Η μετατροπή ενός δημοσιονομικού προβλήματος σε μηχανισμό αφαίρεσης εθνικής κυριαρχίας και μακροχρόνιας δανειακής εξάρτησης

...το κόλπο δεν ήταν αυτό που έκανε ο Γεωργίου -αν το έκανε. Ήταν η μετατροπή ενός δημοσιονομικού προβλήματος σε μηχανισμό αφαίρεσης εθνικής κυριαρχίας και μακροχρόνιας δανειακής εξάρτησης...

του Γ. Λακόπουλου

Η υπόθεση Γεωργίου  φέρνει διαρκώς  στο προσκήνιο μια συζήτηση που όλο γίνεται και όλο ημιτελής μένει: τη συζήτηση για τα δημοσιονομικά δεδομένα της χώρας την κρίσιμη διετία  2009-10 και την τροπή που έδωσε  στην πορεία της χώρας.  Είναι κάτι σαν το αυγό του Κολόμβου:  το έλλειμμα του 2009  οδήγησε στο Μνημόνιο, ή χρησιμοποιήθηκε  σαν  τεχνητός μονόδρομος για μπει η χώρα σε διεθνή οικονομικό  έλεγχο;

Αν εξαιρεθεί ο πρώην Πρωθυπουργός  Κ. Καραμανλής  – που δεν  έχει ανοίξει ακόμη τα χαρτιά του  σ’ αυτή  την υπόθεση  -και αρκετοί μάλλον εύχονται να μην το κάνει ποτέ-  όσοι μιλούν το κάνουν με προφανή επιδίωξη να δικαιολογήσουν τον εαυτό τους. Να  μεταφέρουν  σε άλλους την ευθύνη   για μια εξέλιξη που  τελεί πάντως υπό το βασανιστικό ερώτημα: θα μπορούσε να αποτραπεί;

Για πολλούς  και εγκύρους παράγοντες το  Μνημόνιο δεν ήταν νομοτέλεια, όπως προσπαθεί να πλασάρει ο  Γ. Παπανδρέου  ως  φυσικός  αυτουργός  ενός  -προμελετημένος ή όχι;- εγκλήματος.  Ήταν πολιτική επιλογή που, αν μη τι άλλο, επιβλήθηκε στη χώρα από μια κυβέρνηση χωρίς καμία εξουσιοδότηση γι’ αυτήν καθώς εξελέγη με εντελώς διαφορετικό πρόγραμμα.

Μια ακραία δημοσιονομική εξέλιξη μπορεί να θεραπευτεί και με άλλα μέσα; Γιατί όχι;  Π.χ.το 1985 , όταν  το δημόσιο ταμείο έφτασε να μην μπορεί να πληρώσει μισθούς την επόμενη, ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν πήγε στο ΔΝΤ.  Κατέθεσε ένα περιοριστικό πρόγραμμα και σε δυο χρόνια  βγήκε από το πρόβλημα.

Δηλαδή το κόλπο δεν ήταν αυτό που έκανε ο Γεωργίου -αν το έκανε. Ήταν η μετατροπή ενός δημοσιονομικού προβλήματος σε μηχανισμό  αφαίρεσης εθνικής κυριαρχίας και  μακροχρόνιας δανειακής  εξάρτησης.

Θα μπορούσε να γίνει και το 2009;  Το πρότεινε, ως Πρωθυπουργός ακόμη,  ο Κ. Καραμανλής. Προκύπτει   από  πολιτικές εκτιμήσεις και επιστημονικές αναλύσεις. Και το δέχθηκαν δημοσίως και   πολιτικοί αντίπαλοι του Κ. Καραμανλή, όπως η πρώην επίτροπος Άννα  Διαμαντοπούλου, ο Γιάννης Στουρνάρας και άλλοι. Άλλωστε αν το Μνημόνιο ήταν αμετάκλητη συνέπεια της δημοσιονομικής διαχείρισης Καραμανλή θα  προέκυπτε την επόμενη της πολιτικής αλλαγής του 2009, όχι.., οκτώ μήνες αργότερα.

Επιπλέον, αν δεν υπήρχε άλλος δρόμος γιατί να μην προσφύγει ο ίδιος ο Καραμανλής στο ΔΝΤ , που θα ήταν φυσιολογικότερο από το να το κάνει ένα κόμμα σαν το ΠΑΣΟΚ που είχε ιδεολογικά και  ιστορικά ασυμβίβαστα  αυτή τη ιδέα;  Από πότε μια χώρα διαλέξει το χειρότερο χωρίς να δοκιμάσει το ηπιότερο;

Η κυβέρνηση Παπανδρέου παρέλαβε  όντως δημοσιονομική εκτροπή-  στην οποία είχε συμβάλει ως αντιπολίτευση και πάντως την αγνόησε προεκλογικά προκειμένου να επικρατήσει. Από πολλές πλευρές όμως προκύπτει ότι είχε και άλλες λύσεις  από τη,-χειρότερη,   που επέλεξε -και κατ’ άλλους οργάνωσε -τελικά. Η ίδια η πολιτική που ακολούθησε  η κυβέρνηση Παπανδρέου  επόμενη των εκλογών ήταν από μόνη της μια άλλη λύση. Άσχετα αν από ενδοκυβερνητική ανικανότητα και εσωκομματικές αντιθέσεις έφτασε σε αδιέξοδο.

Τα προγράμματα που απέρριπτε η Ευρώπη για οκτώ μήνες μετά τις εκλογές   εκπονούσε ο Παπακωνσταντίνου, όχι οι υπουργοί του Καραμανλή. Για «πιστόλι πάνω στο  τραπέζι»  μιλούσε ο Παπανδρέου- που έλεγε ως τον Μάρτιο του 2010: «Δεν θέλουμε λεπτά  θέλουμε  στήριξη». Δεν υπήρχε ως εκείνη την στιγμή  «ευθύνη του Καραμανλή  για τη χρεοκοπία»;

Εδώ κάτι δεν κολλάει. Χωρίς να αναφερθούμε στα , παρουσιασμένα ήδη στοιχεία  από τα  οποία προκύπτει η παγίδα που είχαν στήσει οι κυβερνήσεις Σημίτη στην επόμενη κυβέρνηση όποια και αν ήταν- μεταφέροντας  στο μέλλον υποχρεώσεις και δανειακά βάρη  που δημιουργήθηκαν επι «εκσυγχρονισμού».

Τίνος επιλογή ήταν το  Μνημόνιο και από πότε;

Τα τελευταία χρόνια  τα απομεινάρια του νεοπαπανδρεϊσμού  και οι σταθεροί πολέμιοι του Καραμανλή στο σύστημα διαπλοκής  πλασάρουν, αδέξια, ότι το  Μνημόνιο προέκυψε αναγκαστικά  από τη δημοσιονομική κληρονομιά  των κυβερνήσεων  του- στις οποίες φορτώνουν και απόπειρα » εξαπάτησης» των κοινοτικών υπηρεσιών. Εδώ σηκώνει κουβέντα. Ουδέν ανακριβέστερο. 

Φωτό: ΑΠΕ

Οι ευθύνες της περιόδου Καραμανλή για την δημοσιονομική εκτροπή  είναι αυταπόδεικτες.  Τις ανέλαβε ο Καραμανλης ως εν ενεργεία Πρωθυπουργός  ζητώντας με τις πρόωρες εκλογές του 2009  την λαϊκή εξουσιοδότηση να επιχειρρήσει τη θεραπεία ενός προβλήματος που αναδείχθηκε επί των ημερών του, αλλά στα πλαίσια της  διεθνούς κρίσης.Βαρύνει τις κυβερνήσεις του, αλλά  έχει βαθύτερες ρίζες και προγενέστερες ευθύνες.

Αυξάνονται διαρκώς όσοι πιστεύουν ότι το πρόγραμμα  λιτότητας που κατέθεσε ο ίδιος  από τη Θεσσαλονίκη  μπορούσε να αποτελέσει επαρκή θεραπεία στο πρόβλημα, αν ο Γ. Παπανδρέου  -που επικράτησε στις εκλογές  υποσχόμενος τα πάντα με τη διαβεβαίωση «λεφτά υπάρχουν» – το έθετε σε εφαρμογή, χωρίς το παραμικρό πολιτικό κόστος και χωρίς καμία αντίσταση από την ηττημένη  ΝΔ.

Ο Γεωργίου δεν συνέβαλε στο να πάμε στο Μνημόνιο. Όσοι τον έφεραν όμως  θα μπορούσαν να το έχουν κάνει. Αυτό είναι το θέμα.  Με άλλα λόγια  η υπόθεση Γεωργίου  φράζει την αναζήτηση της αλήθειας  για όσα έγιναν  εκείνη την περίοδο- πριν και μετά τις εκλογές του 2009.  

Αποτελεί έλλειψη σε κάθε  ανάλυση να υποτιμάται  ότι ο Γ. Παπανδρέου έκανε ό,τι μπορούσε ως αντιπολίτευση για να  διογκωθεί το πρόβλημα – αρχής γενομένης από την άρνηση αναζήτησης συναινετικής λύσης στο ασφαλιστικό. Πως είναι δυνατόν κάποιος που θέλει να αναλάβει την κυβέρνηση  να φροντίζει να έχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο δημοσιονομικό πρόβλημα μπροστά του;.

Εδώ κρύβεται το κρίσιμο στοιχείο αυτής της συζήτησης. Η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε τρεις μήνες στη διάθεση της  ως το  τέλος του 2009 για να ολοκληρώσει το δημοσιονομικό προφίλ της χώρας  και πέντε μήνες  ως το τέλος Φεβρουάριου του 2010 για να ανακοινώσει τα οριστικά στοιχεία.  Αλλά , σχεδόν από την επομένη των εκλογών έσπευσε να … διατυμπανίσει τη διόγκωση του ελλείμματος. Αν φρόντισε να διογκωθεί και περαιτέρω είναι άλλη υπόθεση  -τμήμα της  οποίας αποτελεί η περίπτωση Γεωργίου.

Η ουσία είναι ότι όσο Γ. Παπανδρέου, με εμφανώς περιορισμένη αντίληψη της οικονομικής δυναμικής της χώρας και των όρων διαμόρφωσης του δημοσιονομικού προφίλ της – και καθοδηγούμενος από αυτό από έναν νεόκοπο και φιλόδοξο εξωκοινοβουλευτικό υπουργό-  αντί  να επιχειρήσει λύση του πραγματικού προβλήματος που παρέλαβε- και να χρεώσει το πολιτικό κόστος στον προκάτοχό του- φρόντισε να το διογκώσει αφήνοντας το χρόνο να περνάει.

Αυτό δεν θα απάλλασσε τις κυβερνήσεις  Καραμανλή  από ευθύνες που τους είχαν ήδη αποδοθεί από το εκλογικό σώμα. Αλλά δεν θα καταδίκαζε τη  χώρα στα Μνημόνια. Αυτή την έννοια είχαν οι εκλογές του 2009. Να λύσουν το πρόβλημα, όχι να το μετατρέψουν σε καρμανιόλα. Πολλά στοιχεία δείχνουν  προσχεδιασμένη  επέλαση του ΔΝΤ με το οποίο  ο Παπανδρέου είχε επαφή από την προεκλογική περίοδο ακόμη -πλασάροντας στο ΠΑΣΟΚ τον Ντομίνικ Στρος Καν σαν στρατηγικό σύμμαχο της χώρας.

Πώς μια πρόβλεψη έγινε αποτέλεσμα

Το κλειδί για να ερμηνευθούν οι μετεκλογικές εξελίξεις που οδήγησαν στο Μνημόνιο είναι η συμπεριφορά της κυβέρνησης  Παπανδρέου ως φορέα που  δεν επιχείρησε να λύσει εσωτερικά το πρόβλημα, αλλά το ανάδειξε και το παράτεινε μέχρι που έδειχνε άλυτο, ενώ δεν είναι βέβαιο ότι ήταν στην αρχή. Το αντίθετο.

Παρέλαβε μια εκτίμηση  για το έλλειμμα εμφανώς λανθασμένη, αλλά εκτίμηση.  Το   6% – και σιωπηρά 8%-που αναγνώριζε η κυβέρνηση Καραμανλή ήταν έτσι κι αλλιώς πρόβλημα για τη χώρα αφού υπερέβαινε το 3% των κανόνων της Ευρωζώνης.  Πρόβλημα που βαρύνει τις κυβερνήσεις Καραμανλή.

Γιατί  ο Παπανδρέου  και ο υπουργός Οικονομικών Παπακωνσταντίνου  σπεύδουν στο Γιούρογκρουπ να… καταγγείλουν …θριαμβευτικά την προηγουμένη κυβέρνηση; Ο μόνος  ΄λόγος θα ήταν για να πάρουν αμέσως μέτρα. Όχι μόνο δεν το κάνουν αλλά … κάνουν παροχές και διαβιώνουν ότι «το προεκλογικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ είναι αδιαπραγμάτευτο»!

Ότι ήταν λάθος η εκτίμηση  το είχε ήδη επισημάνει με ευθύνη  ο Γιώργος Προβόπουλος προεκλογικά. Αλλά ήταν πρόβλεψη- ΔΕΝ ήταν αποτέλεσμα. Μια νέα κυβέρνηση  το πρώτο που θα έκανε θα ήταν  εκτονώσει  αυτή συζήτηση, να κάνει ό,τι μπορεί  για να περιορίσει  το  τελικό αποτέλεσμα –  κατά τις εκτιμήσεις πολλών αλλά και με τα στοιχεία που παρέθεσε ο Γιάννης Παπαθανασίου ως τελευταίος υπουργός του Καραμανλή μπορούσε να μείνει  μονοψήφιο-  και να πάρει  δραστικά μέτρα ανάστροφης της κατάστασης.

Η χώρα εκείνη τη στιγμή και ως τον επόμενο Φεβρουάριου μπορεί να δανείζεται άνετα και τα σπρεντς κινούνται γύρω από τις 130 μονάδες. Γιατί ο Παπανδρέου  και ο υπουργός Οικονομικών Παπακωνσταντίνου σπεύδουν στο Γιούρογκρουπ να… καταγγείλουν …θριαμβευτικά την προηγουμένη κυβέρνηση;  Γιατί διατυμπανίζουν την κακή δημοσιονομική κατάσταση της χώρας ; Ο μόνος  λόγος θα ήταν για να πάρουν αμέσως μέτρα. Όχι μόνο δεν το κάνουν αλλά … κάνουν παροχές και διαβιώνουν ότι «το προεκλογικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ είναι αδιαπραγμάτευτο»!

Πολλοί ειδικοί  σημαίνουν ότι με άμεσες δημοσιονομικές  παρεμβάσεις  και με ένα πρόγραμμα περιορισμών, μεταρρυθμίσεων και  ιδιωτικοποιήσεων,  οι αγορές θα παρέμειναν ήρεμες και το δημοσιονομικό πρόβλημα υπό έλεγχο.  Αυτό θα έδινε το δικαίωμα στην κυβέρνηση Παπανδρέου να εκθέσει την κυβέρνηση Καραμανλή που δεν το έκανε, όχι τη …χώρα. Γιατί   η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ έκανε το αντίθετο; Γιατί  άφησε το χρόνο να περνάει και το πρόβλημα να επιδεινώνεται, χωρίς  να κάνει το προφανές.;

Αντί για απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα  ο Παπανδρέου  και όσοι  προσπαθούν να πεισθούν ότι άλλος οδήγησε τη χώρα στο Μνημόνιο άλλος ευθύνεται, εμφανίζονται ως … σωτήρες και μνημονεύουν το περίφημο  the game is over του Γιούνγκερ ή  μιλούν για δημοσιονομική «απάτη» της Κυβέρνησης Καραμανλή, επικαλούμενοι  έκθεση της Κομισιόν. Η πραγματικότητα και σ’ αυτό το σημείο είναι διαφορετική.

Ο Γιούνγκερ δεν αναφέρεται αποκλειστικά στην κυβέρνηση Καραμανλή, αλλά σε μια  διαρκή υπόνοια που έχει η Κομισιόν και η Γιουροστάτ για τα ελληνικά στοιχεία,-  από την εποχή της προετοιμασία για το Ευρώ ακόμη. Πχ το φθινόπωρο του 2003 ο τότε επίτροπος Σόλμπες αμφισβητεί δημοσίως τις εκτιμήσεις της κυβέρνησης Σημίτη για το 2004 –  και όλοι γνωρίζουν ότι η Κομισιόν  θα απαιτήσει από την νέα κυβέρνηση απογραφή, όπως και έγινε τελικά.

Αλλα και η περίφημη έκθεση της Κομισιόν το 2010, κατά παραγγελία του Γιούρογκρουπ αναφέρει:  ότι «η Ελλάδα υπέβαλλε αναξιόπιστα στοιχεία καθ’ όλη την περίοδο 1997-2009, κατά την οποία η Eurostat δεν είχε τη δικαιοδοσία να παρέμβει στην ουσία του θέματος». Το πρόβλημα της αξιοπιστίας λοιπόν είναι παλιό.

Την  ακατανόητη σπουδή της κυβέρνησης Παπανδρέου να  προβάλει ως  αποτέλεσμα μια πρόβλεψη, χωρις  την παραμικρή απόπειρα να τη διορθώσει  ακολουθήσε το σλάλομ των αριθμών για το έλλειμμα. Απέληξε τελικά στο 13,6%  τον  Απρίλιο του 2010 και μετά τον Αύγουστο του 2010, που  ανέλαβε πρόεδρος της -ανεξάρτητης πλέον- ΕΛΣΤΑΤ ο Ανδρέας Γεωργίου, πρώην στέλεχος του ΔΝΤ, σε 15,4% του ΑΕΠ. Περίεργες εξελίξεις.

Ο ρόλος του Γεωργίου

Έκτοτε το  κρίσιμο ερώτημα  για πολλούς είναι αν  η αναθεώρηση Γεωργίου ήταν η τελευταία πράξη ενός σχεδιασμού που  δια των παραλείψεων και των ετεροχρονισμών καθιστούσε αναπόφευκτο το ΔΝΤ και τον διεθνή  οικονομικό έλεγχο – που επιβλήθηκε με το πρώτο Μνημόνιο και παρατάθηκε με πιο  σκληρούς ορούς με το δεύτερο, το οποίο δεν  θα ήταν αναγκαίο με μικρότερο  έλλειμμα. Γι’ αυτό  κατηγορείται ο Γεωργίου-όχι από κάποιους άσχετους αλλά από μέλη της ιδίας της ΕΛΣΤΑΤ που ήταν σε θέση να ξέρουν. Αλλά  η ουσία   σ’ αυτή την υπόθεση είναι πολιτική και όχι τεχνικού χαρακτήρα.

Μια άστοχη πρόβλεψη για μια κακή έτσι κι αλλιώς δημοσιονομική  χρονιά χρησιμοποιήθηκε για να  τεθεί η χώρα υπό έλεγχο; Δηλαδή το κόλπο δεν ήταν αυτό που έκανε ο Γεωργίου -αν το έκανε. Ήταν η μετατροπή ενός δημοσιονομικού προβλήματος σε μηχανισμό  αφαίρεσης εθνικής κυριαρχίας και  μακροχρόνιας δανειακής  εξάρτησης.

Οι  υπερασπιστές της θεωρίας για το αναπόφευκτο των Μνημονίων – και ανάμεσά τους δακτυλοδεικτούμενα πρόσωπα όπως η Μιράντα  Ξαφά που  δείχνει  ιδιαίτερη σχέση με τις θεωρίες που  έχουν καταθέσει οι Παπανδρέου  και  Παπακωνσταντίνου-  προτάσσουν ότι ήταν αποτέλεσμα της δημοσιονομικής εκτροπής και όχι μαγειρέματος στοιχείων. Παραδόξως οι ίδιοι μπλέκουν  και τη σημερινή κυβέρνηση  που δεν είχε καμία εμπλοκή  στην κατηγορία ότι  η   προσφυγή σε δανεισμό από τον «επίσημο» τομέα (ΕΕ-ΔΝΤ) δεν ήταν αποτέλεσμα του δημοσιονομικού εκτροχιασμού και της απώλειας πρόσβασης στις αγορές αλλά του «φουσκώματος» του ελλείμματος από την κυβέρνηση Παπανδρέου.

Οι  δικηγόροι του Γεωργίου  μάλιστα προσθέτουν σοφιστείες του τύπου: αν η Ελλάδα πήρε δάνεια με βάση τις αλχημείες του Γεωργίου και καταδικαστεί ο Γεωργίου,  πρέπει να … επιστραφούν τα δάνεια! Αν βαρύνεται με κάτι η σημερινή κυβέρνηση είναι ότι τσιμπάει το τυράκι και δεν αντιλαμβάνεται τον αποπροσανατολισμό. Στην υπόθεση Γεωργίου είναι εντυπωσιακό πόσοι και ποιοι σπεύδουν να   υπερασπιστούν έναν τυπικό γραφειοκράτη. Έτσι όμως, δημιουργούν υπόνοιες για τη μεταφορά της συζήτησης από τις πολιτικές επιλογές που ενδεχομένως προηγήθηκαν, στις τεχνικές διευθετήσεις που την «δικαιολογούν».

Ο Γεωργίου δεν συνέβαλε στο να πάμε στο Μνημόνιο. Όσοι τον έφεραν όμως  θα μπορούσαν να το έχουν κάνει. Αυτό είναι το θέμα.  Με άλλα λόγια  η υπόθεση Γεωργίου  φράζει την αναζήτηση της αλήθειας  για όσα έγιναν  εκείνη την περίοδο- πριν και μετά τις εκλογές του 2009.   Αυτή η αλήθεια αρχίζει από την ζητούμενη απάντηση στο προφανές: μια άστοχη πρόβλεψη για μια κακή έτσι κι αλλιώς δημοσιονομική  χρονιά χρησιμοποιήθηκε για να  τεθεί η χώρα υπό έλεγχο; Δηλαδή το κόλπο δεν ήταν αυτό που έκανε ο Γεωργίου -αν το έκανε. Ήταν η μετατροπή ενός δημοσιονομικού προβλήματος σε μηχανισμό  αφαίρεσης εθνικής κυριαρχίας και  μακροχρόνιας δανειακής  εξάρτησης.

Οποιαδήποτε σοβαρή έρευνα από αυτό το σημείο πρέπει να αρχίσει. Ο Γεωργίου ήταν μια εργαλειακή παρένθεση,  με μικρότερη σημασία  από όση του αποδίδουν.

πηγή Ανοιχτό Παράθυρο

Η ώρα της μεγάλης απόφασης

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ - Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ

του Άρη Ραμαντά*

Λίγες μέρες πριν την λαϊκή ετυμηγορία ο πολίτης ψηφοφόρος καλείται να αποφασίσει αν θα επιτρέψει στο υπάρχον πολιτικό σύστημα που για 40 χρόνια μας κυβερνά να συνεχίσει το καταστροφικό του έργο. 

Η οικονομία βυθίστηκε σε μια πρωτοφανή ύφεση με ευθύνη ΠΑΣΟΚ και ΝΔ που εναλλάσσονταν στην εξουσία. Εχει χυθεί πολύ μελάνι για τα αίτια της κρίσης ,για τα φαινόμενα διαφθοράς και λεηλασίας του κράτους καθώς και για το πελατειακό σύστημα που συντηρούσε τα δυο αυτά κόμματα στην εξουσία.

Τώρα είναι η ώρα της απόφασης.

Ο πολίτης ψηφοφόρος καλείται να αποφασίσει αν θα επιτρέψει στους διαχειριστές της κρίσης οι οποίοι πέντε χρόνια μετά το πρώτο μνημόνιο έφεραν τη χώρα ξανά στην αφετηρία με τον λαό εξαθλιωμένο να συνεχίσουν να μας κυβερνούν. Εχει χυθεί πολύ μελάνι για τα άδικα μέτρα που έπληξαν κύρια μισθωτούς ,συνταξιούχους και μικροεπαγγελματίες . 

Τώρα είναι η ώρα της απόφασης.

Ο πολίτης ψηφοφόρος καλείτε να κρίνει μετα από 5 χρόνια κρίσης: 

1.Γιατί αυξήθηκε το δημόσιο χρέος μετά από 2 «κουρέματα» στο 177% του ΑΕΠ και πλέον είναι μη βιώσιμο. Ο πρώτος στόχος μετά το πρώτο μνημόνιο για μείωση του δημόσιου χρέους πήγε περίπατο και αποτελεί ένα δείγμα αποτυχίας των πολιτικών της τροικας και της κυβέρνησης. 

2. Γιατί έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας στην Ευρωζώνη (περιπου 27% που ισοδυναμεί με περιπου 1.500.000 άνεργους) από τους οποίους σχεδόν το 60% !!! αφορα ανεργους νέους. Ανεργους νέους με λαμπρές σπουδές που μεταναστεύουν για να βρούν δουλειά, είναι χαρακτηριστικό ότι σε 20 χώρες της Ε.Ε η ανεργία μειώθηκε. 

3. Γιατί 3.000.000 Ελληνες είναι κάτω από το όριο της φτώχειας. 

4. Γιατί κλείνουν τα καταστήματά τους οι μικροεπαγγελματίες μετά την εξοντωτική φορολόγηση από το πρώτο Ευρώ και τον ΕΝΦΙΑ. 

5. Γιατι εξακολουθεί το 1% του πληθυσμού να κατέχει το 30% του πλούτου. 

6. Γιατί εξακολουθούν 11 ολιγάρχες ιδιοκτήτες μεγάλων επιχειρήσεων να διαπλέκονται με την κρατική εξουσία μεσω έργων, προμηθειών και ελέγχου των ΜΜΕ. Τώρα είναι η ώρα της απόφασης.

Ο πολίτης ψηφοφόρος καλείται να πάρει την πιο κρίσιμη απόφαση στην ιστορία της χώρας μέσα σε ένα περιβάλλον κατατρομοκράτησης του λαού, μέσα σε ένα περιβάλλον που το υπάρχον πολιτικό σύστημα εξαντλεί θεμιτά και αθέμιτα μέσα για να μείνει γαντζωμένο στην εξουσία . 

Είναι η ώρα που σαν λαός πρέπει να σταθούμε όρθιοι , να κλείσουμε τα αυτιά στις Κασσάνδρες που δυστυχώς ενδημούν και σε κόμματα που ισχυρίζονται ότι φέρνουν το νέο στην πολιτική ζωή. 

Το Θολό ποτάμι με ΔΡΑΣΗ και ΜΕΤΑ εστιάζει την κριτική του στον ΣΥΡΙΖΑ λες και ο ΣΥΡΙΖΑ κυβερνούσε 40 χρόνια , ο Σ.Θ καλεί σε debate τον Τσίπρα σε μια προσπάθεια να αναπληρώσει τον ανήμπορο Σαμαρά. Αλαζόνας ο Σταύρος? Εντολέας? Μήπως το έχει δει Ομπάμα? 

Ο Γ. Παπανδρέου μετά την καταστροφική διαχείριση της κρίσης 2009-2011 και την κακήν κακώς απομάκρυνση του από την πρωθυπουργία , επανέρχεται με ένα νέο κόμμα που όμως στηρίζεται σε παλιά φθαρμένα υλικά που κουβαλούν όλες τις παθογένειες του κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ. Μια προσωπική ρεβάνς δε μπορεί να αφορά τον Ελληνα ψηφοφόρο.

Ο πολίτης ψηφοφόρος πρέπει να δεί ότι τα κόμματα της λεγόμενης κεντροαριστεράς « κουβαλάνε της Φώτος Ξύλα» που λέει ο λαός (όπου Φώτω διάβαζε ΝΔ).
Τώρα είναι η ώρα της μεγάλης απόφασης . 

ΑΝΑΤΡΟΠΗ. 

Είναι η ώρα για κυβέρνηση της αριστεράς. 

Της αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ και όχι της κεντρο«αριστεράς» Λυκούδη-Λυμπεράκη-Πετσάλνικου-Σηφουνάκη -Βενιζέλου –Σκανδαλίδη-Φώφης.

* Ο Άρης Ραμαντάς είναι πρώην συντονιστής Ηλείας του Ποταμιού
* οι γελοιογραφίες είναι του Πέτρου Ζερβού από την Εφημερίδα των Συντακτών

Τι ψηφίστηκε για τις τράπεζες (#και η αρνητική ψήφος ΓΑΠ)

του Κωνσταντίνου Αλεξάκου*

Το 2011 το δημόσιο έσωσε τις τράπεζες για τα θαλασσοδάνεια/διακοποδάνεια τους, και έλαβε έναντι μετοχές. Το ζήτημα των μετοχών, ίσως, ήταν αυτό που ξεχείλισε το ποτήρι της τραπεζικής και μηντιακής διαπλοκής το 2011 που απαίτησαν την ανατροπή Παπανδρέου.

Η διαφωνία ήταν πως ο τότε Πρωθυπουργός επέμενε πως ενόψει PSi οι μετοχές έπρεπε να είναι "κοινές", ούτως ώστε να υπάρχουν τα αναμενόμενα δικαιώματα του (κρατικού πλέον) μεγαλομετόχου και να πωληθούν σε τιμή αγοράς όταν οι τράπεζες ανακάμψουν μέσα από αναγκαστικές συγχωνεύσεις και εξυγιάνσεις στα χαρτοφυλάκια τους.

Ο κ. Βενιζέλος ως υπουργός Οικονομικών Παπαδήμου επιχείρησε να πείσει για "προνομιούχες μετοχές" (μειωμένων δικαιωμάτων έναντι των κοινών), αλλά δεν κατάφερε να πείσει την τότε κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Έτσι, τον Φεβρουάριο του 2012 ψηφίστηκε το PSi με την δέσμευση ότι οι μετοχές θα ήταν κοινές. Η σχετική σελίδα έλειπε από τον προϋπολογισμό λόγω "τεχνικής δυσκολίας".

Ακολούθησε μία μακρά και αδιαφανής πορεία, συμπεριλαμβανομένης της ανάστασης της Τράπεζας Πειραιώς μετά την περιπέτεια της Κύπρου, και φτάσαμε στο χθεσινοβραδινό όπου το σχέδιο νόμου Στουρνάρα/Σαμαρά/Βενιζέλου άνοιξε το δρόμο για την πώληση των τραπεζικών μετοχών του δημοσίου με κόστος αντί για κέρδος. Αυτό, το ονόμασαν "διευκόλυνση εισροής ιδιωτικών κεφαλαίων στο τραπεζικό σύστημα".

Τί είναι στην πραγματικότητα: οι τραπεζικοί μεγαλομέτοχοι θα πάρουν πίσω τις μετοχές τους με κέρδος. Κέρδος που θα προέλθει από τη χασούρα του δημοσίου - του πολίτη, δηλαδή, που έχουν αφαιμάξει φορολογικά την τελευταία πενταετία. Αυτό ψηφίστηκε. Συνεχίστε τώρα την συζήτηση σας περί "σταθερότητας" της χώρας, και ξεχάστε κάθε αναφορά των διεθνών και ευρωπαϊκών εκθέσεων που μιλάνε για την εξυπηρέτηση "ειδικών συμφερόντων" σε βάρος των πολλών και της ανάκαμψης από αυτή την κυβέρνηση.

Και ναι, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ το ανέδειξε - κάθε άλλο· με τις αστειότητες του κέρδισε άλλοθι για το μέλλον ("εμείς κάναμε πρόταση μομφής"), ενώ βοήθησε κυβέρνηση και τραπεζικό τομέα να αποκρύψουν το πραγματικό διακύβευμα της χθεσινής ψηφοφορίας.

πηγή Πολίτης

Σχετικά (επίσης από τον Πολίτη):  

Ναι, είναι "πολιτική αλητεία" Βαγγέλη

Ήταν πολιτική αλητεία ότι χρησιμοποίησες τις Κάννες και την πρόταση για δημοψήφισμα για να καταφέρεις το μόνο που σε ενδιέφερε σε όλη τη διάρκεια της προεδρίας Παπανδρέου - να γίνεις αρχηγός στη θέση του αρχηγού. Ακόμα και την ώρα που η χώρα λύγιζε κάτω από το χρέος που άφησαν οι κυβερνήσεις Καραμανλή, το μόνο που σε ενδιέφερε ήταν το πώς θα επωφεληθείς εσύ. Δεν εργάστηκες ποτέ για κάτι πέρα από το προσωπικό συμφέρον.

Δεν στήριξες τίποτα, μέχρι που εκβίασες με τους πολιτικούς ογκόλιθους επιπέδου Φλωρίδη, Καϊλή, Αποστολάκη και Λιάνη, στο περιστύλιο της Βουλής. Και μετά, οδήγησες τη χώρα σε κρίση, όταν ...

Δεν είμαι κολλημένος με την καρέκλα...

"Ευρώ ή Δραχμή": Ένα δημοψήφισμα για χάρη του ...ΚΚΕ;

[Τι είπε ψιθυριστά η Παπαρήγα; "ΓΑΠ ατιμούλη, κρυφοκομμουνιστή... θέλεις να μείνουμε μόνοι, έ;"]

Εύχομαι να μην φτάσουμε ως εκεί. 

Να απαντήσουμε δηλαδή σε ένα ερώτημα που δεν τέθηκε. 

Ένα ερώτημα που θέτει μόνο το ΚΚΕ. 

Θα κάνουμε δημοψήφισμα, θα ξεφτιλιστούμε στην υφήλιο για να απαντήσουμε απλά στο αυτονόητο ή την Παπαρήγα; 

Δεν ξανάγινε...
Αν η αποδοχή της νέας σύμβασης και η παραμονή στο ευρώ είναι ταυτόσημα, τότε δεν χρειαζόμαστε δημοψήφισμα αλλά αλλαγή διαχειριστή για την συνέχεια. 

Όσοι δεν θέλουν συνέχεια, ας κερδίσουν τις εκλογές.
Νομίζω ότι η ζημιά για την δημοκρατία είναι μεγάλη. 

Ο ΓΑΠ όχι μόνο έκαψε μιαν εναλλακτική αλλά και το δημοψήφισμα γενικά σαν έννοια. 

Μπήκαμε στην ΕΟΚ και αργότερα στο ευρώ χωρίς δημοψήφισμα και τώρα θα το κάνουμε για να απαντήσουμε στο αυτονόητο ή στις απόψεις του ΚΚΕ; 

Ξεφτίλα...

Έλληνας βομβιστής αυτοκτονίας κρατάει όμηρους τους G20!

κολλάζ από γελοιογραφία του Latuff και το σημερινό εξώφυλλο της Liberation

Παράξενο τρόπο βρήκε η πολιτική για να ξαναμπεί από το παράθυρο. Εκεί που φαινόταν ότι τα πάντα καθοδηγούνται πια από τα ψυχρά νούμερα και την ισχύ του χρήματος (των πλεονασματικών οικονομιών), μια αμφιλεγόμενη κίνηση του ΓΑΠ, αναθέρμανε το πολιτικό τοπίο. 

Μια κίνηση ματ κατ' αρχήν απέναντι σε όσους κρυμμένοι πίσω από έναν αόριστο αντιμνημονιακό λόγο, βρέθηκαν ξαφνικά γυμνοί από προφάσεις μπροστά σε ένα πιθανό ερώτημα: ευρώ ή δραχμή; 

Κίνηση παράλληλα εκβιαστική απέναντι σε όσους επιθυμούν το ευρώ αλλά όχι υπό την δεκαετή ύφεση και λιτότητα που συνοδεύει το πρόγραμμα του κουρέματος. Τους αφαιρεί κάθε αυτονομία κινήσεων και τους δεσμεύει με το ΝΑΙ στα απόνερα της πασοκικής διαχείρισης.

Κίνηση ταυτόχρονα εκβιαστική απέναντι στους δανειστές μας: ή δίνετε καλύτερους όρους ή τα τινάζουμε όλα στον αέρα. Σε αυτό βοήθησε ο παγκόσμιος πανικός στις αγορές αλλά και το πουσάρισμα από τον Λευκό Οίκο, με την ερμηνεία ότι χρειάζονται γρήγορες και γενναίες κινήσεις από την ΕΕ... (αυτό άλλωστε ζητούσαν οι λαϊκιστές δεξιάς και αριστεράς δυο χρόνια: την πολιτική άσκηση εκβιασμού στην ΕΕ με την απειλή του ντόμινο - και τώρα την καταγγέλλουν με διάφορες δικαιολογίες)

Τέλος, μια κίνηση υψηλού ρίσκου, που επειδή εκνεύρισε στα όριά τους πολλούς εταίρους μας, μπορεί και να γυρίσει μπούμερανγκ, κάτι που δεν έχει το δικαίωμα να διαχειριστεί μόνος του ο ΓΑΠ ερήμην της θέλησης του λαού του.

Με όλα αυτά κατά νου, φαντάζει σουρεαλιστική η εικόνα των G20 να σκύβουν με προσοχή πάνω από τον κρατούμενο τρομοκράτη που απειλεί να τους βυθίσει στο χάος και να προσπαθούν να του αποσπάσουν -ίσως και με ανταλλάγματα- το "όπλο" του...

Γι αυτό και τελικά, ίσως είναι καλύτερο να μην μασάμε: ο ΓΑΠ δεν είναι ούτε αφελής ούτε ήρωας. Ένα παιχνίδι παίζει -ομολογουμένως έξυπνο- αλλά σίγουρα μαζί του παίζουν και οι άλλοι. Είτε για να ποδηγετήσουν τις αγορές και να κάμψουν τις αντιστάσεις των τραπεζών στην ανακεφαλαιοποίηση, είτε για να αποδείξουν στην Μέρκελ ότι είναι χάρτινος πύργος, είτε για να πείσει ο ίδιος ο ΓΑΠ το λαό του ότι τάβαλε με τα θηρία και δεν είναι Γιωργάκης αλλά Γιώργος, είτε και για όλα αυτά μαζί.

Αλλά σίγουρα, δεν γεννήθηκε ξαφνικά προχθές το βράδυ, ο μεγάλος ηγέτης που θα μας οδηγήσει στην νέα μεταπολίτευση ούτε και ο μοιραίος μπουρλοτιέρης που θα τινάξει το κούγκι στον αέρα. 

Απλά η δημοκρατία δεν βρίσκει ακόμη τόπο να διαβεί σε αυτήν την χώρα και το τελευταίο κάστρο του δεσποτικού πελατειακού κράτους, αυτό του δημοσιοϋπαλληλικού σοσιαλισμού που μας έριξε στην ξέρα, αυτό του "κομμουνισμού" για το ένα τρίτο της κοινωνίας σε βάρος των άλλων δυο τρίτων, δεν έπεσε ακόμη. 

Και παρακολουθούμε το καταρρέον πολιτικό σύστημα να δίνει τα ρέστα του για να επιβιώσει με υπόγειες συμμαχίες με άγνωστα συμφέροντα και εξωθεσμικούς παράγοντες - αρκεί να νοθευτεί η λαϊκή βούληση και να αποφευχθεί με κάθε κόστος η επιβεβαίωση των δημοσκοπήσεων και η οριστική συνταξιοδότηση του παλιού πολιτικού κόσμου.

Μόνη τίμια διέξοδος παραμένει: εκλογές τώρα και πολιτική συνέχεια από το νέο κοινοβούλιο. 

Αυτό θα έχει την νομιμοποίηση να εγκρίνει ή να απορρίψει την νέα συμφωνία - όπως κάθε άλλο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. 

Το δημοψήφισμα, έδειξε μεν πολλά για την πραγματικότητα κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, αλλά δεν μπορεί να λειτουργήσει στην πράξη σε αυτήν την φορτισμένη συγκυρία - ήταν απλά η κωδική λέξη για το project "ξεβράκωμα" ή "δείτε τι μπορεί να συμβεί". 

Ευφυές μεν επικίνδυνο δε... 

υγ Σύμφωνα με την παραπάνω λογική ο ΓΑΠ αναμένεται να πάρει πίσω σήμερα το δημοψήφισμα, ίσως με κάποια ανταλλάγματα, και να επιστρέψει σαν ήρωας που τα έβαλε με τα θηρία, "νικημένος στην μάχη αλλά όχι και στον πόλεμο"... Κάπου εκεί θα αναγγελθούν επιτέλους και οι εκλογές και θα πανηγυρίσει και η αντιπολίτευση την δική της νίκη. Κι όλα αυτά για μια καλύτερη θέση στην αφετηρία...

υγ2 Ο Ρουβάς με ποιον θα κατέβει τελικά;

Ο ΓΑΠ μπορεί να είναι ό,τι είναι, αλλά ούτε αφελής είναι ούτε ήρωας...

Θα κάνω μια ελαφρά συνωμοσιολογική ανάλυση και θα καταλήξω στο συμπέρασμα ότι την Παρασκευή η κυβέρνηση ΔΕΝ θα πάρει ψήφο εμπιστοσύνης.

Ο ΓΑΠ ξέρει ότι πρέπει να πάει σε εκλογές. Έστω γιατί δεν μπορεί να κυβερνήσει, έστω γιατί χρειάζεται πολιτική εκτόνωση, έστω γιατί δεν αντέχει άλλο. Αν πάει όπως ο Καραμανλής, απλά θα συντριβεί. Αν πάει όμως επειδή τον "έριξαν", επειδή ζήτησε την γνώμη του λαού και τα "συμφέροντα της δραχμής" δεν θέλουν κάτι τέτοιο, γίνεται ο ήρωας υπέρ της ΕΕ. Αυτό σημαίνει πολύ καλύτερη τύχη στις εκλογές. Το σενάριο θα επιβεβαιωθεί ή όχι σε τρεις μέρες...

Γυμνoί στο Ecofin

Την Πέμπτη 10 του μηνός θα συνεδριάσει το Ecofin και θα αποφασίσει την επιμήκυνση αποπληρωμής του ελληνικού χρέους. Ως εδώ καλά. Το θέμα έχει προαποφασιστεί σύμφωνα με τις πληροφορίες εδώ και καιρό. Αυτό που δεν θα αποφασιστεί (δεν υπάρχει καν στην ατζέντα) είναι η μείωση του επιτοκίου αποπληρωμής και η έκδοση ευρωομολόγων – οι αποφάσεις θα παρθούν στην σύνοδο κορυφής στις 25 Μαρτίου.

Μέχρι τότε η περίοδος είναι κρίσιμη – ίσως η κρισιμότερη για την επιβίωση της ΕΕ από την ίδρυσή της μέχρι σήμερα. Και φυσικά, η κρισιμότερη στιγμή για την Ελλάδα και τις πιθανότητες να βρει τον δρόμο της για έξοδο από την κρίση.

Γι αυτό και οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας δοκιμάζονται τώρα, βάσει των προτάσεών τους για λύσεις και προοπτική εν μέσω μνημονίου και ύφεσης. Το τι θα διεκδικηθεί στις κρίσιμες συνόδους της ΕΕ είναι καθοριστικό για το μετά- και κυριολεκτικά για το αν θα υπάρξει  καν «μετά»…

Ο Φώτης Κουβέλης προειδοποιούσε σχετικά, ήδη από τις 13 του Φλεβάρη:

Που το πάει ο Γ. Παπανδρέου;

του Κώστα Ανδρέου

Πως σας φάνηκε η συνέντευξη Παπανδρέου;

Όπως πάντα, ήταν ένα κακό τηλεοπτικό προϊόν, απάντησαν οι περισσότεροι.

Δεν συμφωνώ.

Η συνέντευξη του Παπανδρέου δεν ήταν λάθος. Έτσι είναι η πολιτική στην Δημοκρατία. Έχουν δικαίωμα να εκφράζονται όλοι. Δεν μπορεί να γίνονται εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση και να απαιτείς από τον αντίπαλο, να δέχεται μόνον εκείνος να “αυτοπεριορίζεται” σε έναν λόγο γι’ αυτές και να λοιδορείται και να χλευάζεται επειδή το κάνει, και την ίδια στιγμή, όλοι οι άλλοι, να δηλώνουν ότι θα μετατρέψουν τις εκλογές σε δημοψήφισμα για το “Μνημόνιο”.

Είχα γράψει από τότε, ότι αυτό θα μπορούσαν να το κάνουν καθαρά, ζητώντας ένα κανονικό δημοψήφισμα για το Μνημόνιο. Δεν το έκαναν, αλλά προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν, την “υποχρεωτική” αποχή του, από μια τέτοια συζήτηση, για να κερδίσουν κάποιες ψήφους παραπάνω. Και περιέργως τους άφησε να το κάνουν.

Ήταν αναμενόμενο λοιπόν κάποια στιγμή, μετά μάλιστα το “ρεύμα ανταρτών” του “βαθέως ΠΑΣΟΚ”, να βγει από την “υποχρεωτική απουσία” του από έναν τέτοιο διάλογο.

Και βγήκε.

Η μέχρι χθες “πλειοδοσία” σε “αντι-μνημονιακές” κορώνες, μετατράπηκε, σε “πλειοδοσία” “αντιεκβιαστικών κηρυγμάτων”. Δεν είμαστε σοβαροί.

Η χθεσινή τοποθέτηση, έβαλε όρια. Είπε ποιοι είναι οι εχθροί και σ’ αυτούς, εκτός από την ΝΔ, ζωγράφισε και εκείνο το ΠΑΣΟΚ, εκείνους τους υποψηφίους που αυτονομούνται με την σημαία του “αντιμνημονιακού”.

Έχουμε την πρώτη ρήξη και με δεδομένο ότι την επόμενη περίοδο, οι μεταρρυθμίσεις αφορούν το ενιαίο μισθολόγιο, την ενίσχυση των φοροδιωκτικών μηχανισμών, τις μετατάξεις των υπαλλήλων των ΔΕΚΟ και των ΟΤΑ, προνομιακούς χώρους για το “βαθύ ΠΑΣΟΚ”, καθίσταται βέβαιο, ότι θα εκφραστεί αυτή η ρήξη πιο καθαρά στην συνέχεια.

Έχουμε όμως και κάτι παραπάνω. Ο Παπανδρέου, προφανώς και ξέρει, ότι δεν μπορούν οι εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα, να είναι επιτυχείς για το κόμμα του. Το ήθελε άραγε να είναι επιτυχείς; Πολύ αμφιβάλλω.

Τα νούμερα δεν βγαίνουν, οι εισπράξεις υστερούν και δεν θα επιτρέψουν να πιαστούν οι στόχοι του Μνημονίου. Κάποιος πρέπει να χρεωθεί την αστοχία. Το έχει ανάγκη ακόμη και η Τρόικα, για να περάσει σε σχέδιο “Β”. Κάποιος πρέπει να χρεωθεί τον ρόλο του από μηχανής θεού.

Ποιος άλλος από την πολιτική αστάθεια και τις πρόωρες εκλογές;

Ποιος άλλος μπορεί να οδηγήσει σε απόλυτη εξουσιοδότηση, για εν λευκώ χειρισμούς στον μόνο διαθέσιμο να αναλάβει αυτόν τον ρόλο, Παπανδρέου;

Νομίζω ότι ο Παπανδρέου έχει κάνει ότι χρειάζεται, για να “υποχρεωθεί” να πάει σε εκλογές.

Είναι φανερό, για μένα τουλάχιστον, ότι έχει αποφασίσει την ρήξη με το “ΠΑΣΟΚ των διαπλεκομένων”, των “επιδοτούμενων”, των “τοπικών εξουσιών” και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να φτάσει σ’ αυτήν, από την εκμετάλλευση της ευκαιρίας “του ρεύματος” των “αντάρτικων ψηφοδελτίων”.

Είναι φανερό, ότι πρέπει να ξεκόψει μαζί τους, τώρα στην αρχή, και να τους οδηγήσει έξω από το κόμμα.

Η σύγκρουση με το “βαθύ ΠΑΣΟΚ” των “κομματικών της κρατικής γραφειοκρατίας”, των παιδιών της γενιάς των “μη προνομιούχων”, άνοιξε, και θα κλείσει το ταχύτερο δυνατόν με προσφυγή σε πρόωρες εκλογές, σε δραματικές συνθήκες, που είναι οι μόνες που μπορούν να του δώσουν εκείνη την πλειοψηφία -χωρίς το “κόμμα”- που θα του επιτρέψει να κάνει τις υπόλοιπες αλλαγές, που θα θίξουν τα “δικά τους παιδιά”, στις ΔΕΚΟ και το Δημόσιο, στους συνεταιρισμούς και την ΤΑ.

Ο Παπανδρέου, επιχειρεί αναδιοργάνωση του μπλοκ εξουσίας. Επιχειρεί μια μετατόπιση στις κοινωνικές του αναφορές. Από τα παιδιά “των μη προνομιούχων”, θέλει να περάσει στους σημερινούς “μη-προνομιούχους”. Από την “μεσαία τάξη της επιδότησης” θέλει να περάσει στην “μεσαία τάξη της καινοτομίας”, των νέων επιστημόνων, την γενιά των “νέων μεταναστών”.

Η ευκαιρία είναι μοναδική, δεν θα ξαναέχει τέτοια ευκαιρία και δεν πιστεύω ότι δεν θα την αδράξει.

Η Δημοκρατική Αριστερά, πρέπει να είναι πολύ προσεκτική.

"Το ελληνικό πακέτο σταθερότητας καταργεί τα κεκτημένα,απομυζά τα χαμηλά εισοδήματα και στραγγαλίζει την αγορά. Από ανάπτυξη, ούτε ίχνος..

εικόνα: pascal campion

..η πολιτική του Γιώργου Παπανδρέου αποτελεί καταστροφή"

του Γ. Γαλιάνου*

Μετά τον αγώνα είναι πριν από τον αγώνα. Η ποδοσφαιρική αυτή φόρμουλα ισχύει σήμερα και για την κρίση. Παρά το τεράστιο τριετές πακέτο στήριξης ύψους 110 δισ. ευρώ για την ελληνική οικονομία, τα spreads και τα ασφάλιστρα κινδύνου παραμένουν στα ύψη. Γιατί;

«Η Ελλάδα είναι θύμα των κερδοσκόπων» λέει ο γερμανός οικονομολόγος Ρούντολφ Χίκελ. «Η επίθεσή τους στρέφεται σε πρώτη γραμμή κατά του ευρώ. Η ελληνική οικονομία επιλέχθηκε για αυτό ως ο “αδύναμος κρίκος” της ευρωζώνης».

Υπάρχουν βέβαια και συστημικές αιτίες για την κρίση. Στην Ελλάδα αυτές είναι ο φαβοριτισμός (ευνοιοκρατία), η οικογενειοκρατία, η διαφθορά και εν γένει οι πελατειακές σχέσεις, «που έχουν την καταγωγή τους στην οσμανική κυριαρχία».

Στην Ευρωπαϊκή Ενωση, το Σύμφωνο Σταθερότητας, που αποτελεί«ελλειμματική κατασκευή» .

«Το σύμφωνο αυτό έχει ένα λάθος εκ γενετής: την έλλειψη πρόνοιας για την περίπτωση κρίσης ενός κράτους-μέλους» λέει. «Για αυτή την έλλειψη είχαμε μιλήσει τη δεκαετία του ΄90 και εγώ και άλλοι. Κανένας υπεύθυνος όμως δεν ήθελε να μας ακούσει».

Σε περιόδους κρίσης, οι συστημικές αιτίες λειτουργούν αδυσώπητα.

Η οικονομία είναι αδύνατο να ανανήψει χωρίς την κατάργησή τους.

Γι΄ αυτό και τα διάφορα πακέτα σωτηρίας, που στην ουσία αποβλέπουν στην εξυπηρέτηση των χρεών προς όφελος των δανειστών, επιτρέπουν μόνο την «αγορά χρόνου» .

Πόσου; «Για την Ελλάδα, κατ΄ αρχάς δύο-τρεις μήνες» λέει. «Μετά θα αρχίσει πάλι το καρδιοχτύπι,για το αν οι επενδυτές θα ευδοκήσουν να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα».

Επόμενο έτσι, οι γύπες της χρεοκοπίας να συνεχίζουν να φέρουν βόλτες στον ελληνικό ουρανό.

«Ηδη τώρα διαφαίνεταιότι μετά τη λήξη του πακέτου σωτηρίας το κρατικό χρέος και η επιβάρυνση από τους τόκους θα είναι αμετάβλητα» λέει. «Αυτό αποτρέπει τις αγορές από νέες επενδύσεις».

Το πρώτο ζητούμενο είναι λοιπόν η αποφυγή της καταστροφής.

Και αυτή δεν μπορεί να γίνει χωρίς αναδιάρθρωση του χρέους, ή, στη μοντέρνα οικονομική αργκό, χωρίς «haircut», «κούρεμα» των χρεών.

«Το ύψος του θα μπορούσε να φθάσει το 50%» λέει.

«Προς τον σκοπό αυτόν θα μπορούσε να συγκληθεί μια διάσκεψη με όλους τους εμπλεκομένους,εκεί όπου γίνονται συνήθως τέτοιες συναντήσεις, στο Παρίσιή στο Λονδίνο, για να καθοριστούν ένα χρονοδιάγραμμα και οι τεχνικές λεπτομέρειες».

Ενα τέτοιο μέτρο, παραδέχεται, θα ήταν, εν όψει του τεράστιου ελληνικού χρέους, «το ακριβότερο “κούρεμα” όλων των εποχών».

Και αυτό θα έπρεπε να το υποστούν όλοι ανεξαιρέτως οι δανειστές- ξένοι και Ελληνες. Ο κ. Χίκελ υπενθυμίζει κατ΄ αρχάς ότι στο τέλος του 2009 το εξωτερικό χρέος της Ελλάδας ανερχόταν σε 236,2 δισ. δολάρια, εκ των οποίων το 79% εντοπιζόταν στην Ευρώπη, με επικεφαλής των δανειστών τις γαλλικές τράπεζες (52,6 δισ. ευρώ) και τις γερμανικές (31,4 δισ. ευρώ).

Το υπόλοιπο το μοιράζονται έλληνες επενδυτές, οι οποίοι τις περασμένες δεκαετίες είχαν εισπράξει υπερκέρδη από τις τοποθετήσεις τους. Παράδειγμα, ο εφοπλιστής και τραπεζίτης Σπύρος Λάτσης: «Ο Λάτσης θα έπρεπε να παραιτηθεί από σοβαρό μέρος των αξιώσεών του,για να συμβάλει έτσι κι αυτός στη σωτηρία της Ελλάδας» λέει ο κ. Χίκελ.

Η αναδιάρθρωση, προσθέτει, δεν θα προκαλέσει πάντως- όπως διαδίδουν οι «Κασσάνδρες» της οικονομολογίας - την αποκοπή της Ελλάδας από τις αγορές.

«Η εμπειρία από άλλες χώρες που δήλωσαν πρόσφατα αδυναμία πληρωμών, όπως η Αργεντινή και η Ρωσία, δείχνει ότι οι επενδυτές ξαναρχίζουν τις συναλλαγές μόλις δουν βελτίωση των οικονομικών τους» λέει.

Το δεύτερο ζητούμενο, σύμφωνα με τον κ. Χίκελ, είναι η αναχαίτιση της «επιθετικής πολιτικής» της Γερμανίας στο εξωτερικό εμπόριο μέσω του «ντάμπινγκ» στους μισθούς.

Αυτό δεν αφορά μόνο την εξαγωγή εμπορευμάτων.

«Η Ελλάδα έχει κατακλυστεί από γερμανικά discount,όπως το Lidl και το Αldi » λέει. Τα προϊόντα τους γονατίζουν τους ντόπιους παραγωγούς και εμπόρους.

Το συμπέρασμά του: Το σύστημα της ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς, που στόχευε- στα χαρτιά- στη σύγκλιση των εθνικών οικονομιών, παράγει το ακριβώς αντίθετο, την απόκλισή τους.

Και ο πρώτος κερδισμένος από αυτό είναι οι γερμανικές επιχειρήσεις.

Την εικόνα της συμφοράς συμπληρώνει η πολιτική της Ανγκελα Μέρκελ , η οποία άφησε να περάσουν αδικαιολόγητα τουλάχιστον τρεις μήνες προτού πει το «ναι» στην ευρωβοήθεια προς την Ελλάδα. «Αυτό δεν της συγχωρούν οι αγορές, πόσω μάλλον εμείς, οι κριτικά σκεπτόμενοι οικονομολόγοι» λέει.

Ωστόσο ούτε η αναδιάρθρωση ούτε ο λελογισμένος «ευνουχισμός» του γερμανικού εξωτερικού εμπορίου θα αποδώσουν μακροπρόθεσμα καρπούς, αν δεν συνοδευθούν από μια αναπτυξιακή πολιτική στην Ελλάδα. Και στο σημείο αυτό, λέει, η σημερινή κυβέρνηση έχει αποτύχει εντελώς.

«Η πολιτική του Γιώργου Παπανδρέου αποτελεί καταστροφή» τονίζει. «Το ελληνικό πακέτο σταθερότητας καταργεί τα κεκτημένα,απομυζά τα χαμηλά εισοδήματα και στραγγαλίζει την αγορά. Από ανάπτυξη, ούτε ίχνος» λέει. Χωρίς αλλαγή στρατηγικής λοιπόν, δεν υπάρχει διέξοδος από την κρίση.

«Η ελληνική τραγωδία είναι η τραγωδία του ευρώ,της λανθασμένης αρχιτεκτονικής της ευρωζώνης» λέει. Ωστόσο η «κάθαρση», προσθέτει, δεν μπορεί να γίνει μόνο από τους ευρωπαίους εταίρους.

Οι Ελληνες πρέπει να συμβάλουν επίσης σε αυτήν, εκλαμβάνοντάς την ως δική τους υπόθεση και όχι ως καθεστώς κατοχής της τρόικας ή των διεθνών επενδυτών.

Πηγή: tovima.gr, 18/7/10, ανταπόκριση από το Βερολίνο

Ο κ. Χίκελ, ανήκει πολιτικά στην Αριστερά (είναι μέλος του επιστημονικού συμβουλίου του κινήματος ΑΤΤΑC), χωρίς να συμμετέχει σε κομματικά σχήματα, και έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στη συζήτηση για την «ελληνική αρρώστια», είτε γράφοντας άρθρα είτε μιλώντας σε τηλεοπτικά πάνελ.