Κάτι τρέχει με την Δικαιοσύνη...

του Πέτρου Ζερβού (efsyn.gr)

Η Δικαιοσύνη, ο ΣΥΡΙΖΑ και η μάχη των εξουσιών

του Χρήστου Λαδά*

Η δικαστική εξουσία, ιδίως στο ανώτατο επίπεδο της, επέτρεψε κατά το παρελθόν το καθεστώς της φαυλότητας στη χώρα. Η απουσία ελέγχου της αφορούσε παραλείψεις απέναντι σε πολιτικούς και διαπλεκόμενους επιχειρηματίες σχετικά με οικονομικά αδικήματα που αφορούσαν την πολιτεία και το δημόσιο συμφέρον. (Οι ευθύνες της δικαστικής εξουσίας)

Είχε στη διάθεση της δικογραφικό υλικό για να προχωρήσει. Στα συρτάρια των ανακριτικών αρχών καταχωνιάστηκαν και παραγράφηκαν σκανδαλωδώς μηνυτήριες αναφορές που στρεφόντουσαν κατά Υπουργών (Μήνυση για τα χρέη των νοσοκομείων), κατά εθνικών επιχειρηματιών για κραυγαλέες συμβάσεις προμηθειών εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, (Παραγραφή για ΟΤΕ-Ιντρακόμ), για υποθέσεις δωροδοκιών πολλών πολιτικών όπως στην περίπτωση της Siemens, για πολιτικούς που δημοσίως ομολογούσαν ότι είχαν χάσει το μέτρημα μαύρων χρημάτων που κατέφθαναν σε σκουπιδοσακούλες σε γραφεία κομμάτων. Πρόσφατα μάλιστα έκρινε χρηματιστές, επιχειρηματίες και διαμεσολαβητές αθώους για το πολύκροτο σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, ενώ ουδείς τιμωρήθηκε για τον τζόγο στα διαθέσιμα των ασφαλιστικών ταμείων που εξαφανίστηκαν. Τα παραδείγματα είναι ενδεικτικά μόνο.

Στα χρόνια των μνημονίων το ίδιο σύστημα το οποίο άρχισε να απειλείται από το ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να θωρακιστεί από ενδεχόμενη κυβέρνηση που θα οδηγούσε στη Δικαιοσύνη σκάνδαλα από τα οποία θα τιμωρούνταν στελέχη του. Η Βουλή άρχισε να ξεπλένει μέσα από ψηφοφορίες κομματικής πειθαρχίας αλλά και αλληλεγγύης προς ημέτερους, γνωστούς, συγγενείς και αρμόδιους που εμπλέκονταν σε ατασθαλίες, σκάνδαλα, μίζες, χρηματισμούς κ.τ.λ.

Άρχισαν να ψηφίζονται διάφοροι νόμοι όπου χαρίζονταν ευθύνες για οικονομικά αδικήματα κομμάτων, επιχειρηματιών, τραπεζιτών, πολιτικών. Η Βουλή ψήφισε την παραγραφή θαλασσοδανείων σε τραπεζίτες για παράνομα δάνεια σε κόμματα (Τροπολογία-σκάνδαλο παραγραφής ευθυνών για θαλασσοδάνεια), σκέπασε το σκάνδαλο για την υπόθεση της κατασπατάλησης εκατομμυρίων ευρώ από τον λογαριασμό του Ειδικού Φορέα Δασών, χάρισε τις ευθύνες σε μεγάλα σκάνδαλα όπως για τις υποθέσεις εξοπλιστικών, τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά κ.ο.κ.

Πρόσφατα μάλιστα και όσο ο καιρός της αποκαθήλωσης πλησιάζει η Βουλή εντείνει τις προσπάθειες της για να εξαφανίσει βασικές ευθύνες των συγκυβερνητικών στελεχών. Έτσι, υποβαθμίζεται το αδίκημα των καταχραστών του Δημοσίου ενώ θεσπίστηκε και η μη αναζήτηση αχρεωστήτως καταβληθέντων ποσών για επιδόματα τα οποία παρανόμως κατέβαλλαν οι Ο.Τ.Α. Κατ' αυτόν τον τρόπο η νομοθετική εξουσία φόρεσε το μανδύα και της δικαστικής για να χαρίσει ευθύνες όχι αμιγώς πολιτικές αλλά ποινικές. (Φτιάχνουν νόμους κόντρα στο δημόσιο συμφέρον)

Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο το ίδιο κλεπτοκρατικό σύστημα να χρησιμοποιεί το Νόμο για να καταστήσει νόμιμη την ανομία του και νομιμοφανή την φαυλότητα του. Η αποκατάσταση του κράτους δικαίου όμως είναι αδύνατον να σημειώσει βήματα προόδου αν η δικαστική εξουσία δεν αναλάβει τον ρόλο της και αν δεν κονταροχτυπηθεί με αυτό το φαύλο σύστημα, το οποίο βέβαια έχει και θεσμικά την υποχρέωση να ελέγξει.

Στις μέρες μας, οι δικαστές ίσως για πρώτη φορά αντιδρούν. Η Ένωση Εισαγγελέων κατήγγειλε την κυβέρνηση ότι εξυπηρετεί άλλα συμφέροντα κι όχι το Δημόσιο και εξέφρασε ευθέως την ανησυχία της "για την ποιότητα της νομοθετικής παραγωγής και την προσήλωση του νομοθέτη στην εξυπηρέτηση της καθαρότητας της διοίκησης και της αδιάκριτης εφαρμογής του νόμου''.

Νωρίτερα και το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους εξέφρασε την έντονη ανησυχία του για την διαφαινόμενη κατάργηση του νόμου περί καταχραστών του Δημοσίου, ενώ και η Ένωση των διοικητικών Δικαστών με αφορμή την άρνηση της κυβέρνησης να δεχτεί τις απολυμένες καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών ανακοίνωσε αιχμηρά ότι οι δικαστικές αποφάσεις πρέπει να εφαρμόζονται. Η δικαστική εξουσία λοιπόν αρχίζει να διεκδικεί την αποκατάσταση του ρόλο της και των ευθυνών της για την μερική έστω αποκατάσταση του κοινού περί δικαίου αισθήματος. (Η σύγκρουση μεταξύ των εξουσιών συνεχίζεται)

Η αποκατάσταση του κράτους δικαίου είναι η πιο βασική προϋπόθεση για την αρμονική μακροημέρευση μας. Όσο δεν αποκαθίσταται η δυσαρμονία στο κοινό περί δικαίου αίσθημα σχετικά με την απόδοση των ευθυνών για την οικονομική κατάντια της χώρας που συνδυάζεται και με την ενίσχυση των δημόσιων ταμείων, θα δυναμιτίζεται κάθε ελπίδα ομόνοιας, ηθικής και οικονομικής ανάτασης της χώρας. Η συνεργασία των πολιτών με τους κυβερνώντες είναι αναγκαία συνθήκη για την πρόοδο της χώρας. Δεν μπορεί να επιτευχθεί όσο διοικούμαστε από το ίδιο διαπλεκόμενο και φαυλοκρατικό σύστημα το οποίο όσο δεν ελέγχεται αποθρασύνεται και συνεχίζει να αυθαιρετεί καλύπτοντας και τα νώτα του μέσω της οικειοποίησης του Νόμου.

Η δικαστική εξουσία χρειάζεται πολιτική κάλυψη για να προχωρήσει. 
Είναι αδύνατον να μάχεται μόνη της ένα ολόκληρο σύστημα το οποίο έχει χειραγωγήσει όχι μόνο την νομοθετική αλλά και την εκτελεστική εξουσία ενώ αποφασίζει και για τον διορισμό των Προέδρων των Ανώτατων Δικαστηρίων της χώρας. 

Ο σημερινός Υπουργός Δικαιοσύνης έχει την συνήθεια να μιλά, τουλάχιστον τηλεφωνικά με δικαστικούς λειτουργούς που χειρίζονται κρίσιμες υποθέσεις, γεγονός που δεν επιτρέπει την απεμπλοκή της δικαστικής εξουσίας από το πολιτικό σύστημα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει το αποκλειστικό πλεονέκτημα ως κόμμα εξουσίας τα στελέχη του οποίου δεν είναι αναμεμειγμένα και δεν φοβούνται πολιτειακά σκάνδαλα να παράσχει πολιτική κάλυψη στους δικαστές που θα επιχειρήσουν να βάλουν το μαχαίρι στο κόκαλο. Το συγκριτικό του πλεονέκτημα πρέπει να το αξιοποιήσει προς όφελος της χώρας και να το επικοινωνήσει ξεκάθαρα. Από αυτό θα βγουν όλοι κερδισμένοι. Ο ίδιος, η χώρα, η δημοκρατία, οι πολίτες και δικαστές και βέβαια η Δικαιοσύνη.

*ο Χρήστος Λαδάς  είναι δικηγόρος

Ένα ακόμη σενάριο επιστημονικής φαντασίας... (#έλληνες τραπεζίτες, δικαστές και “αφελληνισμός των τραπεζών”)

του techie chan*

Το σενάριο που θα περιγράψω τρέχει εδώ και καιρό, αλλά τώρα βγαίνει στην επιφάνεια. Στο μυαλό σας θα ήθελα να το βάλετε δίπλα στο σενάριο όπου εξωγήινοι επιτήθονται στη γη, το πασόκ αποφασίζει να αυτοκτονήσει μετά από 40χρόνια εξουσίας και ο σύριζα πολεμά για τον σοσιαλισμό.

Στην επιφάνεια λοιπόν έχουμε το σκάνδαλο του ΤΤ το οποίο εμπλέκει πολλά από τα golden boys των καλών εποχών (όχι τον τσουκαλά όμως σύντροφοι, αυτός πολεμά για τον σοσιαλισμό). Το σκάνδαλο του ΤΤ είναι απλό στη μορφή του. Το ΤΤ έχει αποφασιστεί από την ΤτΕ, την κυβέρνηση και τους τραπεζίτες να χρεοκοπήσει και να ενσωματωθεί από μια από τις 4 συστημικές τράπεζες. Πρόκειται άλλωστε για πολύφερνη νύφη εδώ και παραπάνω από μια δεκαετία και αρκετά πριν την κρίση έψαχναν τρόπους ενσωμάτωσης του.

Όταν θα συνέβαινε αυτό, η τράπεζα θα χωριζόταν σε good bank και bad bank. Στη bad bank θα πήγαιναν διάφορα σαπάκια που υπήρχαν στο χαρτοφυλάκιο της τράπεζας, ενώ στη good bank θα πήγαιναν τα καλά δάνεια, οι καταθέσεις κλπ. Ποιος το αποφάσιζε αυτό? Μα φυσικά η ΤτΕ και η blackrock, οργανισμοί υπεράνω πάσης υποψίας στους οποίους εμπιστεύονται τις επενδύσεις τους ακόμα και σημαίνοντα στελέχη του οικονομικού επιτελείου του σύριζα*

Τι καλύτερο λοιπόν από το να δώσεις ένα δάνειο στη φίλη σου την (techiecha)νούλα το οποίο δάνειο μαγικά θα γινόταν μη εξυπηρετούμενο από μια τρομακτική ατυχία και άρα θα πήγαινε μαζί με τα άλλα σαπάκια στη bad bank? Η εταιρία σου θα χρεοκοπούσε αλλά εσύ θα έμενες με τα χρήματα στην τσέπη. Το στην τσέπη μην το πάρετε τοις μετρητοίς, εννοώ σε κάποιον offshore παράδεισο σαν την κύπρο ένα πράγμα. Η bad bank από την άλλη -στην οποια θα πάει το μη εξυπηρετούμενο δάνειο- καμμένη για καμμένη ήταν και το χρήμα θα το πληρώσει το κράτος. Το οποίο μετά άντε να τρέχει να κατασχέσει δύο αποθήκες και 5 υπολογιστές από την ήδη χρεοκοπημένη επιχείρησή σου.

Αυτό στην ουσία του είναι το σκάνδαλο του ΤΤ. Πράγματα δηλαδή που υπό το κατάλληλο πρίσμα μπορούν να θεωρηθούν και νόμιμα και ηθικά. Όχι μόνο από τους δικαστές που ως γνωστό καίγονται για τη νομιμότητα αλλά ακόμα και από το πολιτικό προσωπικό (ανάλογα με το αν είναι στην κυβέρνηση ή την αντιπολίτευση).

Όμως για κάποιο λόγο πριν μια βδομάδα, η δικαστική εξουσία αποφάσισε πως όλα αυτά δεν είναι ούτε νόμιμα, ούτε ηθικά. Κι εκεί που ασχολούταν με σοβαρές υποθέσεις όπως πχ η ακύρωση των μειώσεων των συντάξεων των δικαστών, άρχισε να κυνηγά διάφορα golden boys και girls, ένα εκ των οποίων τυχαίνει να είναι πρόεδρος του περίφημου ΤΧΣ που διαχειρίζεται αυτή τη στιγμή όλες τις συστημικές τράπεζες.

Αυτό πρακτικά ισοδυναμεί με κήρυξη πολέμου από τους δικαστές στην κυβέρνηση , κάτι που κάνει την υπόθεση ακόμα πιο περίεργη καθώς οι δικαστές δεν έχουν δείξει ιδιαίτερες διαθέσεις σύγκρουσης τα τελευταία χρόνια. Μέχρι και το μνημόνιο συνταγματικό έβγαλαν για να σας θυμίσω ένα χοντρό παράδειγμα.

Κι εκεί που σχεδίαζα ένα anti-backlash mechanism για το CNC mill που έφτιαχνα και κυλιόμουν στους βούρκους της βερολινέζικης αμαρτίας, τα γεγονότα γίνονταν ολοένα και πιο περίεργα.

Ο στουρνάρας και η κυβέρνηση βγήκαν και στήριξαν το αρχιστέλεχος του ΤΧΣ το οποίο κατηγορούνταν για τα θαλασσοδάνεια του ΤΤ. 

Αυτό από μόνο του είναι εξαιρετικά περίεργο καθώς η κυβέρνηση, κάθε φορά που κατηγορείται ένα στέλεχός της κάνει την ανήξερη. Ακόμα και σε υποθέσεις καραμπινάτων στελεχών ταυτισμένων με τη ΝΔ όπως ο πρώην δήμαρχος της τούμπα λίμπρε παπαγεωργόπουλος, η κυβέρνηση σφυρίζε αδιάφορα κάνοντας ότι δεν γνωρίζει τον εν λόγω κύριο. Και για μια παντελώς άγνωστη πρόεδρο του ΤΧΣ βγαίνει ο στουρνάρας με τον σαμαρά και στηρίζουν σύσσωμοι (και εύσωμοι αν προσθέσεις και τον βενιζέλο).

Την ίδια στιγμή έχουμε δύο ακόμα μικρές ειδησούλες. Η μία είναι η συνέντευξη του στουρνάρα στα εξωτερικά. Το σημαντικό κομμάτι της συνέντευξης δεν είναι ο επικοινωνιακός δεκάρικος που χάρισε στον σύριζα λέγοντας ότι ο σόιμπλε τον έκανε νταντά και άρα δεν πίεσε για κούρεμα του ελληνικού χρέους. Το σημαντικό είναι ότι λέει σ’ ένα ξένο μέσο πως οι μεταρρυθμίσεις θα προχωρήσουν με προεδρικά διατάγματα. Γιατί σκατά καιγόταν ο στουρνάρας να τονίσει μια τόσο μικρή τεχνική λεπτομέρεια για τους ξένους?

Σε αυτό έρχεται να προστεθεί και η πριμαντόνα Φιλιππίδης, ο οποίος έδινε αβέρτα συνεντεύξεις από το εξωτερικό, την ίδια στιγμή που η δικαιοσύνη τον έψαχνε για να τον φέρει ενώπιον της. Μία από τις πολλές βλακίες που ξεστόμισε σε αυτές τις συνεντεύξεις του ήταν πως μετά από αυτή την κίνηση (της δίωξής του), η ελλάδα μπορεί να ξεχάσει την ανάπτυξη από τις επενδύσεις του εξωτερικού. Εντάξει είναι γνωστό ότι από τα @@ κάθε φιλελέ κρέμεται η ανάπτυξη ολόκληρου του κόσμου. Αυτά τα γνωρίζουμε από την ayn rand δεν είναι θέμα, όμως κρατήστε το κι αυτό σε μια γωνία.

Μπόινγκ!

Ξέρω όλα αυτά δεν βγάζουν πολύ νόημα. Αλλά σας υπόσχομαι ότι σαν καλός συνομωσιολόγος θα το δέσω γρήγορα το γλυκό. Θα αρχίσω όμως μ’ένα μικρό κουίζ. Τι είναι αυτό που συνδέει τον αριστερό κ.τσουκαλά, διάφορα ακόμα στελέχη του οικονομικού του σύριζα και σχεδόν όλους τους έλληνες τραπεζίτες?

Εντάξει δυστυχώς η εξίσωση έχει παραπάνω από μία λύσεις. Σε περίπτωση που απαντήσετε η αγάπη προς τη blackrock θα έχετε δίκιο, αλλά θα έχετε απαντήσει λάθος για ...

Η Δικαιοσύνη στα οδοφράγματα: α(πε)ργεί και αντιστέκεται ...στο Δίκαιο και την Ισονομία

1. Η επταµελής σύνθεση του ∆' Τµήµατος του ΣΤΕ έκρινε αντισυνταγµατικό τον Νόµο 3838/2010 κατ’ εφαρµογή του οποίου αλλοδαποί που διαµένουν στη χώρα µας έλαβαν την ελληνική ιθαγένεια και ακολούθως άσκησαν το εκλογικό δικαίωµα στις εκλογές του περασµένου Νοεµβρίου. 

Τυχόν απόφαση της Ολοµέλειας του ΣΤΕ που θα κάνει αποδεκτή την απόφαση του ∆’ Τµήµατος του ΣΤΕ θα σηµάνει αυτόµατα την ακύρωση των δηµοτικών και νοµαρχιακών εκλογών, στις οποίες έλαβαν µέρος µε τον ένα ή τον άλλο τρόπο αλλοδαποί. 

2. Καταδικάστηκε ο Τόλης Βοσκόπουλος για φορολογικές παραβάσεις. Το ύψος των οφειλών του μαζί με τις προσαυξήσεις είναι 5,5 εκατομμύρια ευρώ. Η ποινή στην οποία καταδικάστηκε: τρία χρόνια. Η ποινή έχει ανασταλτικό χαρακτήρα και μπορεί να εξαγοραστεί με 5 ευρώ ημερησίως (150 ευρώ το μήνα).

3. Πέντε εκπομπές στην Ζούγκλα για τον καταγγελλόμενο ως μεγαλοτοκογλύφο, οργανωτικό γραμματέα της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ και στέλεχος του Συνασπισμού, Ρίζο Ρίζο αλλά Στο απυρόβλητο η Καμόρα της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ. Συνδικαλιστές, Αλ.Τσίπρας, εισαγγελείς σιωπούν...

Τι μας λένε οι δικαστές; Ότι οι ρατσιστές, οι τοκογλύφοι και οι φοροφυγάδες δεδικαίονται; Αλλού επεμβαίνουν αυτεπάγγελτα, αλλού κωφεύουν ανεπάγγελτα; Πως αυτή η χώρα θα βγει από την κρίση αν δεν λειτουργήσει η δικαιοσύνη με ορθάνοιχτα μάτια και χωρίς κομματικές εξαρτήσεις;

Χώρα χωρίς δικαιοσύνη. Πολίτες χωρίς ελπίδα δικαίου.
Μήπως η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση πρέπει να γίνει στην δικαιοσύνη;

Μήπως πρέπει επιτέλους να "ανοίξει" και αυτό το "κλειστό" επάγγελμα;

Μήπως η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση πρέπει να γίνει στην δικαιοσύνη;

Να!! ...παλιόμυγα...

Η δικαιοσύνη στην χώρα μας "είναι ο μεγάλος ασθενής" παραδέχονται όλοι. Όταν όμως κάποιος προσπαθεί να αγγίξει πραγματικά το ζήτημα εισπράττει την "ενόχληση" όλων των εμπλεκομένων.

Τελευταία ενόχληση του κλάδου επειδή υπήρξε δισέλιδο δημοσίευμα στο γερμανικό περιοδικό «Der Spiegel» με το τίτλο: "Ελλάδα- Η ασθένεια της ατιμωρησίας" και με υπότιτλο "Η Δικαιοσύνη αρνείται να κινήσει ποινική δίωξη σε υποθέσεις διαφθοράς".

Στην 26η τακτική Γενική Συνέλευση των μελών της Ένωσης Εισαγγελέων Ελλάδος, ζητήθηκαν μέτρα εκσυγχρονισμού της δικαιοσύνης και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Γιατί το ζήτημα της δικαιοσύνης δεν είναι ζήτημα ασθένειας - είναι ζήτημα ταξικής επιλογής του παλιού πολιτικού κόσμου της χώρας μας.

Στην Ελλάδα της χρεωκοπίας η καθυστέρηση στην απονομή δικαιοσύνης είναι το βασικό εμπόδιο στην καταπολέμηση της διαφθοράς, της φοροδιαφυγής και της μαφιοκρατίας, του πελατειακού κράτους και του παράνομου πλουτισμού των ολίγων σε βάρος του εισοδήματος των πολλών.

Γιατί θα μπορούσε, τώρα μέσα στην κρίση έστω, να λειτουργήσει ως το βασικό εργαλείο αναδιανομής εισοδημάτων απλά εφαρμόζοντας τον νόμο.

Αλλά είναι επίτηδες τυφλή και αργή...

Τι να σου κάνουν τα παραπεμπτικά του ΣΔΟΕ για την πολυτελή διαβίωση των παράνομα πλουτισάντων, τις 25.000 αδήλωτες πισίνες, τα γιώτ, τις offshore, την άρνηση καταβολής των βεβαιωμένων, τους διεφθαρμένους με τους 28 μισθούς, τους φτωχογιατρούς του Κολωνακίου κλπ κλπ, όταν η δικαιοσύνη αργεί...

Πότε και πως θα φτάσουν οι υποκλαπέντες πόροι στα δημόσια ταμεία;

Και στο μεταξύ η κυβέρνηση επειδή δεν θέλει να αγγίξει την δικαιοσύνη, όπως και την εκκλησία ή τις αμυντικές δαπάνες παίρνει μέτρα σε βάρος των εύκολων θυμάτων: χαμηλόμισθων, χαμηλοσυνταξιούχων, μικροεπιχειρηματιών - κούρεμα, περαίωση, βαριά έμμεση φορολογία.

Δείγμα ανικανότητας και ανεπάρκειας αλλά και ταξικότητας του παλιού πολιτικού κόσμου που επέβαλε τον νόμο περί (μη) ευθύνης υπουργών και την μη ανεξαρτησία της δικαιοσύνης και που πολεμά λυσσωδώς για να μην αλλάξει τίποτα. Με το νομικό καθεστώς που υπάρχει, ακόμα και οι επενδύσεις που τόσο προσδοκούν υποτίθεται, πνίγονται στους νομικούς λαβυρίνθους του "πρωτότυπου" ελληνικού δικαστικού κόσμου.

Η μεταρρύθμιση της δικαιοσύνης μοιάζει αυτήν την χρονική στιγμή σαν το πιο επείγον ζήτημα.

Οι υποθέσεις ανάκτησης από το δημόσιο κοινωνικού πλούτου που υπεξαιρέθηκε πρέπει να αποκτήσουν το πρόσημο του κατεπείγοντος και του έκτακτου.

Τα δικαστήρια να δουλεύουν διαρκώς -πρωί απόγευμα- για τέτοιες υποθέσεις άμεσης προτεραιότητας και να ενισχυθούν με διοικητικές παρακάμψεις τύπου fast track, δίκαιες μεν γρήγορες δε.

Νόμοι υπάρχουν αρκετοί - απονομή δικαιοσύνης δεν υπάρχει άρα και δημόσια έσοδα.

Η κατεύθυνση αυτή στο εσωτερικό μέτωπο της χώρας αντιστοιχεί στην κατεύθυνση αντιμετώπισης των κερδοσκοπικών κινήσεων των ανεξέλεγκτων αγορών στο εξωτερικό μέτωπο.

Και στην Ελλάδα αυτά τα δύο πρέπει να πάνε μαζί, δεν είμαστε Ιρλανδία.

Εδώ χρειάζονται καταλυτικές προτάσεις από την αριστερά και τον δημοκρατικό κόσμο και μέτωπο διεκδίκησής τους - αλλιώς η λέξη "έσοδα" το επόμενο διάστημα εφαρμογής του μνημονίου, θα σημαίνει πάντα τον ίδιο μονόδρομο: χέρι στα λαϊκά εισοδήματα και ύφεση στην αγορά - ούτε δυνατότητες δημόσιων επενδύσεων ούτε χρηματοδότησης της ανάπτυξης από εθνικούς πόρους.

Μήπως λοιπόν η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση πρέπει να γίνει στην δικαιοσύνη;

Ελλάδα: άσφαιρα πυρά κατά της διαφθοράς

"Ώρες-ώρες είναι λες και δεν έχουμε δικαστικό σύστημα", λέει ο πρώην δικαστής Ρακιντζής. "Το δικαστικό μας σύστημα είναι ο μεγάλος ασθενής"

Ο κ. Ν. Κανελλόπουλος (πίσω, στο μέσον) με μέλη του σωματείου "Γλαυκώπις Αθηνά"

του Μάνφρεντ Έρτελ*

ΠΗΓΗ:

Greece's Toothless Battle against Corruption

© Der Spiegel

Μόλις χτυπάμε το κουδούνι της πολυκατοικίας, σε ένα προάστιο της Αθήνας, αυτομάτως τα φώτα στο διαμέρισμα του δευτέρου ορόφου σβήνουν και τα πατζούρια κατεβαίνουν.

Είναι προφανές πως είμαστε ανεπιθύμητοι. Από τότε που ο 62χρονος Νίκος Κανελλόπουλος άρχισε να εμφανίζεται στα πρωτοσέλιδα, δεν είναι πια διαθέσιμος για σχόλια στους δημοσιογράφους.

Ο Κανελλόπουλος είναι πιθανότατα ο πλέον διάσημος δημόσιος υπάλληλος στη σημερινή Ελλάδα.

Συνταξιοδοτήθηκε στα τέλη Δεκεμβρίου 2008, μετά από 37 χρόνια ευδόκιμου υπηρεσίας στο ελληνικό δημόσιο, και η τελευταία θέση που κατείχε ήταν εκείνη του τμηματάρχη του υπουργείου πολιτισμού.

Η καριέρα του πρέπει να ήταν εντυπωσιακά επικερδής: σύμφωνα με τις ελεγκτικές αρχές, είναι κάτοχος δέκα ακινήτων, συμπεριλαμβανομένου του έκτασης 126m² διαμερίσματός του,στο προάστιο της Νίκαιας.

Οι ελεγκτές διαπίστωσαν επίσης πως διατηρεί ένδεκα προσωπικούς τραπεζικούς λογαριασμούς σε τέσσερις διαφορετικές τράπεζες. Το σύνολο των καταθέσεών του ανέρχεται στο αξιοσέβαστο ποσό των 8,923,506 ευρώ και 58 λεπτών. Από αυτά, πάνω από 8 εκατομμύρια κατατέθηκαν την τελευταία δεκαετία της σταδιοδρομίας του.

Το ερώτημα είναι: πού βρέθηκαν αυτά τα λεφτά;

Η περίπτωση Κανελλόπουλου είναι ενδεικτική της ελληνικής παθογένειας.

Απασχολεί δε την επικαιρότητα, επειδή αντιβαίνει κραυγαλέα με τις έντονες προσπάθειες του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου να αποφύγει η Ελλάδα τη χρεοκοπία, που συνεχίζει να την απειλεί.

Υπερδιογκωμένες δημόσιες υπηρεσίες

Εκτός από το να αλλάζει εκ βάθρων τα δημόσια οικονομικά της χώρας, ο πρωθυπουργός καλείται να μετεκπαιδεύσει ένα ολόκληρο έθνος.

Παρά τις συνεχείς απεργίες, αύξησε τους φόρους, εφάρμοσε ένα αυστηρό πρόγραμμα λιτότητας και μείωσε το διογκωμένο κράτος.

Οι ραγδαίες διοικητικές μεταρρυθμίσεις, ονόματι «Καλλικράτης», είναι πρωτοφανείς για την Ελλάδα.

Στις αρχές του έτους ο αριθμός των δήμων μειώθηκε από 1,074 σε 325 και αυτός των περιφερειών από 52 σε 13.

Με τόσα πολλά επίπεδα διοίκησης «η διαφθορά είναι σχεδόν φυσική συνέπεια», επισημαίνει ο υπουργός εξωτερικών Δημήτρης Δρούτσας, σημειώνοντας πως ο «Καλλικράτης» είναι ένας από τους σημαντικούς θεμέλιους λίθους της «νέας Ελλάδας».

Οι Έλληνες ψηφοφόροι φαίνεται να συμφωνούν, καθώς στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές έδωσαν και πάλι τη νίκη στους σοσιαλιστές του Παπανδρέου, αν και με πολύ μικρότερη διαφορά από ότι στις βουλευτικές του περασμένου Οκτωβρίου.

Φυσικά η ελληνική κυβέρνηση ξεζουμίζει για προπαγανδιστικούς λόγους υποθέσεις σαν αυτή του Κανελλόπουλου, υπογραμμίζοντας πόσο βρώμικες είναι οι υποθέσεις που επιτέλους εξιχνιάζονται.

Τι συμβαίνει όμως στην πραγματικότητα;

Την υπόθεση Κανελλόπουλου την έφερε στο προσκήνιο ο γενικός επιθεωρητής δημόσιας διοίκησης Λέανδρος Ρακιντζής.

Δουλειά του είναι να εντοπίζει περιπτώσεις σπατάλης και διαφθοράς στις τάξεις της κρατικής γραφειοκρατίας.

Αν και ουδέποτε ανέφερε ονόματα, κοινοποίησε τόσα στοιχεία και λεπτομέρειες για τη συγκεκριμένη υπόθεση, που ο συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος εντοπίστηκε από τις αρχές με ευκολία.

«Δε θέλουμε να σχολιάσουμε αυτό το θέμα»

Ο Κανελλόπουλος ισχυρίζεται πως έλαβε αυτά τα χρήματα ως κρατική επιδότηση για μια πολιτιστική οργάνωση του υπουργείου, που διοργανώνει χριστουγεννιάτικους εορτασμούς, θερινά πάρτι και την ψυχαγωγία των στελεχών του υπουργείου.

Υπήρξε πράγματι αντιπρόεδρος αυτού του οργανισμού δύο φορές, για μικρό χρονικό διάστημα, το 1996 και το 1998.

Σύμφωνα με το πόρισμα της διοικητικής έρευνας των φορολογικών αρχών, που το «Σπίγκελ» κατόρθωσε να εξασφαλίσει, το μόνο πρόβλημα με το άλλοθί του είναι πως δεν μπορεί να προσκομίσει την παραμικρή απόδειξη όσων λέει.

Ο Κανελλόπουλος αποφεύγει τις δημόσιες παρεμβάσεις. «Δε θέλουμε να σχολιάσουμε αυτό το θέμα», λέει η γυναίκα του Αθανασία. Από την άλλη, είναι μάλλον απίθανο πως θα έχουν ποινικές επιπτώσεις. Έχουμε κι εδώ μια τυπικά ελληνική εξέλιξη.

Στην περίπτωση Κανελλόπουλου εκδηλώνεται το κλίμα που είναι κοινώς γνωστό ως «ατιμωρησία», που μπορεί να υπονομεύσει σοβαρά τις όποιες προσπάθειες για αλλαγή της Ελλάδας.

Μαζί με την «ατιμωρησία», το «φακελάκι» (ο όρος που χρησιμοποιείται για τις μικρο-δωροδοκίες) και το «ρουσφέτι» (οι προσωπικές χάρες) αποτελούν το τριαδικό σήμα κατατεθέν της ελληνικής κρίσης.

Οι όροι αυτοί γίνονται σταδιακά γνωστοί ανά την Ευρώπη, για να περιγράψουν τις περιπτώσεις κραυγαλέας κακοδιαχείρισης.

Το πρόβλημα δεν είναι καινούργιο.

Επί πολλά χρόνια, το ελληνικό δικαστικό σύστημα επικρίνεται ως αργό και αναποτελεσματικό, με δικογραφίες που «παραπέφτουν» ή αργοπορούν επί χρόνια.

Σύμφωνα με τον γενικό επιθεωρητή Ρακιντζή, το ευρωπαϊκό δικαστήριο έχει ήδη καταδικάσει την ελληνική κυβέρνηση 340 φορές για σχετικές υποθέσεις.

Επί χρόνια συζητούνται επίσης τα «παραθυράκια» που παρέχει το ελληνικό νομικό πλαίσιο στους παραβάτες.

Στην περίπτωση Κανελλόπουλου επί παραδείγματι, οι φορολογικές αρχές κατέληξαν στο εξωφρενικό συμπέρασμα πως δε δικαιούνται να ζητήσουν φορολογικές καταβολές για τις υπέρογκες καταθέσεις, διότι τα ευρεθέντα ποσά «δε σχετίζονται με την επαγγελματική δραστηριότητα του κατόχου τους», πράγμα που σημαίνει «πως νομικά δεν είναι δυνατό να φορολογηθούν, έστω κι αν έχουν αποκτηθεί με παράνομο τρόπο».

Ειδική μεταχείριση

Το καινούργιο είναι οι κατηγορίες που εξαπέλυσε πρόσφατα ενώπιον μιας κοινοβουλευτικής επιτροπής ο γενικός επιθεωρητής Ρακιντζής πως το δικαστικό σύστημα καλύπτει συστηματικά υποθέσεις διαφθοράς στις οποίες αναμειγνύονται δημόσιοι λειτουργοί και αξιωματούχοι.

Ως πρώην δικαστής, με 38 χρόνια προϋπηρεσίας και πρώην μέλος του Αρείου Πάγου (του ανώτατου δικαστηρίου της χώρας), ο Ρακιντζής ομιλεί μετά λόγου γνώσεως.

Όπως κατέθεσε στην κοινοβουλευτική επιτροπή, ακόμα και οι εισαγγελείς ελάχιστα ενδιαφέρον δείχνουν για να ασκήσουν συστηματικές διώξεις.

Πέραν τούτων, πρόσθεσε «υπάρχουν δικαστικές ετυμηγορίες εντελώς ακατανόητες με νομικά κριτήρια, σύμφωνα τουλάχιστο με την εμπειρία μου».

Ισχυρίζεται πως οι ισχυροί τυγχάνουν ειδικής μεταχείρισης.

Από τότε που ανέλαβε τα σημερινά του καθήκοντα, το 2004, ο Ρακιντζής παρέπεμψε στις διωκτικές αρχές 427 περιπτώσεις κατάχρησης εξουσίας, υπεξαίρεσης, διαφθοράς και δωροδοκίας.

Παρά τις προσπάθειές του, αναφέρει σοκαρισμένος, ούτε μια από τις υποθέσεις αυτές δεν έφτασε στο ακροατήριο, παρά τις παραινέσεις προς τους εισαγγελείς.

«H συνήθης δικαιολογία είναι πως βρίσκονται ακόμα στο στάδιο της προανάκρισης», λέει διπλωματικά ο Ρακιντζής.

Οι παρατηρήσεις του γνωρίζουν ακόμα μικρότερη απήχηση στο εσωτερικό της χώρας.

Φέτος το καλοκαίρι, ο Ρακιντζής διαμαρτυρήθηκε επισήμως κατά του ανωτάτου δικαστηρίου, επισημαίνοντας πως πολλές από τις υποθέσεις που ανέφερε παραμένουν στα συρτάρια.

Η εισαγγελία του Αρείου Πάγου αντέδρασε ακαριαία αλλά όχι όπως αναμενόταν.

Έδωσε στο Ρακιντζή διορία να της προσκομίσει συγκεκριμένες γραπτές αποδείξεις για τα λεγόμενά του.

Ο Ρακιντζής ανταποκρίθηκε ένα μήνα αργότερα, προσθέτοντας στον κατάλογο άλλες 749 περιπτώσεις. Ακόμα περιμένει την αντίδραση της εισαγγελίας.

«Η θέση μου είναι τιμητική, δεν είμαι έμμισθος», επισημαίνει ο Ρακιντζής, ένας κοντόχοντρος άνδρας που θεωρεί πως ασκεί λειτούργημα.

«Είμαι άρα ελεύθερος να πράττω κατά βούληση».

«Ο μεγάλος ασθενής»

Απελευθερωμένος από δεσμεύσεις, αποκαλύπτει σκάνδαλα και ασκεί δριμεία κριτική, χωρίς να νοιάζεται για το όνομα ή το αξίωμα όσων καταγγέλλει.

Ανακάλυψε επί παραδείγματι το διαβόητο οργανισμό που είχε δημιουργηθεί το 1957 για να επιβλέψει την αποξήρανση της λίμνης Κωπαΐδας, κοντά στη Θήβα.

Η λίμνη αποξηράνθηκε το ίδιο έτος, αλλά ο οργανισμός εξακολουθεί να απασχολεί 30 άτομα ως σήμερα.

Επιτέλους φέτος συμπεριλήφθηκε σε έναν κατάλογο 750 κρατικών υπηρεσιών και οργανισμών που θα πρέπει να κλείσουν.

Το μόνο ερώτημα είναι: πότε θα γίνει αυτό;

Εδώ και τρία σχεδόν χρόνια, ο Ρακιντζής αποκάλυψε πως 32 ιατροί, που εργάζονταν στο μεγαλύτερο δημόσιο νοσοκομείο της χώρας, είχαν δηλώσει περί τις 400 πλαστικές επεμβάσεις ως εγχειρήσεις καρδιάς, οφθαλμών ή παχέως εντέρου.

Με τον τρόπο αυτό, το κόστος των πλαστικών επεμβάσεων καλύφθηκε από τα ασφαλιστικά ταμεία, που κανονικά δεν αποπληρώνουν πλαστικές επεμβάσεις.

«Επρόκειτο περί συμμορίας», λέει ο Ρακιντζής.

Μάλιστα τα μέλη αυτής της συμμορίας είχαν το θράσος να δίνουν προτεραιότητα σε αυτές τις πλαστικές επεμβάσεις, την ίδια στιγμή που εκκρεμούσαν οι χειρουργικές επεμβάσεις ασθενών με σοβαρότατα προβλήματα υγείας.

Αλλά ούτε κι αυτή η υπόθεση έφτασε στο ακροατήριο.

«Ώρες-ώρες είναι λες και δεν έχουμε δικαστικό σύστημα», λέει ο πρώην δικαστής Ρακιντζής. «Το δικαστικό μας σύστημα είναι ο μεγάλος ασθενής».

---

*Ο Manfred Ertel είναι πολιτικός συντάκτης του «Σπίγκελ» / Αναδημοσίευση από την Προοδευτική Πολιτική

ΕΝΟΣ ΝΟΜΟΥ ΕΧΟΜΕΝ ΧΡΕΙΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΗΡΗΣΕΩΣ ΤΩΝ ΝΟΜΩΝ

του left division 　

Έτσι έλεγε δυο αιώνες πριν ο Εμμανουήλ Ροϊδης. Σαν να μην πέρασε μια μέρα για την κατάσταση όπως διαμορφώνεται σήμερα.

Μια χαρά τα λέει ο αγαπητός Κώστας Ανδρέου στο κείμενο του με τίτλο η πρόκληση των δικαστών. Μια χαρά τα λένε κι οι δικαστικοί που όταν πρόκειται για το μπαγιόκο που μπαίνει στην τσεπούλα τους λύνεται η γλώσσα τους. Άσε από ευρηματικότητα προκείμενου να δικαιολογήσουν ότι δεν είμαστε όλοι ίσοι (μάλλον δεν εννοούν έναντι του νόμου).

Ανομία χωρίς τέλος

Το θέμα μου όμως είναι άλλο κι έχει να κάνει με την γενικευμένη ανομία που καθεστωτικά έχει πλέον επικρατήσει σε κάθε πτυχή της ζωής σ' αυτή τη ρημάδα χώρα.

Ας μη το κάνω πολύ θεωρητικό. Για μια αστική διαφορά ας πούμε ότι καταφεύγεις στη δικαιοσύνη για να βρεις το δίκιο σου. Μέχρι να τελεσιδικήσει η όποια απόφαση αν το παιδί σου πηγαίνει δημοτικό μπορεί να έχει τελειώσει ακόμα και το διδακτορικό του. Άσε που μπορεί να έχει αποδημήσει και κάποιος από τους αντίδικους μέχρι τότε.

Βλαστημάς την ώρα και τη στιγμή που πήγες κι έμπλεξες. Αναβολές επί αναβολών σε αγαστή συνεργασία δικαστών και δικηγόρων. Έξοδα, χαμένος χρόνος, ένταση, εκνευρισμός. Τι κάνεις για τελειώνεις μια ώρα αρχύτερα; Αυτό που δε σου λένε αλλά το καταλαβαίνεις μόνος σου. Εξωδικαστικός συμβιβασμός.

Από τον Μοντεσκιέ στους παπατζήδες

Με το σχετικό γρηγορόσημο όλα γίνονται. Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε. Ο εκμαυλισμός και η κολοσσιαία διαφθορά που έχει επικρατήσει στα πάντα και παντού, οφείλεται στο γεγονός πως δεν μπορείς να πετύχεις τίποτα χωρίς τη χρήση της πλαγίας οδού. Κράτος δικαίου δεν υφίσταται και η αίσθηση της γενικευμένης ανομίας και ατιμωρησίας που επικράτησε έχει κάνει τους πάντες αχαλίνωτους.

Η διάκριση των εξουσιών σε νομοθετική, δικαστική, και εκτελεστική όπως την προσδιόρισε (δια μέσου Μοντεσκιέ) ο ευρωπαϊκός διαφωτισμός έχει αντικατασταθεί από το νταβατζιλίκι, το τσατσιλίκι και το παπατζιλίκι που μας ξαναγυρίζουν στις πιο αυθεντικές φόρμες της Οθωμανικής κουλτούρας.

Ότι μεταβληθήκαμε από χώρα αρματωλών και κλεφτών σε χώρα αμαρτωλών και κλεφτών δεν προέκυψε από μόνο του. Βρήκε έδαφος και καρποφόρησε. Κάναμε τα άβατα βατά πεδία βαφτίζοντας τις λίμνες οικόπεδα, όπως κάποιοι άλλοι βάφτιζαν το κρέας χόρτα.

Δεν πάει άλλο

Οι εκπρόσωποι της δικαστικής εξουσίας δεν δικαιούνται να βγάζουν την ουρά τους έξω απ' όλο αυτό. Στη ζυγαριά που συμβολίζει τη δικαιοσύνη χάσανε τα ζύγια. Δεν φοβάμαι για μένα, αλλά σκέφτομαι τις γενιές που έρχονται. Τι χαλί τους στρώνουμε άραγε για να πατήσουν;

Αν θελήσεις να μείνεις έντιμος έτσι από ιδεολογία βρε αδερφέ, συμμάχους δεν βρίσκεις εύκολα. Αντίθετα μπορείς να γίνεις έρμαιο του κάθε τιποτένιου με ηλικία από πιπίνι μέχρι ραμολιμέντο που μπορεί έτσι απλά να σου μαυρίσει τη ζωή θεωρώντας δεδομένο πως το να γλυτώσει μια πολυετή κάθειρξη είναι εξ ίσου απλό με το να μην πληρώσει ένα διοικητικό πρόστιμο, ΓΙΑΤΙ ΕΔΩ ΕΤΣΙ ΓΙΝΕΤΑΙ.

Τα πράγματα έχουν ζορίσει άσχημα κι όσο πάνε χειροτερεύουν. Η κατάρρευση των κρατικών θεσμών βοηθούμενη από την κρίση έχει κάνει τα θεσμικά υποκατάστατα ν' ανθίσουν.

Ολόκληρες αστικές περιοχές περιθωριοποιούνται και ο άγραφος νόμος της σιωπής τείνει να πνίξει κάθε άλλη φωνή.

Ώρα για μέτρα

Για μένα το ζήτημα είναι πιο σοβαρό κι από την οικονομική κρίση. Γιατί αυτή την ξεπερνάς. Την ψυχή σου όμως πως τη σώνεις από τον καρκίνο; Πρέπει σαν κοινωνία να εγγυηθούμε πως και η δικαιοσύνη απονέμεται, και ο νόμος εφαρμόζεται, και το κράτος δικαίου λειτουργεί.

Αλλιώς αλλοίμονο μας.

Δεν πρέπει να ξαναγυρίσουμε στο νόμο του Λίντς κι ας μην ξεχνάμε πως η χώρα μας αυτή είναι δεδομένο ότι γνωρίζει καλά τις πρακτικές της αυτοδικίας.

Αισθάνομαι σαν τον άρρωστο που πάει στο γιατρό και του περιγράφει τα συμπτώματα . Δεν ξέρω τις λύσεις. Αν πρέπει τα δικαστήρια να δουλεύουν 365 μέρες για να μην χρονίζουν οι υποθέσεις ας το κάνουμε. Αν πρέπει να διατηρούμε τις δικογραφίες σε ψηφιακή μορφή για να γλυτώσουμε από το χάος του χαρτοβασίλειου ας γίνει κι αυτό, όπως και κάθε τι άλλο κριθεί πρόσφορο.

Χρέος τιμής

Έχουμε την τύχη να έχουμε στον χώρο μας νομικούς που γνωρίζουν τα θέματα πολύ καλά. Ο Κουβέλης πολιτικά, ο Πανούσης ακαδημαϊκά, ο Ρουπακιώτης συνδικαλιστικά, χωρίς να υποτιμώ όποιον δεν αναφέρω.

Μέχρι υπογραφές αξίζει να μαζέψουμε για να τους πείσουμε ν' ασχοληθούν άμεσα με το θέμα.

Κι αφού γίνουν οι κατάλληλες επεξεργασίες ν' αρχίσει η διαβούλευση με το σύνολο της κοινής γνώμης.

Η υπόθεση αυτή δεν είναι ένα απλό πολιτικό θέμα. Είναι χρέος τιμής του πολιτικού συστήματος απέναντι στην κοινωνία με την όποια εμπιστοσύνη εκφράζει ακόμα απέναντι στην πολιτική και τους πολιτικούς.

Κι είναι σίγουρο πως μια τέτοια πρωτοβουλία, η καταταλαιπωρημένη Ελληνική κοινωνία θα την εκτιμήσει πάρα πολύ επί της ουσίας, ακόμα κι αν διαφοροποιηθεί σε κάποια διαδικαστικά θέματα

Η πρόκληση των Δικαστικών

του Κώστα Ανδρέου

Η φρασεολογία, η συμπεριφορά και τα επιχειρήματα του προέδρου της ένωσης Δικαστών και εισαγγελέων, στα κανάλια , αυτές τις ημέρες, μου άφησαν μια δυσάρεστη αίσθηση.

Όσο και αν επαναλάμβανε, ότι δεν υποτιμά τους χειρώνακτες, εμένα η αίσθηση που μου άφηνε η επιμονή στον χαρακτήρα του Λειτουργού, ήταν σαφής πριμοδότηση μιας Αντισυνταγματικής ανάγνωσης του Συντάγματος και κυρίως στα βασικά άρθρα του, όπου η ισότητα των πολιτών, είναι απαραβίαστη και δεν δικαιολογείται, από κανένα αξίωμα.

Οι Δικαστικοί μας για κάποιον περίεργο λόγο, ερμηνεύουν την έννοια του Λειτουργού, ως ιδιαίτερο αξίωμα, ενώ τίποτε τέτοιο δεν τεκμαίρεται από το Σύνταγμα. Απλά το Σύνταγμα στο άρθρο 87 παρ.1 αναφέρει ότι η Δικαιοσύνη απονέμεται από δικαστήρια συγκροτούμενα από τακτικούς δικαστές, που απολαμβάνουν λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία.

Όμως ακριβώς η ίδια λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία, χωρίς να αναφέρεται ρητά, θεμελιώνεται με το Σύνταγμα για όλους τους πολίτες.

Κανείς δεν αφήνεται σε καταναγκασμούς που δεν εδράζονται στο Σύνταγμα και τους νόμους και αυτό οι Δικαστικοί το γνωρίζουν πολύ καλά, αφού δουλειά τους είναι ακριβώς η διαφύλαξή τους.

Όμως εκτός από την Αντισυνταγματική εκφορά του λόγου τους στο παρόν ζήτημα, αυτό δηλαδή της απογραφής, που καμία διαφωνία δεν έχω στο να απογραφούν ως δικαστικοί λειτουργοί, αλλά που όταν το απαιτούν, έχω βασικές αντιρρήσεις, επειδή η απαίτηση έχει έναν προσβλητικό, αφ’υψηλού τόνο, που θεμελιώνει αίσθηση υπεροχής τους έναντι των υπολοίπων πολιτών, τους προκαλεί και τους προσβάλλει και αυτούς και το πνεύμα του Συντάγματος.

Με την ευκαιρία θέλω να επισημάνω, ότι η διαδεδομένη αίσθηση, ότι ο μισθός των ανώτατων δικαστών, πρέπει να συμβαδίζει με την αποζημίωση των βουλευτών, δεν εδράζεται πουθενά στο Σύνταγμα.

Και δεν θα μπορούσε άλλωστε, αφού η αποζημίωση ενός αιρετού εκπροσώπου, δεν είναι μισθός, σε αντίθεση με τις απολαβές των Δικαστικών που το ίδιο το Σύνταγμα, τις ορίζει ως «μισθό» και το ύψος του, το συναρτά με το λειτούργημά τους και το ύψος του σε τελευταία ανάλυση, το προσδιορίζει, το ειδικό δικαστήριο του άρθρου 99, στο οποίο συμμετέχουν τακτικός καθηγητής και δικηγόρος επιπλέον.

Μερίδα της κοινής γνώμης, έχει σκανδαλιστεί από την συμπεριφορά τους, να αποφασίζουν με κάθε ευκαιρία αυξήσεις και αποζημιώσεις, ανεξάρτητα από την συγκυρία, με δικαιολογία την ικανοποίηση μιας , απ’ότι φαίνεται, όχι συνταγματικά θεμελιωμένης ερμηνείας για ίση μισθολογική τακτοποίηση με τους βουλευτές.

Επισυνάπτω στην συνέχεια, το άρθρο 99 και το 87 παρ**2:

«…Άρθρο 99
1. Αγωγές κακοδικίας κατά δικαστικών λειτουργών δικάζονται, όπως νόμος ορίζει, από ειδικό δικαστήριο που συγκροτείται από τον Πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας, ως Πρόεδρό του, και από ένα σύμβουλο της Επικρατείας, έναν αρεοπαγίτη, ένα σύμβουλο του Ελεγκτικού Συνεδρίου, δύο τακτικούς καθηγητές νομικών μαθημάτων των νομικών σχολών των πανεπιστημίων της Χώρας και δύο δικηγόρους, μέλη του Ανώτατου Πειθαρχικού Συμβουλίου των δικηγόρων, ως μέλη, που ορίζονται με κλήρωση.
2. Από τα μέλη του ειδικού δικαστηρίου εξαιρείται κάθε φορά εκείνο που ανήκει στο σώμα ή τον κλάδο της δικαιοσύνης που για ενέργεια ή παράλειψη λειτουργών του καλείται να αποφανθεί το δικαστήριο. Εφόσον πρόκειται για αγωγή κακοδικίας κατά μέλους του Συμβουλίου της Επικρατείας ή λειτουργών των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων, στο ειδικό αυτό δικαστήριο προεδρεύει ο Πρόεδρος του Αρείου Πάγου.
3. Δεν απαιτείται άδεια για να εγερθεί αγωγή κακοδικίας….»

«…**2. Οι αποδοχές των δικαστικών λειτουργών είναι ανάλογες με το λειτούργημά τους. Τα σχετικά με τη βαθμολογική και μισθολογική τους εξέλιξη και με την κατάστασή τους γενικά καθορίζονται με ειδικούς νόμους.
Κατά παρέκκλιση από τα άρθρα 94, 95 και 98, διαφορές σχετικά με τις κάθε είδους αποδοχές και τις συντάξεις των δικαστικών λειτουργών και εφόσον η επίλυση των σχετικών νομικών ζητημάτων μπορεί να επηρεάσει τη μισθολογική, συνταξιοδοτική ή φορολογική κατάσταση ευρύτερου κύκλου προσώπων, εκδικάζονται από το ειδικό δικαστήριο του άρθρου 99. Το δικαστήριο στις περιπτώσεις αυτές συγκροτείται με τη συμμετοχή ενός επιπλέον τακτικού καθηγητή και ενός επιπλέον δικηγόρου, όπως νόμος ορίζει. Νόμος ορίζει τα σχετικά με τη συνέχιση τυχόν εκκρεμών δικών….»