμάξης του ΠΑΣΟΚ (αν υπήρξε ποτέ κάτι τέτοιο). Ο ρόλος του στις απόπειρες ανασύνταξης της κεντροαριστεράς, επίσης, είναι σαφής - κάτι σαν "την ευλογία σου δέσποτα" - αλλά και αμφιλεγόμενος: μοιάζει να είναι σημαντικό το που θα γείρει ενώ στην πραγματικότητα, κανέναν δεν ενδιαφέρει. Και δεν ενδιαφέρει γιατί είναι αλήθεια ότι ο Κ.Σημίτης "την έκανε" την κρίσιμη στιγμή - άφησε άλλους να υπερασπιστούν το όποιο έργο του, που όμως είχε διάρκεια μια καθοριστική οκταετία για την χώρα και το μέλλον της, όπως την συμμετοχή της στο ευρώ αλλά και πολλά άλλα (χρηματιστήριο, σκάνδαλα). Η πρακτική αυτή είναι συχνή όταν κάποιος πολιτικός θέλει (ή θέλουν) να κρατηθεί ως εφεδρεία (περίπου το ίδιο έκανε και ο Κ.Καραμανλής στην συνέχεια...), αλλά στην περίπτωσή του ήταν πρωτοφανής: κανονική δραπέτευση από κάποιον που αν μη τι άλλο, ενσάρκωνε τις ελπίδες των εκσυγχρονιστών της εποχής ως τελευταία καταφυγή μέσα σε ένα ζέον περιβάλλον ακραίας διαπλοκής. Το "ξέσπασμα" λοιπόν του Γιάννη Πανούση που αναδημοσιεύουμε έχει πολύν κοινό νου μέσα του... για τα πιθανά κίνητρά του ακολουθεί ένα "αριστερό" σχόλιο που επίσης αναδημοσιεύουμε αμέσως μετά. Τα τελικά σχόλια, δικά σας (αλλά αυτή η συζήτηση έπρεπε να ανοίξει!)

ΑΣ

Ο ανεύθυνος εκσυγχρονισμός 

και ο ανεύθυνος ηγέτης του

του Γιάννη Πανούση, βουλευτή της ΔΗΜΑΡ*

Το (υπο)φαινόμενο Σημίτη δεν έχει όμοιό του.
· Έδωσε (αντιδεοντολογικά, αντιδημοκρατικά, αντικομματικά) το «δακτυλίδι» (άρα την εξουσία) στον ΓΑΠ και τώρα… κάνει πως δεν τον αναγνωρίζει.
· Ως ρίψασπις εγκατέλειψε (όντας Πρωθυπουργός) το ΠΑΣΟΚ (λόγω – λέει – κακών δημοσκοπήσεων) και τώρα… κόπτεται για τη Δημοκρατική Παράταξη.
· Όλα τα σκάνδαλα (Siemens, Υποβρύχια κλπ.) είχαν «γερμανικό» άρωμα αλλά ο ίδιος… δεν μύρισε τίποτα.
· Έγραφε/ξέγραφε στο μπλοκάκι του αλλά και τόσο στο στενό περιβάλλον του (τα «εξαπτέρυγα») όσο και στον ευρύτερο πολιτικό χώρο η διαφθορά έκανε πάρτι.
· Θα του κρατούσαν – λέει – υψηλές θέσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά… ατύχησε.
· Γράφει κείμενα και άρθρα έχοντας λησμονήσει… ότι ήταν Πρωθυπουργός επί 8 χρόνια (πάντοτε φταίνε οι άλλοι).

Αυτός ο μικρόψυχος, φοβικός, ανθρωποδιώχτης, σοβαροφανής, άφιλος πολιτικός των σαρδάμ, τον οποίο σε λίγο θα τον έχει ξεχάσει η Ελλάδα (την οποία – όπως και το ΠΑΣΟΚ – ουδέποτε αγάπησε) εμφανίζεται σήμερα ως Κήνσορας (αντί να απολογείται), συνεχίζει να είναι κρυφός υποβολέας (στους 58, στην Ελιά κ.α) και μας κάνει μαθήματα ηθικής (απ’ ότι διάβασα τηλεφώνησε και στην Ακαδημία για να εκλεγεί ένας «δικός του»).
Τώρα γιατί ένα ολόκληρο μιντιακό, πανεπιστημιακό και λοιπό σύστημα τον κρατάει ζωντανό ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.
Έλεος πια με τους «κατασκευασμένους μύθους» και τους ηγέτες της διαπλοκής.

Σχόλιο**: 

Ετεροχρονισμένες ευαισθησίες από τον βουλευτή της ΔΗΜΑΡ Γ. Πανούση

Είναι εντυπωσιακό κάποιες ετεροχρονισμένες ευαισθησίες που παρουσιάζουν ορισμένοι τώρα που αποχωρούν από την πολιτική ζωή, όπως ο βουλευτής της ΔΗΜΑΡ, Γιάννης Πανούσης.
Αγανάκτησε το στέλεχος του πολιτικού μορφώματος του Κουβέλη γιατί ο πρώην πρωθυπουργός παρουσιάστηκε στην πρόσφατη εκδήλωση για τα 40 χρόνια από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ και τον «λούζει» με μια σειρά ...

Το ΠαΣοΚ έβαλε τη χώρα σε μια "κοινωνική παγίδα" από την οποία θα είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγει

Η προδοσία 

των ιδεών 

του Γεράσιμου Μοσχονά*

Η πτώση της δικτατορίας το 1974 οδήγησε στη μεγάλη επανίδρυση της ελληνικής πολιτείας. Η δε μετάβαση από τη δικτατορία στη δημοκρατία ήταν «βελούδινη», ένα πραγματικό «πολιτικό αριστοτέχνημα» (Βούλγαρης, 2008), κάτι που συχνά υποτιμάται. 

Μα έγινε από τα πάνω, αντιτείνουν πολλοί. 
Σωστά. Δεν επιλέγει όμως κανείς τους δρόμους της Ιστορίας, έστω και αν η εκ των άνω μετάβαση είχε συνέπειες. Οχι, όμως, μόνον αρνητικές. 
Σύμφωνα με συγκριτικά δεδομένα, «οι μεταβάσεις που πιο συχνά οδηγούν στην εγκαθίδρυση [σταθερής] πολιτικής δημοκρατίας είναι οι διευθυνόμενες από τα πάνω» (Τ. L. Karl, 1996). Στην Ελλάδα είχαμε θέσμιση μιας σταθερής δημοκρατίας, της καλύτερης δημοκρατίας που έζησε ποτέ η χώρα.
Αλλαγή από τα πάνω συνεπώς, αλλά όχι μόνον. 

Ας μην ξεχνάμε την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Η μετάβαση στη δημοκρατία ήταν μια top-down διαδικασία που ξετυλίχθηκε πάνω στον καμβά της νέας αντιδικτατορικής συνείδησης και του ασφυκτικού (για τους χουντικούς) στρατηγικού πεδίου που είχε δημιουργήσει το Πολυτεχνείο. Οχι τυχαία, μετά την καθεστωτική αλλαγή, η έκρηξη συμμετοχής στα κόμματα, η δημιουργία κάθε είδους συλλόγων και ενώσεων, η εκδοτική πλημμυρίδα του 1974-76, η άνθηση θεατρικών ομίλων, το εργοστασιακό κίνημα λίγο αργότερα, το πάρτι της Αριστεράς στα πανεπιστήμια, όλα τα προηγούμενα, έδειξαν ότι η μεταπολίτευση είχε δύο πυλώνες: έναν κυρίαρχο «από τα πάνω», έναν «λαϊκό», από τα κάτω. 

Η μεταπολίτευση ήταν και τα δύο - έγινε και τα δύο.

Αλλαγή χωρίς πρόγραμμα

H υπόθεση της μεταπολίτευσης μετατράπηκε γρήγορα σε υπόθεση των προοδευτικών δυνάμεων, και ιδιαίτερα του ΠαΣοΚ. Τι ήθελε το επιβλητικό εκλογικό κύμα του 1981; 

Δεν γνωρίζουμε ακριβώς. 

Γνωρίζουμε όμως ότι ήθελε περισσότερη δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη, ισχυρή κρατική παρέμβαση στην οικονομία, αποκατάσταση των ηττημένων του εμφυλίου, αναίρεση των συνεπειών του εγκλήματος της Κύπρου, πιο ανεξάρτητη Ελλάδα, υπέρβαση των προδικτατορικών συντηρητικών πολιτισμικών προτύπων. 

Γνωρίζουμε, επίσης, ότι ένα σημαντικό αλλά μειοψηφικό τμήμα του ήταν φιλικό προς την ιδέα του σοσιαλισμού. Το αξιακό κέντρο βάρους της πρώιμης μεταπολίτευσης δεν ήταν εν τούτοις επαναστατικό (ούτε θα μπορούσε, λόγω της αλλαγής «από τα πάνω»), δεν ήταν όμως και μετριοπαθές - κεντροαριστερό (όπως ήταν στην Ισπανία της ίδιας περιόδου). 

Οι αξίες της πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος ήταν κοντά σε αυτό που θα ονομάζαμε «αριστερή σοσιαλδημοκρατία». Το 1981 ήταν μια σοσιαλδημοκρατική στιγμή, με τη μακρο-ιστορική έννοια του όρου.
Αυτό περίπου ήταν το αξιακό πλαίσιο. 

Ωστόσο, ένα αξιακό πλαίσιο περιλαμβάνει οδηγητικές ιδέες, προσανατολισμούς, μια ατμόσφαιρα πολιτικών στόχων. Περιλαμβάνει αυτό που ο H. Kitschelft ονομάζει «μη δομημένη προγραμματική πολιτική». Η μεταπολίτευση δεν είχε πρόγραμμα ούτε μπορούσε να έχει. Η μετάβαση από την προγραμματικά μη δομημένη πολιτική στην προγραμματικά δομημένη είναι υπόθεση των κομμάτων. Στην πραγματικότητα, το αρχικό αξιακό πλαίσιο της μεταπολίτευσης καθιστούσε δυνατές διαφορετικές ιστορικές διαδρομές (ο λαϊκισμός ήταν μία από αυτές). Τα κόμματα όμως θα επέλεγαν την τελική διαδρομή. 

Αν, λοιπόν, το αρχικό αξιακό πλαίσιο εμπεριείχε πολλές ιστορικές δυνατότητες, δεν εμπεριείχε «ειδικές» απόψεις για τη φορολογική διοίκηση, ούτε για τη διαμόρφωση πράσινων και μπλε πελατειακών δικτύων, ούτε για τη σύσταση κρατικοδίαιτων επιχειρηματικών συμπλεγμάτων, ούτε για μισθούς 3.500 ευρώ σε δήθεν στελέχη του Δημοσίου, ούτε για επιδόματα πείνας στους ανέργους. 

Οι άνθρωποι που συναντήθηκαν στο μεγάλο εκλογικό κύμα που έφερε το ΠαΣοΚ στην εξουσία είχαν ως στόχο την απασχόλησή τους στο Δημόσιο, σκόπευαν να μην πληρώνουν φόρους, να κτίζουν αυθαίρετα, να καταχρώνται αγροτικές επιδοτήσεις, να παίρνουν εφάπαξ χωρίς ανταποδοτικές εισφορές; Κάποιοι ναι, αναμφίβολα. Δεν προκύπτει όμως από πουθενά κάτι τέτοιο για την πλειοψηφία.

Το ΠαΣοΚ και η εξουσία

Όλα αυτά, εν τούτοις, συνέβησαν. Εδώ εντοπίζεται η μεγάλη ευθύνη των κομμάτων. Όπως συνέβησαν και κάποια θετικά που δεν θα ήταν ορθό να υποτιμηθούν μέσα στη ...

Το σχέδιο ..."πράσινη προβιά" έκλεισε έναν χρόνο - απολογισμός του σχεδίου εκφυλισμού του μεταρρυθμιστικού χώρου από το ΠΑΣΟΚ

Η Εκφυλιστική Ασθένεια των "Μεταρρυθμι
στών"

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*
tvxs.gr

Πέρυσι το καλοκαίρι, και ολόκληρο σχεδόν τον Αύγουστο διεκινείτο μαζικά το άρθρο "Ζητείται υπερβατικός Βενιζέλος" του Αχιλλέα Γραβάνη. Που μεταξύ άλλων, εστίαζε σε ένα αναλυτικό σχέδιο άλωσης του μεταρρυθμιστικού χώρου:

"Ο Βαγγέλης Βενιζέλος έχει εκ των συνθηκών την μεγαλύτερη από όλους ευθύνη να μετατρέψει την μεγάλη πρόκληση σε ιστορική ευκαιρία για τον μεσαίο χώρο, την πατρίδα και την ευρωπαϊκή της προοπτική. Ενώ καλείται να διατηρήσει σταθερή την παρούσα κυβέρνηση -και μαζί και τη χώρα- μέχρι τις επόμενες εθνικές εκλογές, καλείται ταυτόχρονα να συνεισφέρει καθοριστικά στην ανασυγκρότηση του χώρου μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ και τη δημιουργία του νέου φορέα της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Όπως έχει ήδη προταθεί, η διαδικασία για την δημιουργία του νέου φορέα θα μπορούσε να συντονισθεί απόμια επιτροπή προσωπικοτήτων του χώρου, προερχόμενων από την πολιτική, την επιστήμη, την οικονομία, την τέχνη, οι οποίες θα δεσμεύονταν να μην συμμετάσχουν στα όργανα του. Η πρόσκληση για συμμετοχή θα αφορά άτομα και όχι πολιτικούς φορείς ή κόμματα τα οποία θα συνεχίζουν την πορεία τους. Η επιτροπή θα αναλάμβανε τον συντονισμό της διαδικασίας προγραμματικής ανανέωσης για στρατηγικής σημασίας ζητήματα πολιτικής. Η πρώτη εκλογική παρουσία του νέου φορέα θα είναι οι Ευρωεκλογές. Η διαδικασία αυτή δεν θα επηρεάσει την λειτουργία της παρούσας κυβέρνησης. Αντίθετα θα την σταθεροποιήσει για όσο αυτό είναι απαραίτητο στη χώρα. Μετά τις Ευρωεκλογές τα κόμματα και οι κινήσεις που θα στηρίξουν το εγχείρημα θα αποφασίσουν την αυτοδιάλυσή τους όταν κριθεί ότι αυτό είναι πλέον ώριμο, δίνοντας πλέον όλο τον πολιτικό χώρο στο νέο φορέα, στα πολιτικά όργανα και στην ηγεσία του."

Το άρθρο εμφανίστηκε στα ΝΕΑ στις 29 Ιουλίου (εδώ) και ακολούθησε αριθμός αναδημοσιεύσεων: 2 Αυγούστου στην "Μεταρρύθμιση" (εδώ) και στο "μη μαδάς τη μαργαρίτα" (με εισαγωγικό υποστηρικτικό σημείωμα, εδώ), 5 Αυγούστου στο protagon (σε υποστηρικτικό κείμενο από τον "οργανωτικό νου" της προσπάθειας Νίκο Μπίστη, εδώ) κλπ κλπ

Υπήρξαν βέβαια όλο το καλοκαίρι συζητήσεις και προετοιμασίες για το εγχείρημα και ανάλογες δημοσιεύσεις - ενδεικτικά: 29 Ιουνίου, "Ο τρίτος πόλος στο νέο σκηνικό" πάλι στα ΝΕΑ (εδώ), 4 Ιουλίου, "Κάτι ψήνεται στον φούρνο της Μεταρρυθμιστικής Αριστεράς" ( εδώ - τίποτα δεν ψηνόταν απλά χρειάζονταν τον τίτλο του ομώνυμου επιτυχημένου φόρουμ διαλόγου Μεταρρυθμιστική Αριστερά στο fb).

Κι όλα αυτά γιατί η αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση εξ αιτίας ή αφορμής του μαύρου στην ΕΡΤ, αποσταθεροποιούσε τις προοπτικές ΝΔ ΠΑΣΟΚ.

Μέχρι τότε, ο μεταρρυθμιστικός χώρος και λόγος αναπτυσσόταν μακριά από το ΠΑΣΟΚ και καθαρά απέναντί του σε προσπάθειες δεκάδων ανεξάρτητων κινήσεων, φόρουμ διαλόγου  - αλλά και (με δυσκολίες) εντός κομμάτων όπως η ΔΗΜΑΡ, η Δράση, οι Οικολόγοι Πράσινοι επηρεάζοντας ακόμη και για περιορισμό (με σκληρή κριτική για πολιτικό αλαλούμ) των ...συνιστωσών στο ιδρυτικό συνέδριο του ενιαίου πλέον ΣΥΡΙΖΑ που θα ακολουθούσε τον ίδιο Ιούλιο...

Ο χώρος μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα προνομιακό επίπεδο εισχώρησης του ΠΑΣΟΚ αλλά και σταθεροποίησης της συγκυβέρνησης, σκέφτηκαν οι άνθρωποί του - αλλά αυτό δεν μπορούσε να γίνει ευθέως με την τόση απέχθεια του κόσμου για το ΠΑΣΟΚ... έπρεπε να παρουσιαστεί κάτι σαν "το αφεντικό τρελάθηκε" (ο Βενιζέλος έγινε ...υπερβατικός) και συναινεί, χωρίς να διεκδικεί την αρχηγία ή να καπελώνει, στην συγκρότηση μιας μεταρρυθμιστικής αριστεράς με πράσινους και κεντρώους κόκκους που θα κέρδιζε την μάχη του κέντρου από τον ΣΥΡΙΖΑ και θα του έκοβε τον δρόμο για την εξουσία που ενισχυόταν με την στάση της ΔΗΜΑΡ.

Έτσι, αφού οι προετοιμασίες έγιναν ως ανωτέρω περιγράφονται, έσκασε η γνωστή ιστορία της κίνησης των 58 και αργότερα της Ελιάς. Με τα γνωστά αποτελέσματα.

Το σχέδιο ..."πράσινη προβιά"

Η ουσία βρίσκεται αλλού όμως: η σύμπραξη πολλών μέχρι χθες "μεταρρυθμιστών" ή και πραγματικών μεταρρυθμιστών, είτε "με σκοπό", είτε από πολιτική αφέλεια είτε από προσωπική φιλοδοξία για αναγνωρισιμότητα και οφίτσια (και επιβίωση στην κρίση) είτε τελικά για οποιονδήποτε λόγο με το σημερινό ΠΑΣΟΚ φορέα της εκφυλιστικής ασθένειας του πελατειακού λαϊκισμού και του κομματικού κράτους, αρρώστησε κυριολεκτικά τον χώρο των μεταρρυθμιστών. Πρωτοφανείς αντιπαλότητες, έριδες, συγκρούσεις προέκυψαν ακόμη και από την άρνηση παραχώρησης των μεταρρυθμιστικών τίτλων και σημάτων στην μεταμφιεσμένη πασοκική απόπειρα. Στο σχέδιο "πράσινη προβιά"...

Και οι μικροsurvivors της κρίσης, βρήκαν επιτέλους την ιδεολογική τους απολογία και αποενοχοποίηση. "Μαζί τα φάγαμε", μαζί τα πληρώνουμε, όλα εντάξει: η κυβέρνηση κάνει ότι μπορεί... και το ΠΑΣΟΚ "ματώνει" για να διορθώσει όσα προκάλεσε η ...παλαβή αριστερά.

Έτσι βίαιες αντιδράσεις, βωμολοχίες, δυσφήμιση του "αντιπάλου" και άλλα σημάδια εκφυλισμού εισχώρησαν για πρώτη φορά στα φόρα των μεταρρυθμιστών για να αναγκαστούν να υποκύψουν με το ζόρι στον εισοδισμό του ΠΑΣΟΚ στον χώρο: και ο εισοδισμός απέτυχε μεν αλλά έμεινε το μίσος, η καχυποψία, το δηλητηριασμένο "κλίμα ΠΑΣΟΚ"... σήμερα αυτό εκφράζεται εκτός ως "όλοι εναντίον όλων" (αφού δεν σας αφομοιώσαμε/ενσωματώσαμε, σας διαλύουμε με εμφύλιο) και ως "όποιος θέλει να πέσει αυτή η κυβέρνηση είναι παπαγαλάκι και ενεργούμενο του ΣΥΡΙΖΑ" ( η συγκρότηση προοδευτικής συνεργασίας και συγκυβέρνησης με ΣΥΡΙΖΑ είναι εφιάλτης για τα λαμόγια του παλιού πολιτικού συστήματος, προεξαρχόντων των πρασίνων...).

Πέτυχε λοιπόν το ΠΑΣΟΚ σε κάτι: διέδωσε την εκφυλιστική (αξιών και αρχών) ασθένεια της οποίας είναι φορέας σε μεγάλα τμήματα του μεταρρυθμιστικού χώρου και τα έκανε αγνώριστα. Τώρα τριγυρνούν φανατισμένα και ψάχνουν ευκαιρία να χύσουν δηλητήριο κατά της προοδευτικής συνεργασίας, να δικαιολογήσουν την καταστροφική συγκυβέρνηση, να αμφισβητήσουν την ανθρωπιστική κρίση, να καταδικάσουν κάθε μορφή αντίστασης σαν "βία από όπου και αν προέρχεται", να γίνουν απολογητές κάθε αυταρχικής κυβερνητικής πολιτικής αλλά και να επιτεθούν στην αριστερά ως φασίζουσας εκ γενετής και συνυπεύθυνης της χρεοκοπίας (!) αλλά και στην οικολογία ως αυθαίρετο κινδυνολογικό κατασκεύασμα.

Η Εκφυλιστική Ασθένεια έχει φυσικά προσβάσεις και στον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά εκεί δίνεται μια μάχη προσαρμογής και ρεαλισμού και ο ιός μοιάζει στεγανοποιημένος για την ώρα - καμιά θέση ευθύνης στο κόμμα (ΚΕ) αυτό και περιορισμένη και ελεγχόμενη δημόσια παρουσία έχουν τα αμφιλεγόμενα πρόσωπα του παρελθόντος πιθανοί φορείς του ιού. Σίγουρα ο ιός επωάζεται με την ανάληψη κυβερνητικής διαχείρισης, όταν ανεβαίνει η "θερμοκρασία" και πλησιάζονται θέσεις και δουλειές - αλλά αυτό μέλει να αποδειχθεί καθώς σε λίγες μέρες ο ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνει την πρώτη περιφέρεια της χώρας και θα δώσει δείγματα γραφής, ικανότητας και καθαρότητας.

Το σημαντικότερο από όλα είναι να αποκατασταθεί κλίμα και εύρος συνεργασίας ανάμεσα στις ευρύτερες προοδευτικές δυνάμεις που βρίσκονται μέσα στην σύγχυση και τον εμφύλιο προθέσεων και σκοπών. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ πάρει τις σωστές πρωτοβουλίες απευθυνόμενος για συνεργασίες με ξεκάθαρο προγραμματικό λόγο στον μεταρρυθμιστικό χώρο ίσως ο ιός του εκφυλισμού υποχωρήσει - αν όχι, γαία πυρί μειχθήτω...


*πηγή http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/i-ekfylistiki-astheneia-ton-«metarrythmiston»

Οι ουσιώδεις διαφορές του σημερινού "φαινομένου ΣΥΡΙΖΑ" από το "φαινόμενο ΠΑΣΟΚ" του 1970

του Γιάννη Καλαϊτζή

ΑΠΟ ΤΟ 1974 ΣΤΟ 2014: Δύο διαφορετικά πολιτικά φαινόμενα

του Θόδωρου Παρασκευόπουλου*

Στην συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ είχαν προσέλθει εξ αρχής σοσιαλιστές και σοσιαλίστριες, δηλαδή άνθρωποι που προηγουμένως ή κάποτε προηγουμένως ήταν στο ΠΑΣΟΚ, κάποιοι βρέθηκαν μετά στο ΔΗΚΚΙ, αλλά ήταν λίγοι. Μόνο μετά τους πρώτους κλυδωνισμούς στο ΠΑΣΟΚ, μετά την υπογραφή του Μνημονίου, άρχισε η προσέλευση να παίρνει έκταση.

Η ένταξη στον ΣΥΡΙΖΑ, η συμμετοχή στη σύνταξη των πρώτων προγραμματικών κειμένων, του εκλογικού προγράμματος του 2012, των θέσεων για το Συνέδριο, δεν ήταν χωρίς τριβές, αλλά ήταν, σε γενικές γραμμές, ομαλή και οι τριβές δεν ήταν μεγαλύτερες από εκείνες μεταξύ των άλλων «συνιστωσών», όπως λέγονταν τότε, ιδίως μεταξύ των τάσεων του Συνασπισμού. Κι αυτό, όσον αφορά την αρχή τουλάχιστον, δεν μπορεί να το αποδώσει κανείς στον αέρα της νίκης. Αυτό, το μάζεμα όλων, ήρθε μετά τις εκλογές του Μαΐου 2012 . Μάλλον στη διαδικασία προσαρμογής στο νέο περιβάλλον πρέπει να αποδοθεί, αλλά και σε ένα αίσθημα ευθύνης για το καινούργιο που γεννιόταν.

Επιρροή στη διαμόρφωση θέσεων

Ενώ, τώρα, η παρουσία ανθρώπων από τον παλιό σοσιαλιστικό χώρο στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ είναι σημαντική, δεν συμβαίνει το ίδιο και στις οργανώσεις του κόμματος, σε αντίθεση με την εκλογική του βάση, που σε μεγάλο βαθμό είναι άνθρωποι που ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ ή ήταν ακόμα και μέλη του, όσο το ΠΑΣΟΚ της τελευταίας περιόδου είχε μέλη, εν πάση περιπτώσει, είχαν υπάρξει κάποτε μέλη του.

Αυτή η αναντιστοιχία προέλευσης και επιρροής, μαζί με την έντονη διαπάλη των τάσεων της μη σοσιαλιστικής Αριστεράς εντός του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία δεν άφηνε χώρο για πιο γενναιόφρονα συμπεριφορά, οδήγησε σε απογοητευτικά ισχνή εκπροσώπηση στα κομματικά όργανα, κυρίως στην Κεντρική Επιτροπή και στη Γραμματεία του κόμματος. 

Αυτή η ελλιπής εκπροσώπηση δεν σημαίνει και έλλειψη επιρροής στη διαμόρφωση της πολιτικής, καθώς η δική τους ιδιαίτερη άποψη για τα πράγματα λαμβάνεται απολύτως υπόψη: αυτό, λ.χ., σχετίζεται με τις «πατριωτικές» νότες στον δημόσιο λόγο του κόμματος. Στη διαμόρφωση ενός προφίλ «πατριωτικής αριστεράς», μάλιστα, ένα τμήμα των συριζαίων από το σοσιαλιστικό χώρο έχει συναντηθεί με άλλους, προερχόμενους από παλιές μαοϊκές οργανώσεις, στην ιδεολογική σκευή των οποίων οι θεωρίες της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης παίζουν σημαντικό ρόλο. 

Για πολλούς προερχόμενους από τον σοσιαλιστικό χώρο, πάλι, η εθνικοαπελευθερωτική διάσταση ήταν εξ αρχής το κεντρικό ζήτημα που τους χώρισε από το ΠΑΣΟΚ του σημιτικού εκσυγχρονισμού και του γιωργοπαπανδρεϊκού κοσμοπολιτισμού. Ιδεολογικά, υπάρχουν μάλιστα σημεία επαφής και με το παλιό «Αριστερό Ρεύμα» του Συνασπισμού που, ως έναν βαθμό, μετέφερε στον ΣΥΡΙΖΑ τα εθνικοανεξαρτησιακά στοιχεία στα οποία εφάπτονταν προ τεσσαρακονταετίας το ΚΚΕ (εν μέρει και το ΚΚΕ εσωτερικού) με το ΠΑΣΟΚ. Αυτό συνδέεται, πιστεύουν, και με την εξαθλίωση πολλών ανθρώπων από τα μεσαία στρώματα και από τους μικροαγρότες, που η πτώση τους ακόμα και κάτω από το επίπεδο της μισθωτής εργασίας είναι πιο εύκολο να εξηγηθεί (και αυτοί οι άνθρωποι να κερδηθούν) με όρους εθνικού εξανδραποδισμού – αφού αυτά τα στρώματα αισθάνονταν ότι είναι η ραχοκοκαλιά του έθνους.

Οι ιστορικές διαφορές

Γι’ αυτά τα ιδεολογικά ρεύματα στον ΣΥΡΙΖΑ, η εθνική-πατριωτική διάσταση είναι αναγκαία, όπως πιστεύουν, προκειμένου να εμπεδωθεί η σχέση του κόμματος με λαϊκές μάζες που είχαν ακολουθήσει το ΠΑΣΟΚ. Όμως, μία από τις ουσιώδεις διαφορές του «φαινομένου ΣΥΡΙΖΑ» από το «φαινόμενο ΠΑΣΟΚ» της δεκαετίας του 1970 είναι ακριβώς η ταξική διάσταση της υποστήριξης του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης από μεγάλο μέρος των λαϊκών τάξεων. 

Μην παραβλέπουμε ότι εκείνο που τσάκισε τη ραχοκοκαλιά του ΠΑΣΟΚ δεν ήταν οι «εθνικές υποχωρήσεις» που καταμαρτυρήθηκαν στον Σημίτη και τον Παπανδρέου, αλλά η πλήρης προσχώρηση στην ιδεολογία και την πρακτική του σύγχρονου καπιταλισμού, δηλαδή στον νεοφιλελευθερισμό. Η ρήξη δηλαδή, με τα συμφέροντα των λαϊκών τάξεων, στο όνομα μάλιστα ενός γενικότερου, δήθεν ορθολογικού και θολού «εθνικού συμφέροντος». Το ίδιο ακριβώς συνέβη και συμβαίνει, λιγότερο έντονα, αλλά ορατό δια γυμνού οφθαλμού, σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία.

Δεν εννοώ ότι οι άνθρωποι που προσέρχονται ή που προσβλέπουν στον ΣΥΡΙΖΑ θέλουν ανατροπή του καπιταλισμού και σοσιαλισμό. Αυτά, έπειτα μάλιστα από την κοσμογονία της δεκαετίας του 1990, είναι για την πλειονότητα αφηρημένες, ύποπτες κιόλας έννοιες. 

Αλλά, διαφορετικά από το 1978-1980, από την ιδεολογία της «αμερικανοκίνητης Χούντας» στην οποία προσχώρησε η Αριστερά και η οποία βόλεψε την αστική τάξη και την εξουσία της, ο κόσμος διακρίνει σήμερα περισσότερο ως αντιπάλους τους τραπεζίτες, τους μεγαλοεργολάβους, τους μεγαλοεκδότες και τους μεγαλομπακάληδες των σούπερ-μάρκετ. Πρόκειται για μια θολή μεν, αλλά ταξική ματιά που υπονομεύει μέχρι ακυρώσεως την ιδεολογία του κοινού «εθνικού συμφέροντος». 

Άλλωστε, σήμερα είναι πιο εύκολο να διακρίνεις ότι η εθνικοανεξαρτησιακή ιδεολογία του πρώιμου ΠΑΣΟΚ διευκόλυνε τις ανακυβιστήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου και την ακύρωση της λαϊκότητας και του ριζοσπαστισμού. Βλέπεις, το «εθνικό συμφέρον» είναι αόριστο πράγμα με το οποίο μπορούν να δικαιολογηθούν σχεδόν τα πάντα. Ακόμα και ο σημιτικός ...

Το ΠΑΣΟΚ ως αυτοβυθιζόμενο ρυμουλκό της (ακρο)δεξιάς

Ένα χαρακίρι είναι ίσως το ελάχιστο που μπορεί να προσφέρει το σημερινό ΠΑΣΟΚ στον εαυτό του

Το ΠΑΣΟΚ, με όλες τις οβιδιακές του μεταμορφώσεις (κίνηση των 58, Ελιά, Δημοκρατική Παράταξη) όφειλε και οφείλει στον ελληνικό λαό. Όχι μόνο το λογαριασμό της ΔΕΗ των γραφείων του, ούτε μόνο τα 170 εκατομμύρια δανεικά και αγύριστα, ούτε ακόμη την απολογία για τα χρόνια της ρεμούλας που μαζί με την "υπέρβαση" σε διόγκωση του κράτους επί ΝΔ έφεραν την χρεοκοπία...
Οφείλει να πάψει να ρυμουλκεί ως τέταρτο κόμμα την ακροδεξιά ατζέντα του Δεξιού Οικονομικού Τιτανικού!

Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να απαλλάξει την χώρα από αυτήν την κυβέρνηση έκτρωμα, οφείλει να σταματήσει να στηρίζει Βορίδη και Άδωνη, Βούλτεψη και Αθανασίου, Ντινόπουλο και Γιακουμάτο. Οφείλει κι ας μην το μπορεί ιδεολογικά ή προγραμματικά μέσα στην ακραία ταύτισή του με την Δεξιά, να αποκολληθεί από την Πολιτική Άνοιξη του Σαμαρά, να εμποδίσει έστω και την τελευταία στιγμή τα εγκλήματα κατά του περιβάλλοντος και της οικονομίας που τρέχει να νομιμοποιήσει στα θερινά τμήματα της κλειστής Βουλής η ΝΔ. 

Δεν ενδιαφέρει πως: με οποιαδήποτε πρόφαση, δικαιολογία, αιτιολόγηση - ούτως ή άλλως δεν πρόκειται να γίνει πιστευτό ακόμη και αν το παίξει αντιμνημονιακό, ευαίσθητο στο Σύνταγμα ή το περιβάλλον. Ούτε αυτή η κίνηση θα δώσει στο ΠΑΣΟΚ μια θέση στην επόμενη κυβέρνηση: το ΠΑΣΟΚ έχει πεθάνει προ πολλού και δεν το ξέρει - κι ότι ακουμπά το σκοτώνει. Η πιθανή εκπλήρωση αυτής του της υποχρέωσης θα ληφθεί απλά ως ελαφρυντικό ομολογίας. Ακόμη κι αν αποχωρήσει -όπως πέρυσι η ΔΗΜΑΡ- από το πλευρό του Σαμαρά καταγγέλοντάς τον...

Το ΠΑΣΟΚ οφελήθηκε όσο κανείς άλλος από την υπερχρέωση που οδήγησε τελικά στην χρεοκοπία της χώρας. Άσκησε απόλυτα πελατειακή πολιτική (μαθαίνοντας και στην ΝΔ τα κόλπα), εφάρμοσε απόλυτα κομματικό κράτος, γιγάντωσε τις συντεχνίες και εξαφάνισε τον αυτόνομο συνδικαλισμό με την συνδιοίκηση στις ΔΕΚΟ, πολλαπλασίασε τα σκάνδαλα και γιγάντωσε την διαφθορά μικρή και μεγάλη και την εξουσία των ημετέρων (εξαγοράζοντας και εκπορνεύοντας και μέρος της Αριστεράς), αποθέωσε τον κρατισμό και διαμόρφωσε την σημερινή κρατικοδίαιτη ολιγαρχία. Έ, πριν εξαφανιστεί από προσώπου γης, οφείλει τουλάχιστον να σταματήσει να προδίδει τις αρχές και την ιδεολογία έστω της τριτοκοσμικής σοσιαλδημοκρατίας που κάποτε πρέσβευε και γι αυτό εκλεγόταν, για την ασυλία μερικών στελεχών του. 

του Γιάννη Καλαϊτζή

Το βαθύ ΠΑΣΟΚ θα ξεριζωθεί προσεχώς υποχρεωτικά από τους ιστούς της ελληνικής κοινωνίας. Από τον κρατικό μηχανισμό, τον κομματικό μηχανισμό, ακόμη και τα σταγονίδια που έχουν εισχωρήσει σε άλλα κόμματα και στον ΣΥΡΙΖΑ είναι επικίνδυνα. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος ή ελπίδα για την ελληνική κοινωνία. Δεν αρκεί η πτώση της συγκυβέρνησης με την (ακρο)δεξιά: όπως και στον μύθο της λερναίας ύδρας πρέπει να καυτηριαστεί ότι γεννά "βαθύ ΠΑΣΟΚ" με την προσοχή και την ένταση που ξηλώνεται το βαθύ κράτος στην γειτονική Τουρκία: ως προϋπόθεση επιβίωσης της χώρας, των ανθρώπων και του πολιτισμού της - ή απλά της δυνατότητάς της για αυτόνομη ύπαρξη και ανασυγκρότηση.

Τι ζητάμε από το ΠΑΣΟΚ; Να τιμήσει τον εαυτό του με ένα χαρακίρι μπροστά στον κάποτε λαό του, παρουσία του Πρωθυπουργού της πείνας. Ή να αυτοβυθιστεί ως ρυμουλκό της (ακρο)δεξιάς. Θα παρθεί υπόψιν...

ΑΣ

Το Ποτάμι και το ...ΚΚΕ πρωταγωνιστές;

Πολυπλοκότητα. Την αντέχουμε;

από το left liberal synthesis

Να πω την πικρή αλήθεια, δεν έχω δει παρά ελάχιστες φορές τους "πρωταγωνιστές" ενώ στα ημέτερα φλυαρολόγια σε σύνολο χιλίων αναδημοσιεύσεων και αναρτήσεων δεν βρήκα ούτε ένα με πηγή ή ετικέτα το protagon. Ταυτόχρονα η ονομασία ενός κόμματος με όνομα από την φύση, μου προκαλεί μια αυτόματη αποστροφή. Πολιτικά κόμματα με ονομασίες που παραπέμπουν σε αταβιστικούς συμβολισμούς συναπαντώνται σε πολιτικά ανώριμες δημοκρατίες. Στην περίπτωση μας η "άνοιξη" και "αυγή" συνόδευσαν δεξιόστροφα εγχειρήματα, η δε ιδέα να εισάγουμε "ελιές" από την Ιταλία ήταν τουλάχιστον επαρχιωτισμός εφ' όσον έχουμε θαυμάσιες δικές ντόπιες ποικιλίες.

Τώρα πως κατάφερε ο Θεοδωράκης με ένα τόσο αταβιστικό όνομα να συγκροτήσει ένα τόσο αναγνωρίσιμο ρεύμα, το οποίο αυτοκατανοείται μάλιστα ως δυτικόφρων εκσυγχρονισμός είναι ενδιαφέρον.

Εκείνο που σηματοδότησε αμέσως ο Θεοδωράκης είναι ένα πολιτικό και ηθικό στίγμα ενός χώρου που είχε διαλυθεί. 

Η προσωπικότητα που πρώτη συμβολοποίησε μια νέα ηθική και αισθητική ευπρέπεια του χώρου ήταν ο Μπουτάρης. Η ανάλυση του φαινομένου "Μπουτάρη" περιττεύει. Ο Θεοδωράκης ανασυγκροτεί αυτό που περιρρέει ως αίσθηση ο Μπουτάρης και το εγκιβωτίζει σε ένα κομματικό πλαίσιο. Ταυτόχρονα οι εκλογικές καταγραφές σε ΤΕΕ, ΔΣΑ αποκαλύπτουν ότι στην κοινωνία πολιτών υπάρχει μια ισχυρή παρουσία της ευρείας κεντροαριστεράς. Διακρίνεται δια γυμνού οφθαλμού η μολυσματική ασθένεια που μπορεί να εξολοθρεύσει αμέσως την οικολογία του Ποταμιού: η ηθική επιληψιμότητα των μελών του.

Είμαστε εδώ και καιρό σε "περιβάλλον" απλής αναλογικής χωρίς τον αντίστοιχο εκλογικό νόμο. 

Εκτός από τα πολλά κόμματα διαφαίνονται στο βάθος σημαντικές περιφερειακές εκλογικές διαφορές. Αν υπολογίσουμε ταυτόχρονα την σαφή αντοχή της κεντροαριστεράς σε συνδικαλιστικούς χώρους, τις νεοδημοκρατικές απειθαρχίες,τότε το τοπίο γίνεται πιο δημιουργικό. Η απουσία μεγάλου ηγεμονικού ρεύματος με περιφερειακή και συνδικαλιστική κάλυψη υποχρεώνει τους πάντες σε συμβιβασμούς και δεύτερες σκέψεις.

Η συγκυρία έχει δυο ορατούς πρωταγωνιστές : Το Ποτάμι και το ΚΚΕ. 

Το Ποτάμι ανασυγκροτεί ένα χώρο, προβληματίζει τους πάντες και εκκινεί με πλεονέκτημα. Το ΚΚΕ σε όλες τις δημοσκοπήσεις, αλλά και στις γειτονιές έχει ανασυγκροτηθεί. Η δριμεία αντισυριζαική κριτική του δείχνει να έχει ακροατήριο στα παραδοσιακά αριστερόφωνα σύνολα ενώ ο μη κοινοβουλευτικός Κουτσούμπας "γράφει" τηλεοπτικά. Με ισχυρό Κκε, και την διαγωγή του Συριζα για το πως άκουσε τα μέλη του σε Κ.Μακεδονία και Πελοπόννησο, τελειώνει και επισήμως η υπόθεση εργασίας για κυβέρνηση όλης της Αριστεράς. Οι εκάστοτε ηγεσίες πάντα βρίσκουν τρόπους να κάνουν λίγες θεραπευτικές μαλάξεις στα μέλη τους, επομένως η εικασία του Συριζα ότι η βάση του Κκε θα επιδράσει, έχει ακυρωθεί με τον τρόπο που επέδρασε η δική του βάση.

Η συγκυρία έχει προβληματισμένους όλους τους υπόλοιπους αλλά κυρίως την ορθόδοξη Δημαρ και το Πασοκ. 

Η Δημαρ του Κουβέλη και δευτερευόντως το Πασοκ χάνουν σοβαρό εκλογικό μέρος τους που θα προτιμήσει την καινοτομία του Ποταμιού. 

Η Σαμαρική δεξιά φαίνεται να ανησυχεί περισσότερο για το Πασοκ παρά για την ίδια. Η μονταζέρια της δεν απευθύνεται σε όλη την κοινωνία αλλά στο συντηρητικό της κομμάτι, το οποίο φαίνεται να τρομάζει αρκετά με τα υποτιθέμενα καλάσνικοφ που κρύβει η Κουμουνδούρου. 

Η pseudodimar του Τσίπρα παρά τον τεράστιο δημοσκοπικό και εκλογικό όγκο της έχει μείνει από συμμάχους και ...

Μετά την πασοκική περιπέτεια (colpo 58) του μεταρρυθμιστικού χώρου, τι;

Παρά τις εργασίες συντήρησης και αντιστήριξης
ο μεγάλος τιμονιέρης a la  ελληνικά τελικά κατέρρευσε...

Από τα μέσα Οκτώβρη που εκδηλώθηκε επίσημα (γιατί ανεπίσημα δουλευόταν από το καλοκαίρι) μέχρι την αφομοίωσή της στο σταυρικό πασοκικό ψηφοδέλτιο την εβδομάδα που πέρασε (και το πολιτικό της τέλος στα χέρια του Βενιζέλου), η κίνηση των 58, απασχόλησε εμβόλιμα και με το στανιό τον μεσαίο μεταρρυθμιστικό χώρο. Ήταν η σειρά του πασοκ, μετά την αποτυχία της δημαρ να τον εκφράσει, να δοκιμάσει την τύχη του - και ως γνωστόν, "ο παλιός είναι αλλιώς". Το colpo 58 ήταν καλά οργανωμένο από την συνιστώσα ΑΕΚΑ, που παρά τρίχα δεν κατάφερε να συμπαρασύρει την ανερμάτιστη πολιτικά δημαρ σε μια συνεργασία της σύμπασας ελληνικής "κεντροαριστεράς". Με κεντρικά ΜΜΕ στην διάθεσή της η ομάδα του Ν Μπίστη έκανε αυτό που ξέρει καλά: διέβαλε τους αντιρρησίες, εκβίασε τους διστακτικούς, ναρκισσεύτηκε και προανήγγειλε την νίκη με τον γνωστό υπερφίαλο και αλαζονικό τρόπο: αλλά ως ειδικευμένοι δημιουργοί πολιτικής φούσκας, δεν κατάφεραν παρά να επαναλάβουν τον εαυτό τους: άλλη μια μόλις έσκασε στα χέρια τους...

Που βρισκόμαστε λοιπόν τώρα;

Back to the basics

Η "κεντροαριστερά" επέστρεψε εκεί που ήταν. Στις δυο κομματικές της εκδοχές. Και τα μέλη της στα μαντριά τους. Αυτή όμως είναι μια εξωτερική "δημοσιογραφική" περιγραφή... Στην πραγματικότητα, η "κεντροαριστερά" επέστρεψε στην πολιτική της αλαλία, στο προγραμματικό της αδιέξοδο, στην πολιτική της ανυπαρξία. Ότι το πασοκ έχει αφομοιωθεί πολιτικά από την νδ και η δημαρ έχει επιστρέψει στην κατάσταση "συνιστώσα του συριζα σε αναμονή", μπορεί να λέει πολλά στα κομματικά επιτελεία και στα σχέδιά τους για πολιτική επιβίωση, αλλά στον κόσμο της μεταρρύθμισης δεν λέει απολύτως τίποτα.

Ποιος όμως είναι ο κόσμος της μεταρρύθμισης;

Όσοι συμμετείχαν στο Προοδευτικό Φόρουμ και τις εργασίες του τον περασμένο μήνα, είδαν από τι αποτελείται ο μεταρρυθμιστικός χώρος: ήταν όλοι και όλες εκεί. Και τα κόμματα και οι κινήσεις του χώρου ανάμεσά τους. Ακούστηκαν επεξεργασμένες θέσεις και πολύ ενδιαφέρουσες προγραμματικές ταυτίσεις στα εργαστήρια που πραγματοποιήθηκαν, αλλά κάτι δεν πήγαινε καλά... Έγιναν και μερικές αχρείαστες κόντρες, κάποιες παρεξηγήσεις, ανταλλάχθηκαν πικρά λόγια: γιατί ήταν παρούσα η δηλητηριώδης επιρροή του colpo 58. 

Το Προοδευτικό Φόρουμ θα μπορούσε να καταλήξει κάπου πολιτικά. Στην συνεργασία όσων δοκίμασαν αυτήν την ανταλλαγή απόψεων και εμπειριών και διαπίστωσαν ταύτιση. Θα μπορούσε να καταλήξει "χαλαρά" στην δημιουργία του "συριζα του κέντρου" και την εμφάνιση ενός ρευστού αλλά ζωντανού "τρίτου πόλου", με την εθελοντική - και όχι εκβιασμένη και καπελωμένη - συμμετοχή όλων των δυνάμεων που αναφέρονται στο εναλλακτικό, μη πελατειακό σχέδιο της προοδευτικής μεταρρύθμισης της ελληνικής κοινωνίας. Και να δημιουργήσει μια δύναμη που θα καθόριζε την επόμενη μέρα, όποιο κόμμα κι αν έβγαινε νικητής: μια δύναμη διαλόγου και συνεργασιών, με σχέδιο, προτεραιότητες και όχι καταστροφική κομματική διαχείριση (και δυσφήμιση) των απαραίτητων μεταρρυθμίσεων. Μια δύναμη μακριά από την αρρωστημένη κομματική σκοπιμότητα που μας κυβερνά από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. 

Έπεσε όμως πάνω στο colpo 58. Και αντί για σύνθεση, βρήκαμε εχθρούς μεταξύ μας, βρήκαμε μηχανισμούς με αποστολή και πολλούς μεταρρυθμιστές εγκλωβισμένους στην κακοπιστία και τον φανατισμό - συχνά δικαιολογημένο - για τις προθέσεις των άλλων. Το colpo 58 κατάφερε να κάνει την ζημιά: επιβάλλοντας ένα ανύπαρκτο "κεντροαριστερό" σχέδιο πάνω στις διεργασίες του προοδευτικού χώρου.

Αποτέλεσμα;

Σήμερα οι συνεργασίες δείχνουν δυσκολότερες παρά ποτέ. Κάθε δύναμη σχεδόν κατεβάζει ...

Οι 58 και το ΠΑΣΟΚ, η χελώνα και ο σκορπιός (#"Όροι από τους "58" σε Ευ. Βενιζέλο και ΠΑΣΟΚ")

Πραγματικά, το ανέκδοτο της ημέρας:

Σύμφωνα με την Καθημερινή και το άρθρο "Όροι από τους 58 σε Ευ. Βενιζέλο και ΠΑΣΟΚ" (sic), σήμερα 13/2: "το συντονιστικό όργανο της πρωτοβουλίας (των 58), στην συνάντηση που θα έχει με τον κ. Βενιζέλο, θα εγείρει μια σειρά αξιώσεων, υπονοώντας, μάλιστα, ότι αν δεν ικανοποιηθούν στην πλειονότητά τους, δεν θα πρέπει να θεωρείται πλέον δεδομένη η στήριξή των «58» στο εγχείρημα."

Και συγκεκριμένα: "Το πρώτο που θα επιδιώξουν είναι η διασφάλιση ότι θα έχουν όχι μόνον σημαίνοντα λόγο, αλλά ακόμη και βέτο στην επιλογή των υποψηφίων. Με άλλα λόγια, θα ζητήσουν τη συγκρότηση μιας ολιγομελούς επιτροπής στην οποία θα μετέχουν εκπρόσωποι από όλους όσοι συμπράττουν στο εγχείρημα (ΠΑΣΟΚ, «58», Συμφωνία για τη Νέα Ελλάδα κ.λπ.) και οι οποίοι θα πρέπει να ομονοήσουν για κάθε πρόσωπο που θα διεκδικήσει την ψήφο με την «Ελιά». Για να γίνει μάλιστα ακόμη πιο κατανοητό το συγκεκριμένο αίτημα, αρκετοί εκ των «58» χαρακτήριζαν χθες αυτονόητο πως στο ψηφοδέλτιό τους δεν θα μπει κανένα πρόσωπο που να θυμίζει το λεγόμενο παλαιό ΠΑΣΟΚ ή να έχει ως μοναδικό του προσόν την αναγνωρισιμότητά του και έφερναν ως ενδεικτικό παράδειγμα την κ. Φώφη Γεννηματά!
Επιπλέον, οι «58» θα αξιώσουν η ίδια επιτροπή να έχει και έναν δεύτερο ρόλο, που θεωρούν εξίσου σημαντικό. Να ελέγχει την προεκλογική καμπάνια όλων των υποψηφίων της «Ελιάς», προκειμένου να διασφαλισθεί η ισότιμη προβολή τους από τα ΜΜΕ και να μην αποκτήσουν το προβάδισμα «οι εκλεκτοί των καναλιών».
Ο τρίτος όρος αφορά τα σύμβολα της συμπαράταξης. Οι «58» θα επιδιώξουν στο ψηφοδέλτιο της «Ελιάς» να μην υπάρχει καν ο ήλιος του ΠΑΣΟΚ, αλλά μόνον το κεντρικό όνομα που θα επιλεγεί για τη σύμπραξη της Κεντροαριστεράς υπό τη σημαία του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Καθώς γνωρίζουν, ωστόσο, ότι τούτο μπορεί να μη γίνει αποδεκτό από τη Χαρ. Τρικούπη, η εναλλακτική τους πρόταση θα είναι όλοι οι μετέχοντες σχηματισμοί να τύχουν ακριβώς της ίδιας τυπογραφικής απεικόνισης.
Μένει βέβαια όλα αυτά να γίνουν αποδεκτά από τον κ. Βενιζέλο και κυρίως από το «όλον ΠΑΣΟΚ», γι’ αυτό και η (σημερινή) συνάντηση είναι εκ των πραγμάτων κρίσιμη."

Όλος αυτός ο τραγέλαφος στον οποίο έχουν μπλέξει οι 58 (και έχουν εμπλέξει αρκετούς  ανθρώπους καλής πίστης που θα ήθελαν να πιστέψουν ότι πρόκειται για ένα ακόμη μεταρρυθμιστικό εγχείρημα...) με την εμμονή τους στην διάσωση του ΠΑΣΟΚ, το μόνο που θυμίζει είναι η γνωστή διδακτική ιστορία:

Η χελώνα και ο σκορπιός

Κάποτε στην άκρη ενός ποταμού στεκόταν ένας σκορπιός. Ήθελε να περάσει στην απέναντι όχθη αλλά τα νερά ήταν ορμητικά και το βάθος του ποταμού μεγάλο. Κάποια στιγμή το βλέμμα του πέφτει σε μία χελώνα που στεκόταν μερικά μέτρα παρακάτω, την πλησιάζει και της λέει: "Καλημέρα χελώνα, θέλω να περάσω στην απέναντι όχθη του ποταμού, θα μπορούσες να με μεταφέρεις πάνω στο καβούκι σου και να με περάσεις απέναντι; Γνωρίζω πως είσαι δεινή κολυμβήτρια και και δε σε τρομάζουν τα ορμητικά νερά του ποταμού".

Η χελώνα γυρίζει και τον παρατηρεί προσεχτικά. 

"Μα είσαι σκορπιός", του απαντάει... "Πως θα μπορούσα να σε εμπιστευτώ και να σε κουβαλήσω στο καβούκι μου αφού με ένα κέντρισμά σου θα μπορούσες να με σκοτώσεις", συνεχίζει. 

"Μα θα ήμουν ανόητος αν το έκανα αυτό καθώς τότε θα πνιγόμασταν και οι δύο δεδομένου πως δε γνωρίζω καλό κολύμπι" απαντάει ο σκορπιός. 

Για μερικές στιγμές η χελώνα παραμένει σιωπηλή καθώς συλλογίζεται τα λόγια του σκορπιού. "Σα να έχεις δίκιο σκορπιέ" απαντάει τελικά η χελώνα και ...

Ψύλλος στον κόρφο τους... (Οι 58, το ΠΑΣΟΚ και ο σταυρός προτίμησης στις ευρωεκλογές)

Διαβάζουμε στην kathimerini.gr:

Σε ευρωψηφοδέλτιο με σταυρό συμφώνησαν Σαμαράς - ΒενιζέλοςΒΑΣΙΛΗΣ ΝΕΔΟΣΣε σημαντικές αποφάσεις που αφορούν στις ευρωεκλογές του Μαΐου κατέληξαν κατά τη χθεσινή τους συνάντηση ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών, Ευάγγελος Βενιζέλος.
Συγκεκριμένα, ελήφθη η απόφαση οι ευρωβουλευτές να αναδεικνύονται με σταυρό προτίμησης και όχι με λίστα. Παράλληλα, αποφασίστηκε διεύρυνση του αριθμού των προσώπων που θα περιλαμβάνονται στο ευρωψηφοδέλτιο από 21 σε 42, αριθμός ο οποίος συνιστά το ανώτατο όριο που προβλέπει η κοινοτική νομοθεσία.
Πηγές της Χαριλάου Τρικούπη ανέφεραν ότι στη σχετική τροπολογία για τις ευρωεκλογές δεν θα περιληφθεί παρά η σχετική απόφαση του ΣτΕ για τους ομογενείς.

Ερώτηση πρώτη: Ποιανού ήταν αυτή η ιδέα; Ποιον εξυπηρετεί;

Όποιου και η ανάγκη: Ο Σαμαράς μια χαρά ήταν με το παλιό σύστημα. Επέλεγε τους εκλεκτούς του στις πρώτες θέσεις και τελείωνε. Αυτός που είχε πρόβλημα, ήταν ο Βενιζέλος. 
Πως θα μπορούσε να εξασφαλίσει ότι οι ευρωβουλευτές της λίστας 58-ΠΑΣΟΚ θα ήταν ΠΑΣΟΚ; Μόνο αλλάζοντας τον τρόπο εκλογής. Προλαβαίνοντας τους 58 οι οποίοι πιθανότατα θα ήθελαν κάποιον ή κάποια μη-ΠΑΣΟΚ επικεφαλής και μια αναλογικότητα στις επόμενες θέσεις - ώστε να φαίνεται και το ψηφοδέλτιο μη-καπελωμένο... 
Αλλά λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο. Ο οποίος έχει πρόβλημα επιβίωσης. Και μπροστά στην επιβίωση οι δημοκρατικές διαδικασίες είναι μια λεπτομέρεια. Θα αποφασίσει λοιπόν "ο λαός" - και όχι οι 58 - με σταυρό - εκείνον ή εκείνη δλδ που τα φίλια ΜΜΕ του ΠΑΣΟΚ θα προβάλλουν ως καταλληλότερο ή καταλληλότερη για ευρωβουλευτή. Κι ο λαός θα ψηφίσει ξανά - και δημοκρατικότατα -  ΠΑΣΟΚ...
Φυσικά ο Σαμαράς δεν θα χαλούσε το χατίρι του εταίρου του - είναι και δικό του συμφέρον να επιπλεύσει το ΠΑΣΟΚ με οποιονδήποτε τρόπο.

Ερώτηση δεύτερη: Ήταν σχέδιο του ΠΑΣΟΚ εξαρχής, πίσω από την στήριξη των 58;

Ήταν πέραν πάσης αμφιβολίας γνωστό ότι η κίνηση των 58 είχε εξαρχής άρωμα ΠΑΣΟΚ. Από την ιδρυτική της διακήρυξη τον Οκτώβρη δε, εντασσόμενη καθαρά και ως προαπαιτούμενο συμμετοχής, στο ευρωπαϊκό σοσιαλιστικό κόμμα, επιβεβαίωσε ότι η ευρύτητά της περιοριζόταν στον διεκδικούμενο από ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ χώρο της κεντροαριστεράς. Και ότι το κάλεσμα σε φιλελεύθερους και οικολόγους να συστρατευθούν με την κίνηση ήταν προσχηματικό ή στην καλύτερη περίπτωση ισοδυναμούσε με ...προσχώρησή τους στην σοσιαλδημοκρατία. 
Την ανάγκη για αυτήν την μορφή "συνεργασίας" την είχε το ΠΑΣΟΚ και όχι όσοι και όσες ένοιωθαν την ανάγκη ενός τρίτου πόλου στην ελληνική πολιτική σκηνή. Καλόπιστα όμως αφέθηκαν κάποιοι στις υποσχέσεις ενός "υπερβατικού Βενιζέλου" και έκλεισαν τα αυτιά και τα μάτια στις ενδείξεις που καθημερινά πύκνωναν από παντού για το μεγάλο colpo. Είναι τώρα τυχαία η ανακοίνωση του μέτρου της σταυροδοσίας λίγο πριν την ιδρυτική και δεσμευτική συνδιάσκεψη της κίνησης;

Τι θα κάνουν τώρα οι 58;

Αυτό προφανώς είναι δικό τους θέμα. Αλλά η ζημιά έχει γίνει: ο μεταρρυθμιστικός χώρος έχει διασπαστεί χάριν του ΠΑΣΟΚ. Και ο χρόνος πια δεν επαρκεί για διορθωτικές κινήσεις. Πληγές και παρεξηγήσεις των μηνών που πέρασαν δεν κλείνουν εύκολα και η πορεία προς την συντριβή του χώρου δείχνει μη αναστρέψιμη. Τουλάχιστον η κίνηση των 58 θα μπορούσε να διασώσει κάπως την χαμένη αξιοπρέπειά της ξεκόβοντας οποιαδήποτε σχέση με το κομματικό μηχανισμό του ΠΑΣΟΚ που την μεταχειρίστηκε έτσι. (Λέμε τώρα...)

Συμπέρασμα: το ΠΑΣΟΚ πήρε αυτό που ήθελε και ξεπληρώνει ως "ψύλλος στον κόρφο τους" όσους και όσες εκ των 58 ταυτίστηκαν μαζί του, είτε παρασυρμένοι από την γνωστή ομάδα των μεσολαβητών της ...διαρκούς ΑΕΚΑ "για να μην έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ", είτε από την ελπίδα ότι αυτήν την φορά το ΠΑΣΟΚ θα έκανε την υπέρβαση ανταποκρινόμενο στην χείρα βοηθείας που του άπλωναν κάποιοι γνωστοί μεταρρυθμιστές. 
Ας πρόσεχαν.

ΑΣ

Η επόμενη μέρα της ΔΗΜΑΡ και των 58 - ή, Περί επαγγελματιών στην "κατασκευή -ψευδούς- συναίνεσης"

Απάντηση στον φίλο μου Μάνο Ματσαγγάνη

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Πικραμένοι από την πολιτική απόφαση μη συμμετοχής στους 58, της ΔΗΜΑΡ πολλοί φίλοι ανακαλύπτουν "την ολοκλήρωση της μετάλλαξης του κόμματος αυτού από πάλαι ποτέ ελπίδα του τόπου σε ένα από τα πιο αρτηριοσκληρωτικά πολιτικά σχήματα της πρόσφατης ιστορίας του"* - εδώ ο Μάνος Ματσαγγάνης. Ο οποίος παρακάτω εξηγεί την αιτία: "το κόμμα αυτό έπαψε να συζητά, να σκέφτεται συλλογικά, ακόμη και να διαφωνεί, όπως είναι φυσικό να διαφωνούν άνθρωποι που πονούν μια κοινή υπόθεση.
Πράγματι, οι πιο σημαντικές αποφάσεις στη σύντομη ιστορία της ΔΗΜΑΡ ξεπήδησαν έτοιμες από το κεφάλι του προέδρου της, χωρίς την παραμικρή συζήτηση στα αρμόδια (υποτίθεται) όργανα. "

Ας μας συγχωρέσουν ο ΜΜ και οι άλλοι φίλοι, αλλά η ΔΗΜΑΡ δεν γνώρισε ποτέ δημοκρατία στην εσωτερική της λειτουργία... Εξ αρχής το κόμμα αυτό συγκροτήθηκε αρχηγικά, χωρίς να αποκτήσει καταστατικό (η υπόσχεση για καταστατικό συνέδριο αιωρείται από την ...ίδρυσή της όταν υιοθέτησε δια βοής προσωρινά και χωρίς συζήτηση το καταστατικό του μητρικού ΣΥΝ). Οι αποφάσεις της ήταν πάντα σύμφωνες με τις απόψεις του Φ Κουβέλη, με ή χωρίς συζήτηση -αδιάφορο. Οι συζητήσεις στο κόμμα ήταν απλά συμβουλευτικές, αν και πλούσιες - έτσι σιγά σιγά ο κόσμος έφευγε ή σιωπούσε. Τάχουμε γράψει επανειλημμένα σε αυτό το ιστολόγιο, ξεκινώντας αμέσως μετά το (παλαιοκομματικού τύπου) ιδρυτικό συνέδριο με τις λίστες που έκαναν πλειοψηφία στην ΚΕ την μειοψηφία των προεδρικών και τις υποσχέσεις για οικολογικό και καταστατικό συνέδριο που φυσικά δεν έγιναν ποτέ πραγματικότητα. Πως διαλύθηκαν άλλωστε οι τομείς παιδείας και οικολογίας που έσφυζαν από ζωή -μα με επεμβάσεις της ηγεσίας...

Δεν είναι λοιπόν οι 58, ο λόγος που "το κόμμα αυτό έπαψε να συζητά, να σκέφτεται συλλογικά, ακόμη και να διαφωνεί" - στο κόμμα αυτό (όπως και σε όλη την αριστερά του λενινιστικού συγκεντρωτικού μοντέλου λειτουργίας) τα μέλη συζητούν μεταξύ τους, η ηγεσία συζητά μεταξύ της και ο αρχηγός αποφασίζει μόνος του. Κι αν ακόμη ανατρέψεις τον/την αρχηγό τα ίδια συμβαίνουν και με τον καινούργιο - το πρόβλημα είναι βαθύτερο.

Ας πάμε τώρα στους 58. Όπως κανείς δεν (μας) άκουγε στην ΔΗΜΑΡ, όταν καταγγέλλαμε την "δημοκρατία που άργησε μια μέρα" και αποχωρούσαμε ένας ένας και μία μία, λοιδορούμενοι/ες για ανυπομονησία, ανευθυνότητα κλπ από μερικούς που σήμερα ανακαλύπτουν ότι η ΔΗΜΑΡ έγινε αρχηγικό κόμμα (κι εδώ δεν εννοούμε τον ΜΜ), έτσι και σήμερα, με τους 58, ελάχιστοι (από τους καλόπιστα συμμετέχοντες) παραδέχονται το ιδρυτικό λάθος: την έλλειψη δημοκρατίας.

Ο ΜΜ το υπονοεί λέγοντας "Δεν ξέρω αν η προσπάθεια των 58 για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς θα πετύχει. Ξέρω όμως πώς αποκλείεται να πετύχει: με τη μέθοδο των συνεννοήσεων με τις κομματικές ηγεσίες πίσω από κλειστές πόρτες. Σέβεται τα σημερινά κόμματα, αλλά πηγαίνει πέρα από αυτά. Για αυτό απευθύνεται σε όλους τους πολίτες που δηλώνουν «κεντροαριστεροί», είτε ανήκουν στα σημερινά κόμματα είτε (όπως είναι συνηθέστερο) όχι. Στους πολίτες αυτούς – όχι στα κομματικά επιτελεία – θα πρέπει να δοθεί ο πρώτος λόγος για όλες τις κρίσιμες αποφάσεις: επιλογή συμβόλων και ονόματος, επεξεργασία του προγράμματος, επιλογή υποψηφίων στις ευρωπαϊκές και αυτοδιοικητικές εκλογές του Μαΐου. Με προκριματικές εκλογές και εσωτερικά δημοψηφίσματα, όπου δικαίωμα συμμετοχής θα έχουν όλοι όσοι θέλουν να συμβάλλουν στην ανασυγκρότηση του χώρου."

Το ιδρυτικό λάθος όμως έχει γίνει (όπως και τότε στην ΔΗΜΑΡ): το κάλεσμα είναι ανοιχτό αλλά η ατζέντα κλειστή - οργανωθείτε, και μετά συζητάμε, πλαίσιο είναι η "κεντροαριστερά" αορίστως αλλά η συμμετοχή στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία δεδομένη και οπωσδήποτε εκλογικά, και η συμμετοχή ανθρώπων του ΠΑΣΟΚ που δεν θες ούτε να τους θυμάσαι δεδομένη -και η ελπίδα μόνη παρηγοριά. 

Κάποτε όσοι κλείσουν την μύτη και τα μάτια και πάνε καλόπιστα στους 58, θα ...

Πόσο ΠΑΣΟΚ θα είναι η ελληνική "Ελιά";

Η "Ελιά" και το υπαρξιακό δίλημμα της ελληνικής Κεντροαριστεράς

της Αγγελικής Σπανού*

Η εντυπωσιακή συμμετοχή στις εσωκομματικές εκλογές στην Ιταλία για την ανάδειξη της νέας ηγεσίας του Δημοκρατικού Κόμματος αντιμετωπίζεται ως ένας πολύ καλός οιωνός από την «πρωτοβουλία των 58» για την ανασυγκρότηση της ελληνικής Κεντροαριστεράς. Τρία εκατομμύρια Ιταλοί πολίτες πήγαν στις κάλπες και χάρισαν μια θριαμβευτική νίκη, με περίπου 70%, στον 39χρόνο δήμαρχο της Φλωρεντίας Ματέο Ρέντσι. Κάπως έτσι θα συμβεί και εδώ όταν έρθει η ώρα για την ανάδειξη της ηγεσίας ενός συμμαχικού σχήματος που θα πάρει μέρος στις επόμενες εκλογές;

Για να απαντηθεί το ερώτημα, θα πρέπει να έχουν προηγηθεί άλλου είδους ξεκαθαρίσματα και πρώτα απ’ όλα: Πόσο ΠΑΣΟΚ θα είναι η ελληνική "Ελιά".

Η απάντηση δεν πρόκειται να δοθεί καθαρά το απόγευμα, στο θέατρο Ακροπόλ*, όπου θα πραγματοποιηθεί η κεντρική εκδήλωση της Πρωτοβουλίας των «58» στην Αθήνα. Το «παρών» θα δώσουν ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος, όχι όμως και ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Φώτης Κουβέλης. 

Έχει γίνει φοβερή κινητοποίηση για να μαζευτεί κόσμος και αυτό θα συμβεί, χωρίς να είναι όμως βέβαιο ότι θα κυριαρχήσει η αυθόρμητη προσέλευση και όχι ο επαγγελματισμός. Κατά τα άλλα, επιχειρείται να βγει από τη μύγα ξίγκι, αν λάβει κανείς υπόψιν το πόση ενέργεια αναλώνεται για να προβληθούν η αναμενόμενη παρουσία του εκπροσώπου τύπου της ΔΗΜΑΡ Ανδρέα Παπαδόπουλου ή του Π. Πικραμένου.
Στη διάρκεια της εκδήλωσης θα ακουστούν ηχογραφημένα μηνύματα του προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου και υποψήφιου για την προεδρία της Κομισιόν Μάρτιν Σουλτς, όπως και του επικεφαλής της ευρωομάδας των Σοσιαλιστών Χάνες Σβόμποντα. Και οι δύο θα καλέσουν τα κόμματα και τις κινήσεις που κινούνται στην περιοχή της κεντροαριστεράς να ενώσουν τις δυνάμεις τους. 

Το κάλεσμα απευθύνεται πρωτίστως στον Φώτη Κουβέλη, ο οποίος όμως προχωρά στο δικό του δρόμο. Στο τέλος της εβδομάδας θα πραγματοποιηθεί το συνέδριο της ΔΗΜΑΡ και θα επισημοποιηθεί η εκλογική συνεργασία με τον Ανδρέα Λοβέρδο.

Οι πρωταγωνιστές στην "πρωτοβουλία των 58" προσπαθούν να μην εμφανίζεται η κίνηση ως ένα κόλπο της Χαριλάου Τρικούπη για να αποτραπεί ένα εκλογικό Βατερλό του ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές. 

Ο αρχικός σχεδιασμός έγινε όταν δεν ήταν ορατό το ενδεχόμενο για τριπλές κάλπες το Μάιο και δεν είχε ανοίξει το εσωκομματικό παιχνίδι στο ΠΑΣΟΚ. Εκ των πραγμάτων τώρα παρουσιάζεται ανάγκη επανακαθορισμού της στρατηγικής, αφού πρέπει να γίνει σαφές αν η «Ελιά» προορίζεται μόνο για την ευρωκάλπη ή και για την εθνική κάλπη, αν δεν προορίζεται και για την εθνική κάλπη, πώς θα λειτουργήσει αυτό σε περίπτωση ταυτόχρονων εκλογών, και τι θα συμβεί αν αναπτυχθεί δυναμική διαδοχής στο ΠΑΣΟΚ τους επόμενους μήνες.

Η αλήθεια είναι πως όσοι κρατούν αποστάσεις από το εγχείρημα ενίστανται κυρίως για το μπέρδεμα μεταξύ "νέου" και "παλιού", βασικά για τον ηγεμονικό ρόλο του ΠΑΣΟΚ που δεν κρύβεται με τίποτα στο προσκήνιο και στο παρασκήνιο. Οι απόψεις που συγκρούονται είναι για το αν θα πρέπει η ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς να γίνει με τη μορφή «ΠΑΣΟΚ και συνεργαζόμενοι» ή να υπερβεί το κόμμα που κυριάρχησε στη μεταπολίτευση και κατεδαφίστηκε μετά το μνημόνιο.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι πολλοί θέλουν έναν νέο μεταρρυθμιστικό πολιτικό φορέα, βλέπουν θετικά την «πρωτοβουλία των 58», αλλά αυτό δεν μεταφράζεται απαραίτητα σε πρόθεση ψήφου. Απόψε μάλλον θα φανεί πότε θα γίνει το ιδρυτικό συνέδριο της «Ελιάς» αλλά το ζήτημα δεν είναι ο χρόνος, αλλά οι συμμετοχές και οι θέσεις. Θα είναι ένα συνέδριο ΠΑΣΟΚ και φίλων; Θα αναδειχθεί πραγματική ή εικονική ηγεσία του ...

Για την δημόσια έκκληση των "58": τι λένε γι αυτήν οι ..."κακόπιστοι"

Η Ελιά έχει δάκο

"Ένας καλόπιστος πολίτης θα βρεί πολύ λίγα στα οποία θα διαφωνήσει με το κείμενο που υπογράφουν οι 58. Όμως το ουσιαστικό δεν είναι η απαρίθμηση μόνο των μεταρρυθμίσεων αλλά η φερεγγυότητα αυτών που πρέπει να τα υλοποιήσουν." 

του Ανδρέα Κούτρα

Πως παρουσίασε την είδηση ο ΣΚΑΙ

Δημοσιεύτηκε σήμερα ένα κείμενο για την δήθεν ανασυγκρότηση της δημοκρατικής προοδευτικής παράταξης. Όσοι περίμεναν ένα καινούργιο πολιτικό κόμμα με νέους ανθρώπους που  θα αντιπαλέψουν το πελατειακό σύστημα, διαψεύστηκαν οικτρά. Στο προοίμιο της ανακοίνωσης αναφέρουν πως δεν είναι ιδρυτική διακήρυξη κόμματος. Και πως θα μπορούσε να είναι όταν υπάρχει το ΠΑΣΟΚ που σχεδόν ανοιχτά επιχειρούν να νεκραναστήσουν.

Τους τελευταίους μήνες έχουμε γίνει μάρτυρες πληθώρας άρθρων που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μας σερβίρουν πως δεν υπάρχει παρθενογένεση και πως το νέο πρέπει να προέλθει από την ανακατάταξη προσώπων ή κομμάτων που υπηρέτησαν και εξακολουθούν να υπηρετούν το πελατειακά σύστημα.

Το επιχείρημα είναι απλό: Παρθενογένεση έγινε μόνο μία φορά και πριν από δύο χιλιετίες. Η αλλαγή και η ανανέωση πρέπει να έρθει μέσα από μια μίξη παλαιού και νέου. Αν μάλιστα έχουμε το μηχανισμό του ΠΑΣΟΚ από πίσω, δεν χρειάζεται να κάνουμε και κόμμα. Πολύ απλά θα αλλάξουμε το όνομα. Θα φέρουμε και μερικούς άφθαρτους νέους για ξεκάρφωμα και σύντομα το πελατειακό σύστημα θα έχει έναν νέο πολιτικό εκπρόσωπο.

Η νέα Ελιά που δεν είναι κόμμα αλλά "φορέας" δεν έχει φανερό αρχηγό γιατί απλούστατα είναι πίσω στις σκιές. Και όταν ίσως αποκτήσει αρχηγό, άλλος θα είναι ο καραγκιοζοπαίχτης αφού δεν απαιτεί την καταστροφή των συνιστωσών του, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ του κ. Βενιζέλου και των πιθανών άλλων.

Ο αντίλογος δεν είναι δύσκολος. Όπως η παρθενογένεση έτσι και η νεκρανάσταση υφίστανται μόνο στην Βίβλο και σε ταινίες επιστημονικής  φαντασίας. Τα ζόμπι της πολιτικής δεν πρέπει να αναστηθούν και δεν πρέπει να βρουν σκιά κάτω από καμία Ελιά.

Το πελατειακό σύστημα που οδήγησε την χώρα στην πολιτιστική  και ηθική απομείωση και αργότερα στην οικονομική χρεοκοπία δεν έχει απολύτως τίποτα να προσφέρει στο χτίσιμο της νέας Ελλάδος πλην ίσως του παραδείγματος προς αποφυγήν. Και δυστυχώς αυτό διαφαίνεται να επιχειρείται από τον νέο «φορέα».

Ο φορέας αυτός βάζει τρικλοποδιά στην όποια πραγματική ανανέωση του πολιτικού χώρου που πάει να γίνει. Ένας καλόπιστος πολίτης θα βρεί πολύ λίγα στα οποία θα διαφωνήσει με το κείμενο που υπογράφουν οι 58. Όμως το ουσιαστικό δεν είναι η απαρίθμηση μόνο των μεταρρυθμίσεων αλλά η φερεγγυότητα αυτών που πρέπει να τα υλοποιήσουν. 

Εδώ λοιπόν η ανακοίνωση αποτελεί μνημείο ανευθυνότητας  και ελλείψεως θάρρους στους δύσκολους  καιρούς της πατρίδας μας. Οι 58 δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη να ...