Οι αγωγοί, ο κουρδικός διάδρομος και ένας κάποιος Ερντογάν-πιόνι

της Κατερίνας Πάντα*

Έχει κανείς καμιά αμφιβολία ότι αυτός ο καταστροφικός πόλεμος στη Συρία (που πολλές φορές ξέφυγε από τον έλεγχο των αμερικανών βάζοντας τους Ρώσους στο παιχνίδι πλέον ως συνεταίρους στο μοίρασμα της πίτας), δεν έγινε για τους αγωγούς;
Θα άφηνε κανείς από αυτούς τους δύο σε συνεργασία πάντα με τους Ευρωπαίους, τον Ερντογάν, τον στρατό του & τον ISIS (που αρχικά οι Αμερικανοί χρησιμοποίησαν ως εργολάβους κατά του Άσαντ), να γίνουν οι ρυθμιστές του παιχνιδιού;
Ούτε γι'αστείο.

Όπως διαβάζουμε έχουν συλληφθεί ως τώρα μέσω των εκκαθαρίσεων Ερντογάν (πόσο βολικού ως πιόνι):

• οι 2 εκ των 4 διοικητών στρατιάς
• ο 1 εκ των 10 διοικητών σωμάτων στρατού
• οι 20 εκ των 39 ταξίαρχων τεθωρακισμένων - πεζικού - πυροβολικού
• οι 9 εκ των 10 ταξίαρχων καταδρομών
• ο διοικητής της μεραρχίας εκπαιδεύσεως ορεινών καταδρομών
• ο διοικητής της ταξιαρχίας πεζοναυτών
• ο διοικητής της ακτοφυλακής
• οι διοικητές των ναυτικών βάσεων του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου
• ο διοικητής της ναυτικής αεροπορίας
• οι 7 εκ των 12 διοικητών των κύριων αεροπορικών βάσεων
• ο διοικητής της στρατοχωροφυλακής
• οι 2 υποστράτηγοι και 9 ταξίαρχοι της στρατοχωροφυλακής

Εν συνόλω, 2.000 αξιωματικοί όλων των βαθμίδων έχουν συλληφθεί ή παυθεί εκ των καθηκόντων τους – το 15% εξ αυτών άνω του βαθμού του ταγματάρχη. Ενδεικτικά, έως τώρα 118 στρατηγοί εκ των 358 των ΤΕΔ έχουν συλληφθεί.

Μια εις βάθος ανάλυση του προφίλ των υψηλόβαθμων αξιωματικών αποκαλύπτει πως η συντριπτική πλειοψηφία εξ αυτών είχε υπηρετήσει (και διακριθεί) σε επιτελικά και επιχειρησιακά καθήκοντα. Ειδικά ο διοικητής της Β’ Στρατιάς (με ζώνη επιχειρησιακής ευθύνης τη νοτιο-ανατολική Τουρκία), ο διοικητής της στρατοχωροφυλακής, ο διοικητής της μεραρχίας εκπαιδεύσεως ορεινών καταδρομών, καθώς επίσης και οι διοικητές των ταξιαρχιών καταδρομών είχαν διεξάγει επιτυχώς τις αντι-αντάρτικες επιχειρήσεις κατά των αυτονομιστών Κούρδων ανταρτών το προηγούμενο χρονικό διάστημα....(δες εδώ)

Ο τούρκικος στρατός, όλως περιέργως μετά το "αποτυχημένο" πραξικόπημα (που όμως πέτυχε τον σκοπό του και για τους λόγους που έγινε), αποκεφαλίζεται σε καίρια σημεία & αποδυναμώνεται, περνώντας στον έλεγχο του Ερντογάν, που με την σειρά του πλέον ελέγχεται.

Μέσα σ'όλα αυτά βγαίνει ενισχυμένη και η Ελλάδα μαζί με τον ρόλο για τον οποίο την προορίζουν.

Θα άφηναν οι Αμερικανοί και τα συνεταιράκια τους, τόσο κόπο, τόσους θανάτους και τόσους μετανάστες που δημιούργησαν στη Συρία να πάνε χαμένα; 

Θα άφηναν τη δουλειά στη μέση; Τον Ερντογάν να παίζει τους πάντες με τα καπρίτσια του με δυνατό τον Τούρκικο στρατό & την Ευρώπη εξαρτημένη ενεργειακά από αυτόν σε μεγάλο βαθμό; 

Ή θα την ολοκλήρωναν με το βλέμμα στραμμένο στον Κουρδικό διάδρομο & τον αγωγό;
Γιατί με την Συρία σχεδόν τελείωσαν.

Αυτή είναι η μεγάλη εικόνα που κάποιοι δεν μπορούν να δουν & για την οποία μιλούσαμε από την αρχή του πραξικοπήματος (χάρτης), περιοριζόμενοι στην μικρότερη που λέγεται Ερντογάν & έλεγχος της χώρας του.
Κάποτε θα ΄ρθεί και η σειρά του όταν δεν θα τον χρειάζονται ούτε ως πιόνι.

*ο τίτλος της ανάρτησης είναι του ιστολογίου

Επιδημίες νεοεθνικισμού

του Θεόδωρου Κουλουμπή*

Αν παρατηρήσουμε τις εξελίξεις στην Ελλάδα από το 1967 μέχρι σήμερα θα διαπιστώσουμε ότι σε τακτά διαστήματα μας πλήττουν επιδημίες νεοεθνικισμού. 

Η δικτατορία Παπαδόπουλου / Ιωαννίδη καλλιεργούσε από την πρώτη στιγμή της στην εξουσία τη φαντασίωση ότι θα πραγματοποιούσε την ένωση της Κύπρου με τη Ελλάδα στη βάση του Σχεδίου Ατσεσον – πιστεύοντας ότι είχε εξασφαλίσει την υποστήριξη των ΗΠΑ και την ανοχή της Τουρκίας. 

Από το 1964, ήδη, είχαν προταθεί από την αμερικανική κυβέρνηση του Λίντον Τζόνσον διάφορες εκφάνσεις αυτού του σχεδίου, που σερβίρονταν στην Ελλάδα με τη μορφή της Ενωσης και στην Τουρκία με τη μορφή της Διχοτόμησης. 

Το μείγμα εγκληματικής αφέλειας και αφροσύνης των «συνταγματαρχών» τους οδήγησε σε μια ολέθρια σύγκρουση με τον εκλεγμένο πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, τον οποίο κατηγορούσαν ως «ανθέλληνα και προδότη». 

Έπειτα από επανειλημμένες προσπάθειες να αναγκάσουν τον Μακάριο σε παραίτηση ή να τον δολοφονήσουν, έφθασαν στο κολοσσιαίο λάθος του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 1974. 

Οι Τούρκοι, που χρόνια περίμεναν μια τέτοια λαμπρή ευκαιρία, εισέβαλαν στη Μεγαλόνησο χωρίς να συναντήσουν μεγάλη αντίσταση – μια και η Κύπρος ήταν βαθιά διχασμένη από τους πραξικοπηματίες. 

Η χούντα στην Αθήνα, απολύτως ανέτοιμη να αντιμετωπίσει τους εισβολείς, παρέδωσε την εξουσία στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ψελλίζοντας ότι «οι Αμερικανοί μας πρόδωσαν». 

Αλλά, η ανεπανόρθωτη ζημιά είχε πλέον γίνει.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, μας έπληξε ένα δεύτερο κύμα νεοεθνικισμού με λιγότερες, ευτυχώς, αρνητικές συνέπειες. 

Ο Ψυχρός Πόλεμος είχε λήξει, καθώς ο υπαρκτός σοσιαλισμός είχε αποδειχθεί ανεφάρμοστος. 

Το τείχος του Βερολίνου είχε γκρεμιστεί και οι χώρες του Συμφώνου Βαρσοβίας έπαιρναν τον μεταβατικό τους δρόμο προς την οικονομία της αγοράς και την πολυκομματική δημοκρατία. 

Δυστυχώς, στα δυτικά Βαλκάνια, ιδίως στην πρώην Γιουγκοσλαβία, ενεργοποιήθηκαν ηγέτες (π. χ., Μιλόσεβιτς, Ιζετμπέκοβιτς και Τούτζμαν) που συνέδεσαν την πολιτική τους επιβίωση με τον άκρατο εθνικισμό, ο οποίος αντικατέστησε τη χρεοκοπημένη πλέον κομμουνιστική ιδεολογία. 

Το τελικό αποτέλεσμα ήταν να αιματοκυλίσουν και να διασπάσουν τη χώρα τους.

Αλλά και στην Ελλάδα, παραδόξως, επιστρατεύτηκε ένα είδος αντανακλαστικού εθνικισμού, με αφορμή το θέμα της ονομασίας του μικρού, βόρειου, γειτονικού μας κράτους. 

Τεράστια συλλαλητήρια έγιναν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη με την Εκκλησία να πρωτοστατεί αλλά και ανάλογη πολιτική ενθάρρυνση από την τότε κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας (ιδίως τον νεαρό και φιλόδοξο υπουργό της των Εξωτερικών) και από την αξιωματική αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ, η οποία σύσσωμη καταδίκαζε κάθε ίχνος συμβιβαστικής προδιάθεσης. 

Έτσι καταλήξαμε στη «σκοπιανοποίηση» της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, απορρίπτοντας προτάσεις του διεθνούς παράγοντα (π. χ., μια σύνθετη ονομασία για τους βόρειους γείτονες που θα εμπεριείχε τον όρο Μακεδονία), οι οποίες σήμερα γίνονται ασμένως αποδεκτές από το μεγαλύτερο μέρος των πολιτικών μας δυνάμεων.

Το τρίτο κύμα της νεοεθνικιστικής επιδημίας βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη στις μέρες μας. 

Εν μέσω της γιγαντιαίας χρηματοπιστωτικής κρίσης, με την οικονομία μας υπό αυστηρή διεθνή επιτήρηση, με τις παγκόσμιες αγορές να προφητεύουν την πτώχευση και με την επιβολή επώδυνων μέτρων λιτότητας, μια ενισχυμένη ομάδα δεξιών και αριστερών υπερπατριωτών έχει και πάλι σηκώσει κεφάλι. 

Μια συγχορδία –από μικρής κυκλοφορίας εφημερίδες και περιοδικά, ανήσυχες τηλεοπτικές εκπομπές,
εγχώρια και ομογενειακά μπλογκ, αλλά και προσωπικότητες με τεράστια ακτινοβολία στην Ελλάδα και τον κόσμο (όπως ο Μίκης Θεοδωράκης) – έχει υιοθετήσει έναν έντονα εισαγγελικό λόγο. 

Οι νεοεθνικιστές μας, επωφελούμενοι από τη βαθιά (και δικαιολογημένη) απογοήτευση του ελληνικού λαού απέναντι στο σύνολο των πολιτικών μας δυνάμεων, καλλιεργούν ψευδαισθήσεις για μία υπερκομματικού, αν όχι μεταφυσικού, τύπου «εθνοσωτήρια λύση». 

Καταγγέλλουν τον πρωθυπουργό και τον υπουργό του των Εξωτερικών ότι ασκούν «μυστική διπλωματία» με στόχο να «κουκουλώσουν» τις εκκρεμότητες στα εθνικά μας θέματα στο Αιγαίο, τη Θράκη και την Κύπρο.
Δεν εξαιρούν της κριτικής και την αξιωματική αντιπολίτευση, με δεδομένη τη «συμβιβαστική» της κατατομή κατά τα πεντέμισι χρόνια της πρωθυπουργίας του Κώστα Καραμανλή. 

Χαϊδεύουν με κάθε τόνο τα αυτιά των Ελλήνων πολιτών, υποσχόμενοι αμύθητα ενεργειακά πλούτη που κατ’ αυτούς κρύβονται στον βυθό της θάλασσας (στην ελληνική υφαλοκρηπίδα και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ)). 

Κακίζουν, συγχρόνως, όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις που επί δεκαετίες δεν αξιοποίησαν τα πλούτη αυτά, λόγω του «φοβικού συνδρόμου» που τις διακατέχει απέναντι στην Τουρκία. Κατακεραυνώνουν τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση για ανεπαρκή στήριξη των ελληνικών αιτημάτων, προτείνοντας «πολυδιάστατες / πολυγαμικές» πολιτικές με τολμηρά ανοίγματα προς Ρωσία, Κίνα, Ινδία, Βραζιλία, και άλλους. 

Τέλος, και αυτό είναι πολύ ανησυχητικό, απειλούν άτομα που αυτοί θεωρούν «μειωμένης εθνικής συνειδήσεως» με ποινικές συνέπειες.

Στη δύσκολη καμπή που βρίσκεται η χώρα μας χρειάζεται καθαρή σκέψη, ψυχραιμία και ορθολογισμός. 

Απαιτούνται ριζικές μεταρρυθμίσεις και βαθιές τομές που πρέπει να γίνουν στο πολιτικό μας σύστημα, αλλά με απόλυτο σεβασμό στο Σύνταγμα και τους δημοκρατικούς μας θεσμούς. 

Κεντρικός άξονας της εσωτερικής και εξωτερικής μας πολιτικής είναι η συμμετοχή (και παραμονή) στην Ευρωπαϊκή Ενωση και την Ευρωζώνη. 

Αυτό δεν αποκλείει τις καλύτερες δυνατές σχέσεις με τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, την Κίνα, την Ινδία, τη Βραζιλία, τον αραβικό κόσμο, το Ισραήλ, και πάει λέγοντας. 

Το τελευταίο πράγμα, όμως, που χρειαζόμαστε είναι να ανοίξουμε νέα μέτωπα με την Τουρκία, καθώς η χώρα αυτή προχωρεί προς τις εθνικές της εκλογές (τον Ιούνιο) και προς ένα αβέβαιο πολιτικό μέλλον. 

Ας αντιληφθούμε, επί τέλους, ότι ο ρεαλισμός και η σύνεση δεν έχουν καμία σχέση με τις υπερφίαλες κατηγορίες των νεοεθνικιστών περί εθνικής μειοδοσίας και πολιτικής δειλίας.

* Ο κ. Θεόδωρος Κουλουμπής είναι ομότιμος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Αθηνών. 23/1/11 Η Καθημερινή

Το Εθνικοπατριωτικό Μέτωπο ανησυχεί και πάλι

...Είναι προφανές πως η θεωρία συνωμοσίας του "Καστελόριζου" θα είναι αυτή η οποία θα λειτουργήσει ως "ανασχετικό ανάχωμα" για τη μη επίτευξη διευθέτησης. Ο λόγος είναι απλός. Χωρίς εθνικά προβλήματα συνταξιοδοτείται ένα μεγάλο τμήμα της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, ένθεν κακείθεν των κομματικών γραμμών, καθώς και τα 2/3 της πολιτικής ηγεσίας της Κύπρου. Συνταξιοδοτείται επίσης ένα ευμεγέθες τμήμα της ελληνικής πανεπιστημιακής, παραεπιστημονικής και θεολογικής νομενκλατούρας που ζει και σιτίζεται από το εθνικιστικό πάθος...

του Νίκου Γεωργιάδη*

Η φωνή της Γενικής Γραμματέως του ΚΚΕ είχε κάτι από Μπουμπουλίνα ή από την άλλη, τη Μαντώ Μαυρογένους.  Χωρίς περιστροφές και άσκοπους πολιτικούς λαρυγγισμούς δήλωνε πως "έπιασε τον πρωθυπουργό στα πράσα" να εκδίδει τη χώρα στα οθωμανικά σαλόνια του Ταγίπ Ερντογάν. Ο πρωθυπουργός οργισμένος την είπε "κοινό συκοφάντη" και πρόσθεσε πως η Γενικής Γραμματεύς εκπροσωπεί εν Ελλάδι τα πλέον σκοτεινά συμφέροντα του Βαθέος Κράτους των Πασάδων της Άγκυρας. Το κοινό προφανώς έμεινε εμβρόντητο ακούγοντας δύο πολιτικούς ηγέτες της σύγχρονης Ελλάδος να ανταλλάσσουν ύβρεις και κατηγορίες επί στρατηγικών θεμάτων όπως οι διεθνείς σχέσεις της χώρας, το Αιγαιακό ζήτημα, το Κυπριακό και, ω του θαύματος, του ζητήματος των υποθαλλάσιων υδρογονανθράκων.

Η Χρηματογορά Πατριωτισμού
Η ελληνική εξωτερική πολιτική εξαρχής, δηλαδή από το 1823, κινήθηκε μέσα στα αόριστα λεκτικά πλαίσια, εθνικής μειοδοσίας από τη μία, πλειοδοτικού πατριωτισμού από την άλλη. Πρόκειται για ηθικοπλαστικά κλισέ τα οποία ταλαιπωρούν ακόμη τα αυτιά των πολιτών και βεβαίως δεν προσφέρουν καμία αποτελεσματική προοπτική για την επίλυση των ζητημάτων.
Στην παρούσα φάση το εθνικοπατριωτικό μέτωπο συντίθεται από ετερογενείς πολιτικές εκφράσεις, την Ακροδεξιά, τη Λαϊκή Δεξιά, το ΚΚΕ, ορισμένους ακροδεξιάς ιδεολογίας αριστεριστές. Μάθημα πρώτον, λοιπόν: ο πατριωτισμός δεν είναι πολιτική θέση αλλά καταφύγιο και ασφαλές άλλοθι. Η εθνική αφύπνιση της Γαλλίας κατά την ομώνυμη Επανάσταση, επί παραδείγματι, δεν βασίστηκε σε πλαίσιο εθνικοπατριωτικής υστερίας (ούτε και η Δημοκρατία του Γκαριμπάλντι στον ιταλικό χώρο), αλλά σε πλαίσιο κοινωνικού - συνταγματικού συμφώνου. Ο λόγος είναι απλός. Ουδεμία εθνική ταυτοποίηση μπορεί να γίνει μεταξύ ενός κέλτη Βρετόνου, ενός Βάσκου, ενός Προβηγκιανού, ενός Κορσικανού και ενός γερμανόφωνου Αλσατού. Η συμφωνία μεταξύ τους δεν μπορεί παρά να είναι πολιτική. Μάθημα δεύτερο: το έθνος μπορεί να υπάρξει μόνο ως πολιτικό σύμφωνο εντός πλαισίου αξιών.

Περί Οθωμανικού 
Στην Ελλάδα των Βαλκανίων και των οθωμανικών καταλοίπων, οι πολιτικές ηγεσίες πειραματίστηκαν αντιγράφοντας τα μοντέλα εν είδει κλισέ. Επί της ουσίας, και μέχρι το 1974, η ελληνική εκδοχή της δημοκρατίας συνυπήρχε με κοτζαμπάσηδες του οθωμανικού μεσαίωνα, με το φεουδαρχικό εφοπλισμό των νησιών, τους μεταπράτες της Πόλης, της Οδησσού, της Τεργέστης και της Αλεξάνδρειας, τους βουκολικούς Αρβανίτες των Ορέων και τους δυτικόπληκτους –πλην όμως ανίσχυρους– Επτανησιώτες. Μετά το 1922, προστέθηκαν στον πολιτικό αυτό αχταρμά οι δυναμικοί πρόσφυγες από την Ιωνία, οι συντηρητικοί από την Ανατολία και οι ορεσίβιοι του Καυκάσου. Ποιο ήταν τελικά το "πολιτικό σύμφωνο" μεταξύ τους; Αυτό που επέβαλε πραξικοπηματικά ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος καλώντας τον Βενιζέλο. Η παρένθεση κράτησε για λίγο. Το αποτέλεσμα ήταν μία εθνική πληγή. Η συνέχεια κατεγράφη με έναν Εμφύλιο. Το δράμα ολοκληρώθηκε με μία άλλη εθνική πληγή, αυτή τη φορά στην Κύπρο. Το πολιτικό σύμφωνο αξιών δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Οι πολιτικές ηγεσίες αναγκάστηκαν να "δανειστούν" ως μοντέλο την ευρωπαϊκή προοπτική. Είχαμε φθάσει στο 1980.

Το δάκτυλο της Αφροδίτης
Στην περίοδο της κατάρρευσης του μοντέλου της χρηματοπιστωτικής παγκοσμιοποίησης και της επαναφοράς ως ελπιδοφόρου πρότασης διακυβέρνησης της "Κοινωνικής Δημοκρατίας" –ως αντιπαράθεση στη νεοφιλελεύθερη χρηματοπιστωτική ζούγκλα–, η Ελλάδα εξακολουθεί να υπακούει σε πολιτικά ανακλαστικά τα οποία έχουν παρέλθει ήδη εδώ και δεκαετίες, αρνούμενη πεισματικά ένα πολιτικό σύμφωνο στη βάση αξιών και όχι ιδεολογημάτων. Αυτή η καθυστέρηση παγιδεύει όλες ανεξάρτητα τις πολιτικές ηγεσίες στην εκφορά ενός πολιτικού λόγου που στοχεύει, σχεδόν αποκλειστικά, στο "χάιδεμα των αυτιών" πολιτών οθωμανικού τύπου και προέλευσης. Αυτή η "δουλεία" ανέδειξε τον αποβιώσαντα Χριστόδουλο σε εθνικό ηγέτη, τον Παπαθεμελή σε πολιτικό άνδρα, το κόμμα του ΛΑΟΣ σε κοινοβουλευτική δύναμη, το εθνικιστικό ΚΚΕ σε μείζονα αντιπολίτευση ελλείψει σοβαρής Δεξιάς, τον Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ σε εθνικό Ναζί, τον Άνθιμο Θεσσαλονίκης σε πολιτικό ρυθμιστή της Λέγκας του Βορρά την Αλέκα Παπαρήγα σε λαϊκό δικαστή εθνικών φρονημάτων, πρωθυπουργού συμπεριλαμβανομένου.

Η "μαύρη τρύπα" της Ανατολικής Μεσογείου
Επί του πρακτέου ωστόσο, η λαϊκιστική μορφή του "εθνικόφρονα" και αντίστοιχα η κατάπτυστη μορφή του "εθνικού μειοδότη" ως το αντίπαλο ζεύγος στη διαχείριση των στρατηγικών ζητημάτων, όχι μόνο μπλοκάρουν κάθε προοπτική επίλυσης αλλά και υπονομεύουν κάθε προσπάθειας προσέγγισης των ζητημάτων.
Η ελληνική διπλωματία είχε μία ευκαιρία διαμόρφωσης συνθηκών διευθέτησης του ζητήματος του Αιγαίου επί πρωθυπουργίας Ανδρέα Παπανδρέου και Τουργκούτ Οζάλ. Το "Βαθύ Κράτος" της Άγκυρας και το αντίστοιχο των Αθηνών οδήγησαν τον τότε πρωθυπουργό στο καθόλου τιμητικό "Mea Culpa". Οι ηγέτες εκλέγονται για να τολμούν. Μία δεύτερη ευκαιρία εμφανίστηκε επί πρωθυπουργίας Σημίτη, αλλά και τότε το ενδεχόμενο πολιτικό κόστος πρυτάνευσε της λογικής. Η τρίτη ευκαιρία εμφανίζεται τώρα επί πρωθυπουργίας Γιώργου Παπανδρέου και Ταγίπ Ερντογάν. 

Είναι προφανές πως η θεωρία συνωμοσίας του "Καστελόριζου" θα είναι αυτή η οποία θα λειτουργήσει ως "ανασχετικό ανάχωμα" για τη μη επίτευξη διευθέτησης. Ο λόγος είναι απλός. Χωρίς εθνικά προβλήματα συνταξιοδοτείται ένα μεγάλο τμήμα της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, ένθεν κακείθεν των κομματικών γραμμών, καθώς και τα 2/3 της πολιτικής ηγεσίας της Κύπρου. Συνταξιοδοτείται επίσης ένα ευμεγέθες τμήμα της ελληνικής πανεπιστημιακής, παραεπιστημονικής και θεολογικής νομενκλατούρας που ζει και σιτίζεται από το εθνικιστικό πάθος.
Οι Έλληνες πολίτες, εν βρασμώ ψυχής λόγω Μνημονίου, θα πρέπει να επιλέξουν αν επιθυμούν συνεκμετάλλευση υδρογονανθράκων μετά Ισραηλινών, Κυπρίων, Τούρκων και Αιγυπτίων, υπό τον έλεγχο των αμερικανικών και καναδικών εταιρειών, ή αν προτιμούν τους υδρογονάνθρακες (αν υπάρχουν στο Αιγαίο) να τους εκμεταλλεύονται κάποιοι άλλοι. Διότι να είστε σίγουροι πως κάποιοι θα τους εκμεταλλευτούν, με ή χωρίς τους Έλληνες πατριδολάγνους. Στο μέλλον σε αυτό το "πάρτι" στην Ανατολική Μεσόγειο θα προστεθούν η Συρία, ο Λίβανος και ενδεχομένως η Λιβύη, σίγουρα κάποιοι Ευρωπαίοι και γιατί όχι και ο Βλαντιμίρ Πούτιν. Με λίγα λόγια… οι πάντες. 

*από την Athens Voice

Το κλειδί για μια δίκαιη λύση στο Αιγαίο

Η χώρα μας παραμένει, και εν μέσω κρίσης, παγκόσμια πρωταθλήτρια στους εξοπλισμούς σε σχέση με το ΑΕΠ της. 

Μεγάλο μέρος των χρεών της έχουν να κάνουν με το πανάκριβο σπορ του εθνικισμού και της ενθυλάκωσης των εξοπλιστικών προμηθειών από τους εμπόρους του πολέμου. Αμερικανικές, Γαλλικές και Γερμανικές βιομηχανίες ζουν από την "διένεξη του Αιγαίου" και οι συνεχιζόμενες δαπάνες, χώρας που ετοιμάζεται για παγκόσμιο πόλεμο, εξαιρέθηκαν των μέτρων του μνημονίου παρά τον εμφανή παραλογισμό τους. 

Ποιος λοιπόν κερδίζει και ποιος χάνει από την μη λύση; Γιατί η ελληνική κυβέρνηση απέρριψε την άνοιξη την πρόταση Ερντογάν για αμοιβαία μείωση 20% των εξοπλισμών; Γιατί ακόμη και σήμερα η οποιαδήποτε λύση πολεμιέται με νύχια και με δόντια από τους φορείς του εθνικισμού; 

Το άρθρο που ακολουθεί περιγράφει πόσο απλή είναι η επίτευξη λύσης στηριγμένης στην απλή λογική - με ανυπολόγιστα οφέλη για την χώρα μας και τον λαό της.

Αιγαίο: εθνικισμός, ενδοτισμός ή δίκαιη λύση;

του Αλέξη Ηρακλείδη*

Η ελληνοτουρκική διένεξη του Αιγαίου ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 1973.
Έκτοτε έχουν γίνει δύο προσπάθειες επίλυσης, το 1976-1981 και το 2002-3. Οι συνομιλίες αυτές δεν ολοκλήρωσαν το έργο τους και στις δύο περιπτώσεις λόγω αλλαγής κυβέρνησης στην Ελλάδα.

Η επίλυση των έξι βασικών διαφορών του Αιγαίου (υφαλοκρηπίδα, αιγιαλίτιδα ζώνη, ελληνικός εναέριος χώρος, αποστρατικοποίηση, Ιμια και εναέρια κυκλοφορία- FΙR) είναι δυνατή χωρίς μεγάλους συμβιβασμούς, δηλαδή η επίτευξη μιας λύσης λογικής, δίκαιης και "θετικού αθροίσματος", χωρίς νικητές και ηττημένους. 
Όμως τι φταίει και η λύση δεν έχει ακόμη βρεθεί; 
Τα κύρια μεγάλα προβλήματα είναι τρία: 
(α) ο φόβος του εσωτερικού κόστους, 
(β) οι εξωπραγματικές προσδοκίες των εκατέρωθεν κοινών που αγνοούν το διεθνές δίκαιο της θάλασσας, και, το κυριότερο, 
(γ) οι εκατέρωθεν αντιλήψεις και φόβοι για τις προθέσεις της άλλης πλευράς (και ας είναι στρεβλές οι αντιλήψεις αυτές): από τη μία, ο φόβος ότι η Τουρκία θέλει το μισό Αιγαίο (σε σχέση με τη θάλασσα και τον εναέριο χώρο) με τελικό σκοπό να "αρπάξει" ελληνικά νησιά και, από την άλλη, ο φόβος ότι η Ελλάδα θέλει να καταστήσει το Αιγαίο "ελληνική λίμνη" και να φιμώσει την Τουρκία, πετώντας την εκτός Αιγαίου.

Ας επανέλθουμε όμως στις συνομιλίες. Οι νέες συνομιλίες για το Αιγαίο που ξεκίνησαν τον Ιούνιο του 2010 δεν έχουν παρά να πάρουν το νήμα από τις δύο προηγούμενες στις οποίες είχε σημειωθεί πρόοδος και μερική σύγκλιση απόψεων.
Από τις συνομιλίες του 1976-1981 συνάγονται 10 κατευθυντήριες γραμμές, στη λογική, θα έλεγα, ενός "μεγάλου πακέτου επίλυσης": 
1. Το Αιγαίο δεν αποτελεί "ελληνική λίμνη". 

2. Η επίλυση του ζητήματος της υφαλοκρηπίδας με συνομιλίες και από κοινού προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ΔΔ). 

3. Στόχος της επίλυσης σε σχέση με την υφαλοκρηπίδα η ανεύρεση μιας δίκαιης λύσης.
4. Η τουρκική υφαλοκρηπίδα δεν θα πρέπει να περικυκλώνει ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου.
5. Η ελληνική υφαλοκρηπίδα δεν θα πρέπει να κλείνει τις υπάρχουσες τέσσερις εξόδους της Τουρκίας στην ανοικτή θάλασσα του Αιγαίου.
6. Η Ελλάδα δεν θα επεκτείνει μονομερώς την αιγιαλίτιδα ζώνη της στα 10 ή 12 μίλια (αφού άλλωστε δεν είναι μόνη της στο Αιγαίο και δεν πλέουν μόνο ελληνικά πλοία στη θάλασσα αυτή).
7. Ο εναρμονισμός του ελληνικού εναέριου χώρου με την αιγιαλίτιδα ζώνη, όπως συμβαίνει με όλες ανεξαιρέτως τις άλλες παράκτιες χώρες στον κόσμο.
8. Ο μη περιορισμός της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας (της ανοικτής θάλασσας) στο Αιγαίο, το οποίο αποτελεί σημαντικότατο διεθνή κόμβο για τη ναυσιπλοΐα.
9. Η επίλυση του ζητήματος της αποστρατικοποίησης των νήσων του Ανατολικού Αιγαίου στη βάση της αίσθησης ασφάλειας των δύο χωρών. 

10. Η αποφυγή δημιουργίας εκατέρωθεν αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (ΑΟΖ).

Οι δεύτερες συνομιλίες (γνωστές ως "διερευνητικές επαφές") ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 2002 σε συνέχεια της Απόφασης της ΕΕ στο Ελσίνκι (Δεκέμβριος 1999). 

Η Τουρκία έγινε υποψήφια χώρα της ΕΕ, υπό τον όρο- κατόπιν ελληνικής απαίτησης- ότι θα επιλύονταν τα θέματα του Αιγαίου. 

Αν αυτό δεν καθίστατο δυνατό σε μια διαδικασία διαπραγματεύσεων ως τον Δεκέμβριο του 2004, τα ζητήματα του Αιγαίου θα παραπέμπονταν προς επίλυση στο ΔΔ. 

Ουσιαστικές συνομιλίες έλαβαν χώρα το 2002-3. 

Στη συνέχεια η νέα κυβέρνηση Καραμανλή εγκατέλειψε το ορόσημο του Δεκεμβρίου του 2004 και έσερνε τα πόδια της στις διερευνητικές επαφές (που συνεχίζονταν) και ήταν ακόμη και εναντίον της προσφυγής στη Χάγη (σχολή Μολυβιάτη)!
Στις συνομιλίες του 2002-3 υπήρξε σύγκλιση σε τρία σημεία, εν είδει "μικρού πακέτου επίλυσης": 

(1) παραπομπή του θέματος της υφαλοκρηπίδας στο ΔΔ, 

(2) μερική επέκταση της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης πέρα από τα 6 μίλια για την ελληνική ηπειρωτική χώρα και για τα νησιά που βρίσκονται πλησίον της Ελλάδας και 

(3) εναρμόνιση του ελληνικού εναερίου χώρου με την αιγιαλίτιδα ζώνη που θα έχει συμφωνηθεί. 

Καταλήγοντας, το κλειδί για την επίλυση της χρονίζουσας διένεξης του Αιγαίου είναι: 

(α) η αποδοχή από την Ελλάδα ότι το Αιγαίο δεν είναι και δεν μπορεί ποτέ να γίνει- "ελληνική θάλασσα" (αφού η Ελλάδα δεν είναι η μόνη παράκτια χώρα) 

και 

(β) η αποδοχή από την Τουρκία ότι η Ελλάδα έχει περισσότερα ερείσματα στο Αιγαίο (λόγω των εκατοντάδων ελληνικών νησιών) και ότι ως εκ τούτου είναι αδιανόητος ο διαμοιρασμός του Αιγαίου στα δύο ως προς την υφαλοκρηπίδα ή την εναέρια κυκλοφορία (FΙR). 

Ο κ. Αλέξης Ηρακλείδης είναι καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και επίλυσης συγκρούσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Το πιο πρόσφατο βιβλίο του για το Αιγαίο έχει τίτλο «Τhe Greek-Τurkish Conflict in the Αegean: Ιmagined Εnemies» (Ρalgrave Μacmillan, 2010). 

*ΠΗΓΗ: tovima.gr


Δείτε σχετικά: 
ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ
Ένα μνημόνιο και για τους εξοπλισμούς