Μεταξύ μας....

του Κώστα Ανδρέου

Μεταξύ μας, να σας εξομολογηθώ ότι έχω πάθει αφωνία.

Τόσο καιρό, όλα ήταν εύκολα.

Υπήρχε το έγκλημα, υπήρχε ο εγκληματίας και έτσι είχα και γώ το θέμα μου.

Η αποχώρηση της Ανανεωτικής Πτέρυγας και οι δρομολογημένες εξελίξεις, μου πήραν μεγάλο τμήμα από την θεματολογία μου.

Δεν με απασχολεί πλέον τι λέει ο ΣΥΝ, δεν με ενδιαφέρει τι κάνει ο Αλαβάνος.

Είναι ελεύθεροι να κάνουν ότι θέλουν, να λένε ότι θέλουν. Πλέον δεν χρεώνομαι τις ασυναρτησίες τους, τους αριστερισμούς τους, την επαναστατική γυμναστική τους. Το νοιώθω μέσα μου. Δεν τους χρωστάω πλέον τίποτε.

Τώρα με απασχολεί η συγκρότηση της Δημοκρατικής Αριστεράς.

Θα καταφέρει να μην είναι μία από τα ίδια; Θα καταφέρει να μην επαναλάβει την καρικατούρα του κόμματος Νέου Τύπου, του κόμματος στρατού, όπου υποτίθεται ότι τα μέλη συζητούνε τα πάντα στα λαγούμια των «πολιτικών φυλακών», που είναι οι κομματικές οργανώσεις βάσης, αλλά μετά πειθαρχούν και αναμασάνε την άποψη της ηγεσίας;

Θα καταφέρει, να συζητήσει τα ουσιαστικά προβλήματα της χώρας, την κρίση, την έξοδο από την κρίση;

Θα καταφέρει να γίνει χώρος αναφοράς της εγκυρότητας;

Να ξέρει ο κόσμος που βομβαρδίζεται από σενάρια, από μικρές και μεγάλες συνωμοσιολογίες, ότι υπάρχει και ένας χώρος, που μπορεί να πάει προσωπικά και να θέσει τα ερωτήματά του και τις απόψεις του και να πάρει απαντήσεις και συμμάχους στην διαχείριση των προβλημάτων της ζωής της χώρας.

Αυτή η αριστερά, δεν πρέπει να απογοητεύσει κανέναν και πρώτα απ’όλους την κοινωνία. Πρέπει να είναι κέρδος για την χώρα.

Γενικολογίες θα πεί κανείς ότι λέω και ότι μένει να αποδειχθούν , πράξεις και αποτελέσματα.

Ετσι είναι. Πρέπει να καταφέρουμε πολλά, σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Η Δημοκρατική Αριστερά, πρέπει να γίνει δροσερό αεράκι και να φτάσει παντού. Για την αλήθεια δεν χρειάζεται να πάει πουθενά.

Απλά χρειάζεται να ενστερνιστεί και να καταλάβει, ότι δεν της χρειάζεται πρωτίστως καμία Δημοκρατικοσυγκεντρωτική δομή , κανένας στρατός νέου τύπου, για να το πετύχει το ταξίδι της, φτάνει να επισημοποιήσει ως επίσημα χαρακτηριστικά της, ιδεολογία της, την λογική, την γνώση, τον ανοικτό διάλογο, την φιλική διάθεση, την αλληλεγγύη, την ισότητα και την δικαιοσύνη. Τα προφανή, τα αυτονόητα.

Δεν ασχολούμαστε με την πολιτική επειδή είμαστε μανιακοί , ασχολούμαστε επειδή ο δημόσιος λόγος στερείται της προσήλωσης στην λογική.

Δεν θέλει ο κόσμος, από μας τον παράδεισο. Απλά πράγματα θέλει. Στοιχειώδη κοινωνική δικαιοσύνη θέλει και την θέλει τώρα. Τα άλλα θα έρθουν μετά μόνα τους.

Θα μας τα φέρει πίσω το δροσερό αεράκι.

Για να φυσήξει όμως, χρειάζεται να καταλάβουμε ότι το μυστικό δεν βρίσκεται στην αποκαλυπτική αλήθεια μας. Δεν χρειάζεται να απαιτούμε συμφωνία στο 100% από τους συνομιλητές μας. Φτάνει να έχουμε την φιλοδοξία να τους κάνουμε συνομιλητές μας, σε μια λογική συζήτηση, από την οποία θα προσδοκούμε να μάθουμε, έστω και γιατί δεν έχουν την προφανή άποψή μας. Είναι μεγάλη υπόθεση. Η Αριστερά μέχρι τώρα έχει γαλουχηθεί, με την αίσθηση ότι οι μικροημιμάθειές της, είναι το άπαν.

Δουλειά της Αριστεράς δεν είναι να πλασάρει την πραμάτεια της, τις απόλυτες αλήθειες της. Αντε το πολύ να μπορεί να προσφέρει στην κοινωνία ικανοποιητικά πάνελ διαλόγου, για να συζητήσει τα προβλήματά της. Να προσφέρει στην κοινωνία την αγωνία της, την ομολογία της, για την άγνοια να δόσει απαντήσεις, αλλά και την επιθυμία της να βρει η χώρα απαντήσεις.

2% σύντροφοι να πάρουμε από την προσοχή των συνομιλητών μας, μετά θα δόσει απαντήσεις ο διάλογος. Τις ερωτήσεις της κοινωνίας, να βάλουμε στον διάλογο, όχι τις προφάσεις για να δόσουμε τις τρομερές απαντήσεις που έχουμε , όπως έλεγε και ο Γούντι Αλεν.

Την Δημοκρατική Αριστερά δεν την φτιάχνουμε για να ικανοποιήσει εμάς. Την κοινωνία πρέπει να ικανοποιήσει.

Να απαντήσει για την ανεργία που καλπάζει, για την παραγωγή που σβήνει, για την φτώχια, για την ακρίβεια των καρτέλ των μεσαζόντων, για την διαφθορά.

Μια εξαιρετική κωδικοποίηση σύγχρονου αριστερού λόγου και κινηματικού επίδικου

Η αριστερή οικειοποίηση του δεδομένου πολιτικοοικονομικού περιβάλλοντος*

από το ιστολόγιο left liberal synthesis

1.-Η υφιστάμενη κοινωνική αρχιτεκτονική διακρίνεται από ανισότητα, ανασφάλεια και φτώχεια για μεγάλα τμήματα του πληθυσμού

2.-Ωστόσο η δεν υφίσταται κρίση ως τομή ρήξη διαχωρισμός προ και μετά, η αστάθεια είναι συστατικό του συστήματος, που αναπαράγεται ως αέναη φθορά και αναγέννηση

3.-Η αριστερά δεν είναι φυσική λαϊκή δυσφορία, αυθόρμητη δυσανεξία και εξέγερση. Η αριστερά είναι εκτός λαού ιδεολογική και οργανωτική επέμβαση. Είναι θετική ιδεολογική κοινωνική κα οργανωτική επινόηση που δεν αντλεί καμία φυσική ή αυτόματη νομιμοποίηση. Η επινόηση αυτή αναζητά την ισότητα ευκαιριών δικαιωμάτων, την εξασφάλιση της εργασίας, της αναπαραγωγής, της μέγιστης απόλαυσης του διαθέσιμου πλούτου από όσο το δυνατόν περισσότερους, σε συνθήκες κατοχύρωσης όλων των ατομικών δικαιωμάτων και κυρίως του . Η ίδια η θετικότητα η πλεονασματικότητα της αριστεράς είναι επαναστατική, ριζική.

4.-Η υφιστάμενη ρέουσα εύθραυστη ισορροπία, εξασφαλίζεται ως αποτέλεσμα συσχετισμών δύναμης πολλαπλών ανταγωνισμών (τάξης ,φύλλου ,εισοδήματος ,τοπικότητας κλπ)

5.- Οι κυρίαρχες δυνάμεις δεν ασκούν μόνο αρνητικές κατασταλτικές πολιτικές, ασκούν διαχείριση της εμμενούς θετικότητας της πλεονασματικότητας και επιθυμίας για ζωή.

6.-Η οργάνωση αυτής της θετικότητας γίνεται μέσω ιδεολογικής επικυριαρχίας διαχείρισης νοημάτων και ροών ιδεών.

7.-Καμία κοινωνική δομή οργάνωσης (κράτος ,επιχείρηση, σύλλογος ,ΜΚΟ, συνδικάτο, κόμμα) δεν είναι αφ’ εαυτής συντηρητική ή αντιδραστική. Εντός όλων των δομών αντανακλούνται συσχετισμοί.

8.-Η αριστερά όμως κινείται εντός της μιντιακής συνθήκη της εποχής, η οποία ομογενοποιεί και κρατικοποιεί το στιγμιαίο αιρετικό. Η σύγχρονη κοινωνία ανατροφοδοτείται από την αναπαραγωγή οποιουδήποτε ακραίου συμβάντος, ρήγματος έστω και όταν αυτό στρέφεται εναντίον της . Τα επεισόδια γίνονται θέαμα, η αιρετική άποψη αυτοακυρώνεται από τον πληθωρισμό της. Το ακραίο το «εκτός» δεν υφίσταται οντολογικά ποτέ. Ο πόλεμος του Ιρακ, η 9/11,ο πόλεμος στο Αφγανιστάν, η Γάζα , η φτώχια στην Αφρική ,δεν «δεν προλαβαίνουν» να υπάρξουν προϋπάρχουν ήδη ως θέαμα που “ ξαναεκτελείται” live .

9.- Η αριστερή «εξέγερση» είναι ήδη παρούσα, γίνεται τώρα, αυτοακυρωμένη όμως από την δυνητικότητα του θεάματος της. Το ακραίο πολιτικό η υπερβολή η πολιτική βία η μητροπολιτική εξέγερση είναι αισθητικά συμβάντα διαχυμένα σε ένα προϋπάρχον σύμπαν ακροτήτων και συμβιώνουν αρμονικά με άλλες εκφράσεις του ακραίου (πορνογραφία, κυνισμός,reality show,κλπ) Η αδυναμία κατανόησης του συνεχούς του ακραίου, λειτουργεί ως υπνωτισμός και οδηγεί στον εκφυλισμό.

10.-Στις συνθήκες αυτές το επαναστατικό, ριζικό στοιχείο της αριστερής πολιτικής, είναι ως εκκρεμές, διαρκώς ταλαντευόμενο, καθώς «οριακό» κινείται στο υφιστάμενο συνεχές του ακραίου. Καμία αριστερή πολιτική δεν είναι αυτομάτως «βλάσφημη» οδυνηρή για το καθεστώς, όντας ακραία, καθώς η ακρότητα και όχι ο «μέσος» όρος ρυθμίζει την ισορροπία. Η αριστερή πολιτική είναι εξ’ ορισμού «καιροσκοπική» αναζητά υποχρεωτικά την συγκυρία για να αποφύγει την ταλάντωση της προς τον πόλο του αισθητικά ακραίου.

11.-Η αριστερά λειτουργεί με μια θεώρηση κάθετης πόλωσης δομών. πχ κίνημα εναντίον κράτους, κόμμα εναντίον κόμματος. Η θεώρηση αυτή έχει ιστορική βάση από την πρώιμη περίοδο του 19 αιώνα και την εργαλειακή αντίληψη του κράτους. Ο εγκλωβισμός αυτός συνεχίζεται καθώς η στελεχιακή ισχυρή βάση και τελικά κύριος εντολέας της αριστεράς είναι τα μεσαία στρώματα επαγγελμάτων λευκού κολάρου που διαβιούν σε μια συνθήκη θέασης και απόστασης από την οικονομία και το επιχειρείν, και έτσι διανοούνται την πολιτική ως διελκυστίνδα κρατικών ρυθμίσεων και μόνο.

12.-Απότοκο αυτού του εγκλωβισμού είναι μια φυσική ανεπεξέργαστη κατανόηση όλων των δομών με βάση προταξινομημένες θέσεις. πχ. η επιχείρηση είναι καπιταλισμός, η ατομική ιδιοκτησία πυρήνας απληστίας .

13.-Δεν αποτολμάται η κριτική αποτίμηση όλων των «φυσικών» δομών και η αναζήτηση της θετικής μεταμόρφωσης τους. Πχ η ατομική ιδιοκτησία να «αποδυναμωθεί» εκ των ένδον δια της νομικής διάβρωσης του απόλυτου ανεξέλεγκτου ατομικού δικαιώματος, η επιχείρηση να εννοηθεί ως μονάδα της συμμετοχικής εργασίας κλπ.

14.-Αποτέλεσμα της απαξίωσης της μελέτης της εσωτερικής διάβρωσης των δομών, η αριστερά μονίμως καταφεύγει στην μακρο κλίμακα της ανάλυσης, των παγκόσμιων μεγεθών. Η μακρο ανάλυση αυτή είναι μη διαψεύσιμη και επομένως μονίμως ανοικτή επιστημονική διερώτηση .πχ. Οι προβλέψεις των καπιταλιστικών κρίσεων είναι σαν τις σεισμολογικές προβλέψεις. Προβλέπουν το ήδη δυνητικά προβλέψιμο και άρα μονίμως «πετυχημένες», παραβλέποντας ότι η «κρίση» έχει ενσωματωθεί ως πιθανότητα στην ζωή των ανθρώπων.

15.-Η αριστερά στην εποχή της καθολικής επιβολής του νοήματος ως τόπο οικονομικής αναπαραγωγής, είναι αδύνατον να ισχυροποιηθεί αν δεν οικειοποιηθεί όλες τις θετικότητες που διαχειρίζεται η συντηρητική εξουσία. Δεν υπάρχει καμία κοινωνική δομή και δράση που να είναι φυσικά αντιδραστική.

16.-Απέναντι στον εγκλειστικό ατομισμό δεν υπάρχει η φαντασιακή συλλογικότητα υπάρχει ο δημιουργικός μοναδισμός της αλληλεγγύης. Απέναντι στην ιδιωτική επιχείρηση δεν υπάρχει η κρατική ή δημόσια επιχείρηση υπάρχει η συμμετοχική επιχείρηση.

17.- Η διαχείριση της λιτότητας ως ανθρωπολογικής ανάγκης συγκράτησης είναι θετική αξία που υποτιμάται. Ο εκούσιος αυτοπεριορισμός είναι έκφραση ορθολογισμού. Οι συντηρητικές δυνάμεις δεν επιβάλουν μόνο λιτότητα, διαχειρίζονται και την ανθρώπινη ανάγκη για λιτότητα ,όπως αντιστοίχως διαχειρίζονται την ανθρώπινη ανάγκη της μεγέθυνσης. Η έννοια του ακόρεστου αενάως διογκούμενου καπιταλισμού ,είναι η μια πλευρά .Το σύστημα δημιουργεί και περισταλτικά ως αναγκαία «στάση» ως «αναπνοή» . Απέναντι στην συντηρητική λιτότητα απαιτείται η αριστερή λιτότητα και όχι η άρνηση της.

18.-Η παρούσα συγκυρία δεν δημιουργεί αφ’ εαυτής κανένα αυτοματισμό αριστερής λογικής. Ακόμα η επίκληση της αριστεράς ως επιτυχημένου προγνώστη της κρίσης, ή διατύπωση λογικών θεωρημάτων ως αντίβαρο δεν συνιστούν καμία στροφή. Συνιστούν την φυσική αντίρροπη τάση του συστήματος που αναπόφευκτα αναγεννιέται από τις αντιρρήσεις εντός του.

19.-Η αντιρρόπηση της αδικίας της φτώχειας που σωρεύει η συγκυρία γίνεται με πολιτική δράση απέναντι στις δομές που την θεμελιώνουν ,αλλά και με την έμπρακτη αλληλεγγύη, συλλογική ανασυγκρότηση όποιων δομών μπορούν να αναχαιτίσουν την κρίση. Η αριστερά έχει παράδοση δράσεων αποτελεσματικής αλληλεγγύης και από αυτές καλείται να αντλήσει.

20.-Η αντιρρόπηση της φτώχειας όμως πρέπει να γίνει σε ένα θεσμικό και ρητορικό περιβάλλον απόλυτων και σταθερών προτεραιοτήτων. Γιατί με τον συμφυρμό αριστερόστροφων ιδεών, η ρητορεία για την αναχαίτιση της φτώχειας γίνεται ιδεολογία μικρομεσαίων εισοδηματιών που από σχετική θέση ισχύος προσπορίζονται προνόμια και εξαιρέσεις «ως εάν» να είναι απόλυτα φτωχοί.

21.-Στο LLS διερευνάμε την θετική ανάλυση την οικειοποίηση εννοιών που «φυσικά» αβίαστα η αριστερά παραδίδει στον συντηρητισμό. πχ το επιχειρείν ως ανθρώπινη ιδιότητα στάθμισης αβεβαιοτήτων των πόρων, η αγορά ως μηχανισμό ανταλλαγής κλπ. H αριστερά δεν είναι αντι φιλελεύθερη είναι «μετά» φιλελεύθερη (Wallerstein) ή «υπέρ» φιλελευθερη (Unger)

*οι τίτλοι δικοί μου (ΑΣ)

Δουλειά, τσίπα και φιλότιμο

Πέντε θέσεις για το "ελληνικό πρόβλημα"*:

1. Η διαφθορά είναι ο κανόνας στην ελληνική κοινωνία, έχει γενικευτεί.

Λίγο ή πολύ όλοι εμπλεκόμαστε στα γρανάζια της, άλλοι εθελοντικά, άλλοι εξ ανάγκης, άλλοι από παθητικότητα ή και αδιαφορία.
2. Αιτία είναι η επιλογή των κυρίαρχων πολιτικών του δικομματισμού που μιας και διαχειρίστηκαν εξ αρχής ποσοστά κέρδους από μεταπρατικά κεφάλαια, ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν για την παραγωγική βάση αυτής της χώρας αλλά για την προμήθειά τους από επιλογές τρίτων τους οποίους αφειδώς διευκόλυναν.
3. Με την είσοδο στην εξουσία του ΠΑΣΟΚ, αυτή η πολιτική διευρύνθηκε σε νέα κοινωνικά στρώματα και η διαφθορά έγινε μαγκιά και καλύφθηκε ιδεολογικά είτε ως ιστορική δικαιοσύνη ("αποκατάσταση" των αριστερών) είτε ως τρόπος αφαίμαξης των ιμπεριαλιστών (κοινοτικές επιδοτήσεις).

Με λίγα λόγια ο λαϊκισμός έφερε νέες ομάδες του πληθυσμού στην διαφθορά με την προσχώρηση στα ιδεολογήματα της "αλλαγής".
4. Σήμερα, αυτοί που την πληρώνουν είτε στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα είναι αυτοί που τηρούν τον όρκο τους και πληρώνουν τους φόρους τους - οι γραφικοί.

Πίσω από αυτούς καλύπτονται τα κάθε λογής λαμόγια και είναι καθήκον της αριστεράς να βρει τρόπους να ξεχωρίσει την ήρα από το στάρι.
Όχι με γενικεύσεις αλλά με διάκριση, νηφαλιότητα αλλά και παραδειγματική αντιμετώπιση των παρασίτων του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου.

Σε αυτήν την προσπάθεια οι υγιείς δυνάμεις δημοσίου και ιδιωτικού τομέα πρέπει να βρουν έναν κοινό κώδικα δεοντολογίας βάσει του οποίου θα εκθέτουν στην κοινωνία την διαφθορά και τους φορείς της.
5. Αυτόν τον κώδικα πρέπει να τον προτείνει και εφαρμόσει πρώτη στις τάξεις της η αριστερά εάν θέλει να είναι αυτή ο φορέας της κοινωνικής αναγέννησης, αλλιώς θα πρέπει να βγει οριστικά από το παιχνίδι.

*τον Αλαβάνο εζήλωσα... (με την ενθάρρυνση του Left Liberal Synthesis)

Δείτε σχετικά: - μιαν ευθεία αντιπαράθεση σε αυτό το ποστ, θέση προς θέση, μια οργισμένη μαρξιστική αντίδραση και μια επαναφορά της διαφθοράς στην αληθινή της διάσταση:

Αντι-θέσεις: Μια κριτική στην πολιτική ρητορική της δημοκρατικής αριστεράς από τον Radical Desire

Η Εξουσία ως Θύμα από την e-cynical

Ποιος φοβάται και γιατί την ιδεολογική κριτική της διαφθοράς. Ενα χρήσιμο απόσπασμα του Ν.Σεβαστάκη από τον Left Liberal Synthesis