Απόφαση eurogroup: τελικά ο Σόιμπλε ΔΕΝ είναι αήττητος

της Κατερίνας Πάντα

Τελικά αποδείχθηκε ότι ο Σόιμπλε ΔΕΝ είναι αήττητος.

1. Αποδέχθηκε την δρομολόγηση της αναδιάρθρωσης του χρέους, που δεν αποδέχονταν και μάλιστα σε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και υπό την απειλή αρνητικής έκθεσης από το ΔΝΤ.
Η Λαγκάρντ στη συνέντευξή της δεν μπορούσε να γίνει πιο ξεκάθαρη. 

2. Αποδέχθηκε το γαλλικό κλειδί, Χρέος με Ρήτρα Ανάπτυξης, που δεν αποδέχονταν.

3. Αποδέχθηκε 2% πρωτογενή πλεονάσματα μετά το 2022, που δεν αποδέχονταν.

4. Αποδέχθηκε αυτόν ως τον τελευταίο χρόνο μνημονίου και διαδικασία εξόδου στις αγορές, που δεν αποδέχονταν, ενώ υπάρχει η αντίστοιχη δέσμευση από το eurogroup .

5. Αποδέχθηκε ίδρυση αναπτυξιακής τράπεζας, που δεν αποδέχονταν.

Ολα τα παραπάνω δείχνουν συμμετοχή προσεχώς στο QE της ΕΚΤ.

Τίποτε δεν θα είναι εύκολο για εμάς, αλλά είναι η πρώτη φορά που μια απόφαση του eurogroup είναι τόσο ξεκάθαρα δρομολογημένη.

Η κυβέρνηση μάλλον πήρε περισσότερα απ όσα περίμενε.

Ο δε Σόιμπλε αυτοακυρώθηκε πλήρως ως προς τις δηλώσεις του, ότι δήθεν τίποτε δεν άλλαξε από το προηγούμενο eurogroup, αλλά και από τους παριστάμενους, προσπαθώντας επικοινωνιακά να μη δείξει ότι ηττήθηκε. 

Ξεκίνησε μια καλή συμφωνία δεδομένων των συνθηκών & τα υπόλοιπα επί της οθόνης μας.

πηγή

Η κατάσταση των πραγμάτων ή λίγο πριν το πήδημα του βατράχου

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Στην κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα, κανένα επιμέρους μέτρο ούτε μας σώζει ούτε μας καταστρέφει. Και καμία μεταρρύθμιση δεν μπορεί να σταθεί σε ολισθηρό ή ασαφές έδαφος.

Καλό είναι να περιμένουμε όλο το πακέτο (μέτρα, χρέος, ποσοτική χαλάρωση) για να διαπιστώσουμε τις αλληλεπιδράσεις και την κεντρική κατεύθυνση, δλδ κατά πόσον "βγαίνει" η οικονομική εξίσωση της ανάπτυξης.

Αν μπορέσουν τα μέτρα και αντίμετρα να φέρουν κάτι αρκετά σοβαρό για το χρέος, ποσοτική χαλάρωση κλπ το μίγμα αλλάζει δραματικά. Και με τις αξιολογήσεις, που είναι έδαφος εκβιασμών, πίσω μας. Αν μείνουν μόνα χωρίς την συνοδεία της ελάφρυνσης του χρέους και της ποσοτικής χαλάρωσης (χρηματοδότησης της επιχειρηματικότητας) είναι κάτι άνευ ουσίας και σωστά η κυβέρνηση τα θεωρεί αλληλένδετα με το χρέος και μέρος μιας συνολικής συμφωνίας. Το αν ψηφίζονται πρώτα είναι απλά θέμα τακτικής και όχι εξαπάτησης όπως ισχυρίζονται οι ορκισμένοι εχθροί της "ανάπτυξης με ΣΥΡΙΖΑ" (εφιάλτης για το κρατικοδίαιτο σύστημα της μεταπολίτευσης).

Είναι ανόητο λοιπόν να μιλάμε απόλυτα για το ένα ή το άλλο μέτρο πχ μείωση συντάξεων, αγνοώντας την αλληλεπίδραση... Σαν να μπορεί να σημαίνει κάτι από μόνο του ένα οποιοδήποτε μέτρο. Η συντήρηση πχ οικογενειών από την σύνταξη ενός μέλους τους δεν είναι κάτι παραγωγικό - αν η οικογένεια μπορέσει να ξαναζήσει από τα παραγωγικά μέλη της, αυτό θάταν μια κίνηση εμπρός κι ας μειωνόντουσαν ειδικά οι μεγάλες συντάξεις για τις οποίες υπάρχουν ούτως ή άλλως κοινωνικές ενστάσεις και καταγγελίες. Η μεταφορά δαπανών σε άλλες περιοχές της οικονομίας με αντίμετρα των περικοπών στις συντάξεις (ή "μηδενικό δημοσιονομικό αποτέλεσμα") προδίδει μια συμφωνία επί της αρχής με τους δανειστές σε "ιδεολογικό" επίπεδο: μια οικονομία πνίγεται στην προσπάθεια ανασυγκρότησης εξυπηρετώντας συντάξεις απότοκες μιας οικονομίας φούσκας, πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, συντεχνιακές συντάξεις από δεκάδες ταμεία που δεν είχαν ανάλογες εισφορές, χαριστικές επιδοτήσεις τύπου ασφαλιστικού ΔΕΗ κλπ κλπ

Ας σκεφτούμε εδώ την πραγματικότητα που κρύβουν οι θεατρινισμοί της αντιπολίτευσης: ούτως ή άλλως καμιά πολιτική δύναμη δεν έχει να προτείνει τίποτα ριζικά διαφορετικό πλέον πέραν κάποιου ελαφρά διαφορετικού μίγματος μέτρων (εννοώ πέραν των ριζοσπαστικών προτάσεων για άμεση επανάσταση, ανατροπή, έξοδο από την ΕΕ κλπ). Όταν αυτές οι αλλαγές στο μίγμα παρουσιάζονται σαν κάτι φοβερό και καταγγέλλεται ο αντίπαλος, έχουμε περάσει σε μόνιμη προεκλογική εκστρατεία...

Το ότι οι ελληνικές πολιτικές δυνάμεις δεν έχουν την στοιχειώδη ωριμότητα να συνεργαστούν σε τρία καθοριστικά πράγματα που έχει ανάγκη απελπιστικά η χώρα το βλέπουμε γύρω μας καθημερινά. Το να ασχολούνται με καραγκιοζιλίκια τύπου Τζήμερου ή παραπολιτικά κουτσομπολιά και fake news τύπου "ανορθόγραφης Οδύσσειας" δείχνει απλά το ιδεολογικό κενό μέσα στο οποίο κινείται χωρίς προτάσεις το πολιτικό προσωπικό της χρεοκοπίας. 

Τόσα χρόνια "ευκολίας" και "δικαιωμάτων" χωρίς παραγωγή, πιστοποίηση, μεταποίηση, βιομηχανία διέφθειραν όλα τα πολιτικά προτάγματα. Και της αριστεράς. Τουλάχιστον αυτή αλλάζει κυβερνώντας και διαπιστώνοντας εν κινήσει λάθη και βολονταρισμούς. Οι άλλες πολιτικές δυνάμεις; Απλά προσπαθούν να ξεχαστούν οι πομπές τους χωρίς εκείνες να αλλάξουν στο παραμικρό. Διαπλεκόμενοι και κρατικοδίαιτοι της μεταπολίτευσης που μεθοδικά έριξαν την χώρα στην χρεοκοπία, δεν ασχολούνται καν με την αυτοκριτική τους και μια απαραίτητη για το ίδιο τους το σύστημα, πολιτική στροφή αλλά αντίθετα βουλιάζουν στον βούρκο τους. Δραπετεύουν από τον αμείλικτο καθρέφτη των εγκλημάτων τους με υστερική αντιπολίτευση: "Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέστρεψε τη χώρα!"

Είναι λοιπόν υποκριτικό και εκτός νοήματος σήμερα να επιλέγεται ένα μέτρο - από τα πολλά που παίρνει η κυβέρνηση είτε υποχρεωτικά είτε επειδή εκείνη το επιλέγει - και να καταγγέλλεται ως καταστροφικό ή να δοξάζεται ως σωτήριο.
Γιατί τίποτα δεν λειτουργεί από μόνο του - ακόμη και η ψυχολογία είναι καθοριστική για την "ανάπτυξη".
Η πραγματικότητα είναι σαφής:
Είμαστε υπό επιτροπεία και δεν έχουμε βρει ακόμη πως να επανεκκινήσουμε την παραγωγική μηχανή, μόνη ελπίδα ανεξαρτησίας και εξόδου από την κρίση!

Μέχρι τότε επιδόματα, ανακατανομές, αναδιανομές κλπ είναι μέτρα συντήρησης και αναμονής για μια κοινωνία ακόμη ζωντανή. Ζωντανή μέχρι να ολοκληρωθεί η συνολική εικόνα και να φανεί το περιώνυμο "φως στο τούνελ".

Είναι δείγμα καταθλιπτικό να ασχολούμαστε καθημερινά με το μερικό, γνωρίζοντας ότι το βάρος του στην συνολική εικόνα εξαρτάται απόλυτα από όλα τα άλλα μέρη της εικόνας που με προσοχή και πολύ κόπο μέσα σε ένα σκηνικό εκβιασμών από τους επικυρίαρχους της ΕΕ, σχηματίζει η σημερινή κυβέρνηση. Δεν είναι οι φορολογικοί συντελεστές που έχουν σημασία όταν δεν υπάρχει αγορά ή δεν λειτουργούν οι μικρομεσαίες παραγωγικές επιχειρήσεις. Δεν είναι οι επενδύσεις όταν δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας. Δεν είναι οι συντάξεις σωτηρία όταν τα παραγωγικά μέλη της οικογένειας είναι άνεργα. Ποιος θα τις πληρώσει;

Η σημερινή κυβέρνηση ολοκληρώνει με κινήσεις υποχρεωτικά μπρος πίσω ένα νέο πλαίσιο. Κάτω από συνθήκες απόλυτα αρνητικές ως αποτέλεσμα της χρεοκοπίας και της κηδεμονίας που επέτρεψαν οι προηγούμενοι. Εκείνοι δεν θέλουν να πετύχει. Οι πολίτες όμως θέλουν. Είναι η τελευταία τους ελπίδα άλλωστε. Οποιαδήποτε υστερία για το ένα ή το άλλο μέτρο είναι πρόωρη. Ειδικά από την αναξιόπιστη αντιπολίτευση. Η αγωνία των πολιτών είναι απλά δεδομένη.

Ας ελπίσουμε ότι το συνολικό πλαίσιο θα είναι λειτουργικό και η οικονομία θα αρχίσει έστω και σταδιακά να κινείται. Τότε και μόνο τότε θα ξέρουμε. 

Στο μεταξύ η διαπλοκή πλαγιοκοπεί τις προσπάθειες ελέγχουν της διαφθοράς, η ΝΔ κινείται ακροδεξιά, η κεντροαριστερά (όση δεν έχει προσχωρήσει στον ΣΥΡΙΖΑ) δεν τολμά ακόμη να κοιτάξει τον εαυτό της στον καθρέφτη, οι εναλλακτικές προσπάθειες των κρατικοδίαιτων (κίνηση 58, Ποτάμι, Δράση Σκυλακάκη) καταρρέουν. Όλη η απελπισία τους συμποσούται στους θεατρινισμούς των ακροκεντρώων υπολειμμάτων τύπου Τζήμερου και "μενουμευρώπηδων του κολλαγόνου" και γελοιοτήτων της ευτελούς "μπογδανικής" δημοσιογραφίας του Σκάι. 

Η πραγματική ζωή όμως και οι αγωνίες μας είναι αλλού: στην επιτυχία αυτών που δίνουν όλο τους το 24ωρο στην ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης και της ανασυγκρότησης.

πηγή tvxs

Ποιος φταίει για την κατάρρευση;

Ο Σαμαράς δείχνει την Αμφίπολή ΤΟΥ, στην mommy Μέρκελ - τι άλλο να κάνει....

Το ελληνικό Χρηματιστήριο και η ευρωζώνη σε ζώνες επιρροής
 
του Πέτρου Σταύρου*

Αν μας δείχνει κάτι καινούργιο η πρόσφατη ευρωπαϊκή κρίση, αυτό είναι ότι η ευρωζώνη έχει χωριστεί σε ζώνες επιρροής μεταξύ του οικονομικά ισχυρότερου κράτους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Γερμανίας, και του σημαντικότερου ανεξάρτητου θεσμού και ιδιοκτήτη του ευρώ, της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας (ΕΚΤ).

Οι πρόσφατες εξελίξεις, με την κατάρρευση του δείκτη του Χρηματιστηρίου Αθηνών και την ξαφνική άνοδο των επιτοκίων των ομολόγων, έχουν την αφετηρία τους στην ανακοίνωση του προέδρου της ΕΚΤ, Μ. Ντράγκι, στο Τζάκσον Χωλ περί ενός είδους ευρωπαϊκής "ποσοτικής χαλάρωσης"[1] — με την απαραίτητη όμως δημοσιονομική υποστήριξη των κρατών-μελών. Δεν πρόλαβε ωστόσο η ΕΚΤ να εισηγηθεί τα πρώτα νομισματικά μέτρα και η Γερμανία έδειξε τις διαθέσεις της. Απείλησε ακόμα και με δικαστική προσφυγή εναντίον της ΕΚΤ, εφόσον αυτή προχωρούσε σε πιο σοβαρά νομισματικά μέτρα, όπως η αγορά κρατικών ομολόγων μέσω του προγράμματος ΟΜΤ (Outright Monetary Transactions), γεγονός που θα σήμαινε την παραβίαση της Ευρωπαϊκής Συνθήκης, η οποία δεν επιτρέπει στην ΕΚΤ να διευκολύνει χρηματοοικονομικά τα κράτη-μέλη.
Στο πλαίσιο αυτό, η ΕΚΤ φρόντισε να διευκρινίσει πως τα νέα μέτρα που αναγκάζεται να λάβει για να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο του αποπληθωρισμού αφορούν και τον ελληνικό τραπεζικό τομέα, αλλά απαιτούν τις εγγυήσεις ενός προγράμματος επιτήρησης. Τα ίδια δήλωσε λίγες μέρες αργότερα και η επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου εν συνόλω για την ελληνική οικονομία. 

Τι συνέβη λοιπόν ξαφνικά, και εκεί που αναζητούνταν λύση πολιτικής μετονομασίας του Μνημονίου και μιας κάποιας διεξόδου, οι αγορές «αγρίεψαν» και τα ανέτρεψαν όλα; Φταίει άραγε ο ΣΥΡΙΖΑ, για την κατάρρευση του Χρηματιστηρίου, όπως προσπαθεί να μας πείσει η κυβέρνηση;

Όχι, και όποιος έχει, έστω και ακροθιγώς, μια συνολική εικόνα των ευρωπαϊκών εξελίξεων το αντιλαμβάνεται. Περισσότερο φταίει η ίδια η κατάρρευση της κυβερνητικής πολιτικής. Αλλά, και πάλι, η εξήγηση αυτή δεν αρκεί, καθώς το ζήτημα πάει σε μεγαλύτερο βάθος. 

Η ελληνική κυβέρνηση δεν δρούσε αυτοδύναμα, αλλά παράλληλα και σε τροχιά με τις κινήσεις της Τρόικας. Η «έξοδος» της Ελλάδας από το Μνημόνιο ήταν ένα σενάριο που δουλεύονταν και από την Ε.Ε.
Όλο τον τελευταίο καιρό είχε διαμορφωθεί η εντύπωση πως η Γερμανία, η Ε.Ε. συνολικά και το ΔΝΤ εξέταζαν τους όρους της αποχώρησης του τελευταίου από τα προγράμματα χρηματοδοτικής στήριξης. Φαίνεται πως η πρόθεση της ΕΚΤ να προχωρήσει στα πρώτα μέτρα ποσοτικής χαλάρωσης ανάγκασε τη Γερμανία να παρέμβει, διότι κινδύνευε η πολιτική νεομερκαντιλισμού και κρατικού νεοφιλελευθερισμού που ακολουθεί.

Ο συνδυασμός των προθέσεων της ΕΚΤ με την παρέμβαση της Γερμανίας ανέτρεψαν τα σχέδια «εξόδου» από το Μνημόνιο και ακύρωσαν τις προσπάθειες τόσο της ελληνικής κυβέρνησης να διασωθεί με έναν ευφημισμό των πολιτικών λιτότητας, αλλά και της Ε.Ε. να αναλάβει πλήρως το ελληνικό χρέος με πιο ευέλικτους όρους. Η μαζική φυγή επενδυτικών κεφαλαίων από την ευρωζώνη, λόγω αρνητικών προσδοκιών για την ευρωπαϊκή οικονομία και λόγω ανατίμησης του δολαρίου, έρχεται να συμπληρώσει τις αιτίες, να δυσκολέψει τον εξωτερικό δανεισμό και να ακυρώσει τα κυρίαρχα σενάρια «εξόδου». Μένει να δούμε αν θα ανατρέψει και τα σχέδια αναδιάρθρωσης του χρέους.

Είναι σαφές, λοιπόν, ότι η ευρωζώνη μπαίνει σε μια νέα περίοδο κρίσης, με χαρακτηριστικά τον αποπληθωρισμό, την πρώτη οικονομία της (τη γερμανική) να «σέρνεται», ενώ η δεύτερη και η τρίτη (η γαλλική και η ιταλική) βρίσκονται σε κανονική ύφεση. 

Η ΕΚΤ, για να αντιδράσει, αποφάσισε να επιβαρύνει τον ισολογισμό της με ένα τρισεκατομμύριο ευρώ. Η Γερμανία όμως θεωρεί ότι δεν πρέπει να απομακρυνθεί από τις πολιτικές λιτότητας και αποφυγής του «ηθικού κινδύνου».[2] 

Το ένα τρισεκατομμύριο ευρώ, έπειτα από αυτή τη διελκυστίνδα, φαίνεται ότι θα χρησιμοποιηθεί για την ενίσχυση των αξιόχρεων και ισχυρών οικονομιών της Ένωσης. Για τις αδύναμες και «ανήθικες» οικονομίες διατίθενται οι νέοι ευρωπαϊκοί θεσμοί χρέους (ESM), και όχι οι μη συμβατικές πολιτικές. 
Πρόκειται για μια ακόμα διαφορά μεταξύ της αμερικάνικης και της ευρωπαϊκής νομισματικής πολιτικής: η πρώτη αφορά όλη τη «ζώνη του δολαρίου», ενώ η δεύτερη μόνο τη ζώνη των ισχυρών οικονομιών του ευρώ.

Η διαπίστωση αυτής της διάστασης της ευρωπαϊκής κρίσης οδήγησε τις αγορές να αντιδράσουν κατ’ αυτό τον τρόπο. Το ιδιότυπο ενωσιακό zoning δεν είναι απλώς μια Ευρώπη δύο «ταχυτήτων», αλλά και δύο «επιταχύνσεων». Οι δύο ταχύτητες μπορεί να συνιστούν μια ανισομερή σχέση, αλλά εντός αυτής και οι δύο τρέχουν. 

Οι διαφορετικές επιταχύνσεις όμως μπορούν να προκαλέσουν πολλαπλά εμφράγματα, ακινητοποιώντας εντελώς τις οικονομίες.

Η νέα ευρωπαϊκή κρίση οφείλεται στην οικονομική κατάσταση της Γαλλίας και της Ιταλίας, καθώς και στο είδος της ισορροπίας μεταξύ ...