"κυβερνώσα κεντροαριστερά": στην υπηρεσία της Αντιμεταρρύθμισης και των "κωλόπαιδων";

Ένα ακόμη ξέσπασμα original κεντροαριστερού για τα αποτελέσματα του "sustain" της "κυβερνώσας κεντροαριστεράς" στο προκλητικό πέραν πάσης ανοχής και αντοχής "καθεστώς των ημετέρων" - κι εμείς συνεχίζουμε να ρωτάμε: τι στηρίζουν τελικά τα "κεντροαριστερά προτζεκτάκια" πέραν της Αντιμεταρρύθμισης;

Για κάθε κωλόπαιδο που τα καταφέρνει

από την ΠαραΠολιτική
 
Παρατηρώ από τα δημοσιεύματα του Τύπου ότι στη στάσιμα χρεοκοπημένη Ελλάδα της κρίσης συνεχίζουν να ζουν μια ωραία ζωή διάφοροι τύποι που η κοινωνία όταν εκφράζεται γνήσια τους περιγράφει ως "κωλόπαιδα". 

Το σύστημα τους προσφέρει και δεύτερη και τρίτη ευκαιρία, όταν πέφτουν τους υπερασπίζονται βουλευτές στα δικαστήρια, όταν είναι στα πάνω τους, βουλευτές γλεντούν μαζί τους, όταν μένουν χωρίς δουλειά τους προσλαμβάνουν στα γραφεία τους. Μας τρίβουν την ελπίδα για αλλαγή στα μούτρα και μαγκιά τους.

Το αληθινό πρόβλημα είναι ότι για κάθε κωλόπαιδο που τα καταφέρνει, υπάρχουν δεκάδες άλλοι άνθρωποι που μονολογούν «τι μαλάκας ήμουν που πήγα με το σταυρό στο χέρι», που κλαίνε, που υποφέρουν. Κάποιοι από αυτούς θα ψηφίσουν και Χρυσή Αυγή και μετά οι μπαμπάδες των κωλόπαιδων θα ντυθούν «δημοκράτες» και θα τους καταδικάσουν και οι νεοναζί θα κρύψουν τα λερωμένα με αίμα χέρια τους και θα απαντήσουν «είδαμε και τους δημοκράτες».

"Παίζεις το παιχνίδι των νεοναζί" θα μου γράψετε κάποιοι στα σχόλια. Μακάρι να ήταν όμως τόσο απλό...

Αντώνης Καντάς, η χοντρή που τραγούδησε το τέλος της Μεταπολίτευσης

(Αντώνης Κάντας: "Εχω πάρει τόσες μίζες που δεν τις θυμάμαι")

από την παραπολιτική

Το αμερικάνικο ρητό «It ain't over till the fat lady sings» έχει αποδοθεί και στα ελληνικά περίπου ως «τίποτα δεν έχει τελειώσει πριν τραγουδήσει η χοντρή» και νομίζω ότι αυτές τις μέρες εντοπίσαμε τη χοντρή που τραγούδησε το τέλος αυτού που, ίσως λίγο επιπόλαια, περιγράφεται ως «Μεταπολίτευση».

Κάποιος Αντώνης Καντάς εμφανίστηκε σχεδόν από το πουθενά, κυνικότερος των κυνικών, και μας αφηγήθηκε με κάθε λεπτομέρεια το τι ακριβώς συνέβαινε για δεκαετίες στο χώρο των εξοπλισμών και μάλιστα με διακομματική ανοχή. Το πάρτι δεν ήταν για λίγους, ήταν για σχεδόν όλους τους εμπλεκόμενους.

Δεν είναι το πρώτο σκάνδαλο που αποκαλύπτεται αλλά είναι η πρώτη φορά που οι πολίτες διαπιστώνουμε ότι η διαφθορά στα χρόνια της αφθονίας των δανεικών ήταν συνειδητή επιλογή κι όχι περιπτωσιολογική έκφανση ατομικά προβληματικής ηθικής συγκρότησης.

Πλέον, ουδείς μπορεί να ισχυριστεί ότι ήταν απλά ο Άκης το πρόβλημα, αν και μεταξύ μας, λόγω και του σκανδάλου της Siemens, ποτέ δεν πείστηκα ότι αρκούσε ο Τσοχατζόπουλος για να εξηγηθεί το μεταπολιτευτικό φεστιβάλ της μίζας.

Κατά τη γνώμη μου, το μπάλακι πέφτει και πάλι στην πλευρά του Κώστα Σημίτη. Η σιωπή του είναι αυτή που στέλνει στην πυρά τα χλωρά μαζί με τα ξερά. Η Δικαιοσύνη έχει από καιρού αποδομήσει το μισό υπουργικό συμβούλιο του περίφημου Εκσυγχρονισμού και η κεφαλή εκείνου του τραπεζιού ποιεί τη νήσσαν.

Δεν νοείται διεφθαρμένη χώρα με διεφθαρμένη κυβέρνηση αλλά...έντιμο πρωθυπουργό. Ο λαλίστατος στις παρασκηνιακές διεργασίες για την Κεντροαριστερά Σημίτης οφείλει επιτέλους να πάρει θέση για όλα όσα συνέβησαν επί των ημερών του. Διαφορετικά, ο ιστορικός του μέλλοντος θα είναι εκείνος που θα απαντήσει μονοπωλιακά στο αν ήταν κι εκείνος φαύλος ή απλώς ελάχιστος για να διαχειριστεί τους φαύλους.

*οι "επεμβάσεις" και η λεζάντα στην φωτό είναι της ΑΣ

Η θεωρία των δυο άκρων κατέρρευσε στο Νέο Ηράκλειο

από την παραπολιτική

Μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ο Φαήλος Κρανιδιώτης και ο Χρύσανθος Λαζαρίδης υπήρξαν οι «προφήτες» της θεωρίας των δυο άκρων, την οποία στη συνέχεια υιοθέτησε κι επίσημα ο Αντώνης Σαμαράς.

Θυμίζω ότι σύμφωνα με τη θεωρία αυτή ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ένα ακραίο κόμμα, εκτός συνταγματικού τόξου, που αποτελεί κάτι αντίστοιχο της Χρυσής Αυγής στα αριστερά του πολιτικού φάσματος.

Χθες, αμέσως μετά τη δολοφονία δυο μελών της Χρυσής Αυγής στο Νέο Ηράκλειο, ο Φάηλος Κρανιδιώτης έσπευσε με ένα ειρωνικό tweet να χλευάσει όσους δεν αποδέχθηκαν τη συγκεκριμένη θεωρία. Μέχρι εκεί φαίνεται ότι μπορεί να καταλάβει, ας μην έχουμε παράλογες απαιτήσεις.

Η αλήθεια πάντως είναι ότι χθες η θεωρία των δυο άκρων κατέρρευσε πανηγυρικά, δυστυχώς με τεράστιο κόστος για την ελληνική κοινωνία. Εκτιμώ ότι κανείς σώφρων άνθρωπος δεν μπορεί να εξισώσει το ΣΥΡΙΖΑ ή το ΚΚΕ με όσους ζώστηκαν τα κουμπούρια -που λέει και ο Φαήλος- και πιθανότατα στο όνομα κάποιας αριστερίστικης ιδεολογίας δολοφόνησαν χθες δυο τυχαία μέλη της Χρυσής Αυγής.

Ελπίζω χθες να συνειδητοποίησαν κι όσοι απλοί πολίτες έσπευσαν να υιοθετήσουν τη συγκεκριμένη θεωρία ότι υπήρξαν οι ίδιοι θύματα του πολιτικού τυχοδιωκτισμού της Νέας Δημοκρατίας η οποία από τη λύσσα της να εμφανιστεί ως η μόνη πολιτική δύναμη σταθερότητας, συκοφάντησε με τρόπο χυδαίο τους πολιτικούς της αντιπάλους, ακόμα και στο διεθνές ακροατήριο.

Αργά ή γρήγορα, δεν θα χρειαστεί μόνο να ξεμπερδέψουμε με τους νεοναζί και τους λοιπούς δολοφόνους αλλά και με αυτούς που δηλητηριάζουν την κοινή γνώμη, πετώντας τα σκουπίδια που έχουν μέσα στο κεφάλι τους στην πόρτα μας, μέσω των ΜΜΕ. Φτάνει.

Οι 58 κυρίως φοβούνται

"Το καινούριο στην Κεντροαριστερά δεν μπορεί να γεννηθεί 
επειδή κάποιοι φοβούνται το ενδεχόμενο διακυβέρνησης 
της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ του 2013"

Για την κίνηση των 58, πολλά έχουν γραφτεί κι από όλες σχεδόν τις σκοπιές. Πριν εγκαταλείψουμε το θέμα στην ησυχία των εσωτερικών της διεργασιών (το επόμενο στάδιο μετά την επικοινωνιακή διαχείριση που πλουσιοπάροχα της επιφύλαξε ο χώρος επιρροής του σημερινού ΠΑΣΟΚ και ενόχλησε σφόδρα μερικά μέλη της / μέχρι και γκάλοπ έκανε το Έθνος για χάρη της...), ας ακούσουμε πως είδε την κίνηση ο χώρος του άλλου ΠΑΣΟΚ, του ούτε βαθέος ούτε βενιζελικού:

από την παραπολιτική

Ακριβώς μια εβδομάδα πριν, την περασμένη Δευτέρα, δόθηκε στη δημοσιότητα ένα κείμενο από 58 προσωπικότητες που αναφερόταν στην Κεντροαριστερά.
Η δημόσια έκφραση αυτής της πρωτοβουλίας με βρήκε* στο Βερολίνο και σήμερα διαπιστώνω ότι ήμουν μάλλον τυχερός, καθώς εκ των πραγμάτων δεν είχα αρκετό χρόνο για να καταθέσω την άποψη μου σε πρώτο χρόνο.

Σήμερα, με κάποια χρονική απόσταση, νομίζω ότι το πραγματικό ερώτημα για το συγκεκριμένο κείμενο είναι το αν πράγματι είναι σημαντικό, αν διαθέτει δηλαδή κάποια προστιθέμενη αξία τέτοια που αυτονόητα να το θέτει στη βάση της δημόσιας συζήτησης περί Κεντροαριστεράς.

Επί του περιεχομένου, το κείμενο δεν μου μοιάζει ιδιαίτερα σημαντικό. Δεν είναι πρωτότυπο, δεν διαθέτει απολύτως καμία ένταση κι αποτυγχάνει να πυροδοτήσει μια συζήτηση με όρους μέλλοντος. Είναι ένα κείμενο δειλό, γεμάτο φοβίες κι ενοχές, του οποίου ο συντάκτης μοιάζει να έχει περιοριστεί σε ένα ρόλο τροχονόμου κλισέ κι ορισμών που παρατίθενται ως φοβερά αυτονόητοι, παρά την παροιμιώδη ασάφεια τους (π.χ προοδευτικός ευρωπαϊσμός). Οι λέξεις προσπαθούν κυρίως να καμουφλάρουν τη μέχρι σήμερα αποτυχημένη πορεία του χώρου και παράλληλα επιχειρούν να προεξοφλήσουν το ανεύθυνο των 58 για μια πιθανή αποτυχία του εγχειρήματος.

'Εξάλλου, ήδη στις πρώτες γραμμές διαβάζει κανείς ότι η πρόσκληση γίνεται «χωρίς αποκλεισμούς». Η φράση αυτή σχεδόν με σοκάρει, τη βρίσκω φρικτή κυρίως γιατί υποδηλώνει μια πλήρη άγνοια της πολιτικής πραγματικότητας. Η Κεντροαριστερά δεν διαλύθηκε από ατύχημα ή από κάποια φυσική καταστροφή αλλά συνετρίβη στις κάλπες, με τους πολίτες να στέλνουν συγκεκριμένους ανθρώπους πίσω στο σπίτι τους. Αυτούς που ο κόσμος πέταξε έξω από την πόρτα, κανένα συλλογικό κείμενο δεν μπορεί να τους φέρει πίσω από το παράθυρο.

Το «πάμε όλοι μαζί» είναι απλώς μια ευχή, κάτι που απλώς εξυπηρετεί εκείνους που τους είναι ανθρώπινα δύσκολο να σπάσουν αυγά σε κοινωνικές σχέσεις δεκαετιών. Καμία μορφής ενότητας δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς συνειδητούς και καθαρούς αποκλεισμούς προσώπων και πρακτικών, ειδικά σε ένα χώρο όπως η Κεντροαριστερά όπου τα βαρίδια ...