Οι Δ.Υ. ίσως πρέπει να ξανασκεφτούν όσα άκουγαν όλα αυτά τα χρόνια

Αντί να εξηγήσουν στους δημόσιους υπαλλήλους και να τους κινητοποιήσουν στην εξυπηρέτηση της κοινωνίας που χειμάζεται από την κρίση, διέλυσαν τον δημόσιο τομέα πολλαπλασιάζοντας το αντίκτυπο της κρίσης. Καταστρέφοντας συγχρόνως και τους ίδιους τους δημοσίους υπαλλήλους. Τους έκαναν φτωχούς συνταξιούχους, εργαζόμενους με χαμηλό μισθό, τώρα τους απολύουν και στο τέλος. Πάντα για το καλό τους.

Φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι; 

του Φώτη Γεωργελέ*

Εξώθησαν στη σύνταξη δεκάδες χιλιάδες Δ.Υ., οριζόντια, στο σωρό, ανάκατα, αφαιρώντας από το δημόσιο και ανθρώπους πολύτιμους, με πείρα, που έκαναν όλη τη δουλειά. Με αποτέλεσμα να χρεοκοπήσουν ακόμα περισσότερο τα ασφαλιστικά ταμεία και μετά να μειώνουν συνεχώς τις συντάξεις.

Έκοψαν δυο και τρεις φορές τους μισθούς τους με αποτέλεσμα την επικράτηση ενός κλίματος δυσαρέσκειας και λευκής απεργίας. Οριζόντια πάλι. Γιατροί έκαναν εφημερίες με 1 ευρώ την ώρα, τη στιγμή που οι αργόμισθοι πληρώνονταν απλώς λιγότερο την αργομισθία τους.

Απέκρουσαν λυσσασμένα κάθε νύξη για αξιολόγηση προστατεύοντας τους ανίκανους και τους αργόμισθους, επιβραβεύοντας τη μετριοκρατία.

Διατηρούν ακόμα μέχρι σήμερα την επετηρίδα αποκλείοντας τους νέους και τους άξιους από τις θέσεις ευθύνης.
Δεν άγγιξαν τους χιλιάδες άχρηστους φορείς και οργανισμούς που έχουν γίνει μόνο για να παρκάρουν τους ατελείωτους κομματικούς στρατούς.

Αντέδρασαν σε κάθε προσπάθεια για μετατάξεις από άχρηστες θέσεις σε παραγωγικές, που χρειάζονται για τη λειτουργία του κράτους, θέσεις χρήσιμες για τον πολίτη. Αντί γι’ αυτό, ζητούσαν πάλι, όπως πάντα, νέες προσλήψεις για να τις καλύψουν. Δηλαδή μεγαλύτερο κόστος για το κράτος, δηλαδή κι άλλες μειώσεις μισθών και φόρους.

Έδωσαν μάχες για παράλογα επιδόματα που δεν είχαν καμία σχέση με παραγωγικότητα.

Αντέδρασαν σε κάθε απόπειρα να αυξηθούν οι λιγότερες από άλλους, ώρες εργασίας.

Ακόμα δεν έχουν συγχωνεύσει τα τμήματα του δημοσίου που έχουν πολλαπλασιαστεί, για να μας κοστίζει η κρατική γραφειοκρατία τριπλάσια από όλη την υπόλοιπη Ευρώπη. Δεν έχουν καταργήσει το 20% των τμημάτων που διαθέτουν διευθυντές και τμηματάρχες χωρίς υπαλλήλους. Αντιδρούν στη μετακόμιση σε κτήρια ιδιοκτησίας του δημοσίου για να μειώσουν το υπέρογκο κόστος των ενοικίων.

Σε κάθε μείωση μισθών, μεγάλα τμήματα του δημοσίου, ιδίως στις ΔΕΚΟ, μυστηριωδώς απέφευγαν τις μειώσεις. Είτε γιατί οι διοικητές ...

Η "κα Πόπη", η δικτατορία και η ανάπτυξη

του Γιώργου Αγαλιώτη*

Η κα Πόπη

Σχεδόν όλοι μας έχουμε ζήσει σκηνές απείρου κάλλους κατά τη διάρκεια συναλλαγών μας σε Δημόσιες Υπηρεσίες.
Αντικρουόμενοι Νόμοι, καθημερινές εγκύκλιοι, διοικητικές διαδικασίες και γραφειοκρατία είναι συνεχώς απέναντί μας σε κάθε μας βήμα στις υπηρεσίες αυτές.
Τρανό και συνάμα τραγικό παράδειγμα η κα Πόπη.

Η κα Πόπη είναι προϊσταμένη σε τμήμα Μητρώου μιάς από τις μεγαλύτερες Δ.Ο.Υ της χώρας. Δημόσιος Υπάλληλος Π.Ε (λειτουργός) με μεγάλη εμπειρία και πάνω από 25 έτη προϋπηρεσία.

Είναι Παρασκευή 12.00 το μεσημέρι. Στο τμήμα Μητρώου ουρά μεγάλη από λογιστές και φορολογούμενους(επιτηδευματίες), οι οποίοι περιμένουν τη σειρά τους προκειμένου να θεωρήσουν φορολογικά στοιχεία. Σύμφωνα με τη νέα εγκύκλιο του Υπουργείου Οικονομικών, όλες οι Δ.Ο.Υ της χώρας είναι υποχρεωμένες να δέχονται και να εξυπηρετούν τους φορολογούμενους έως τις 14.30.
Ένας φορολογούμενος που μόλις έχει κάνει έναρξη εργασιών προσέρχεται και ζητά να τον ενημερώσουν σχετικά με το ποια στοιχεία και βεβαιώσεις χρειάζεται, για να προχωρήσει στη πρώτη θεώρηση φορολογικών στοιχείων της επιχείρησής του.
Όσοι αναμένουν στη σειρά του δίνουν προτεραιότητα αναγνωρίζοντας πως πρόκειται μόνον για μια ερώτηση.

Ξαφνικά ακούγεται η φωνή της κας Πόπης. "Όσοι περιμένετε, να έλθετε τη Δευτέρα για θεώρηση, το τμήμα κλείνει. Επίσης όσοι είστε από λογιστικά γραφεία να πείτε στους εργοδότες σας να μη σας ξαναστείλουν Παρασκευή μετά τις 12.00 ,δε θα εξυπηρετούμε στο εξής."

Ορισμένοι ψελλίζουν κάποιες κουβέντες ως παράπονο και οι περισσότεροι φεύγουν άπρακτοι. Ο φορολογούμενος που θέλει να κάνει την ερώτηση επιμένει. "Σας παρακαλώ πείτε μου τουλάχιστον τι δικαιολογητικά να φέρω τη Δευτέρα ."

Η κα Πόπη ατάραχη απαντά. "Τι δεν καταλαβαίνεις ανθρωπέ μου; Είπαμε τη Δευτέρα.' Μόλις αποχωρεί και αυτός ακούγεται πάλι η κα Πόπη "Άντε στο διάολο ένας ένας Παρασκευγιάτικα. Σε λίγο πρέπει να φύγω, έχω και ψώνια να κάνω".

Μόλις φεύγουν οι φορολογούμενοι η κα Πόπη εξαφανίζεται για τα ψώνια της και οι υπόλοιποι υπάλληλοι του τμήματος πάνε για τσιγάρο και καφέ στο κυλικείο. Βλέπετε αυτοί για να φύγουν θέλουν άδεια από τη προϊσταμένη ή τον Διευθυντή. Οι άδειες δίνονται αλλά με φειδώ ούτως ώστε τουλάχιστον να λειτουργούν τα τμήματα έστω τυπικά και έτσι να μην φαίνονται οι απουσίες.

Η δικτατορία του δημοσιο-υπαλληλικού προλεταριάτου της κας Πόπης

Η κα Πόπη είναι ένας από τους 850.000 υπαλλήλους του στενού Δημόσιου τομέα στη χώρα μας. Είναι ένας από τους μικρούς αυτούς κρίκους μιας αλυσίδας η οποία υπάρχει κυρίως για την εφαρμογή φορολογικών διατάξεων που έχουν άμεση σχέση με την είσπραξη εσόδων από τη πολιτεία και τη συμμόρφωση των επιχειρήσεων με αυτές τις διατάξεις.

Οφείλει τη θέση και την εξουσία της σε μία "σοσιαλιστική' οικονομική θεώρηση που είχαν οι πολιτικά κρατούντες τα τελευταία τριάντα χρόνια για το ρόλο, το σκοπό και το μέγεθος του Δημόσιου τομέα στη χώρα μας.

Η δικτατορία του δημοσιο-υπαλληλικού προλεταριάτου εφαρμόστηκε και εφαρμόζεται επί δεκαετίες στη χώρα με το εξής σκεπτικό:

Το πέρασμα από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό μπορεί να γίνει "οργανικά", "αυθόρμητα", λόγω εξελίξεων μέσα στον ίδιο τον καπιταλισμό ως τρόπο παραγωγής (όπως η αριθμητική διόγκωση του προλεταριάτου ή η συγκεντροποίηση και κολλεκτιβοποίηση της παραγωγής), τότε είναι επόμενο να απορρίψει κάθε αναγκαιότητα βίαιης ανατροπής της αστικής εξουσίας, να συνταχθεί με την ιδέα ότι το πέρασμα από τον ένα τρόπο παραγωγής στον άλλο θα έρθει "ειρηνικά", σχεδόν ανεπαίσθητα.

Και έτσι έγινε, αθόρυβα και ανεπαίσθητα. Αργά αλλά σταθερά, χρόνο με το χρόνο (ειδικά τις προεκλογικές χρονιές) μέχρις ότου το ένα τρίτο σχεδόν του ενεργού πληθυσμού να απασχολείται στο Δημόσιο.

Βέβαια μη ξεχνάμε πως και εμείς με τη ψήφο η με την ανοχή μας βοηθήσαμε σε ...

Δεν είναι μόνο η μονιμότητα...

Οι πολίτες στην Ελλάδα είναι χωρισμένοι σε δύο κατηγορίες: στους εντός του συστήματος υπάλληλους του στενού και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, και στους εκτός συστήματος, του ιδιωτικού και τους αυτοαπασχολούμενους. Δεν τους χωρίζει όποιος το επισημαίνει, έχει φροντίσει γι αυτό ο νόμος, ο οποίος προέβλεψε να έχουν μεγαλύτερα ευεργετήματα οι μέσα από τους έξω, αν και ο λογαριασμός σε μεγάλο βαθμό πληρώνεται από τους έξω. 

της Γεωργίας Πανοπούλου*

Ο Ηλίας έχασε πρόσφατα τη μητέρα του και είναι συντετριμμένος. Ήταν μοναχοπαίδι και ήταν πολύ δεμένος μαζί της, ειδικά μετά το διαζύγιο των γονιών του. Εργάζεται σε μία ιδιωτική εταιρία, και έκανε χρήση της άδειας των δύο ημερών που δικαιούται για τον θάνατο συγγενούς (ΕΓΣΣΕ 2002-2003). Οι συνθήκες είναι πλέον δύσκολες στη δουλειά, η επιχείρηση δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα, και ο Ηλίας προσπαθεί να διατηρήσει το επίπεδο της απόδοσής του, ξέροντας ότι δεν έχει περιθώρια χαλάρωσης.
Η Μαρία, η σύζυγός του, ποτέ δεν τα πήγε καλά με την πεθερά της και, αν και αποφεύγει να το εκφράζει, δεν αισθάνεται ιδιαίτερη λύπη για την απώλεια. Τα τελευταία χρόνια ελάχιστα έβλεπε τη μακαρίτισσα, ήταν σαν δύο ξένες. Ωστόσο, επειδή εργάζεται στο Δημόσιο, σε κάποιο υπουργείο, η Μαρία δεν έχασε την ευκαιρία και πήρε τρεις ημέρες άδεια, όπως προβλέπεται για τους δημοσίους υπαλλήλους (αρ. 50 § 1 ΚΔΥ). 

Της πέρασε από το μυαλό να κολλήσει και μία μέρα «μηχανογραφική» (μία ημέρα άδεια κάθε δίμηνο που δικαιούνται οι δημόσιοι υπάλληλοι που εργάζονται σε υπολογιστή, αρ. 50 § 6 ΚΔΥ) και δύο ημέρες που δικαιούται για την αιμοδοσία (αρ. 50 § 5 ΚΔΥ) στην οποία συμμετέχει τακτικά, (και η ίδια η ημέρα της αιμοδοσίας είναι άδεια), και να πεταχτεί μέχρι τη Λαμία στους ηλικιωμένους γονείς της, αλλά τελικά δεν θέλησε να αφήσει τον άνδρα της σε αυτή τη δύσκολη στιγμή.

Η Κατερίνα, ξαδέλφη της Μαρίας, και η Ελένη, φίλες από την παιδική τους ηλικία, γέννησαν με διαφορά ελάχιστων ημερών το πρώτο τους παιδί. Ήταν πολύ χαρούμενες που θα μοιράζονταν αυτή την εμπειρία και θα μπορούσαν να βοηθήσουν η μία την άλλη. 

Η Κατερίνα, ιδιωτική υπάλληλος, εννέα εβδομάδες (63 ημέρες) μετά τον τοκετό επέστρεψε στη δουλειά της (ΕΓΣΣΕ 2000-2001), αφήνοντας το μωρό της στη φροντίδα της γιαγιάς της, διότι και η δική της μητέρα εργαζόταν ακόμα και δεν υπήρχε καμία υποδομή που θα μπορούσε να δεχτεί μωράκια τόσο μικρά. Για 12 μήνες ωστόσο εργαζόταν δύο ώρες λιγότερο κάθε μέρα (ΕΓΣΣΕ 1993-1994, 2002-2003 και 2004-2005), προσπαθώντας να ισορροπήσει στη νέα κατάσταση για την οικογένεια. 

Στη συνέχεια, το ωράριό της για ένα εξάμηνο ήταν μειωμένο για μία ώρα καθημερινά, και πριν γίνει δύο χρονών το παιδί της είχε επιστρέψει στους κανονικούς ρυθμούς του πλήρους ωραρίου. 

Η γιαγιά της εξακολουθούσε να προσέχει το παιδί, και όσο αυτό μεγάλωνε τη βοηθούσε και ο παππούς, που είχε βγει στη σύνταξη αναγνωρίζοντας πλασματικά χρόνια για τη στρατιωτική του θητεία (και πληρώνοντας, ως δημόσιος υπάλληλος 6,7% επί των συντάξιμων αποδοχών του κατά την αίτηση, έναντι 20% που θα πλήρωνε αν εργαζόταν στον ιδιωτικό τομέα – ika.gr).

Η Ελένη έβλεπε τη φίλη της και αισθανόταν πολύ τυχερή που είχε καταφέρει, μερικά χρόνια πριν, να μπει στο δημόσιο από το παράθυρο, χάρη σε μία γνωριμία του πατέρα της με τον βουλευτή της περιοχής του. 

Τρείς μήνες (90 ημέρες) μετά τη γέννα επέστρεψε κι εκείνη στη δουλειά, αλλά μέχρι να γίνει δύο ετών το παιδί της εργαζόταν δύο ώρες λιγότερο κάθε μέρα, και στη συνέχεια, μέχρι το παιδί της να γίνει τεσσάρων, μία ώρα λιγότερο (αρ. 52 ΚΔΥ και αρ. 53 § 2). 

Γνωρίστηκε μάλιστα και με έναν νέο υπάλληλο στην υπηρεσία της - που είχε διοριστεί πριν εκείνη φύγει σε άδεια μητρότητας, αλλά δεν είχε εμφανιστεί στην υπηρεσία, διότι είχε αμέσως κάνει χρήση της εννεάμηνης άδειας που στο δημόσιο δικαιούνται και οι πρωτοδιοριζόμενοι (έναντι του μειωμένου ωραρίου) αν έχουν παιδί κάτω των τεσσάρων ετών (αρ. 64/2008 γνωμοδότηση του ΝΣΚ, η οποία έγινε αποδεκτή από τον Υπουργό Εσωτερικών, ΔΙΔΑΔ/Φ.51/590/οικ. 14346/29-5-2008 του ΥΠ.ΕΣ) – και ανταλλάζανε εμπειρίες.

Η Κατερίνα, που αγαπούσε πολύ τη δουλειά της και ήθελε να ανέλθει στην εταιρία, πιέστηκε να προσαρμοστεί στον νέο της ρόλο, αυτόν της μητέρας. Νόμιζε ότι μόνο εκείνη είχε αναγκαστεί να ...

7 μύθοι και 1 βεβαιότητα για το ελληνικό δημόσιο

του Γιώργου Καραβάνα*

Μύθος 1ος:  Ο αριθμός των ΔΥ δεν είναι μεγάλος, βρίσκεται στο μέσο όρο των χωρών της Ευρώπης. 

Πράγματι, αν συγκρίνουμε τον αριθμό των ΔΥ με τον πληθυσμό, είμαστε στο μέσο όρο. Αν όμως τον συγκρίνουμε με τον αριθμό όσων εργάζονται (αφαιρέσουμε δηλαδή συνταξιούχους και ανέργους) τότε είμαστε πολύ υψηλότερα από τα ευρωπαϊκά αντίστοιχα. 

Έχουμε συνολικά 4.7 εκατομμύρια οικονομικά ενεργούς πολίτες, από τους οποίους 1.5 εκ. άνεργοι και 900 χιλ. ΔΥ. Ταυτόχρονα, έχουμε 2.8 εκ. συνταξιούχους. 

Είναι λοιπόν μαθηματικά αδύνατον να συντηρηθεί στις παρούσες συνθήκες αυτό το κράτος (περαιτέρω μείωση των μισθών θα σήμαινε ακόμη μεγαλύτερη σπατάλη, αφού εντωμεταξύ θα χάναμε και τις όποιες δημόσιες υπηρεσίες παρέχονται σήμερα).

Μύθος 2ος:  Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν είναι αρκούντως παραγωγικοί. 

Ελλείψει αξιολόγησης, στο δημόσιο συναντά κανείς κάθε καρυδιάς καρύδι. Υπάρχουν επίορκοι, τεμπέληδες και κοπανατζήδες, όπως υπάρχουν και άνθρωποι που με το φιλότιμό τους κρατούν στην πλάτη ολόκληρη τη δημόσια διοίκηση. 

Η συνολικά χαμηλή παραγωγικότητα του ελληνικού δημοσίου, οφείλεται κυρίως στην έλλειψη μηχανοργάνωσης (που κανονικά θα οδηγούσε σε αποχωρήσεις), στην κακή κατανομή του προσωπικού, στην έλλειψη αξιολόγησης και στην έλλειψη κινήτρων και ποινών. Η πολυνομία και η υπερβολική γραφειοκρατία (προϊόντα συχνά του υπερπληθυσμού υπαλλήλων και οργανισμών) επίσης δεν βοηθούν στην άνοδο της παραγωγικότητας. 

Ταυτόχρονα, υπάρχουν άνθρωποι με πολλά προσόντα και ικανότητες, που προσλήφθηκαν μέσα από αδιάβλητους διαγωνισμούς, όπως υπάρχουν και άνθρωποι χωρίς προσόντα και χωρίς ικανότητες, που προσλήφθηκαν ρουσφετολογικά – οι τελευταίοι μάλιστα βρίσκονται συχνότερα σε θέσεις ευθύνης…! 

Είναι λάθος λοιπόν να βάζουμε όλους τους ΔΥ στο ίδιο τσουβάλι.

Μύθος 3ος:  Η απόλυση μερικών χιλιάδων ΔΥ θα φέρει περαιτέρω ύφεση, αφού θα μειωθεί ακόμη περισσότερο η κατανάλωση. 

Αυτό είναι λάθος! Οι μισθοί των ΔΥ – που υποτίθεται ότι θα χαθούν από την κατανάλωση αν αυτοί απολυθούν – δε φυτρώνουν στα δέντρα. Αφαιρούνται μέσω φόρων και εισφορών από την αγορά! 

Τα χρήματα λοιπόν που θα ξόδευαν οι απολυμένοι ΔΥ, απλώς θα τα ξοδέψουν οι ιδιώτες που τους πλήρωναν με τους φόρους τους ή θα μείνουν στις τσέπες των καταστηματαρχών, που τώρα θα χρειάζεται να πληρώνουν χαμηλότερους φόρους και χαράτσια.

Μύθος 4ος:  Η απόλυση μερικών χιλιάδων ΔΥ θα επιδεινώσει την ανεργία. 

Στην πραγματικότητα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: Η διατήρηση θέσεων στο δημόσιο τομέα, είναι αυτή που προκαλεί την ανεργία! Με το μέσο μισθό του δημοσίου να είναι περίπου 2,5 φορές μεγαλύτερος από το μέσο μισθό στον ιδιωτικό τομέα, η διατήρηση κάθε θέσης στο δημόσιο κοστίζει στην απώλεια ...

Δεν ομιλεί κανείς για αυθαίρετες απολύσεις, αλλά για απολύσεις που θα προκύψουν ως αποτέλεσμα κατάργησης θέσεων που δεν χρειάζονται

του Στέφανου Μάνου*

Για κανένα δεν είναι εύκολη ή ευχάριστη η απόφαση να απολύσει κάποιον συνεργάτη του. Ιδίως στις μικρές επιχειρήσεις όπου, λόγω της εγγύτητας, δημιουργούνται συνήθως ισχυροί ανθρώπινοι δεσμοί. Η απόφαση της απόλυσης, σχεδόν πάντα, λαμβάνεται προκειμένου να προστατευτεί η μακροζωία μιας επιχείρησης ή ενός οργανισμού.

Ο δημόσιος υπάλληλος που κατέχει οργανική θέση είναι μόνιμος εφόσον η θέση αυτή υπάρχει. Η διατύπωση είναι του άρθρου 103 του Συντάγματος. Η Βουλή εξειδίκευσε τη Συνταγματική επιταγή στο άρθρο 154 του δημοσιοϋπαλληλικού κώδικα (ν.3528/2007) που προβλέπει κατά λέξη: "Ο υπάλληλος απολύεται, αν καταργηθεί η θέση στην οποία υπηρετεί."

Τα 3 κόμματα της συγκυβέρνησης αρνούνται να παραδεχθούν ότι ο περιορισμός του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων είναι αναγκαίος προκειμένου να επέλθει δημοσιονομική ισορροπία που θα επιτρέψει στην οικονομία να επανέλθει σε τροχιά ανάπτυξης.

Δεν ομιλεί κανείς για αυθαίρετες απολύσεις, αλλά για απολύσεις που θα προκύψουν ως αποτέλεσμα κατάργησης θέσεων που δεν χρειάζονται. Σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους νόμους.

Το παράδοξο είναι ότι η κυβέρνηση δεν φαίνεται να κατανοεί ότι η διατήρηση θέσεων που προδήλως δεν χρειάζονται επιβαρύνει αμέσως τους φορολογούμενους που έχουν φθάσει στα όρια της αντοχής τους. 

Εξοντώνουμε τους φορολογούμενους για να συντηρούμε κάτι που είναι περιττό. Ποια είναι η λογική; Είναι δίκαιο για τους φορολογούμενους; Είναι αποτελεσματικό; Γιατί δεν νοιάζεται για τους φορολογούμενους ο κ. Κουβέλης;

*πηγή: stefanos.manos

Οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα τι είναι, σκουπίδια, κύριε Μανιτάκη;

του Χρήστου Παπανίκου 

του Τάσου Αβραντίνη*

Οι δημόσιοι υπάλληλοι "δεν είναι ντομάτες", ώστε κάποιοι να απολυθούν φέρεται να δήλωσε σε δημοσιογράφους ο Αντώνης Μανιτάκης. Θα μπορούσε να του ανταπαντήσει κάποιος "ναι αλλά και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι δεν είναι σκουπίδια". Καλές είναι οι ατάκες και οι παρομοιώσεις, δηλωτικές μάλιστα της συνολικής ανικανότητας της κυβέρνησης να μειώσει έστω και λίγο το υδροκέφαλο κράτος με την απόλυτη εγκληματική συνενοχή της αντιπολίτευσης, αλλά θα ήταν προτιμότερο να σκεφτεί κανείς ποιο είναι το τίμημα των μη απολύσεων.

Ας αναλογιστούμε πού οδηγεί η καταστροφική παράνοια των κυβερνώντων να διατηρούν το μέγεθος του κράτους διογκωμένο και υπερτροφικό:

1) Σε μεγάλη και άδικη φορολογία στα εισοδήματα των φυσικών προσώπων και των επιχειρήσεων, στην περιουσία και στην ιδιοκτησία τους, φορολογία που απλώς «κουκουλώνει» πρόσκαιρα τα ελλείμματα τα οποία δημιουργούν οι εκατοντάδες χιλιάδες άχρηστων θέσεων «εργασίας» σε δημόσιους φορείς που δεν προσφέρουν το παραμικρό.

2) Σε δραματική αύξηση της ανεργίας. Ήδη το πρώτο τρίμηνο του 2013 η επίσημη ανεργία άγγιξε το 27% και η ανεργία των νέων ανθρώπων το 59%. Στα ποσοστά αυτά δεν υπολογίζεται η πραγματική ανεργία των αυτοαπασχολουμένων, των ελευθέρων επαγγελματιών και των επιχειρηματιών που οι επιχειρήσεις τους κλείνουν. Εξαιτίας των μη απολύσεων στο Δημόσιο, οδηγούνται στην ανεργία υπερδιπλάσιοι εργαζόμενοι από τον ιδιωτικό τομέα, ο οποίος βλέπει την ταμειακή του ρευστότητα να εξαφανίζεται από τους φόρους και αναγκάζεται να περιορίζει τις θέσεις εργασίας ή τους μισθούς των εργαζομένων του.

3) Σε ύφεση στην οικονομία. Περίπου 40.000 επιχειρήσεις θα κλείσουν μέσα στο 2013. Ο δημόσιος τομέας κατασπαταλά τα χρήματα των φορολογουμένων. Η αναποτελεσματική δημόσια διαχείριση δεν προσφέρει ανάλογο κοινωνικό αποτέλεσμα. Υγιή ανάπτυξη και θέσεις εργασίας δημιουργεί μόνο ο παραγόμενος πλούτος από την ιδιωτική οικονομία, όταν βεβαίως περισσεύει και δεν αφαιρείται με τη μεγάλη και άδικη φορολογία.

4) Σε διατήρηση της ισχύος του πελατειακού κομματικού κράτους που τους διόρισε κατά εκατοντάδες χιλιάδες και είναι αυτό που ευθύνεται για την καταστροφή της χώρας.

Η κυβέρνηση πρέπει να κατανοήσει ότι ανάπτυξη θα υπάρξει όταν μειωθεί χωρίς καθυστέρηση το μέγεθος του Δημοσίου. Ο δημόσιος τομέας παρουσιάζει δαπάνες που υπερβαίνουν το 63% του ΑΕΠ. 

Το κράτος παίρνει τη μερίδα του λέοντος σε κάθε συναλλαγή (λ.χ. 65% στη βενζίνη, 75% στα τσιγάρα) και είναι ο πραγματικός μέτοχος (χωρίς συμμετοχή στις ζημιές) των «ιδιωτικών» επιχειρήσεων σε ποσοστό άνω του 55%. 

Όλα αυτά για να συντηρείται ο εντελώς αντιπαραγωγικός δημόσιος τομέας, οι χιλιάδες άχρηστες δημόσιες υπηρεσίες και φορείς.
Την ίδια στιγμή οι αρμόδιοι φορείς συσκοτίζουν το θέμα είτε αποκρύπτοντας είτε αποσιωπώντας στοιχεία. 

Πόσοι τελικά είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι στη χώρα; 

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης το προσωπικό του Δημοσίου, των ΝΠΔΔ και των ΟΤΑ ανερχόταν τον Οκτώβριο του 2012 σε 667.773. 

Σ’ αυτούς θα πρέπει να προσθέσετε άλλους 215.402 υπαλλήλους των νομικών προσώπων ιδιωτικού δικαίου του Δημοσίου. 

Σύνολο: 883.175 δημόσιοι υπάλληλοι. 

Να μην ξεχάσουμε να προσθέσουμε και τους υπαλλήλους των νομικών προσώπων ιδιωτικού δικαίου του Δημοσίου που δεν έχουν αποστείλει ακόμη στοιχεία. Ουδείς γνωρίζει τον ...

Μια αληθινά αναπτυξιακή και αναδιανεμητική πρόταση: Οι Δημόσιοι Υπάλληλοι να αμείβονται σύμφωνα με τις επιδόσεις της χώρας

Πελατειακό Κράτος αχόρταγο...

Βάσει των φετινών φορολογικών δηλώσεων, ένα συμπέρασμα βγαίνει. Ότι για να μειωθούν τα ελλείμματα του Δημοσίου χρεωκοπεί(ται) οριστικά ο ιδιωτικός τομέας και για να πληρωθούν οι φόροι πρέπει για πρώτη φορά, η μεγάλη πλειοψηφία των φορολογουμένων να δανειστεί... Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι όλα πρέπει να αλλάξουν τώρα στο κράτος παράσιτο που πνίγει την οικονομία για να χορτάσει τις ανελαστικές του ανάγκες που βρίσκονται εκτός κάθε έννοιας χρησιμότητας και παραγωγικότητας. Σε αυτό το σημείο, προτάσεις σαν την παρακάτω, επαναφέρουν την λογική σαν πυξίδα των επειγουσών αλλαγών. Οι άλλες νεφελώδεις "μεταρρυθμίσεις", που δεν αγγίζουν την καρδιά του προβλήματος, ας περιμένουν στα κομματικά γραφεία, γιατί άλλος χρόνος για πειράματα δεν υπάρχει! (ΑΣ)


του Κώστα Ανδρέου 

Πρέπει επειγόντως να βρεθεί τρόπος όχι μόνο να μην βαραίνει την χώρα ο Δημόσιος Τομέας, αλλά να μεταβληθεί σε αυτόν που θα βοηθήσει, που θα γίνει η λοκομοτίβα της ανάπτυξης. 

Για να μεταμορφωθεί, χρειάζεται ένα "Νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο". 

Η βάση του , θα πρέπει να είναι απλή: 

 Οι Δημόσιοι Υπάλληλοι, θα πρέπει να αμείβονται σύμφωνα με τις επιδόσεις της χώρας. 

 Αν η χώρα έχει ύφεση 7%, θα πρέπει αυτόματα να μειώνονται οι αμοιβές τους κατά 14%, αφού η φοροδοτική μας ικανότητα μειώνεται, μαζί με το εισόδημά μας. 

Αν έχει ανάπτυξη, θα πρέπει να αυξάνονται κατά το ποσοστό της ανάπτυξης. Θα πρέπει να έχουν δηλαδή, ισχυρό αντικίνητρο στην ύφεση και σεβαστό κίνητρο στην ανάπτυξη. Μόνο έτσι, ο Δημόσιος Τομέας, θα βρεί τον τρόπο και τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις να κάνει και την αποτελεσματικότητά του να ανεβάσει.

*από σχόλιο στο fb

ΠΟΣΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ;

από το lol greece

Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου ένα άρθρο που δημοσίευσε ο ευπρεπής και ενδιαφέρων συνομιλητής @SalataTV, βασισμένο σε δημοσίευση του ‘Ιού’ της Ελευθεροτυπίας, με τίτλο ‘Ο μύθος του υπερπληθυσμού των δημοσίων υπαλλήλων’.

Η κεντρική θέση του άρθρου είναι ότι τα περί υπεράριθμων δημοσίων υπαλλήλων και υπερτροφικού δημοσίου μπορεί να ακούγονται λογικά βάσει ορισμένων από τα βιώματα του μέσου Έλληνα, αποδεικνύονται όμως ανεδαφικά αν οι πραγματικοί αριθμοί συγκριθούν με τους αντίστοιχους σε άλλες χώρες της Ευρώπης ή του ανεπτυγμένου κόσμου. Επιπλέον, τα δύο άρθρα συμπεραίνουν ότι η φιλολογία περί διογκωμένου δημοσίου μεθοδεύεται από κέντρα εξουσίας, που ως σκοπό έχουν τον περιορισμό του ρόλου του κράτους και της διαπραγματευτικής δύναμης των συνδικαλισμένων δημοσίων υπαλλήλων.

Όπως φαντάζεστε, διαφωνώ. Γνωρίζοντας όμως ότι η κουβέντα αυτή είναι άλλο τόσο περίπλοκη όσο είναι σημαντική, ζήτησα από τους συνομιλητές μου στοTwitter ένα μικρό περιθώριο χρόνου για να ετοιμάσω ένα σχετικό άρθρο. Τα ευρήματά μου τα παρουσιάζω παρακάτω σε συνέχειες. Ζητώ την κατανόησή σας για τυχόν καθυστερήσεις.

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ: ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ;

Η ΕΛΣΤΑΤ δημοσιεύει υπολογισμούς για τον πληθυσμό των υπαλλήλων στη δημόσια διοίκηση, άμυνα και υποχρεωτική δημόσια ασφάλιση κάθε τρίμηνο βάσει της Έρευνας Εργατικού Δυναμικού. Μπορείτε να τους βρείτε εδώ. Για να μπορούμε να συγκρίνουμε αυτούς τους υπολογισμούς με τα αποτελέσματα της πρόσφατης πρώτης απογραφής των δημοσίων υπαλλήλων, ιδανικά θα χρησίμευε να έχουμε στοιχεία από τον Ιούλιο του 2010. Επειδή τα στοιχεία ανά κλάδο είναι τριμηνιαία, αριθμούς έχουμε μόνο για το τρίμηνο ως τον Ιούνιο και έπειτα για το τρίμηνο ως το Σεπτέμβρη, είναι όμως βέβαιο ότι μιλάμε για ένα νούμερο της τάξης του 370.000.

Ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας, για συντομία ΔΟΕ, (τον οποίο όπως θα δείτε σύντομα επικαλούνται όλες οι πλευρές σε αυτή τη συζήτηση) υπολογίζει ότι το 2008 οι δημόσιοι οργανισμοί πέραν της δημόσιας διοίκησης απασχολούσαν 630.000 υπαλλήλους (αναζητήστε τα τελευταία στοιχεία εδώ), και υπολογίζει το συνολικό πλήθος των ΔΥ σε 1.022.000 – ένα νούμερο πολύ κοντινό στουςυπολογισμούς του ΕΒΕΑ τους οποίους δικαίως σχολιάζει απαξιωτικά ο Ιός. Από αυτό το νούμερο θα αφαιρέσω, για να είμαστε δίκαιοι, γύρω στους 27 χιλιάδες ούτως ώστε αναλογικά να αντικατοπτρίζει στο γενικότερο Δημόσιο τη μείωση προσωπικού που πραγματοποιήθηκε στις δημόσιες υπηρεσίες από το 2008 ως τα μέσα του 2010. Το σύνολο είναι μόλις κάτω από 1 εκατομμύριο.

Η απογραφή βέβαια του 2010 βρήκε μόλις 760.000 δημοσίους υπαλλήλους – κυρίως επειδή δεν συμπεριέλαβε ΔΕΚΟ, ΝΠΙΔ και δημοτικές επιχειρήσεις. Λέτε οι παραπάνω να μην καλύπτουν το κενό των 230.000; Εγώ πιστεύω ότι το καλύπτουν με άνεση. Όπως και να ‘χει το πράγμα, η δεύτερη φάση της απογραφής θα επιδιώξει να συμπεριλάβει και αυτούς τους κλάδους. Οι συντάκτες του Ιού θα πουν βεβαίως ότι πρόκειται για μαγείρεμα για να βγει το επιθυμητό νούμερο, αλλά αυτό δεν εξηγεί γιατί κυβέρνηση, εργοδότες και συνδικάτα ήταν ικανοποιημένοι ήδη από το 2008 με το νούμερο των 1.022.000 ΔΥ.

Τώρα σχετικά με το αν υπήρχαν κάποιοι που φώναζαν για 1,5, 2 και 2,5 εκατομμύρια δημοσίους υπαλλήλους όπως μας βεβαιώνει ο Ιός (παίρνοντας γραμμή από την ΑΔΕΔΥ), δεν μπορώ να το κρίνω, ούτε ονομάζουν κανέναν τέτοιο προπαγανδιστή οι συντάκτες. Μια απλή αναζήτηση στο Google θα σας δείξει ότι τα ‘παπαγαλάκια’, αν όντως είναι τέτοια, μιλούσαν για 1 εκατομμύριο, άντε και κάτι παραπάνω. Βέβαια πάντα θα υπάρχουν ‘κάποιοι’ αναλφάβητοι καραγκιόζηδες που πιστεύουν ο,τιδήποτε και όλο και κάποιος θα βρέθηκε να πει κάποια μαλακία στα κανάλια. Έχω κάπου έξι χρόνια να δω ειδήσεις από Ελληνικό κανάλι οπότε μπορεί να μου ξέφυγε. Αλλά δεν θεωρώ ότι υπήρχε άτομο σε υπεύθυνη θεσμική θέση ή με σοβαρή επιρροή στην κοινή γνώμη που να υιοθετούσε τέτοιους υπολογισμούς. Προσωπικά έχω γράψει στο παρελθόν ότι ο αριθμός τους πρέπει να ήταν μικρότερος από 1.024.000 το 2007 (εξηγώ γιατί εδώ). Δεν έπεσα έξω.

Όλα τα παραπάνω βέβαια δεν απαντούν το ερώτημα του αν είναι υπεράριθμοι οι δημόσιοι υπάλληλοι. Για να αποδείξουν το αντίθετο οι άνθρωποι της ΑΔΕΔΥ και οι συντάκτες του Ιού επικαλούνται μια έρευνα, της οποίας τα στοιχεία σταματούν στο 2002 και η οποία δεν εξηγεί τον ορισμό των δημοσίων υπαλλήλων που χρησιμοποιεί. Η έρευνα με τη σειρά της επικαλείται το Economic Outlook του ΟΟΣΑ από τον Ιούνιο του 2003, όπου τα στοιχεία αυτά δεν αναφέρονται πουθενά.

Δεν πειράζει. Μπορείτε να δείτε να τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του ΟΟΣΑ εδώ, τα οποία λένε περίπου το ίδιο πράγμα και κατονομάζουν ως πηγή τον ΔΟΕ. Οι δημόσιοι υπάλληλοι, μας λέει ο ΟΟΣΑ, είναι σχεδόν οι μισοί απ’ ό,τι στη μέση ανεπτυγμένη χώρα, αν τους μετρήσουμε ως αναλογία επί του εργατικού δυναμικού. Έχουμε αν μη τι άλλο πολύ λίγους δημοσίους υπαλλήλους. Τα προβλήματα με αυτό το νούμερο όμως είναι πολλαπλά, και έχουν να κάνουν τόσο με τον αριθμητή όσο και με τον παρονομαστή που χρησιμοποιεί ο ΟΟΣΑ.

Εδώ κάποιοι θα αρχίσετε να δυσανασχετείτε αλλά σας παρακαλώ να συνεχίσετε να διαβάζετε: δεν σκοπεύω να κερδίσω χρόνο βάζοντας αστερίσκους, ούτε να επιμείνω σε λεπτομέρειες για να σας προσανατολίσω. Σας υπόσχομαι ότι μια σε βάθος μελέτη των στοιχείων στηρίζει το υπεράριθμο των δημοσίων υπαλλήλων.

Στον αριθμητή, ο ΟΟΣΑ χρησιμοποιεί μόνο στοιχεία για την απασχόληση στον κλάδο της Γενικής Κυβέρνησης τα οποία παίρνει από τον ΔΟΕ – στην περίπτωση της Ελλάδας, κάπου 390.000. Αυτοί ο ίδιος ο ΔΟΕ μας πληροφορεί ότι είναι λίγο παραπάνω από το ένα τρίτο (38%) των δημοσίων υπαλλήλων της χώρας, οπότε η πληροφορία που αντλούμε από τα στοιχεία του ΟΟΣΑ είναι πολύ περιορισμένη και ίσως παραπλανητική.

Βασιζόμενος σε αυτόν τον ελαττωματικό ορισμό των δημοσίων υπαλλήλων, ο ΟΟΣΑ δίνει την πυκνότητα απασχόλησης στο Δημόσιο για την Ελλάδα το 2008 ως λίγο μικρότερη από 8%. Συγκριτικά μπορεί κανείς να υπολογίσει την ίδια αναλογία, π.χ. στη Γερμανία, όπου ανέρχεται στο 12%. Ο Έλλην συνδικαλιστής της ΑΔΕΔΥ κοιτά αυτά τα στατιστικά και αναφωνεί ‘Πάρτα μωρή άρρωστη!’, συμπεραίνοντας ότι οι συνάδελφοί του όχι μόνο δεν είναι υπεράριθμοι αλλά αντιθέτως παραείναι λίγοι .
Αν όμως προσθέσουμε και τους δημοσίους υπαλλήλους που απασχολούνται εκτός της Γενικής Κυβέρνησης τότε συμβαίνει κάτι μαγικό. (Αντλώ τα σχετικά στοιχεία από τον ΔΟΕ εδώ). Τα στατιστικά γίνονται 20% για την Ελλάδα και 13.6% για τη Γερμανία. Δείτε και το σχετικό γράφημα παρακάτω, για να καταλάβετε το μέγεθος της πλάνης.

Αν μάλιστα θέλουμε να αποφανθούμε περί βιωσιμότητας του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων, είναι καλύτερο να πάρουμε ως παρονομαστή το σύνολο των εργαζομένων και όχι ολόκληρο το εργατικό δυναμικό, το οποίο περιλαμβάνει και τους ανέργους. Με βάση αυτό τον υπολογισμό οι δημόσιοι υπάλληλοι το 2008 ήταν το 22.4% των εργαζομένων της χώρας, σε αντίθεση με περίπου 14% στη Γερμανία.



Γιατί κάνει τέτοια πράγματα ο ΟΟΣΑ, θα μου πείτε, και εκθέτει τα παληκάρια της ΑΔΕΔΥ; Κυρίως για να διατηρήσει τη συγκρισιμότητα των στοιχείων. Μολονότι το έργο της γενικής κυβέρνησης είναι πάνω κάτω ίδιο σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες, το έργο των δημοσίων οργανισμών πέρα από αυτήν δεν είναι καθόλου συγκρίσιμο. Αν για κάποιο λόγο θέλετε επιπλέον αποδείξεις, δείτε τι βρίσκει ο ΟΟΣΑ όταν προσεγγίζει το θέμα λίγο διαφορετικά: ποιό ποσοστό επί του συνολικού κόστους των υπηρεσιών του δημοσίου αναλώνεται σε αμοιβές υπαλλήλων; Στην Ελλάδα, το 59.1%. Στη μέση ανεπτυγμένη χώρα, το 47.8%.

Μπορώ να επαναλάβω όλους αυτούς τους υπολογισμούς για άλλες χώρες αλλά δυστυχώς δεν προλαβαίνω. Είναι νομίζω σαφές όμως ότι χωρίς περαιτέρω μελέτη οι αριθμοί του ΟΟΣΑ τους οποίους επικαλείται ο Ιός είναι πολύ παραπλανητικοί και τείνουν να υποτιμούν δραστικά τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα.

Ορισμένοι εκ δεξιών μπορεί, βάσει αυτών των υπολογισμών, να προσπαθήσουν να συμπεράνουν πόσοι υπεράριθμοι δημόσιοι υπάλληλοι υπάρχουν. Για να μην κουράζεστε, μπορώ να σας πω από τώρα ότι για να πιάσουμε τα ίδια ποσοστά με τη Γερμανία θα έπρεπε να χαθούν περίπου 330.000 με 360.000 θέσεις εργασίας στο δημόσιο, με μια γενναία αύξηση στις κεντρικές κρατικές υπηρεσίες και μεγάλες περικοπές παραέξω. Αλλά ας μη βιαζόμαστε: κι αυτά τα νούμερα είναι εξίσου άχρηστα. Διαφορετικές χώρες έχουν διαφορετικούς κρατικούς μηχανισμούς και αυτό έχει επιπτώσεις για τον αριθμό των υπαλλήλων που χρειάζονται.

Η σημαντικότερη επιρροή κατά τη γνώμη μου προέρχεται από την αποκέντρωση του κράτους. Όπως δείχνουν τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, η τοπική και περιφερειακή αυτοδιοίκηση στις ανεπτυγμένες χώρες διαχειρίζεται κατά μέσο όρο το 23.2% των δημοσίων δαπανών. Στην Ελλάδα διαχειρίζεται το 5.7%. Όταν η περιφεριακή και τοπική αυτοδιοίκηση έχει σοβαρές και περίπλοκες αρμοδιότητες, χρειάζεται και πολύ περισσότερους υπαλλήλους, και ορισμένες εργασίες μοιραία επαναλαμβάνονται στο τοπικό και εθνικό επίπεδο. Κάποια είδη υπαλλήλων που σε μη αποκεντρωμένα κράτη τα χρειάζεται μόνο το υπουργείο οικονομικών (π.χ. ελεγκτές ή στατιστικούς) σε ένα αποκεντρωμένο κράτος τις χρειάζονται και οι οικονομικές υπηρεσίες σε περιφερειακές και τοπικές αρχές. Σε ομοσπονδιακές χώρες οι περιφερειακές αρχές έχουν δικές τους κυβερνήσεις και κοινοβούλια. Αυτό εξηγεί σε μεγάλο βαθμό τον πολύ μεγαλύτερο βαθμό απασχόλησης στις κεντρικές δημόσιες υπηρεσίες που επιδεικνύουν άλλες χώρες.

Θα μου πείτε βέβαια, γιατί επέλεξα ως χώρα σύγκρισης τη Γερμανία. Γερμανοί είναι αυτοί, δουλειά τους είναι να μας pwnάρουν όπου μπορούν. Στην πραγματικότητα η μόνη κάπως συγκρίσιμη χώρα είναι η Πορτογαλία (μια μικρή χώρα με μεσογειακές αγκυλώσεις και εξίσου συγκεντρωτικές δομές με τις δικές μας), αλλά δυστυχώς γι’ αυτήν ο ΔΟΕ δεν μπορεί να παραθέσει συγκρίσιμα στοιχεία.

Σας αφήνω για την ώρα με μια απλή γραφική απεικόνιση των διαφόρων υπολογισμών για το πλήθος των δημοσίων υπαλλήλων. Το εμβαδό κάθε κύκλου είναι άναλογο του αριθμού των εργαζομένων.

Σημείωση: Δείτε κι έναν φιλότιμο αντίλογο στο παραπάνω κείμενο, εδώ, με τον χαρακτηριστικό τίτλο "Είναι, τελικά, η στρουθοκάμηλος αριστερή;"  
Δηλαδή, σκέφτομαι δυνατά, αν ο αριθμός ένα εκατομμύριο είναι σωστός τα παρατάμε σύντροφοι; Και εγώ νόμιζα ότι το θέμα είναι βαθιά ιδεολογικό, όχι αριθμητικό...

Λεφτά υπάρχουν πάντα για τους σκληρά εργαζόμενους... (2)

"κυκλοφορούν ανάμεσά μας"...

Διαβάζω στα σημερινά ΝΕΑ σε ρεπορτάζ της Βούλας Κεχαγιά με τίτλο "Απολύσεις στο Δημόσιο για λευκή απεργία" και υπότιτλο "Βόμβα Μόσιαλου που έδειξε την έξοδο σε όσους δεν ανταποκρίνονται στα καθήκοντά τους":

Την έξοδο από το Δημόσιο για όσους υπαλλήλους επιλέγουν τη λευκή απεργία ή είναι αργόμισθοι δείχνει ο υπουργός Επικρατείας, στέλνοντας σαφές πολιτικό μήνυμα πως η κυβέρνηση δεν προτίθεται να ανεχθεί στο εξής τέτοιες εργασιακές συμπεριφορές και προκαλώντας την οργισμένη αντίδραση της ΑΔΕΔΥ.
Ο Ηλίας Μόσιαλος ζήτησε χθες να ληφθούν γενναίες αποφάσεις από το κράτος και τόνισε ότι δεν μπορούν να είναι ανεκτά ανάλογα φαινόμενα από τους δημοσίους υπαλλήλους. Ειδικότερα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος (στον ραδιοφωνικό σταθμό Real) ανέφερε: «Θα πρέπει κατά τη γνώμη μου, και εδώ εκφράζω μια προσωπική γνώμη, να ληφθούν επιτέλους και γενναίες αποφάσεις όσον αφορά το κράτος», για να προσθέσει με νόημα: «Οσοι κάνουν λευκή απεργία, όπου υπάρχουν αργομισθίες και λευκές απεργίες, αυτά τα φαινόμενα δεν θα πρέπει να είναι ανεκτά από δω και μπρος». Ενώ με αφορμή τη συζήτηση περί «λευκής απεργίας» από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς των ΔΟΥ ο κ. Μόσιαλος σημείωσε πως «είναι εις βάρος του ελληνικού λαού το να μην εισπράττονται φόροι, να μη λειτουργεί ο δημόσιος τομέας, να μη λειτουργεί ο δημόσιος λειτουργός επειδή μειώθηκε ένα επίδομα».
Πρέπει να σημειωθεί ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απέφυγε να μιλήσει για απολύσεις στο Δημόσιο και περιορίστηκε να απαντήσει: «Θα πρέπει να ληφθούν άμεσα μέτρα. Οσοι κάνουν λευκή απεργία δεν έχουν θέση, κατά τη γνώμη μου, στον δημόσιο τομέα. Είναι σαφέστατο το μήνυμα». Επιπλέον, όταν του επισημάνθηκε τι θα συμβεί σε περίπτωση κατά την οποία διαπιστωθεί ότι κάνουν λευκή απεργία μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι που θεωρούν ότι καλύπτονται από το Σύνταγμα, ο κ. Μόσιαλος σχολίασε αφοπλιστικά: «Τι θα πει μόνιμος; Ο μόνιμος κάνει λευκή απεργία; Συνταγματική κατοχύρωση της Πολιτείας είναι να υπερασπίζει το δημόσιο συμφέρον πάνω απ' όλα. Δεν υπάρχει μονιμότητα σε αυτό τον τομέα. Στο Δημόσιο, μονιμότητα υπάρχει όταν προασπίζεσαι το δημόσιο συμφέρον και όταν το προασπίζεσαι μέσω της παραγωγικότητας και της δημόσιας ευθύνης. Εκεί μόνο υπάρχει μονιμότητα». Συμπλήρωσε μάλιστα ότι όταν στον ιδιωτικό τομέα κάποιος απολύεται χωρίς καμία δικαιολογία, δεν μπορεί να υπάρχουν δημόσιοι λειτουργοί που λένε «δεν δουλεύω ύστερα από αυτή την ώρα».

Η ΑΔΕΔΥ. Για «μεθοδευμένη προσπάθεια της κυβέρνησης και προσωπικά του κ. Μόσιαλου να δημιουργήσει θέμα που δεν υπάρχει» έκανε λόγο στα «ΝΕΑ» η Δέσποινα Σπανού, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΑΔΕΔΥ. «Ουδέποτε μιλήσαμε για λευκή απεργία. Πρόκειται απλά για επιχείρηση εκφοβισμού των εργαζομένων από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, που θέλει να δημιουργήσει κλίμα, γνωρίζοντας ότι θα υπάρξουν αντιδράσεις από τον Σεπτέμβριο με τις νέες περικοπές μισθών. Ο κ. Μόσιαλος προσπαθεί να επιρρίψει προκαταβολικά στους δημοσίους υπαλλήλους ενδεχόμενη αποτυχία των νέων οικονομικών μέτρων της κυβέρνησης…», υποστήριξε.

Τι μπορεί να πει κανείς πέραν τού... Κράτα Ηλία!

(τόπαμε και για την Τίνα αλλά δεν έπιασε...)

Αυτά που λέει ο Μόσιαλος είναι τα αυτονόητα. Δεν συνιστούν καμία "βόμβα" αλλά είναι έκφραση της κοινής λογικής. Αυτό που συμπεραίνει κανείς είναι ότι σε αυτήν την χώρα, η κοινή λογική είναι που έχει δυσκολία να εφαρμοστεί. Προσκρούει επί του πελατειακού κράτους και συνθλίβεται...

Εκφράσεις όπως "αυτά τα φαινόμενα δεν θα πρέπει να είναι ανεκτά από δω και μπρος" τι προδίδουν; Ότι αυτά τα φαινόμενα είναι μια πραγματικότητα γνωστή σε όλους, που γίνεται ανεκτή δεκαετίες τώρα από το πελατειακό σύστημα και καλύπτεται από τους συνδικαλιστές (και της Αριστεράς) με εκφράσεις σαν της Δ. Σπανού (ΣΥΡΙΖΑ) που μιλά για "θέμα που δεν υπάρχει"...

Τι το παράλογο υπάρχει στην απόλυση των αργόμισθων; Ή όσων κάνουν λευκή απεργία στο Δημόσιο; Έχει σημασία η αιτία; Το επίδομα που κόπηκε ή η δυσκολία κάποιων να τα παίρνουν όπως χθες ή επειδή τους απειλούν με πόθεν έσχες; Και οι υπόλοιποι; Που κάνουν ευσυνείδητα τη δουλειά τους δουλεύοντας για τρεις ο καθένας; Δεν αδικούνται κατάφωρα από την αργομισθία των άλλων και την επιβεβλημένη από τα συνδικάτα "συλλογική ευθύνη";

Υπάρχουν μεταρρυθμίσεις θετικές και άλλες αρνητικές. Υπάρχουν μέτρα άδικης κατανομής βαρών και άλλα που κινούνται στη σωστή κατεύθυνση. Αλλά εδώ δεν χωρά καν συζήτηση. Ποιος επιθυμεί άραγε να πληρώνει από την τσέπη του την αργομισθία, τους θύλακες ασυλίας στο Δημόσιο και το ζουμερό εφάπαξ (που δεν υφίσταται στον ιδιωτικό τομέα) όσων υπονομεύουν κιόλας το δημόσιο συμφέρον; 

Υπάρχει άραγε ακόμα τόση οπαδική ανοησία; Και ειδικά μέσα στην Αριστερά που θα έπρεπε να τιμά το εισόδημα από εργασία; Θα πηδηχτώ από το παράθυρο καλοκαιριάτικα...

Δημόσιοι υπάλληλοι και ανεργία

πελατειακή Ελλάδα: η μεταφορά πόρων

από τον ιδιωτικό στον δημόσιο τομέα...

του Τάκη Μίχα*

Η Ελλάδα παρουσιάζει ένα παράδοξο. 

Η οικονομία της έχει δυο κυρίως τομείς όπως και σε άλλα κράτη. Ο ένας είναι ο δημόσιος ο άλλος ο ιδιωτικός. 

Ο πρώτος είναι υπερχρεωμένος και δεν μπορεί να εκπληρώσει τις καθημερινές του υποχρεώσεις αν δεν δανεισθεί με προνομιακούς όρους (ΔΝΤ-ΕΕ). 

Ο δεύτερος δεν έχει αυτό το πρόβλημα - όχι στο ίδιο βαθμό τουλάχιστον - εκτός και αν του χρωστάει το δημόσιο. 

Ως εδώ τίποτα το παράξενο. 

Αυτό που είναι το παράδοξο είναι ότι ενώ ο πρώτος τομέας βρίσκεται σε κατάσταση χρεοκοπίας, ο δεύτερος είναι εκείνος που πληρώνει την νύφη. 

Έτσι, ενώ σχεδόν καμιά από τις επιχειρήσεις του δημόσιου τομέα (εκπαιδευτήρια, νοσοκομεία, εκκλησίες, υπουργεία, δημοτικοί και κρατικοί ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί, ΔΕΚΟ κλπ) δεν έχουν κλείσει, το τελευταίο έτος έχουν κλείσει ή εγκαταλείψει την Ελλάδα πάνω απο 1500 επιχειρήσεις.

Ακόμα πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι ούτε σχεδόν ένας από τους άνω των 200.000 ανέργων σήμερα στην Ελλάδα δεν προέρχεται από τον χρεοκοπημένο δημόσιο τομέα. Αντίθετα όλοι σχεδόν προέρχονται από τον ιδιωτικό. 

Όμως ακόμα και πολλοί από αυτούς που αναγνωρίζουν την ανορθολογικότητα αυτής της κατάστασης διστάζουν να προτείνουν το προφανές βήμα δηλαδή την μείωση των δημοσίων υπαλλήλων. 

Διότι πιστεύουν ότι με το μέτρο αυτό απλά θα αυξηθεί η συνολική ανεργία και δεν θα ωφεληθεί κανένας. Όμως πόσο ισχύει αυτό;

Αυτό θα ίσχυε αν ο αριθμός των απασχολούμενων στο δημόσιο και ο αριθμός των ανέργων ιδιωτικών υπαλλήλων ήσαν δυο ανεξάρτητα μεταξύ τους μεγέθη. Τότε πράγματι η μείωση των απασχολούμενων στο δημόσιο θα συνεπάγετο αύξηση του συνόλου των ανέργων. 

Όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. 

Το μέγεθος του δημόσιου τομέα και η ανεργία του ιδιωτικού τομέα συνδέονται μεταξύ τους. 

Όσο πιο πολλούς υπεράριθμους δημοσίους υπαλλήλους έχει μια χώρα τόσο περισσότεροι υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα θα είναι άνεργοι. 
Οι λόγοι είναι οι εξής:

• Πρώτον διότι η συντήρηση ενός μεγάλου αριθμού δημοσίων υπαλλήλων σημαίνει αυξημένα φορολογικά βάρη στις ιδιωτικές επιχειρήσεις που καλούνται να χρηματοδοτήσουν τους μισθούς και τις εν γένει δημόσιες δαπάνες. Όμως τα αυξημένα φορολογικά βάση μεταφράζονται σε αυξημένο κόστος για τις επιχειρήσεις κάτι που έχει ως συνέπεια απολύσεις εργαζομένων η κλείσιμο επιχειρήσεων. Με άλλα λόγια ανεργία.
• Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο η ύπαρξη πολλών δημοσίων υπαλλήλων δημιουργεί ανέργους στο ιδιωτικό τομέα αφορά στην νομοτελειακή αύξηση των γραφειοκρατικών διαδικασιών. Οι εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα για να δικαιολογήσουν την ύπαρξη τους παράγουν συνεχώς εγκυκλίους, ρυθμίσεις, τροποποιήσεις κτλ. Όσο περισσότερες σφραγίδες έχει ένας δημόσιος υπάλληλος η σε όσο περισσότερα έγγραφα απαιτείται η υπογραφή του τόσο περισσότερο αυξάνεται η ισχύς και το κύρος του. Όμως η ύπαρξη αυτής της τεράστιας γραφειοκρατίας αποτελεί μια τροχοπέδη για την ίδρυση και την λειτουργία των ιδιωτικών επιχειρήσεων .Το γεγονός ότι απαιτούνται έως και 70 άδειες για την δημιουργία μιας επιχείρησης στην Ελλάδα αποτελεί ένα από τους πιο σημαντικούς λόγους για την μη έλευση ξένων επιχειρήσεων στην χώρα μας. Αποτέλεσμα όλων αυτών για μια ακόμη φορά αυξημένη ανεργία στον ιδιωτικό τομέα.

• Ο τρίτος λόγος αφορά στην διαφθορά. Όσο πιο μεγάλος είναι ο κρατικός τομέας και όσο πιο πολλές οι εγκύκλιοι, ερμηνευτικές διατάξεις και το χαρτομάνι γενικώς - και συνεπώς η αδιαφάνεια - τόσο μεγαλύτερη είναι η δυνατότητας άνθισης της διαφθοράς. Όσο μεγαλύτερη αδιαφάνεια και αβεβαιότητα π.χ. υπάρχει στα φορολογικά νομοσχέδια τόσο αυξάνεται η δυνατότητα να "λαδωθεί" ο εφοριακός. Όσο περισσότερα πιστοποιητικά χρειάζεσαι για να ξεκινήσεις μια επιχείρηση τόσο περισσότερες είναι οι πιθανότητες ότι σε κάποιο στάδιο θα πρέπει να καταβάλλεις ένα "δωράκι". Όμως η διαφθορά με την σειρά της αποτελεί όχι απλά ένα πρόσθετο κόστος για τις επιχειρήσεις αλλά και εν από τα μεγαλύτερα αντικίνητρα για την έλευση ξένων επιχειρήσεων. Άλλος λοιπόν ένας λόγος για τον οποίο αυξάνεται η ανεργία.

Αυτοί είναι μερικοί λόγοι που μου έρχονται πρόχειρα στο μυαλό που δείχνουν ότι η μείωση των θέσεων εργασίας στον δημόσιο τομέα δεν οδηγεί αυτόματα στην αύξηση της συνολικής ανεργίας αλλά ότι αντίθετα μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση των ιδιωτικών επενδύσεων με ότι αυτό συνεπάγεται. 

Γι αυτό είναι τεράστιο λάθος να υποστηρίζει κανείς όπως κάνει η ΕΚΑ ("εθνική καθεστωτική αναρχοαριστερά") ότι το πρόβλημα της ανεργίας θα λυθεί με την πρόσληψη πρόσθετων δημοσίων υπαλλήλων - εκτος φυσικά αν διορίσεις τους πάντες στο δημόσιο καταργώντας παράλληλα τον ιδιωτικό τομέα. 

Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

...και η "υποδοχή" της υγιούς επιχειρηματικότητας:

γραφειοκρατία, διαφθορά, φορολογική ασάφεια

*protagon.gr