Τι ξέχασε να πει ο Σόιμπλε στον Τσίπρα για το Γερμανικό χρέος του 1953 και 1990;

του Κωνσταντίνου Βέργου*

Η συζήτηση για το δημόσιο χρέος έχει δύο πλευρές. Η μια είναι τα χρέη της Ελλάδος προς τους δανειστές. Η άλλη είναι τα χρέη της Γερμανίας προς την Ελλάδα. Αλήθεια, οφείλει κάτι η Γερμανία του κυρίου Σόιμπλε προς την Ελλάδα, και αν ναι, σε τι αποτιμάται; Ποιος είναι τελικά ο μεγάλος "μπαταχτσής" της Ε.Ε., η Ελλάς ή η Γερμανία;

Υπάρχουν δύο θέματα σε σχέση με την «ατζέντα του γερμανικού χρέους».

Πρώτο, το γερμανικό χρέος, το 1953, όπου και υπεγράφη η συμφωνία του Λονδίνου, διεγράφη 50% και το υπόλοιπο καταβλήθηκε σε… 30 ισόποσες ετήσιες δόσεις. Ο σημαντικότερος όρος της συμφωνίας του 1953 ήταν ότι οι αποπληρωμές θα γίνονταν μόνο όταν η Γερμανία θα είχε εμπορικό πλεόνασμα και οι αποπληρωμές αυτές δεν θα ξεπερνούσαν σε κανένα έτος το 3% των εξαγωγών. Με τη συνθήκη του Λονδίνου το 1953, η Ελλάς χάρισε χρέος στη Γερμανία και της επέτρεψε ανάπτυξη, σε μια στιγμή που η Ελλάς χρειάζονταν πολύ πιο επιτακτικά ανάπτυξη! Αν και η Ελλάς που χάρισε στη Γερμανία το χρέος το 1953 ήτο τότε φτωχή χώρα, ενώ σήμερα η Γερμανία πλούσια, Ο Έλλην πρωθυπουργός δεν πρέπει στις διαπραγματεύσεις να ζητήσει τίποτα άλλο, παρά το πολύ απλό, να ισχύσουν για την Ελλάδα οι ίδιοι «κακοί» όροι που ίσχυσαν για τη Γερμανία το 1953!

Για τον Σόιμπλε η δημοκρατία είναι ασθένεια που η μετάδοσή της στην ευρωζώνη πρέπει να αποφευχθεί...

Επικαιροποίηση: κάνοντας "τσίσια" στο στέμμα του Ντάισεμπλουμ

Ο ακροδεξιός ΥπΟικ της Μέρκελ έκανε δηλώσεις και απόψε... Τι είπε ο Σόιμπλε με χαιρεκακία; Ότι σύμφωνα με πληροφορίες του αδειάζουν τα ΑΤΜ στην Ελλάδα...
Ο πρόεδρος του eurogroup και ΥπΟικ της Ολλανδίας, έκανε δηλώσεις ξανά απόψε. Αφού υπενθύμισε ότι το eurogroup έχει 19 μέλη - ενώ νωρίτερα είχε αποκλείσει τον Γ.Βαρουφάκη από την δεύτερη συνεδρίαση - είπε ότι η Ελλάδα ήταν αυτή πουέφυγε από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων!
Νωρίτερα ο σλοβάκος ΥπΟικ προσερχόμενος στην συνεδρίαση είπε ότι αυτό που περίμενε από τον έλληνα ΥπΟικ ήταν όχι θέσεις αλλά άλλη μια διάλεξη...

Η "γερμανική Ευρώπη" δεν πρόκειται να απολέσει πρόθυμα την επικυριαρχία της επί των υπολοίπων εθνών. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η αντίσταση που ξεκίνησε και θεσμικά με την εκλογή της νέας ελληνικής κυβέρνησης, δεν θα δυναμώσει και δεν θα φέρει αργά ή γρήγορα την αλλαγή συσχετισμών στην ήπειρο. Ο Σόιμπλε το γνωρίζει αυτό. Γι αυτό και απόψε είπε ότι θα πάρουμε τα κατάλληλα μέτρα να μην εξαπλωθεί η ελληνική ...ασθένεια στην υπόλοιπη ευρωζώνη.

Οι ευρωπαϊκές ελίτ δεν τα πάνε καλά με την δημοκρατία. Ειδικά με τα δημοψηφίσματα. Δεν ξεχνούν ότι όποτε τέθηκε στους λαούς οποιαδήποτε πρότασή τους απορρίφθηκε πανηγυρικά - βλέπε δημοψηφίσματα για το ευρωπαϊκό σύνταγμα - οι λαοί δεν θέλουν μια γερμανική Ευρώπη -  βλέπε δημοψήφισμα για τις τράπεζες στην Ισλανδία... 

Η δημοκρατία όπως και η αριστερά είναι ασθένειες - δεν επιτρέπονται στην Ευρώπη που ονειρεύεται ο Σόιμπλε και τα τσιράκια του - και έτσι βρίσκονται σε κατάσταση σοκ από την ώρα που ο ελληνικός λαός τους γύρισε την πλάτη. Και ο συνδυασμός που προέκυψε από χθες δλδ ενός "γερμανοσκεπτικιστικού" δημοψηφίσματος με την αριστερά στην εξουσία είναι ότι χειρότερο μπορεί να τους συμβεί. 

Από την άλλη κατά βάθος γνωρίζουν ότι η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη - η νίκη των Podemos στις μεγάλες δημαρχίες της Ισπανίας το δείχνει ξεκάθαρα - κάπως έτσι ξεκίνησε η ανατροπή και στην Ελλάδα, από τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Μπροστά στην αρχή του τέλους λοιπόν οι ακροδεξιές ελίτ θα πολεμήσουν με όλα τα μέσα: με ψέματα, προβοκάτσιες, εκβιασμούς, τρόμο - αλλά τον πόλεμο τον έχουν ήδη χάσει όσες απώλειες κι προκαλέσουν στην πλευρά της λογικής και του δικαίου. 

Ήδη το αρραγές μέτωπό τους αποσαθρώνεται κάτω από τα πόδια τους - εχθροί και φίλοι τους, νοιώθουν ότι στο τέλος της ημέρας οι γερμανοί θα τους εγκαταλείψουν. Γάλλοι, Ιταλοί, Πορτογάλοι νοιώθουν ήδη ότι μετά την Ελλάδα θα έρθει η σειρά τους να πιουν το πικρό γερμανικό ποτήρι - και εξεγείρονται.

Το έργο είναι σκηνοθετημένο εξ αρχής - λήγει με την από μηχανής θεά Μέρκελ - που μαζί με την "σωτηρία" της Ευρώπης θα έχει την ευκαιρία να απαλλαγεί κι από τους τελευταίους εσωτερικούς της αντιπάλους. Κι όλα αυτά χρησιμοποιώντας την Ελλάδα για ακόμη μια φορά. 

Η χώρα μας έχει εμπλακεί εξ ανάγκης στο θεατρικό έργο "σώζουμε το ευρώ" - αλλά παίζει καλά τον ρόλο της. Κανείς άλλος στην συγκυρία δεν θα μπορούσε να το κάνει αυτό - και έτσι, για μια ακόμη φορά, η μικρή και εξανδραποδισμένη χώρα των Βαλκανίων με κατεστραμμένο τον παραγωγικό της ιστό από την πολυετή λεηλασία των πολιτικών παρασίτων που την κυβέρνησαν και των πολιτικοοικονομικών πατρώνων τους στον Βορρά, σηκώνει το ανάστημά της. 

Δεν έχει πια να χάσει τίποτα - ίσως όμως κερδίσει ένα μέλλον ξανά.

υγ Βγάζοντας η Ελλάδα από τα κιτάπια της το user manual της βασικής της εφεύρεσης, της Δημοκρατίας, που έχει προμηθευτεί ολόκληρος ο πλανήτης δίνει επίσης τεχνική βοήθεια στους μπερδεμένους χρήστες πως να κάνουν restart στο πρόγραμμά τους  - το προσβεβλημένο από τον ιό της λιτότητας - κι επίσης ενημερώνει ότι το πρόγραμμα "Δημοκρατία" δεν έχει καμία σχέση με το αγαπημένο διαστροφικό pacman του Σόιμπλε. Ναι, εξάγουμε Δημοκρατία!

Γιώργος Παπασπυρόπουλος

Οι πιστωτές σε κενό αέρος στέλνουν τελεσίγραφα στον ...εαυτό τους

Κυριολεκτικά δεν ξέρουν τι να κάνουν με την Ελλάδα - υπ' ευθύνη τους...

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*

Εντελώς αποδιοργανωμένοι και με διαφωνίες ο ένας με τον άλλο -και όλοι με όλους- παρουσιάζονται οι πιστωτές της χώρας μας. 

Παρασυρμένοι από την υπέρμετρη αισιοδοξία Σόιμπλε και συμμάχων ότι η νέα ελληνική κυβέρνηση δεν θα άντεχε τις πιέσεις που ξεκίνησαν από τις 4 Φεβρουαρίου με τις μονομερείς ενέργειες της ΕΚΤ (ασφυξία ρευστότητας), βρίσκονται τώρα στο πουθενά: τέσσερις μήνες κωλυσιεργούσαν κρυμμένοι πίσω από τα τεχνικά κλιμάκια, εκβίαζαν και καθυστερούσαν αναμένοντας την ελληνική υποχώρηση ή "παράδοση άνευ όρων"... κάτι που τελικά δεν συνέβη.

Και τώρα παγιδευμένοι από την ίδια τους την τακτική στέλνουν τελεσίγραφα στον ...εαυτό τους: αφού εκείνοι είναι που πρέπει να αποφασίσουν ενώ ο χρόνος τελειώνει αν θα προκαλέσουν grexit ή θα δεχθούν να ολοκληρώσουν εγκαίρως μια νέα συμφωνία.
Οι μέρες και οι ώρες που περνούν μη παραγωγικά έχουν σπείρει την σύγχυση ανάμεσα στους θεσμούς: τεμπελιάζοντας από αλαζονεία το προηγούμενο διάστημα, δεν έχουν έτοιμη μια κοινή θέση και στάση στο ελληνικό ζήτημα. Οι απόψεις τους κυμαίνονται από επέκταση του προγράμματος μέχρι τον Μάρτιο του 16 που λήγει η συμμετοχή του ΔΝΤ έως εξαγορά της συμμετοχής του τώρα και έξοδό του από το πρόγραμμα. Από 5χρονη περίοδο χάριτος στην αποπληρωμή του χρέους έως αναδιάρθρωσή του τώρα με κάποια από τις πρόσφορες μεθόδους. Από επέκταση του χρόνου αποπληρωμής "στον αιώνα τον άπαντα" έως νέο δάνειο για την ανακύκλωση της αποπληρωμής βάσει της μέχρι τώρα συμφωνημένης κανονικότητας κ.ο.κ

Η "κλεψύδρα που αδειάζει", η "κάθε μέρα που είναι πια σημαντική", ο "χρόνος που τελειώνει" δεν αφορούν την ελληνική κυβέρνηση ασχέτως πως επικοινωνούνται - αφορούν τους πιστωτές και την καυτή πατάτα που κρατούν στα χέρια τους. Τα φίλια σε αυτούς ΜΜΕ παρουσιάζουν την κατάσταση ανάποδα αλλά αυτό δεν τους λύνει κανένα πρόβλημα δεδομένης πλέον της άρνησης της ελληνικής κυβέρνησης να θεωρήσει βάση συζήτησης το δικό τους απαράδεκτο κείμενο. Το αδιέξοδο είναι πλήρες και αυτή είναι η αλήθεια.
Τι θα κάνουν; Αυτοί ξέρουν... Αλλά ένα είναι σίγουρο: η εθιμική για την ΕΕ αναβολή στο απώτερο μέλλον κάθε καυτού ζητήματος που αφορά άμεσα ή έμμεσα την ευρωπαϊκή ενοποίηση, δεν είναι σε αυτήν την περίπτωση εφικτή. Γιατί ακόμη και αν η ελληνική κυβέρνηση αποδεχθεί μια ακόμη παράταση της δανειακής σύμβασης έναντι αποκατάστασης της ρευστότητας, η ευθύνη θα βρίσκεται καθαρά στην πλευρά των πιστωτών οι οποίοι θα αποδειχθούν απροετοίμαστοι για ουσιαστικές αποφάσεις που θα δίνουν μια μακροπρόθεσμη λύση στο πρόβλημα και όχι μια προσωρινή ξανά διευθέτηση. Μια έμμεση παραδοχή δλδ επιμονής στον αποδεδειγμένα λάθος τρόπο ή μια πεισματική άρνηση ευθυνών...

Η παγκόσμια κοινότητα έχει στραμμένα τα βλέμματά της στην υπεύθυνο του αδιεξόδου Γερμανία και αναμένει τις επόμενες κινήσεις της στην σκακιέρα - με δυσπιστία πλέον για την ικανότητά της να ηγηθεί της ΕΕ πράγμα που πλέον καλείται να αποδείξει. Εξ ου και η πρόταση διεξόδου Βαρουφάκη προς την Μέρκελ για "φυγή προς τα εμπρός" με μια ιστορική ομιλία προς τους ευρωπαίους από πόλη της Ελλάδας όπου θα παρουσιάσει το "σχέδιο Μέρκελ" για επίλυση της κρίσης...
Οι επόμενες μέρες θα αποδείξουν αν υπάρχει ελπίδα για την Ευρώπη και θα ξεκαθαρίσουν τις πραγματικές προθέσεις των εταίρων μας σε αυτήν. Και ο καθένας θα κάνει την επιλογή του.

πηγή tvxs

Ασόκα Μόντι: γενναία διαγραφή χρέους έστω και τώρα για να διορθωθεί το μοιραίο ελληνικό λάθος του ΔΝΤ

Bruegel: 

Το μοιραίο λάθος του ΔΝΤ στην Ελλάδα

Στο «μοιραίο λάθος» του ΔΝΤ τον Απρίλιο του 2010 χρεώνει το ελληνικό δράμα το πρώην στέλεχος του Ταμείου και ερευνητής του Bruegel (*) Ασόκα Μόντι, προτείνοντας γενναία διαγραφή χρέους έστω και τώρα.

Ο ερευνητής του Bruegel, σε ανάλυσή του, εντοπίζει το εν λόγω μοιραίο λάθος στην απόφαση του 2010 να μην επιτραπεί στην Ελλάδα να κάνει στάση πληρωμών και καλεί το Ταμείο να «επανορθώσει» διαγράφοντας το μεγαλύτερο μέρος του χρέους.

Αναλυτικά, ο Ασόκα Μόντι γράφει:

«Τα διογκούμενα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας την οδηγούν να εξετάσει το έως τώρα αδιανόητο: Την αθέτηση πληρωμής δανείου προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Αντί όμως να ζητά αποπληρωμή και νέα μέτρα λιτότητας το Ταμείο πρέπει να αναγνωρίσει την ευθύνη του για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα και να διαγράψει το μεγαλύτερο μέρος του χρέους.

Οι επαχθείς υποχρεώσεις της Ελλάδας προς το ΔΝΤ, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ξεκινούν τον Απρίλιο του 2010, όταν και οι τρεις έκαναν το μοιραίο λάθος. Αντί να επιτρέψουν τότε στην Ελλάδα να κάνει στάση πληρωμών στα ανυπέρβλητα χρέη της προς τους ιδιώτες πιστωτές, επέλεξαν να τη δανείσουν για να τα αποπληρώσει πλήρως.

Τότε πολλοί είχαν ζητήσει μια άμεση αναδιάρθρωση του ιδιωτικού χρέους, κάτι που θα επέφερε ζημιές στις τράπεζες και τους επενδυτές που είχαν δανείσει την Ελλάδα. Μεταξύ αυτών ήταν και αρκετά μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του ΔΝΤ, καθώς και ο Καρλ Οτο Πολ πρώην πρόεδρος της Bundesbank και από τους αρχιτέκτονες του ευρώ. Το ΔΝΤ και οι ευρωπαϊκές αρχές είχαν απαντήσει πως μια αναδιάρθρωση θα προκαλούσε παγκόσμια χρηματοοικονομική αναταραχή. Ο Πολ είχε πει με ειλικρίνεια πως αυτό δεν ήταν παρά ένα προκάλυμμα για να διασωθούν οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες, οι οποίες ήταν και ανάμεσα στους βασικούς υπεύθυνους της ελληνικής ανηθικότητας.

Αυτομάτως, οι εταίροι αντικατέστησαν ένα πρόβλημα με ένα άλλο. Δάνεια του ΔΝΤ και του επίσημου ευρωπαϊκού τομέα χρησιμοποιήθηκαν για να αποπληρωθούν οι ιδιώτες δανειστές. Ως εκ τούτου, παρά την καθυστερημένη αναδιάρθρωση του 2012, οι υποχρεώσεις της Ελλάδας παραμένουν μη βιώσιμες, μόνον που πλέον βρίσκονται στα χέρια του επίσημου τομέα.

Πέντε χρόνια μετά την έναρξη της κρίσης, το δημόσιο χρέος έχει εκτοξευτεί από το 130% του ΑΕΠ σχεδόν στο 180%. Την ίδια στιγμή, η βαθιά οικονομική κάμψη και ο αποπληθωρισμός έχουν πλήξει καίρια την δυνατότητα της κυβέρνησης να αποπληρώσει αυτό το χρέος.

Σχεδόν όλοι συμφωνούν πλέον πως η πίεση στην Ελλάδα να πληρώσει τους ιδιώτες πιστωτές ήταν κακή ιδέα. Η λιτότητα που απαιτήθηκε ήταν απλώς τόσο μεγάλη που προκάλεσε την κατάρρευση της οικονομίας. Το ΔΝΤ αναγνώρισε σε έκθεση του 2013 το λάθος που έκανε στην περίπτωση της Ελλάδας. Σε πρόσφατη έρευνα, το Ταμείο ανέφερε πως όταν μια κρίση απειλεί να επεκταθεί πρέπει να επιδιώκεται μια παγκόσμια λύση αντί να αναγκάζεται μια υπερχρεωμένη οικονομία να επωμιστεί όλο το βάρος. Ο επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, Ολιβιέρ Μπλανσάρ, προειδοποίησε πως περισσότερη λιτότητα θα πνίξει την ανάπτυξη.

Παραδόξως όμως η πρόταση του ΔΝΤ για το τι πρέπει να κάνει στο εξής η Ελλάδα παραμένει αμετάβλητη: Της ζητά να δανειστεί νέα χρήματα (αυτήν την φορά από τις ευρωπαϊκές αρχές) για να αποπληρώσει μια ομάδα πιστωτών (το ΔΝΤ) και να παραμείνει προσηλωμένη στην λιτότητα. Οι τελευταίες προβλέψεις του Ταμείου κάνουν λόγο για πρωτογενές πλεόνασμα 4,5% του ΑΕΠ, μια λιτότητα τέτοιας έκτασης που ελάχιστες κυβερνήσεις έχουν αντέξει ποτέ για σημαντικό χρονικό διάστημα.

Η προτεραιότητα πρέπει να είναι να αποτραπεί νέα βύθιση στη λιτότητα

Ακολουθώντας την Γερμανία, οι αξιωματούχοι του ΔΝΤ έχουν εναποθέσει την πίστη τους στις λεγόμενες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις – αλλαγές στην αγορά εργασίας και σε άλλου τομείς - που υποτίθεται ότι θα βελτιώσουν τις μακροπρόθεσμες προοπτικές ανάπτυξης της χώρας. Θα έπρεπε να γνωρίζουν καλύτερα. Το τελευταίο World Economic Outlook (Εκθεση για τις παγκόσμιες Προοπτικές Ανάπτυξης) του Ταμείου αμφισβητεί την ιδέα πως τέτοιου τύπου μεταρρυθμίσεις θα αντιμετωπίσουν το πρόβλημα χρέους της Ελλάδας έγκαιρα και αξιόπιστα. Τα πιο αξιόλογα μέτρα ενθαρρύνουν την έρευνα και την ανάπτυξη και βοηθούν την τόνωση των τομέων υψηλής τεχνολογίας. Όλα αυτά είναι καλά, αλλά τα κέρδη αυτά δεν θα παίξουν κάποιο ρόλο για τα επόμενα πέντε χρόνια. Η προτεραιότητα πρέπει να δοθεί στο να αποτραπεί μια περαιτέρω βύθιση της Ελλάδας στο σπιράλ χρέους και αποπληθωρισμού. Δυστυχώς κάποιες μεταρρυθμίσεις θα επιταχύνουν στην πραγματικότητα το σπιράλ αυτό, εξασθενώντας την ζήτηση».

Αδιαμφισβήτητα, στο τέλος θα υπάρξει μια ανακούφιση του χρέους – θα δοθεί όμως σε σταγόνες και με αδυσώπητο πόνο. Η ελληνική κυβέρνηση θα χρειαστεί παρακρατήσει πληρωμές σε προμηθευτές και εργαζομένους και να στραγγίξει το ρευστό των ασφαλιστικών ταμείων. Σε πέντε χρόνια από σήμερα, η οικονομική και κοινωνική πίεση στη χώρα μπορεί να είναι ακόμη πιο οξεία από σήμερα. Το ερώτημα είναι: Γιατί δεν υπήρξε ελάφρυνση του χρέους νωρίτερα; Κανείς δεν είναι πρόθυμος να αντιμετωπίσει αυτή τη δυσάρεστη αριθμητική και επικρατούν ξανά οι ευσεβείς πόθοι.

Το ΔΝΤ απέτυχε στο πρώτο του τεστ στην Ελλάδα και ρισκάρει να αποτύχει και στο δεύτερο.. Παραμένει παγιδευμένο από τις προτεραιότητες των μετόχων, στους οποίους τα τελευταία χρόνια συμπεριλαμβάνονται η Βρετανία και η Γερμανία. Για να επιβεβαιώσει και πάλι την ανεξαρτησία του και να ανακτήσει την χαμένη αξιοπιστία του πρέπει να διαγράψει ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού χρέους και να αναγκάσει τους πλούσιους μετόχους του να υποστούν τις ζημιές».

πηγή tvxs.gr

The IMF's big Greek mistake
- the IMF should correct its big Greek debt mistake

by Ashoka Mody

The Greek government's mounting financial woes are leading it to contemplate the previously unthinkable: defaulting on a loan from the International Monetary Fund. Instead of demanding ...

Παρόλο το μπαράζ αρνητικών δημοσιευμάτων είναι θέμα ημερών η συμφωνία στο eurogroup με τον έλληνα ..."ταξιτζή"*

2015 όπως 1953: παράλογο;

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου
από το tvxs.gr

Οι γερμανικές ελίτ αξιοποίησαν όσο καλύτερα μπορούσαν την γεωπολιτική θέση της χώρας τους αμέσως μετά την δεύτερη στρατιωτική τους ήττα τους και μάλιστα σε παγκόσμιο πόλεμο που εκείνοι προκάλεσαν. 

Η στρατηγικής σημασίας θέση τους απέναντι στην Σοβιετική Ένωση με την χώρα διχοτομημένη και το δυτικό τμήμα αναγκαστικά συγκριτικό "παράδειγμα" των πλεονεκτημάτων του καπιταλισμού απέναντι στον υπαρκτό σοσιαλισμό τους έφερε το 1953 σε διεθνή συνδιάσκεψη όπου τους χαρίστηκαν τα χρέη που δημιούργησαν με τον πόλεμο κατά 60% και μπήκε ρήτρα ανάπτυξης για τα υπόλοιπα - μετά χρηματοδοτήθηκαν γενναία και τέλος έφτασαν με την βοήθεια από παντού και την γενικευμένη εμπορική πολιτική της μίζας να αποκτήσουν δεσπόζουσα θέση στο ευρώ και με την συμφωνία 2+4 μετά την ενοποίηση να αρνηθούν ακόμη και τις πολεμικές επανορθώσεις στις χώρες που κατέστρεψαν και υπονόμευσαν την ανάπτυξή τους.

Η θέση τους στην ΕΕ, από οδηγού της ενοποίησης έγινε του πλεονασματικού εταίρου σε μια πλασματική κοινή αγορά. Οι νεώτεροι ηγέτες της Γερμανίας δεν έχουν και πολύ σχέση με εκείνους που δημιουργούσαν τον γαλλογερμανικό άξονα για την επιτυχή ευρωπαϊκή ενοποίηση  -είναι μάλλον κοντόφθαλμοι και δογματικοί απόστολοι του μονόδρομου της λιτότητας - η οποία υποτίθεται δημιούργησε το "γερμανικό θαύμα"...

Η εμφάνιση του ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνησης στην χρεοκοπημένη Ελλάδα και μάλιστα με νωπή λαϊκή εντολή  να απορρίψει με κάθε πρόσφορο μέσο την πολιτική της λιτότητας, της διευθυνόμενης από την Γερμανία τρόικας και τον ρόλο της χώρας σαν αποικίας χρέους, δημιούργησε ένα μεγάλο ρήγμα στην γερμανική πολιτική. 

Το γερμανικό θαύμα μπήκε σε συζήτηση και αμφισβήτηση, η πολιτική της λιτότητας χρεώθηκε με αποτελέσματα ανθρωπιστικής κρίσης, η δεσπόζουσα θέση της Γερμανίας αμφισβητήθηκε ηθικά και από αποτέλεσμα ενός εργατικού έθνους συζητείται ήδη η σκοτεινή του πλευρά της εκμετάλλευσης των άλλων εταίρων και του επιρρεπούς στον εθνικισμό γερμανικού λαού.

Και το χειρότερο; Η γεωπολιτική θέση της Ελλάδας σε αυτήν την συγκυρία, θυμίζει δυνατότητες και πιθανότητες που είχε η Γερμανία το 1953, άρα κάνει λογικότατη την προσέγγιση του κουρέματος του ελληνικού χρέους κατά ένα αντίστοιχο ποσοστό (60%) και εφαρμογή ρήτρας ανάπτυξης για την αποπληρωμή του υπολοίπου... 
Γιατί να μην εφαρμοσθεί η ίδια προσέγγιση αφού το χρέος είναι φανερά μη-βιώσιμο; Και αφού η ανάπτυξη της χώρας θα ωφελήσει και τους δανειστές της όπως κάποτε συνέβη με τις οφειλές της Γερμανίας;

Έπειτα η στρατηγική γεωπολιτική θέση της Ελλάδας είναι σήμερα το ίδιο, αν όχι περισσότερο σημαντική από εκείνη της Γερμανίας το 1953 - κάτι που ο έλληνας πρωθυπουργός υπενθυμίζει "πειστικά" με τα ανοίγματά του σε Κίνα και Ρωσία...

Η αντιμετώπιση της Γερμανίας το 53 -που μάλιστα αιματοκύλισε την υφήλιο το 1940-44 προκαλώντας έναν καταστροφικό παγκόσμιο πόλεμο- αποδεικνύει ότι τελικά κυριαρχεί η ψυχρή λογική και όχι το δίκαιο. 

Που σημαίνει ότι είναι συντριπτικά πιο εύκολο να κυριαρχήσει η ψυχρή λογική και το αμοιβαίο όφελος ΚΑΙ στην περίπτωση της Ελλάδας, που ούτε προκάλεσε καμιά αιματοχυσία ούτε ευθύνεται 100% για τον δημοσιονομικό της εκτροχιασμό- το ποσοστό της ευθύνης της ερευνάται και μάλιστα ανοίγοντας νέα κεφάλαια ηθικού ελλείμματος των επικυρίαρχων Γερμανών, Ολλανδών, Λουξεμβουργιανών και άλλων συμμετόχων του "βορείου καρτέλ"...

Πράγμα που σημαίνει ότι πέραν της πλασματικής εικόνας που δημιουργεί το "καρτέλ" και τα ΜΜΕ του, αποτελεί αμοιβαίο όφελος για τους εταίρους και δανειστές η απομείωση ή κούρεμα του ελληνικού χρέους και η ευνόηση με κάθε πρόσφορο μέσο της ανάπτυξης της χώρας. 

Κάθε υπόνοια για grexit ή και ατύχημα που θα προκληθεί από την αδιαλλαξία των βορείων, κλυδωνίζει τις αγορές και προκαλεί υφεσιακό ντόμινο στην υφήλιο - με την παγκοσμιοποίηση να πολλαπλασιάζει ανεξέλεγκτα τέτοια φαινόμενα. Κανείς δεν θέλει ένα πιστωτικό γεγονός στην Ελλάδα να γίνει το φτερούγισμα της πεταλούδας που θα φέρει ένα παγκόσμιο χάος πολλαπλάσιο εκείνου που έφερε το "φτερούγισμα" της Lehman Brothers το 2008.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; 
Ότι οι πιθανότητες είναι με την Ελλάδα, ότι η λογική θα επικρατήσει αναγκαστικά στο τέλος και ότι τα εικονικά βασανιστήρια στα οποία υποβάλλουν την χώρα μας είναι απλά για να πετύχουν να επιβάλλουν όσα περισσότερα μπορούν πριν το σάλπισμα της υποχώρησης των Ορκ του "καρτέλ των βορείων". 

Είναι σίγουρο ότι ο πειρασμός να "λιώσουν" οικονομικά την Ελλάδα του 2% της ευρωζώνης -της οποίας στο μεταξύ η τρόικα έχει καταστρέψει την παραγωγική της βάση - και να την αναγκάσουν σε αποχώρηση από την ΕΕ για παραδειγματισμό είναι μεγάλος - ειδικά όσο οι Ισπανοί και οι Ιρλανδοί στέλνουν ανησυχητικά μηνύματα εξέγερσης απέναντι στην λιτότητα. Αλλά ο οικονομικός πόλεμος δεν είναι στρατιωτικός πόλεμος - χρησιμοποιεί εκβιασμούς, φήμες, προσποίηση, μπλόφες, εμπάργκο - αλλά δεν μπορεί να σκοτώσει τον αντίπαλο γιατί η ψυχολογία και η εμπιστοσύνη είναι βασικές συνιστώσες της οικονομικής λειτουργίας και αν η βιαιότητα ξεπεράσει κάποια όρια το οικονομικό κλίμα καταστρέφεται. 

Η κλαγγή των όπλων εδώ δεν βοηθά - και οι θερμόαιμοι, αποσύρονται από τους ίδιους τους δικούς τους, αφού "κάνουν το κομμάτι τους" απειλώντας και διασπείροντας φήμες και φόβους - ο θόρυβός τους σβήνει και χάνεται σαν να μην υπήρξε ποτέ μόλις μπουν οι υπογραφές της νέας συμφωνίας. 

Έτσι έγινε και το 1953 όταν η συνδιάσκεψη των νικητών έκανε το αδιανόητο: κούρεψε σε βιώσιμο επίπεδο τις οφειλές εκείνων που είχαν απειλήσει παγκόσμια την ζωή, την ειρήνη και την δημοκρατία και είχαν προκαλέσει εκατοντάδες εκατομμύρια θύματα από όλες σχεδόν τις εθνότητες.

Έτσι θα γίνει και τώρα. Η ελληνική κυβέρνηση κρατά τις κόκκινες γραμμές της και καλά κάνει γιατί αλλιώς θα συντριβεί - θα χάσει το δίκιο της και η αλήθεια θα χαθεί ξανά μέσα στον επικοινωνιακό πόλεμο. Μόνο έτσι θα δικαιωθεί - και η ώρα του "έντιμου συμβιβασμού" όπως θα αποκληθεί η συμφωνία που έρχεται, φτάνει σύντομα: αλλά εμείς θα ξέρουμε ποιος είναι ο νικητής και ποιος ο ηττημένος αυτής της τόσο κρίσιμης διαπραγμάτευσης - και η Ευρώπη θα ξαναέχει ελπίδα να ξεκολλήσει από τα λασπόνερα της λιτότητας και να προχωρήσει ξανά προς την ενοποίησή της και τον παγκόσμιο δημοκρατικό της ρόλο.

*Δείτε για τον έλληνα ..."ταξιτζή" εδώ και εδώ

*Δείτε επίσης την "γερμανική" αρνητική επιχειρηματολογία για το θέμα, εδώ: Germany deserved debt relief Greece doesnt

Βαρουφάκης: Έτσι θα κουρέψουμε το χρέος χωρίς κούρεμα

Μείωση του χρέους χωρίς κούρεμα στην ονομαστική του αξία

Το σχέδιό του για μείωση του χρέους αποκάλυψε ο υπουργός Οικονομικών στους FT

Μία μείωση του χρέους χωρίς κούρεμα στην ονομαστική του αξία , είναι η ιδέα του υπουργού Οικονομικών Γιάννη Βαρουφάκη, με ανταλλαγή του επίσημου θεσμικού χρέους  προς την ΕΕ και την ΕΚΤ με διαφορετικού τύπου ομόλογα τα οποία θα πάρουν. «Αιώνια» ομόλογα (perpetual) για την EKT και για τους άλλους δανειστές ομόλογα με ρήτρα ανάπτυξης. Πρόκειται για «κούρεμα» που όμως δεν θα είναι τυπικά «κούρεμα» κι έτσι δεν θα φαίνεται σαν χρεοκοπία.

Μέρος του σχεδίου αυτού, έτσι κι αλλιώς αποκάλυπτε σταδιακά, ο κ. Βαρουφάκης σε συνεντεύξεις του. Προεκλογικά σε τηλεοπτική συνέντευξη που είχε δώσει στο TPP, είχε αποκαλύψει το σχέδιο με τα perpetual, τα οποία είναι ομόλογα μεγάλης διάρκειας ακόμα και 100 ετών ή δεν λήγουν και ποτέ…

Αυτό σημαίνει ότι με τα αιώνια ομόλογα μηδενίζει ουσιαστικά το χρέος. Θα επανέλθουμε παρακάτω.

Την Δευτέρα μετά τη συνάντησή του με τον υπουργό Οικονομικών του Ηνωμένου Βασιλείου Τζωρτζ Όσμπορν, ο κ. Βαρουφάκης μίλησε στους Financial Times και έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες.

Εκεί εξήγησε τον προβληματισμό του για το πώς πρέπει να γίνει εύπεπτη η μείωση του χρέους στους Γερμανούς, χωρίς να υπάρχει το κούρεμα. Έτσι είπε ότι δεν προτείνει την μείωση της ονομαστικής αξίας του χρέους, αλλά έναν διαφορετικό τρόπο εξόφλησής του…

Σύμφωνα με τους FT «η ελληνική κυβέρνηση δεν ζητά πλέον την ονομαστική διαγραφή χρέους». Αλλά αυτό βεβαίως ισχύει εδώ και πάρα πολύ καιρό και μάλιστα ο Γιάννης Βαρουφάκης και πριν τις εκλογές, μιλούσε πολύ προσεκτικά και ποτέ δεν είχε αναφερθεί σε μείωση της ονομαστικής αξίας του χρέους.
Αντίθετα προτείνει την έκδοση δύο τύπων ομολόγων:

• Ο πρώτος τύπος, τα ομόλογα που είναι συνδεδεμένα με την οικονομική ανάπτυξη, θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν τα ευρωπαϊκά δάνεια διάσωσης.
• Ο δεύτερος τύπος, τα λεγόμενα «perpetual bonds,  θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν τα ομόλογα που έχει στην κατοχή της η ΕΚΤ.

Ο Γ. Βαρουφάκης δήλωσε στους FT ότι η πρότασή του για την ανταλλαγή χρέους θα είναι μία μορφή «έξυπνης μηχανικής χρέους» (smart debt engineering) η οποία επιτρέπει την αποφυγή χρήσης όρων όπως «κούρεμα», πολιτικά απαράδεκτους στη Γερμανία και άλλους πιστωτές. «Αυτό που θα πω στους εταίρους μας είναι ότι είναι πως συνδυάζουμε πρωτογενή πλεονάσματα με μια μεταρρυθμιστική ατζέντα» είπε.

Όπως εξήγησε σκοπεύει να τους πει, «βοηθήστε μας να μεταρρυθμίσουμε την χώρα μας και δώστε μας δημοσιονομικό περιθώριο για να το κάνουμε, διαφορετικά θα συνεχίσουμε να ασφυκτιούμε και θα γίνουμε μια απορρυθμισμένη, παρά μια μεταρρυθμισμένη  Ελλάδα», κατέληξε.
 
Πως μειώνεται έτσι το χρέος…
 
Γιατί όμως τα perpetual bonds ή ακόμα μία σοβαρή επιμήκυνση του χρέους, είναι «κούρεμα» , παρόλο που δεν βαφτίζεται έτσι; Επειδή στα perpetual, η αξία του ομολόγου χωρίς τους τόκους, μετατοπίζεται σε τέτοιο βάθος χρόνου, που πρακτικά εξαφανίζεται αν πληρωθεί. Ουσιαστικά δεν πληρώνεται καθόλου.

Όλο το χρέος, το τρώει ο πληθωρισμός και η ανάπτυξη που μεγαλώνει το ΑΕΠ και τα εισοδήματα, ενώ η ΕΚΤ θέλει ακριβώς να αυξήσει τον πληθωρισμό. Έτσι η ονομαστική αξία του χρέους, μένει ίδια, αλλά φθείρεται, μέχρι να εξαφανιστεί ουσιαστικά σε μερικές δεκαετίες, εφόσον φυσικά το συνολικό ύψος των τόκων είναι μικρό. Ιδανικά, κάτω από Ο,5%.

Θεωρητικά το χρέος ακόμα και με επιτόκιο μεγαλύτερο του 0,5% αν η εξόφλησή του παραταθεί για μετά από 50 χρόνια, μηδενίζεται…

Αντίστοιχα μείωση του χρέους, θα μπορούσε να προκύψει και με το άλλο μέρος που έχουν οι δανειστές στην ΕΕ. Εδώ η βασική ιδέα, από όσους χρησιμοποίησαν αυτή τη λύση (π.χ. Αργεντινή), είναι να συνδέσουν το επιτόκιο, με τον αριθμό ανόδου του ΑΕΠ της χώρας.

Κι εδώ θα μπορούσε να δοθεί μία επιμήκυνση ακόμα ή και μια περίοδος χάριτος για να αρχίσουν να εξοφλούνται οι τόκοι μόλις το ΑΕΠ της χώρας γίνει θετικό ή μετά από ένα ορισμένο διάστημα, π.χ. μετά από 5 χρόνια…

ΝΑΚ

πηγή thepressproject.gr

Le Monde: Πιο αναγκαίο από ποτέ ένα σχέδιο Μάρσαλ για την Ευρώπη

"Η αναδιάρθρωση του χρέους συναντά μεγάλες
αντιδράσεις στη Γερμανία. Θα πρέπει όμως
να θυμούνται οι Γερμανοί ότι το σχέδιο Μάρσαλ,
όπως και μια σειρά άλλες μείζονες επιταχύνσεις
του μεταπολεμικού "γερμανικού θαύματος",
 γεννήθηκε από τη συμφωνία που υπεγράφη
στο Λονδίνο το 1953 και προέβλεπε κούρεμα
του γερμανικού χρέους κατά 50% και
επιμήκυνση της αποπληρωμής του υπολοίπου."

"Tο σχέδιο Μάρσαλ γεννήθηκε από τη συμφωνία που υπεγράφη στο Λονδίνο το 1953 και προέβλεπε κούρεμα του γερμανικού χρέους κατά 50% και επιμήκυνση της αποπληρωμής του υπολοίπου"

Από την αρχή της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη, πολιτικοί και σχολιαστές αναφέρονται συχνά στο σχέδιο Μάρσαλ που επέτρεψε μετά το 1948 την ανοικοδόμηση των οικονομιών της δυτικής Ευρώπης.

Μέχρι τώρα, η πολιτική στιγμή δεν φαινόταν κατάλληλη. Όπως γράφει όμως ο Μπιλ Έμοτ στην εφημερίδα Le Monde, τα πράγματα έχουν αλλάξει.

του Bill Emmott 

(Ancien rédacteur en chef de The Economist, producteur exécutif de The Great European Disaster Movie)

Η σημερινή κατάσταση της Ευρώπης παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με εκείνη της δεκαετίας του ΄40. Έχοντας λυγίσει κάτω από το βάρος του δημοσίου χρέους, οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης έχουν επίγνωση αυτού που έχουν ανάγκη. Όμως η αμοιβαία δυσπιστία είναι μεγάλη και δεν επιτρέπει μια πραγματική συνεργασία. Κανείς φορολογούμενος δεν θέλει να πληρώσει για τις υπερβολές των άλλων: το ενιαίο νόμισμα, άλλωστε, δεν επιβάλλει το μοίρασμα των ευθυνών. Όσο οι δανειστές - με πρώτη τη Γερμανία - δεν καταβάλλουν παρά τις ελάχιστες δυνατές προσπάθειες για τη διατήρηση του ευρώ στη ζωή, άλλο τόσο οι χώρες που δανείζονται διαμαρτύρονται για την επιμονή της Γερμανίας στη δημοσιονομική λιτότητα.

Παρ΄ όλα αυτά, σημειώνει ο αρθρογράφος, μετά τις εξελίξεις στην Ελλάδα, την Ισπανία και τη Βρετανία θα μπορούσε να διαφανεί μια συναίνεση. Η πορεία που ακολούθησαν άλλωστε οι δανειζόμενες χώρες δεν έχει κατά γενική ομολογία οδηγήσει σε αποτελέσματα. Το Βερολίνο επιμένει ότι η χορήγηση δανείων γίνεται μόνο με αντάλλαγμα τη δημοσιονομική πειθαρχία, τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και τη μείωση των δαπανών που σχετίζονται με τους μισθούς και τις συντάξεις. Μόνο έτσι, λέει, θα υπάρξει ανάπτυξη. Αν όμως η ανάπτυξη ήρθε στην Ιρλανδία, τα αποτελέσματα ήταν μικρότερα στην Ισπανία και την Πορτογαλία, κι ακόμα μικρότερα στην Ελλάδα. Γιατί αυτό που φρενάρει την ανάπτυξη είναι η μικρή ζήτηση σε ολόκληρη την ευρωζώνη.

Αυτός είναι ο λόγος που καθίσταται αναγκαία η υιοθέτηση μιας σύγχρονης εκδοχής του σχεδίου Μάρσαλ. Θα ήταν καλύτερα μάλιστα να αναλάμβανε σχετική πρωτοβουλία η ίδια η καγκελάριος Μέρκελ, παρά να αναγκαστεί να προβεί σε παραχωρήσεις σε νεοεκλεγόμενες κυβερνήσεις της Ελλάδας, της Ισπανίας ή άλλων χωρών. Ακόμη καλύτερα θα ήταν με την πρωτοβουλία αυτή να συντάσσονταν και οι Φρανσουά Ολάντ και Ντέιβιντ Κάμερον.

Ένα σύγχρονο σχέδιο Μάρσαλ θα περιλάμβανε τρία σκέλη. 

• Πρώτον, την αναδιάρθρωση των χρεών στην ευρωζώνη, ώστε να ανακουφιστούν οι πληθυσμοί της Ελλάδας και της Ισπανίας. 
• Δεύτερον, ένα δημόσιο πρόγραμμα επενδύσεων που θα χρηματοδοτηθεί συλλογικά και θα έχει επίκεντρο την ενέργεια και τις υποδομές. 
• Τρίτον, την οργάνωση της φιλελευθεροποίησης της ενιαίας αγοράς, κυρίως στους τομείς των υπηρεσιών και της ψηφιακής οικονομίας.

Η αναδιάρθρωση του χρέους συναντά μεγάλες αντιδράσεις στη Γερμανία. Θα πρέπει όμως να θυμούνται οι Γερμανοί ότι το σχέδιο Μάρσαλ, όπως και μια σειρά άλλες μείζονες επιταχύνσεις του μεταπολεμικού «γερμανικού θαύματος», γεννήθηκε από τη συμφωνία που υπεγράφη στο Λονδίνο το 1953 και προέβλεπε κούρεμα του γερμανικού χρέους κατά 50% και επιμήκυνση της αποπληρωμής του υπολοίπου.

Η αναδιάρθρωση ενός σημαντικού μέρος του ευρωπαϊκού δημοσίου χρέους μπορεί να γίνει μέσω της αναχρηματοδότησής του με ευρωομόλογα μεγαλύτερης διάρκειας. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να γίνει κάτι τέτοιο για όλα τα μέλη της ευρωζώνης, και όχι μόνο για ένα κράτος.

Με την προσθήκη των δημοσίων επενδύσεων και την ολοκλήρωση της ενιαίας αγοράς, αυτό το «σχέδιο Μάρσαλ» θα μπορούσε να τονώσει την οικονομική ανάπτυξη, μέσω της βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας. Η εφαρμογή ενός τέτοιου σχεδίου, βέβαια, θα προσέκρουε σε ένα τείχος επιφυλάξεων και αντιθέσεων από ομάδες εθνικών συμφερόντων. Εάν όμως δράσουν ενιαία, οι ευρωπαίοι ηγέτες θα μπορέσουν να κερδίσουν αυτή τη μάχη.

πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

ολόκληρο το άρθρο: lemonde.fr και project-syndicate.org

Ελάφρυνση του χρέους, τέλος στη λιτότητα και αναπτυξιακές πολιτικές ζητούν για την Ελλάδα οικονομολόγοι από όλο τον κόσμο με επιστολή στον Guardian

Μόνο Σαμαράς και Στ. Θεοδωράκης δεν θέλουν κούρεμα πια...

Ελάφρυνση του χρέους, τέλος στη λιτότητα και αναπτυξιακές πολιτικές ζητούν για την Ελλάδα οικονομολόγοι από όλο τον κόσμο. 

Με ανοικτή επιστολή τους, που δημοσιεύεται στον Guardian, καθηγητές πολλών πανεπιστημίων ζητούν να υπάρξει διαπραγμάτευση της τρόικας με τη χώρα μας με άλλους όρους και "κούρεμα" μεγάλου μέρους του ελληνικού χρέους.

Ολόκληρη η επιστολή έχει ως εξής:

"Ως οικονομολόγοι, σημειώνουμε ότι τα ιστορικά δεδομένα αποδεικνύουν τη ματαιότητα και τους κινδύνους της επιβολής ενός μη βιώσιμου χρέους και των όρων αποπληρωμής του σε χώρες-οφειλέτες. Τις αρνητικές επιπτώσεις των πολιτικών λιτότητας στην περαιτέρω αποδυνάμωση των οικονομιών και τις ιδιαίτερα σοβαρές συνέπειες που απορρέουν στα φτωχότερα νοικοκυριά.

Καλούμε έτσι την τρόικα (Ε.Ε., Ευρωπαϊκή Τράπεζα και ΔΝΤ) να διαπραγματευτεί με καλή πίστη με την ελληνική κυβέρνηση, ώστε να υπάρχει μια ακύρωση ενός μεγάλου μέρους του χρέους και νέους όρους αποπληρωμής οι οποίοι υποστηρίζουν την ανοικοδόμηση μιας βιώσιμης οικονομίας. Αυτή η διευθέτηση θα πρέπει να σηματοδοτήσει την αρχή ενός νέου πλαισίου πολιτικής σε όλη την Ε.Ε. που να ευνοεί την προώθηση της ανάπτυξης και όχι αποπληθωριστικές πολιτικές (έκθεση, 14 Ιανουαρίου).  

Καλούμε την ελληνική κυβέρνηση να εγκαταλείψει το πρόγραμμα λιτότητας που συνθλίβει την οικονομική δραστηριότητα και να υιοθετήσει μια πιο επεκτατική δημοσιονομική πολιτική, με στόχο την άμεση ανακούφιση από τη φτώχεια και την τόνωση της εγχώριας ζήτησης. Να ξεκινήσει μια πλήρως ανεξάρτητη έρευνα για την ιστορική και συστημική αποτυχία των διαδικασιών διαχείρισης των ελληνικών δημόσιων οικονομικών (συμπεριλαμβανομένων όποιων αποδεικτικών στοιχείων διαφθοράς) που οδήγησαν στη συσσώρευση του χρέους, την απόκρυψη του μεγέθους και της φύσης του και την ανεπαρκή/ αναποτελεσματική χρήση των δημόσιων πόρων. Και να εξετάσει την δημιουργία ενός δικαστικού οργάνου ή εναλλακτικού μηχανισμού που θα είναι ανεξάρτητος από την κυβέρνηση και θα αναλάβει στο μέλλον την αρμοδιότητα να διερευνά τη διαφθορά από το υψηλότερο στο χαμηλότερο επίπεδο της κυβέρνησης.

Καλούμε και άλλες εθνικές κυβερνήσεις να ασκήσουν το δικαίωμα της ψήφου τους στα επίσημα όργανα του χρηματοοικονομικού τομέα και να επιδιώξουν άλλες διπλωματικές ενέργειες που θα υποστηρίξουν τη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του ελληνικού δημόσιου χρέους και νέους όρους αποπληρωμής για την ανοικοδόμηση μιας βιώσιμης ελληνικής εθνικής οικονομίας".

Την επιστολή υπογράφουν οι οικονομολόγοι:

Malcolm Sawyer Emeritus prof, University of Leeds

Danny Lang Associate prof, University of Paris

Prof Yu Bin Professor and deputy director, Chinese Academy of Social Sciences

Prof Ozlem Onaran University of Greenwich

Prof Mario Seccareccia University of Ottawa

Hugo Radice Life fellow, University of Leeds

John Weeks Professor emeritus, Soas, University of London

Prof Howard Stein University of Michigan, Ann Arbor

Anitra Nelson Associate professor, RMIT University, Melbourne

Prof George Irvin University of London, Soas

Dr John Simister Manchester Metropolitan University

Mogens Ove Madsen Associate professor, Aalborg University

Wang Zhongbao Associate professor, editorial director, World Review of Political Economy

Dr Susan Pashkoff Economist

Andrea Fumagalli University of Pavia

Pat Devine University of Manchester

Professor Ray Kinsella University College Dublin

Alan Freeman Co-director, Geopolitical Economy Research and Education Trust

Eugénia Pires Economist, member, Portuguese Citizens Debt Audit

Dr Jo Michell University of the West of England, Bristol

Michael Burke Economist, Socialist Economic Bulletin

Paul Hudson Formerly Universität Wissemburg-Halle

Dr Alan B Cibils Universidad Nacional de General Sarmiento, Buenos Aires, Argentina

Guglielmo Forges Davanzati Associate prof, University of Salento

Prof Sergio Rossi University of Fribourg

Faruk Ulgen Associate prof, University of Grenoble

Tim Delap Positive Money

Eleni Paliginis Middlesex University

Grazia Ietto-Gillies Emeritus professor, London South Bank University

Professor Radhika Desai University of Manitoba

Michael Roberts Economist, ‘The next recession'

Michael Taft Unite the Union, Ireland region

Dr Andy Denis City University London

Peter Kenyon Chartist

Professor Emeritus Geoffrey Colin Harcourt UNSW Business School


πηγή www.theguardian.com

Κώστας Βεργόπουλος: Η Ευρώπη έχει ανάγκη τη συμφωνία με την Ελλάδα

Αυτοί που μιλούν για Grexit αποκρύπτουν τη νέα θεσμική συστημική πραγματικότητα

Ο καθηγητής Κώστας Βεργόπουλος επισημαίνει, στη συνέντευξή του στην «Εποχή», ότι "όλη η Ευρώπη βρίσκεται στο ίδιο αδιέξοδο, του αποπληθωρισμού και η Ελλάδα το αποκαλύπτει" απλώς. 
Συνεπώς είναι "ρεαλιστικός ένας συμβιβασμός της Γερμανίας" αν έχει απέναντί της και έναν πραγματικό διαπραγματευτή. Ενώ υπογραμμίζει ότι "είναι πιθανό να έχουμε αλλαγές σύντομα και αυτό θα είναι ένα δώρο που θα συμπέσει με την κυβερνητική αλλαγή στην Ελλάδα". 
Παράλληλα, επισημαίνει ότι ο Σαμαράς "διαψεύσθηκε επισήμως από την Μέρκελ, την εκπρόσωπο της Κομισιόν, τον Ντράγκι και τον πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου" και το γεγονός ότι οι Ευρωπαίοι "αφήνουν να διαδίδεται η κινδυνολογία, αλλά δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη αυτής" επιβεβαιώνει ότι "γνωρίζουν πως δεν υπάρχει θέμα εξόδου από το ευρώ, δεν προβλέπεται ούτε μπορεί να τεθεί παρόμοιο ζήτημα". 
Επιπλέον, τονίζει ότι η κινδυνολογία περί έλλειψης ρευστότητας είναι παντελώς αβάσιμη, αφού το γεγονός ότι οι ελληνικές τράπεζες είναι υπό την εποπτεία της ΕΚΤ σημαίνει "ότι δεν θα πτωχεύσουν ποτέ και ότι θα έχουν πάντα ρευστότητα, διότι είναι συστημικές και επομένως η ενδεχόμενη κατάρρευσή τους θα συμπαρασύρει κι άλλες και θα έχει μεγάλο κόστος για όλη την Ευρώπη".

Τη συνέντευξη πήρε ο Παύλος Κλαυδιανός για την εφημερίδα Η εποχή

Την Τετάρτη, το ελληνικό ζήτημα συζητήθηκε στην ΕΚΤ με τρόπο, μάλιστα, μη κινδυνολογικό, αντίθετα απ’ ό,τι γίνεται εδώ. Κατά τα ρεπορτάζ υπήρξε εκνευρισμός και ενόχληση για όσα λέγονται περί Grexit. Χθες θα το συζητούσαν και οι Μέρκελ – Ολάντ. Τι σημαίνουν όλα αυτά;

Βρισκόμαστε σε μια πρωτοφανή αντιστροφή των ρόλων, σε πρωτοφανή σύγχυση από όλες τις πλευρές. Οι δανειστές της Ελλάδας έχουν κάνει ό,τι μπορούν για να γίνει το χρέος, που ήταν από την αρχή μη εξυπηρετήσιμο, ακόμη περισσότερο μη βιώσιμο. Δηλαδή, με την πολιτική που έχουν επιβάλει τα τελευταία χρόνια έχουν συρρικνώσει το εισόδημα της χώρας και παράλληλα έχουν αυξήσει το χρέος. Κι αυτό έγινε λόγω της συνταγής που με δογματισμό και αδιαλλαξία εφαρμόστηκε από την τρόικα.

Αυτό συνειδητοποιούν, δηλαδή, τώρα και καθώς έρχεται στην κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ προσαρμόζονται;

Βέβαια. Φυσικά έπρεπε αυτό να το γνωρίζουν από την αρχή, ήταν πολύ απλό, αλλά δεν ήθελαν. Και τώρα, όταν εμφανίζεται το ενδεχόμενο η Ελλάδα να ζητήσει να διαγραφεί ένα μεγάλο μέρος του χρέους, έπρεπε να καταλαβαίνουν ότι αυτό συντείνει να γίνει το υπόλοιπο χρέος βιώσιμο. Όταν ο Αλέξης Τσίπρας ζητά περίοδο χάριτος και πληρωμές με ρήτρα ανάπτυξης, αυτό το αίτημα είναι ακριβώς προς την κατεύθυνση της εξυπηρέτησης του χρέους. Έχουν, λοιπόν, αντιστραφεί οι όροι. Οι δανειστές επιμένουν σε μια πολιτική που δεν βγαίνει πουθενά και επομένως κάνει το χρέος ακόμη περισσότερο μη βιώσιμο. Αλλά, δεν είναι μόνο οι δανειστές, υπάρχουν και θεσμοί, όπως η ΕΚΤ, οι τράπεζες που έχουν δανείσει την Ελλάδα. Άλλωστε, το μεγαλύτερο μέρος των ελληνικών ομόλογων βρίσκεται στην ΕΚΤ, η οποία τα διαχειρίζεται πλέον με πολιτικά κριτήρια. Χρησιμοποιείται το επιχείρημα ότι, αν διαγραφεί ελληνικό χρέος, θα επιβαρυνθούν γι’ αυτό οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι. Μάλιστα, ο κ. Σαμαράς είπε ότι δεν μπορεί σε χώρες οι οποίες δανείζονται με υψηλότερο επιτόκιο και μας δανείζουν με χαμηλότερο να τους πούμε στο τέλος ότι διαγράφουμε το χρέος μας προς αυτές. Μα η διαγραφή θα γίνει συναινετικά, με στόχο να εξασφαλισθεί η εξυπηρέτηση του εναπομένοντος χρέους. Δεν θα υποστούν τη διαγραφή οι φορολογούμενοι, διότι απ’ όλη αυτή τη λεγόμενη βοήθεια προς την Ελλάδα, που ανέρχεται στα 380 δισ. την τελευταία πενταετία, η χώρα μας δεν παρέλαβε σχεδόν τίποτα, αφού το σύνολο διοχετεύθηκε στους δανειστές της. Αυτό λέγεται «βοήθεια» προς την Ελλάδα; Ή μήπως προς τις πιστώτριες τράπεζές τους που έχουν δανείσει – και επομένως πραγματοποιήσει μεγάλα κέρδη – εις βάρος της Ελλάδας;

Η φιλολογία περί Grexit

Καθόλου τυχαίο, λοιπόν, που η ΕΚΤ λέει ότι ενοχλείται από τη φιλολογία για το Grexit. Αλλά αυτό δεν το λέει ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας. Ο Σαμαράς το λέει.

Σύμφωνοι, αλλά ούτε και οι επίσημοι Γερμανοί και Ευρωπαίοι. Τα διαχέει ο λαϊκός Τύπος, εκεί τα διοχετεύουν. Ο Σαμαράς τα χρησιμοποιεί για προεκλογικούς λόγους, τρομοκρατεί τους ψηφοφόρους. Διαψεύσθηκε επισήμως από την Μέρκελ, την εκπρόσωπο της Κομισιόν, τον Ντράγκι και τον πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου. Αν παρ’ολα αυτά ακόμη παίζεται, είναι για πολιτικούς λόγους. Ασφαλώς, προτιμούν μια κυβέρνηση όπως αυτή που υπήρχε παρά μια κυβέρνηση της αριστεράς. Αφήνουν να διαδίδεται η κινδυνολογία, αλλά δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη αυτής, εμφανίζονται άψογοι. Διότι γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει θέμα εξόδου από το ευρώ, δεν προβλέπεται ούτε μπορεί να τεθεί παρόμοιο ζήτημα. Δεν υπάρχει ούτε μπορεί να υπάρξει. Εξάλλου, αφού η ευρωζώνη είναι πλέον θωρακισμένη, πολύ πιο ισχυρή σε σχέση με το 2012, τότε είναι σε θέση να διαχειριστεί και το ελληνικό πρόβλημα αν υπάρχει, αν υπάρξει μια αναταραχή παροδική. Η ΕΚΤ και η Ευρώπη έχουν ηδη εγγυηθεί ότι οι ...

Γιάννης Μηλιός: "δεν περιμένουμε να μας υποδείξουν τις μεταρρυθμίσεις που πρέπει να κάνουμε"

"Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κατεξοχήν κόμμα των μεταρρυθμίσεων"

Η διευθέτηση του χρέους αποτελεί προϋπόθεση για την ανάπτυξη της Ελλάδας, ενώ διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις είναι ούτως ή άλλως αναγκαίες, αναφέρει ο υπεύθυνος Οικονομικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννης Μηλιός.

του Παναγιώτη Κουπαράνη*

- από την dw.de

Τη φημολογία περί φυγής καταθέσεων και GREXIT έχουν ξεκινήσει οι ηγεσίες των νυν κυβερνητικών κομμάτων της Ελλάδας, υποστηρίζει ο υπεύθυνος της Οικονομικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ και καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, Γιάννης Μηλιός. Πρόκειται για μια «πράξη απελπισίας» που έχει ως στόχο να «τρομοκρατήσει» τους έλληνες πολίτες. Σε αντίθεση όμως με το 2012 η «κινδυνολογία» αυτή δεν πρόκειται να επηρεάσει τους ψηφοφόρους. Και όχι μόνο. Όπως επισημαίνει σε συνέντευξη του προς την Deutsche Welle στο Βερολίνο, τούτη τη φορά οι υποστηρικτές ενός GREXIT στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή ήταν λίγοι αλλά και πολύ σύντομα σίγησαν πάλι. Αυτό αφορά και τη Γερμανία:

«Είναι κρίμα που κάποιοι γερμανοί αξιωματούχοι ακολούθησαν στην αρχή για λίγο αυτή την ανεύθυνη πολιτική που στο κάτω-κάτω πλήττει τα συμφέροντα της Ελλάδας και της Ευρώπης, αποσταθεροποιεί το οικονομικό κλίμα, αποσταθεροποιεί την χρηματοπιστωτική αξιοπιστία ολόκληρης της Ευρώπης. Είναι ευτυχές γεγονός ότι πολύ γρήγορα κατάλαβαν ότι δεν έχει κανένα νόημα μια τέτοια πολιτική.»

Θα αξιοποιήσει η Ελλάδα την ευκαιρία ενός κουρέματος;

O Γ. Μηλιός αναπτύσσει την πρόταση για κούρεμα του μεγαλύτερου μέρους τους χρέους και αποπληρωμή του υπόλοιπου με ρήτρα ανάπτυξης

Πολύ περισσότερο όταν η πολιτική της λιτότητας που έχει συμφωνηθεί μεταξύ των δανειστών και της νυν κυβέρνησης οδηγεί σε αδιέξοδο. Όπως διευκρινίζει ο Γιάννης Μηλιός, για να είναι σε θέση η Ελλάδα να πληρώνει τους τόκους των δανείων θα πρέπει από το 2016 και μετά για δεκαετίες να έχει ετήσιους ρυθμούς ανάπτυξης του ΑΕΠ της τάξεως τουλάχιστον του 4,5%. Εκτός από το ότι καμία χώρα δεν θα μπορούσε να πετύχει έναν τέτοιο στόχο, τα όποια χρήματα του πλεονάσματος που θα επιτυγχάνονται θα ήταν πιο αποδοτικά εάν αξιοποιούνταν για την «ανάπτυξη και την κοινωνική συνοχή». Κάτι τέτοιο προϋποθέτει όμως τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους.

Σε αυτό το σημείο ο κ. Μηλιός αναπτύσσει την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για κούρεμα του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και την αποπληρωμή του υπόλοιπου με ρήτρα ανάπτυξης σύμφωνα με το παράδειγμα της Γερμανίας το 1953. Μια αντίστοιχη λύση θα καθιστούσε βιώσιμο το χρέος της Ελλάδας, ενώ θα είχε παράλληλα και μια ηθική διάσταση: 

«Δηλαδή ότι το 1953, όταν η Δυτική Γερμανία βρέθηκε σε μια παρόμοια κατάσταση με αυτή που βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα, το ελληνικό κράτος συνομολόγησε μαζί με τους άλλους δανειστές της Γερμανίας συμφωνία για περικοπή χρέους προκειμένου να μπορέσει να υπάρξει αυτό που μετά ονομάσαμε γερμανικό θαύμα: δηλαδή, η γρήγορη ανάπτυξη της χώρας και η βελτίωση της κατάστασης της πλειοψηφίας του γερμανικού λαού. Κάτι τέτοιο λοιπόν θα πρέπει να το δει ο ευρωπαίος πολίτης στα σημερινά δεδομένα», ανέφερε ο κ. Μηλιός.

Η Γερμανία τότε αξιοποίησε την ευκαιρία που της δόθηκε. Κατά πόσο θα την αξιοποιήσει όμως σήμερα και η Ελλάδα; Η δυσπιστία των ευρωπαίων πολιτών και των κυβερνήσεών τους είναι μεγάλη. Γιατί λοιπόν να εμπιστευθούν μια κυβέρνηση της Αριστεράς; Επειδή, όπως τονίζει ο Γιάννης Μηλιός, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το «κατεξοχήν κόμμα των μεταρρυθμίσεων». Σύμφωνα με τον κ. Μηλιό «η αναθεώρηση του φορολογικού συστήματος, η πάταξη της διαφθοράς, της λαθρεμπορίας, η διαφάνεια στο δημόσιο, η επιτάχυνση των διαδικασιών, το ευνοϊκό περιβάλλον για τις επενδύσεις είναι στους άμεσους στόχους μας.»

Παραμονή της Ελλάδας σε πρόγραμμα;

«Οι μεταρρυθμίσεις που είναι στην αρμοδιότητα μιας ελληνικής κυβέρνησης και του ελληνικού λαού (...) θα γίνουν με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έτσι και αλλιώς»

Παρά τις όποιες καλές προθέσεις, γεγονός είναι πάντως ότι οι δανειστές εξακολουθούν να επιμένουν ως προς την παραμονή της Ελλάδας σε πρόγραμμα έτσι ώστε να είναι δεσμευτικές τόσο η εφαρμογή ...

Αλ. Τσίπρας: Και διαπραγμάτευση και συμφωνία

Το χρέος δεν είναι βιώσιμο, αλλά ούτε η σημερινή πολιτική είναι βιώσιμη

πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ*

Δύο μηνύματα, ένα προς τους Ευρωπαίους εταίρους που περιλαμβάνει το πλαίσιο διαπραγμάτευσης που θα παρουσιάσει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και ένα προς το εσωτερικό της χώρας ότι το πρόγραμμα του κόμματος είναι αδιαπραγμάτευτο, απηύθυνε ο Αλέξης Τσίπρας ανοίγοντας απόψε τις εργασίες του Διαρκούς Προγραμματικού Συνεδρίου.Η έναρξη των εργασιών του συνεδρίου έγινε σε πανηγυρική ατμόσφαιρα με τον κ. Τσίπρα να γίνεται δεκτός με πρωτοφανή ενθουσιασμό για τα δεδομένα του κόμματος. Ο Νίκος Βούτσης που τον υποδέχθηκε στο βήμα σημείωσε με έμφαση ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα είναι ο πρώτος πρωθυπουργός της Αριστεράς . Τον τόνο του κλίματος ενθουσιασμού έδωσε η επική μουσική του Μίκη Θεοδωράκη από το «Ζ» του Κώστα Γαβρά.

Το μήνυμα προς την ΕΕ

Ο Αλέξης Τσίπρας εξέφρασε την βεβαιότητά του ότι «και Διαπραγμάτευση θα γίνει! και Συμφωνία θα υπάρξει! Και το μνημόνιο μαζί με τη τρόικα θα αποτελέσουν παρελθόν!» αναφερόμενος στις διαπραγματεύσεις που προτίθεται να κάνει ως πρωθυπουργός με τους δανειστές της χώρας.

Απαντώντας σε δηλώσεις Ελλήνων και ξένων αξιωματούχων, ο κ. Τσίπρας δήλωσε ότι "μας κατηγορούν οι αντίπαλοί μας ότι επιδιώκουμε και σχεδιάζουμε τη ρήξη με τους εταίρους μας στην Ευρωζώνη". Όμως , πρόσθεσε "αυτό που επιδιώκουμε και σχεδιάζουμε όμως είναι η ρήξη με τη βαρβαρότητα. Η ρήξη με το παράλογο και το λάθος", ενώ επανέλαβε ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο, αλλά ούτε η σημερινή πολιτική είναι βιώσιμη.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ τόνισε ότι θα διεκδικήσει μέσα από μια ειλικρινή αλλά αποφασιστική διαπραγμάτευση, με κόκκινη γραμμή το συμφέρον του λαού μας, τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και να μπει επιτέλους η Ελλάδα στο δρόμο της ανάπτυξης.

Με βάση , όπως είπε, αυτές τις απλές και ρεαλιστικές θέσεις :

Πρώτον:

• Απορρίπτουμε τη λογική των εξωπραγματικών πρωτογενών πλεονασμάτων που είναι το άλλο όνομα της λιτότητας.
• Και παραμένουμε σταθεροί στην επιδίωξη πρωτογενώς ισοσκελισμένων προϋπολογισμών καθώς και στην ανάγκη εξαίρεσης από τον υπολογισμό του ελλείμματος του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων.

Δεύτερον:

• Επιδιώκουμε την συμφωνία για αναπτυξιακά εργαλεία, που θα συμβάλλουν στην συνολική ανάπτυξη που αφορά όλους τους πολίτες

Τρίτον:

• Προστατεύουμε το Τραπεζικό σύστημα στα πλαίσια της ΕΚΤ και εγγυόμαστε τις καταθέσεις των Ελλήνων πολιτών

Τέταρτον:

Διαπραγματευόμαστε εντός των πλαισίων της ευρωπαϊκής ένωσης και των ευρωπαϊκών θεσμών στα πλαίσια μιας νέας ρεαλιστικής συμφωνίας εξυπηρέτησης του χρέους και ανάπτυξης της πραγματικής οικονομίας για αμοιβαία ωφέλεια, ώστε να επιτύχουμε τελικώς τους ακόλουθους στόχους :

• Τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους της ονομαστικής αξίας του χρέους, ώστε να γίνει βιώσιμο με τεχνική που δεν θα ζημιώνει τους λαούς της Ευρώπης, αλλά μέσω των συλλογικών ευρωπαϊκών μηχανισμών. Έγινε για τη Γερμανία το 1953. Να γίνει και για την Ελλάδα το 2015.
• "Ρήτρα ανάπτυξης" στην αποπληρωμή του, έτσι ώστε να εξυπηρετείται από την ανάπτυξη και όχι από το πλεόνασμα του προϋπολογισμού.
• Περίοδος χάριτος, δηλαδή "moratorium" στην εξυπηρέτησή του, για την άμεση εξοικονόμηση πόρων για την ανάπτυξη και την επανεκκίνηση της οικονομίας
• Εξαίρεση του προγράμματος δημόσιων επενδύσεων από τους περιορισμούς του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης για ορισμένη χρονική περίοδο.
• Συμφωνία για "Ευρωπαϊκό New Deal", με δημόσιες επενδύσεις για την ανάπτυξη.
• Ποσοτική χαλάρωση με απευθείας αγορά κρατικών ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Ελπίζουμε ότι θα γίνει πραγματικότητα στη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΚΤ στις 22 Ιανουαρίου.

Η συνέχεια του κράτους

Ο κ. Τσίπρας αναφέρθηκε σε τοποθετήσεις κυβερνητικών και ξένων αξιωματούχων για την συνέχεια του κράτους και τον ισχυρισμό , όπως είπε ότι «δήθεν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεσμεύεται από την υπογραφή του κυρίου Σαμαρά, εν ονόματι της «συνέχειας του κράτους», είπε ότι: «άλλο όμως η συνέχεια του κράτους και άλλο η εμμονή σε μια πολιτική αντικειμενικά αδιέξοδη και κοινωνικά καταστροφική. Ας το ξεκαθαρίσουμε, λοιπόν:

Στις 25 Γενάρη η υποταγή, που συνοδεύεται από την παρανομία και τον αυταρχισμό τελειώνει. Καλό είναι να το ξέρουν αυτό όλοι τους. Όταν η ίδια η Γερμανική κυβέρνηση παραβιάζει το κοινώς συμφωνημένο μέγιστο όριο του 6% εμπορικού πλεονάσματος, προτάσσοντας το εθνικό της συμφέρον, είναι αδιανόητο μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να καλείται να αποδεχθεί πολιτικές που απορρίπτει από το 2010 και τις οποίες θα εκλεγεί ακριβώς με την εντολή να καταργήσει».

Δεύτερο μήνυμα

Απευθυνόμενος στον ελληνικό λαό, τα μέλη κατά τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και σε απλούς ψηφοφόρους, ο κ. Τσίπρας διαβεβαίωσε ότι «δεν θα παρασυρθούμε από τον άνεμο των δημοσκοπήσεων», τόνισε την μεγάλη ευθύνη του ιδίου και του κόμματος καθώς όπως είπε οι στιγμές είναι ιστορικές και εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι η νίκη θα είναι και μεγάλη και σίγουρη «όπως με βλέπετε και σας βλέπω», όπως είπε χαρακτηριστικά .

Ο κ. Τσίπρας υπογράμμισε ότι το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι αδιαπραγμάτευτο γιατί είναι ανάγκη να μπεί ένα τέλος «στην κοινωνική τραγωδία, στον εφιάλτη της λιτότητας και του αυταρχισμού» και ταυτόχρονα το μαχαίρι να μπεί βαθιά «στο κόκκαλο της διαφθοράς, της διαπλοκής, της προκλητική αδικίας».

Διατυπώνοντας έντονες επικρίσεις κατά του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης, ο κ. Τσίπρας είπε ότι ο αντίπαλος είναι αδίστακτος , έκανε λόγο για προπαγάνδα φόβου και κάλεσε τον κ. Σαμαρά να διαβάσει το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ απαντώντας στον πρωθυπουργό για τα περί κρυφού προγράμματος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, είπε ο κ. Τσίπρας, απλώνει το χέρι σε όλους όσοι θέλουν να απαλλαγεί η χώρα από το σημερινό εφιάλτη, ανεξάρτητα από το κόμμα που ψήφιζαν μέχρι χτες, ανεξάρτητα από τα ερωτηματικά και τις αμφιβολίες που μπορεί να έχουν. Εξέφρασε στο σημείο αυτό τη βεβαιότητα , ότι ο ελληνικός λαός με την ψήφο του στο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει την Ελλάδα θετικό παράδειγμα προοδευτικών εξελίξεων στην Ευρώπη.

Για την εκλογική τακτική του πρωθυπουργού, ο κ. Τσίπρας είπε ότι 'μόνο ο κος Σαμαράς, η εγχώρια διαπλοκή και τα επικοινωνιακά και πολιτικά φερέφωνά της κόπτονται ότι δήθεν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι απειλή για την Ευρώπη" και πρόσθεσε ότι οι δηλώσεις πολιτικής ουδετερότητας από μια σειρά παράγοντες της ευρωπαϊκής ηγεσίας, δείχνει ότι όλοι συνειδητοποιούν πως η αλλαγή στην Ελλάδα έρχεται για να εξαπλωθεί στην Ευρώπη.

Κυβέρνηση δέκα υπουργείων

Παρουσιάζοντας το πρόγραμμα της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, που όπως είπε θα έχει μόνο δέκα υπουργεία, με έμφαση στις άμεσες προτεραιότητες, ο κ. Τσίπρας σημείωσε:

Α. Το πρόγραμμα για την άμεση αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης και τη στήριξη των χαμηλοσυνταξιούχων περιλαμβάνει

1. Δωρεάν ρεύμα και κουπόνια σίτισης για τουλάχιστον, τριακόσιες χιλιάδες νοικοκυριά

2. Πρόγραμμα εξασφάλισης στέγης

3. 13η Σύνταξη στους χαμηλοσυνταξιούχους με σύνταξη κάτω από τα 700Ε

4. Δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη

5. Ειδική κάρτα μετακίνησης

6. Κατάργηση ειδικού φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης

Β. Ο δεύτερος πυλώνας περιλαμβάνει μέτρα για την επανεκκίνηση της οικονομίας. Στόχος τους είναι η στήριξη των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, αλλά και η αύξηση των δημόσιων εσόδων από τη ρύθμιση των ληξιπρόθεσμων οφειλών.

• Καταργούμε τα πολυάριθμα κυβερνητικά όργανα που λειτουργούν ως φυτώρια διαφθοράς και διάχυσης της πολιτικής ευθύνης.
• Αποσυμφορούμε το δημόσιο τομέα από τις στρατιές των Συμβούλων και των μετακλητών υπαλλήλων και προωθούμε τη στελέχωση των Γραφείων Υπουργών, Γενικών Γραμματέων και Διοικητών από τις τάξεις των δημοσίων Υπαλλήλων
• Καταργούμε τη μνημονιακή νομοθεσία για το πειθαρχικό δίκαιο των δημοσίων υπαλλήλων
• Καταργούμε το θεσμό της διαθεσιμότητας στα πλαίσια της κινητικότητας για τον εξορθολογισμό της κατανομής προσωπικού μεταξύ των υπηρεσιών και των υπουργείων.
• Αποκαθιστούμε τους αντισυνταγματικά απολυμένους.
• Καταργούμε τον αντισυνταγματικό νόμο για την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων. Η αξιολόγηση υπαλλήλων και υπηρεσιών θα γίνεται στη βάση αντικειμενικών δεικτών.

Πολιτικά κόμματα

Ο κ. Τσίπρας δήλωσε ότι "σπάμε το τρίγωνο της διαπλοκής μεταξύ πολιτικών κομμάτων - οικονομικής ολιγαρχίας και Τραπεζών" και παρουσιάζοντας το πρόγραμμα δεσμεύθηκε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ:

• Θα αναμορφώσει το πλαίσιο του τραπεζικού δανεισμού των κομμάτων, με τη θέσπιση ανώτατου ορίου δανεισμού, απαγόρευση του μακροπρόθεσμου δανεισμού και γενική απαγόρευση δανειοδότησης πάνω από ένα μικρό μέρος της κρατικής χρηματοδότησης
• Θα προωθήσει τον πλήρη έλεγχο και διαφάνεια για τα οικονομικά των κομμάτων

Για τα ΜΜΕ:

• Ενεργοποιούμε άμεσα τις διατάξεις των νόμων, οι οποίες:
• (α) επιτρέπουν στην Τράπεζα της Ελλάδος ή στις αρμόδιες εισαγγελικές αρχές να διενεργούν ελέγχους για την προέλευση της χρηματοδότησης των επιχειρήσεων ενημέρωσης, και
• (β) ισχύουν για όλες τις Ανώνυμες Εταιρείες και προβλέπουν ότι μια ζημιογόνα επιχείρηση δεν είναι δυνατόν να λειτουργεί επ' αόριστον χωρίς να ανακεφαλαιοποιείται.
• Προκηρύσσουμε από μηδενική βάση διαγωνισμό για τις άδειες λειτουργίας ΜΜΕ.
• Παράλληλα δεσμεύθηκε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βάζει τέλος στην αναξιοπιστία, στην παρανομία, στην κακοδιοίκηση, στη διαφθορά, στην παρακμή και γι αυτό, όπως είπε ο κ. Τσίπρας, είναι αναγκαία η αναδιοργάνωση και ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών.
• Ο κ. Τσίπρας ανακοίνωσε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα ενοποιήσει όλους τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, σε ένα ενιαίο σώμα που υπάγεται απευθείας στον Πρωθυπουργό.

Σε αυτή τη κατεύθυνση, τα πρώτα μέτρα του ΣΥΡΙΖΑ αφορούν:

1. Την ενίσχυση και στήριξη του Σώματος Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος και του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας, ώστε να τηρηθεί η νομιμότητα στην ιδιωτική οικονομία και την δημόσια διοίκηση αλλά και να εκκαθαριστεί η αγορά εργασίας από πρακτικές άγριας εκμετάλλευσης και ανασφάλιστης εργασίας,

2. Τη στήριξη της επιτυχημένης αρχής για την Καταπολέμηση της νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματικές ενέργειες.

3. Την επαναδραστηριοποίηση της Επιτροπής Πόθεν Έσχες.

Κλείνοντας την ομιλία του ο κ. Τσίπρας ζήτησε την ανάθεση ευθύνης , εντολή αλλαγής και εντολή διαπραγμάτευσης «για να κάνουμε την Ελλάδα αυτοδύναμη», όπως είπε χαρακτηριστικά , ενώ σημείωσε και την ανάγκη κοινοβουλευτικής αυτοδυναμίας .

*από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΣΥΡΙΖΑ: Απομείωση του χρέους δλδ πρόσβαση στις αγορές και θεμελιώδεις μεταρρυθμίσεις στο ελληνικό κράτος

"Όλοι βλέπουν ότι όσο συνεχίζονται οι σκληρές
δημοσιονομικές πολιτικές λιτότητας η ύφεση παρατείνεται" 
σκίτσο του Burki

Τα θεμέλια μιας νέας πορείας

του Γιώργου Σταθάκη*  

Στις αρχές του 2015 θα λάβει χώρα μια ιστορική αλλαγή κυβέρνησης στην Ελλάδα. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με μια σειρά άλλων οικονομικών και πολιτικών συγκυριών, κάνει το 2015 ένα έτος κρίσιμο για την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Η ενοποίηση της Ευρώπης έχει τρεις βασικούς πυλώνες. Ο πρώτος είναι η νομισματική ένωση, η οποία ισχύει. Ο δεύτερος είναι η τραπεζική ενοποίηση, η οποία είναι σε εξέλιξη. Ο τρίτος πυλώνας είναι η δημοσιονομική ενοποίηση, η οποία αποτελεί και το μεγαλύτερο αγκάθι σήμερα στις σχέσεις μεταξύ κρατών αλλά και κοινωνικών δυνάμεων μέσα στην Ευρωπαϊκή Eνωση.

Τα δύο στρατόπεδα

Σήμερα στην Ευρώπη έχουν δημιουργηθεί δύο στρατόπεδα στη βάση μιας θεμελιώδους διαφωνίας για τη δημοσιονομική πολιτική. Το ένα στρατόπεδο υποστηρίζει ως μέθοδο εξόδου από την κρίση τη λιτότητα, τη συνεχή περικοπή των κοινωνικών δαπανών και των μισθών. Η πολιτική αυτή αυξάνει συνεχώς την κοινωνική ανισότητα. Τα πλέον πρόσφατα στοιχεία του ΟΟΣΑ αποδεικνύουν ότι οι χώρες στις οποίες έχουν εφαρμοστεί σκληρές πολιτικές λιτότητας έχουν τους χειρότερους δείκτες κοινωνικής ανισότητας. Το άλλο στρατόπεδο, στο οποίο ανήκει και ο ΣΥΡΙΖΑ, υποστηρίζει ως μέθοδο εξόδου από την κρίση τις δημοσιονομικές πολιτικές ενίσχυσης της ανάπτυξης. Παράλληλα οι πολιτικές αυτές διασφαλίζουν και το κοινωνικό κεκτημένο, δηλαδή την πρόσβαση των πολιτών στα βασικά κοινωνικά αγαθά της Υγείας και της Παιδείας χωρίς αποκλεισμούς.

Η έως τώρα πορεία της κρίσης δικαιώνει τις θέσεις του στρατοπέδου στο οποίο ανήκει ο ΣΥΡΙΖΑ. 

Ολοι βλέπουν ότι όσο συνεχίζονται οι σκληρές δημοσιονομικές πολιτικές λιτότητας η ύφεση παρατείνεται. Ακόμη και η φυσική τάση έναρξης ενός νέου κύκλου που παρουσιάζουν οικονομίες που έχουν φτάσει σε μεγάλο βάθος ύφεσης καταστέλλεται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ελληνική οικονομία, η οποία ύστερα από πέντε χρόνια βαθιάς ύφεσης δεν μπορεί να ανακάμψει ικανοποιητικά με τις εφαρμοζόμενες πολιτικές. 

Ταυτόχρονα ο αποπληθωρισμός απειλεί συνολικά τις οικονομίες των ευρωπαϊκών κρατών. Με αυτά τα δεδομένα η ΕΕ θα βρεθεί μέσα στο 2015 μπροστά σε δύο διλήμματα: το πρώτο είναι αν θα εφαρμοστεί σύντομα ποσοτική χαλάρωση από την ΕΚΤ ώστε να καταπολεμηθεί η αποπληθωριστική τάση και το δεύτερο είναι αν θα χαλαρώσει το «σύμφωνο σταθερότητας» ώστε να μπορέσουν τα κράτη να επιτελέσουν τον κοινωνικό τους ρόλο αλλά και να υποβοηθήσουν την ανάπτυξη με τις αναγκαίες επενδύσεις.

Συνολική διαπραγμάτευση

Τα δύο αυτά ζητήματα θα αποτελέσουν τον πυρήνα της συνολικής διαπραγμάτευσης που θα λάβει χώρα μεταξύ των δύο στρατοπέδων της Ευρώπης. Η εξέλιξη αυτών των δύο ζητημάτων αφορά και τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας, η οποία αποτελεί ένα μικρό μέρος του ευρωπαϊκού χώρου.

Η Ελλάδα είναι και θα παραμείνει μέλος της ζώνης του ευρώ, η έξοδος από το ευρώ αποκλείεται, γιατί πέραν όλων των άλλων θα σήμαινε την περαιτέρω επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου των χαμηλών και μεσαίων στρωμάτων της κοινωνίας. 

Είναι δεδομένο ότι η Ελλάδα χρειάζεται ένα πρόγραμμα ανακούφισης του 35% των ανθρώπων που βρίσκονται κάτω από τα όρια της φτώχειας. Το πρόγραμμα αυτό πέρα από την ανακούφιση των πληγέντων θα αναπτερώσει το ηθικό του ελληνικού λαού και θα επανέλθουν η ελπίδα και η αισιοδοξία που απαιτούνται για τη συνέχεια. 

Είναι επίσης δεδομένο ότι η ελληνική οικονομία χρειάζεται μια νέα σχέση της Ελλάδας με τους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση, μια σχέση που θα απεγκλωβίζει τη χώρα από το Μνημόνιο. Για να επιτευχθεί αυτή η σχέση, είναι απαραίτητη μια διαπραγμάτευση με τους εταίρους μας στην ΕΕ με πνεύμα συνεργασίας και με βάση την έννοια του κοινού συμφέροντος. Η διαπραγμάτευση θα έχει ως αποτέλεσμα να βρεθεί μια βιώσιμη λύση για την Ελλάδα. 

Η αίσια έκβαση της διαπραγμάτευσης θα αποτελεί ένα σήμα προς τη διεθνή κοινότητα ότι οι εταίροι της Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι ικανοί να ξεπεράσουν την κρίση που μαστίζει την Ευρώπη και να βρουν μια λύση που θα είναι βιώσιμη και οικονομικά και κοινωνικά.

Η οικονομική βιωσιμότητα θα επιτευχθεί με την απομείωση του χρέους και τη συνακόλουθη δημιουργία δημοσιονομικού χώρου που θα ενισχύσει την τάση ανάπτυξης την οποία έχει η βυθισμένη σήμερα ελληνική οικονομία και θα δημιουργήσει ένα περιβάλλον κοινωνικής δικαιοσύνης και άρα κοινωνικής συναίνεσης στη νέα αναπτυξιακή πορεία της χώρας. Αυτό το περιβάλλον θα δημιουργήσει το θετικό κλίμα που απαιτείται ώστε να μπορέσει η Ελλάδα να έχει εκ νέου πρόσβαση στις αγορές, από τις οποίες σήμερα είναι αποκλεισμένη λόγω των πολιτικών που ακολούθησε αλλά και του ερασιτεχνισμού που επέδειξε τους τελευταίους μήνες η κυβέρνηση.

Θεμελιώδεις μεταρρυθμίσεις

Για την κοινωνική βιωσιμότητα πέρα από την απομείωση του χρέους είναι απαραίτητη η θεμελιώδης μεταρρύθμιση του κράτους. Είμαστε επιτέλους μπροστά στην υλοποίηση των ιστορικών αιτημάτων της ελληνικής κοινωνίας σε αυτό το πεδίο. Οι βασικές μεταρρυθμίσεις που θα υλοποιηθούν είναι το σπάσιμο των δεσμών εξάρτησης του κράτους από τα ολιγοπώλια και η εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος διαφάνειας στη σχέση δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, η μεγάλη αύξηση της κοινωνικής ανταποδοτικότητας όλων των κρατικών δραστηριοτήτων, η εμβάθυνση της δημοκρατίας με τομές στο εκλογικό σύστημα και άλλες θεσμικές παρεμβάσεις και η άτεγκτη πάταξη της διαφθοράς σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας διοίκησης.

Η απομείωση του χρέους και η συνακόλουθη πρόσβαση στις αγορές, σε συνδυασμό με τη βασική μεταρρύθμιση του κράτους, θα είναι τα θεμέλια μιας νέας πορείας της Ελλάδας μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση με νέο προσανατολισμό και προοπτικές πολύ καλύτερες από τις σημερινές.


*Ο κ. Γιώργος Σταθάκης είναι βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και υπεύθυνος του τομέα Ανάπτυξης του κόμματος

 από ΤΟ ΒΗΜΑ