Οι αμφιλεγόμενες κινήσεις του ΓΑΠ, η ευρωπαϊκή αντίδραση, η αλλαγή του ερωτήματος στο δημοψήφισμα, έχουν φέρει τα πράγματα σε κρίσιμο σημείο. Εκταμίευση χρημάτων δεν θα γίνει, μισθοί και συντάξεις δεν θα πληρωθούν μέχρι η χώρα μας να δώσει μια καθαρή απάντηση: "ναι ή όχι στην ευρωζώνη". Παράλληλα στο εσωτερικό μέτωπο κινδυνεύουμε να μην αλλάξει τίποτα και να συνεχίζουμε να βουλιάζουμε ανάμεσα στην δικαίωση του ΓΑΠ και την όξυνση της κρίσης σε όλα τα επίπεδα.
Η χρησιμότητα του δημοψηφίσματος έχει χαθεί μέσα στην θολότητα του ερωτήματος που δεν έχει τεθεί από μας αλλά από την ΕΕ, το ΚΚΕ και τις κρατικοδίαιτες δυνάμεις της Ελλάδας που αφήνουμε ήδη πίσω μας. Δύσκολο όμως και να αναβληθεί όταν ο ΓΑΠ έχει επενδύσει σε αυτό όλη του την πολιτική υπόσταση. Πολλοί σκέφτονται, και δικαιολογημένα, να το ακυρώσουν με αποχή - κίνηση επίσης υψηλού ρίσκου εφόσον αν η αποχή δεν πετύχει έστω οριακά, το αποτέλεσμα θα βγει και θα είναι πλαστό...
Η πτώση της κυβέρνησης την Παρασκευή είναι επίσης αμφίβολη και η προκύρηξη εκλογών που θα απαντούσε στο άλλο φλέγον ερώτημα -"με ποιον διαχειριστή για την συνέχεια"- αδύνατη μετά το δημοψήφισμα. Η κοινωνία επίσης βρίσκεται σε αγωνία χωρίς να μπορεί να καταλήξει σε μια συμπεριφορά όσο δεν ερωτάται συγκεκριμένα και όσο υποκαθίσταται από το θέαμα αντιπολίτευσης που προσφέρουν εικονικά ΑΔΕΔΥ-Συριζα και ΚΚΕ.
Τι κάνουμε;
Τα δεδομένα:
1. Η ΕΕ έχει αποδεχτεί -καλώς ή κακώς- ότι οι Έλληνες με κάποιον τρόπο θα αποφασίσουν για την συνέχεια. Κι αυτό είναι ένα θετικό της πρωτοβουλίας ΓΑΠ. Ας το κρατήσουμε.
2. Όσοι είναι υπέρ του δημοψηφίσματος, χωρίζονται στους οπαδούς της δραχμής (Ακροδεξιοί, Αλαβάνος, ΚΚΕ ίσως και ΣΥΡΙΖΑ) που νομίζουν ότι μπορούν να σηκώσουν το γάντι και στους αντίπαλους του λαϊκισμού, που θεωρούν ότι είναι η ώρα να στείλουν τους κρατικοδίαιτους "αντιμνημονιακούς" επιτέλους στην παρανομία. Οι οπαδοί του ευρώ, αν και συντριπτική πλειοψηφία, δεν θέλουν η ψήφος τους να θεωρηθεί έγκριση κάθε άδικου μέτρου που συνοδεύει την παραμονή στην ευρωζώνη και θάθελαν να επαναδιαπραγματευτούν.
3. Πολλοί επίσης προτιμούν τις εκλογές από το δημοψήφισμα γιατί δεν εμπιστεύονται μια απροκάλυπτα πελατειακή και ταξική κυβέρνηση να συνεχίσει να διαχειρίζεται καταστροφικά, δάνεια και ευρωπαϊκά προγράμματα.
Όλα αυτά, αν δεν συνδυαστούν με κάποιον τρόπο που να βγάζει νόημα και να δίνει προοπτική, θα παγώσουν κάθε νηφάλια αντιμετώπιση της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί και θα φέρουν λαϊκιστές και μπάχαλους κάθε είδους στο προσκήνιο σαν μοναδικούς πρωταγωνιστές και τους υπόλοιπους στην άκρη, ανήμπορους θεατές μιας μοιραίας κατάρρευσης για την οποία θα αδυνατούν να κάνουν το παραμικρό.
Αν όμως γίνουν και οι εκλογές μαζί με το δημοψήφισμα, όλα αλλάζουν!
Στις 4 Δεκεμβρίου μπορώ να ψηφίσω για την παραμονή μου -ή όχι- στην ευρωζώνη και ταυτόχρονα να εκλέξω και τις πολιτικές δυνάμεις που θα υλοποιήσουν την επιλογή μου. Όποια κι αν είναι αυτή.
Το δημοψήφισμα απεμπλέκεται έτσι από το βάρος της αποδοχής μαζί με το ευρώ και μιας αποτυχημένης διαχείρισης του δανεισμού -μιας διαχείρισης που "τρέχει" παράλληλα με τα πακέτα στήριξης εδώ και δυο χρόνια-, και έτσι αποσυμφορείται και καθαρίζει το ερώτημα. "Ευρωζώνη, ναι ή όχι;"
Οι εταίροι μας παίρνουν μια ολοκληρωμένη απάντηση. Αν θα συνεχίσουμε μαζί τους αλλά και ποιος θα είναι ο συνομιλητής τους για το επόμενο διάστημα και με ποιες εντολές από τον λαό του.
Εδώ που είμαστε, αυτή είναι η καλύτερη λύση. Και ίσως η μόνη...
Γιατί έτσι μπορεί να πέσει και η κυβέρνηση την Παρασκευή χωρίς δράματα, ακόμη και με την δική της συναίνεση σαν ένας αναγκαίος συμβιβασμός της τελευταίας στιγμής. Χωρίς να κρυφτεί για άλλη μια φορά η πολιτική πίσω από τον φερετζέ της συνομωσιολογίας, του προσωπικού γινατιού και του ψαρέματος στα θολά νερά της μικροπολιτικής του παλαιού πολιτικού συστήματος.
Εδώ που φτάσαμε χρειαζόμαστε μια καθαρή πολιτική λύση τώρα. Και εμείς και οι εταίροι μας ευρωπαϊκοί λαοί.
