Τρομοκρατία: το όχημα της νέας αποικιοκρατίας

"Αυτή η τόσο τέλεια δημοκρατία κατασκευάζει η ίδια τον μυστηριώδη εχθρό της, την τρομοκρατία. Στην πραγματικότητα, προτιμάει να κριθεί σε σχέση με τους εχθρούς της παρά σε σχέση με τα αποτελέσματά της. Η ιστορία της τρομοκρατίας είναι γραμμένη από το κράτος. Επομένως είναι διδακτική. Οι πληθυσμοί-θεατές δεν είναι βέβαια σε θέση να ξέρουν τα πάντα για την τρομοκρατία αλλά πάντοτε ξέρουν αρκετά για να έχουν πεισθεί ότι, σε σχέση με την τρομοκρατία, όλα τα άλλα θα πρέπει να τους φαίνονται μάλλον αποδεκτά, ή εν πάσει περιπτώσει πιο εύλογα και πιο δημοκρατικά." 

Γκυ Ντεμπόρ, Παρίσι Απρίλιος 1988* 

Latuff

Η ιστορία επαναλαμβάνεται;

"Για πρώτη φορά χτύπησαν σήμερα οι ΗΠΑ τα βυτιοφόρα με το πετρέλαιο που χρηματοδοτεί τον ISIS"
Αλέξης Παπαχελάς στην Σία Κοσιώνη, δελτίο ΣΚΑΙ των 9, 17/11/2015

Η σφαγή στο Παρίσι θα είναι τελικά το όχημα της εισβολής των δυτικών και στην Συρία, τελευταίο κοσμικό κράτος της Μέσης Ανατολής και ταυτόχρονα μετά την Ουκρανία, τελευταία αναμέτρηση επί σφαιρών επιρροής με την Ρωσία. 

Με το ίδιο όχημα  - την τρομοκρατία - εκτελέστηκε ο αρχηγός των κοσμικών αφγανών ανταρτών Μασούντ και επικράτησαν οι ταλιμπάν υπό ...αμερικανική κατοχή, ο Σαντάμ στο Ιράκ, ο Καντάφι στην Λιβύη. Προηγούμενα είχε καταστραφεί με την ίδια μέθοδο ο Λίβανος και η Παλαιστίνη και είχε παραδοθεί η Αίγυπτος στους αδελφούς μουσουλμάνους και την δικτατορία. 

Η "αραβική άνοιξη" χρησιμοποιήθηκε κυνικά από την νέα αποικιοκρατία για να ολοκληρωθεί η αποκοσμικοποίηση της Μέσης Ανατολής με όχημα την τρομοκρατία των ισλαμιστών: το μήνυμα είναι "για να αντιμετωπισθούν οι ισλαμιστές τρομοκράτες απαιτείται, ή δικτατορία σαν της Αιγύπτου ή εισβολή των δυτικών". Με μια κρίσιμη λεπτομέρεια να ξεχνιέται από σύμπαντα τα συστημικά προπαγανδιστικά χρηματοδοτούμενα ΜΜΕ: τους ισλαμιστές δημιούργησαν και συντηρούν (επιτρέποντας ελεγχόμενα την χρηματοδότησή τους και τον εξοπλισμό τους) οι δυτικοί νεοαποικιοκράτες.

Η χώρα μας σοφά αντιστέκεται στην εμπλοκή της στον "πόλεμο" κατά της τρομοκρατίας: ας κυνηγήσουν τις φανατικές ισλαμιστικές συμμορίες που εξόπλισαν - άμεσα, έμμεσα ή χάρη στην ανοχή τους, δεν έχει σημασία - οι ΗΠΑ και σιγόνταραν Άγγλοι, Γάλλοι και τώρα είτε έχασαν τον έλεγχό τους (κατά την συστημική αφήγηση) είτε απλά αυτές χτύπησαν σκόπιμα για να επιταχυνθεί η εισβολή στην Συρία, όπως στο Ιράκ (κατά την αντισυστημική αφήγηση). 

Σημασία έχει ότι μόνιμα θύματα της "δημοκρατίας" και της "τρομοκρατίας" του σύγχρονου θεάματος είναι οι λαοί, που ξεκληρίζονται, εκδιώκονται, δολοφονούνται, είτε ως πρόσφυγες είτε ως πολίτες χωρών υποδοχής είτε ως παράπλευρες απώλειες της μάχης του "καλού" και του "κακού" δλδ των θεαματικών αναγκών του καπιταλισμού της καταστροφής. 

Κατά τα άλλα η CIA αποφάσισε ξαφνικά να χτυπήσει τον ανεφοδιασμό του ISIS συγκινημένη από την σφαγή στο Παρίσι  - τύπου "έ, τα παιδιά το παρατράβηξαν"...

η αριστερή στρουθοκάμηλος


*από το βιβλίο "Σχόλια πάνω στην κοινωνία του θεάματος", Θέση 9, σ.25 στην ελληνική μτφ από τον Ελεύθερο Τύπο

Δεν επιτέθηκαν στους “ισλαμοφοβικούς”, στους εχθρούς των Μουσουλμάνων, επιτέθηκαν στην ελευθερία...

Ο "Charlie" θα ζήσει

του Laurent Joffrin, διευθυντή της γαλλικής εφημερίδας Liberation*

Σκότωσαν τον Cabu! Σκότωσαν τον Cabu... Τον ειρηνιστή, τον γενναιόδωρο, τον καλύτερο άνθρωπο στη γη. Τον καλύτερο σκιτσογράφο.
Σκότωσαν τον Wolin, τον Charb, τον Tignous, τον Bernard Maris και τους άλλους... Τον Wolinski, τον πιο αστείο και τρυφερό άνθρωπο στον κόσμο, με την απέραντη όρεξη για ζωή... Ο γεμάτος ψυχική δύναμη Charb, ο ευγενικός και ταπεινός Tignous, ο λόγιος Bernard, που εξέφραζε την κοινή γνώμη με τον πιο ζηλευτό τρόπο... Όλοι τους έφυγαν. Ο Philippe Lançon, δημοσιογράφος, συγγραφέας και λαμπρός κριτικός της Liberation τη γλίτωσε... Η Liberation θρηνεί για τον Charlie και την ομάδα του, τα ξαδέλφια μας. Κλαίμε κι εμείς μαζί με τους φίλους και τις οικογένειες τους.

Ο Charlie ήταν η αντίσταση σε μια τραγική πραγματικότητα, ένας σύγχρονος Βολτέρος, μια τρικλοποδιά στη δράση των φανατικών. Στα μολύβια και τα κραγιόνια επιτέθηκαν τα καλάσνικοφ. Μα πόση αδυναμία! Όταν δεν έχουμε επιχειρήματα, πυροβολούμε.

Σκότωσαν λοιπόν τον Charlie; Όχι. Άσκοποι ήταν οι πυροβολισμοί τους. Ο Charlie θα ζήσει χάρη στους συγγραφείς του. Το πνεύμα του Charlie θα ζήσει και θα μεταδίδεται για πάντα από όλους εμάς. Όλοι εμείς είμαστε ο Charlie. Δεν πέτυχαν τον στόχο τους. Σκοτώνοντας τους φίλους μας, μας πλήγωσαν ανεπανόρθωτα, όμως ταυτόχρονα μας κινητοποίησαν. Οι σκιτσογράφοι του Charlie, εδώ και μισό αιώνα περίπου, δείχνουν έμπρακτα τον λόγο ύπαρξης του Τύπου: γνώση και κριτική, ικανότητα και τόλμη να αντιστέκεσαι στις γελοιότητες και τις αδικίες, ικανότητα να γελάς κοροϊδευτικά και να μάχεσαι ενάντια στους γελοίους και ταυτόχρονα να μετριάζεις την ματαιοδοξία σου και την ματαιότητα του κόσμου. Οι σκιτσογράφοι του Charlie ήταν φωτεινά σύμβολα της γενιάς του 68', για την οποία έχουμε να πούμε συχνά πολλά κακά “πράγματα”, όμως οφείλουμε να της αναγνωρίσουμε τον αγώνα για ελευθερία. Αντέστρεψε ταμπού, γελοιοποίησε δόγματα, τίμησε ανθρώπους που το άξιζαν και ήταν στο περιθώριο.

Ο Charlie κάθε εβδομάδα έδινε και ένα σαρκαστικό χτύπημα στο κεφάλι των ισχυρών, χάριζε μια οπτική της κοινωνίας καλύτερη από αυτό που έχουμε συνηθίσει. Μια οπτική με λιγότερες προκαταλήψεις, λιγότερη λογοκρισία, περισσότερη αυτονομία, με ελευθερία στην έκφραση. Έδινε μια οπτική ζεστή και ανθρώπινη, μια οπτική για την οποία πλήρωσε με τη ζωή του. Κατά τη διάρκεια της μακράς πορείας του δεν απέκλινε ούτε μια στιγμή. Και αφορμές υπήρξαν πολλές. Όλοι οι σκοταδιστές, οι συντηρητικοί, οι “σημαντικοί” της Γαλλίας είχαν έναν λόγο να παραπονούνται για τον Charlie, που είχε πέσει στο παρελθόν θύμα του γκωλισμού -σκάνδαλο που ξεχάστηκε- αλλά τελικά δέχτηκε ισχυρό χτύπημα από τον ισλαμισμό. Αλλάξαν οι εποχές.

Άραγε είναι τυχαίο; Οι τρομοκράτες δεν επιτέθηκαν στους “ισλαμοφοβικούς”, στους εχθρούς των Μουσουλμάνων. Επιτέθηκαν στον Charlie. Δηλαδή στην ανοχή, στην άρνηση του φανατισμού, στην αποστροφή του δογματισμού. Τα έβαλαν με την ανοιχτή αριστερή ματιά, με τη λαϊκή, ειρηνική και ευγενική στάση, που προτιμούσε να κάνει πλάκα παρά να είναι κάθετη. Αυτοί οι φανατισμένοι δεν υπερασπίστηκαν τη θρησκεία τους, δεν υπερασπίστηκαν τους Μουσουλμάνους, που στην πλειοψηφία τους καταδίκασαν αυτή την εγκληματική πράξη. Αυτό που έκαναν ήταν ότι επιτέθηκαν στην... ελευθερία.

Η διαχωριστική γραμμή τραβήχτηκε. Γιια να αμυνθούμε πρέπει να τηρηθούν οι βασικές αρχές της ελευθερίας: να συλληφθούν οι εγκληματίες, να οδηγηθούν στις δικαστικές αρχές, να τιμωρηθούν όπως ορίζει ο νόμος, ούτε λιγότερο, ούτε περισσότερο. Να ενωθούν όλοι οι υποστηρικτές της δημοκρατίας, να κινητοποιηθούν και να νικήσουν... όχι το Ισλάμ, αλλά την τρομοκρατία, όχι την πίστη, αλλά τον φανατισμό, όχι τους Μουσουλμάνους, αλλά τους εξτρεμιστές.

Όσο για μας, δημοσιογράφοι και φίλοι των δολοφονημένων δημοσιογράφων, θα συνεχίσουμε. Με λαβωμένη την καρδιά μεν, αλλά χωρίς αμφιβολία, με ισχυρότερο κίνητρο. Ξέρουμε ότι αυτό το επάγγελμα είναι μερικές φορές επικίνδυνο. Μέχρι πρότινος ήταν για τους ανταποκριτές που πήγαιναν στις εμπόλεμες ζώνες για να μας μεταδίδουν τις ειδήσεις. Πεθαίνουν δεκάδες κάθε χρόνο.

Τώρα μάθαμε ότι ο πόλεμος μπήκε και στις αίθουσες σύνταξης. Ε, λοιπόν δεν θα πολεμήσουμε εμείς. Δεν είμαστε στρατιώτες. Αντ' αυτού θα υπερασπιστούμε το επάγγελμα μας και την αποστολή μας να βοηθάμε τους αναγνώστες μας να αισθάνονται πολίτες. Δεν είναι κάτι σπουδαίο αυτό, αλλά είναι κάτι... Τουλάχιστον πλέον “φύτρωσε” μέσα μας μια πεποίθηση: τώρα γνωρίζουμε γιατί κάνουμε αυτό το επάγγελμα.

*πηγή thetoc.gr

Ο αποκεφαλισμός του ποιητή

Οι σταυροφορίες, οι τζιχαντιστές και το νεύμα Ομπάμα στον Ασαντ 

του Πάνου Χαρίτου

Λένε ό,τι η ιστορία επαναλαμβάνεται κι αν ανατρέξει κανείς στις σελίδες της, θα διαπιστώσει πως, αυτό ισχύει απόλυτα για κάποια μέρη.Έχουν περάσει σχεδόν χίλια χρόνια από την τελευταία φορά που η περιοχή, βίωνε περιστατικά αντίστοιχης βιαιότητας και παραλογισμού με τα σημερινά.

Δέκα αιώνες πριν, ξεκίναγε η πρώτη Σταυροφορία στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Οι Σταυροφόροι στραφηκαν κατά της Αυτοκρατορίας των Σελτζούκων Τούρκων και το εντυπωσιακό στοιχείο εκείνης της περιόδου, είναι πως η πτώση των Σελτζούκων ξεκίνησε από Χαλέπι, ακολούθησε Δαμασκός, έπειτα η Μοσούλη, η Βασόρα, η Βαγδάτη για να καταλήξουν στη Ιερουσαλήμ.

Η δράση του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ και τη Συρία (ISIS) σήμερα, ξεκίνησε από τη Φαλούτζα, λίγο έξω από τη Βαγδάτη, οι πρώτες επιτυχίες στο πεδίο καταγράφηκαν στο Χαλέπι της Συρίας από το οποίο εξαπλώθηκαν στο ανατολικό τμήμα της χώρας, στη συνέχεια κατέλαβαν τη Μοσούλη, το Τικρίτ και άλλες περιοχές στο βόρειοδυτικό Ιράκ.Η πτώση της Αυτοκρατορίας των Σελτζούκων ήταν κυρίως αποτέλεσμα της αντιπαλότητας που κυριαρχούσε στους στρατιωτικούς ηγέτες που είχαν αναλάβει τη διοίκηση στις προαναφερθείσες πόλεις.

Η επέλαση του (ISIS) στο Ιράκ οφείλεται ακριβώς στον ίδιο λόγο. Η εξουσία του Νούρι Αλ Μαλίκι είχε καταστροφικά αποτελέσματα για τη χώρα. Διεύρυνε το χάσμα μεταξύ Σιιτών, Σουνιτών και Κούρδων και άνοιξε το δρόμο για την επικράτηση των τζιχαντιστών.
Αντίστοιχα στη Συρία, η αδυναμία συνεννόησης στις τάξεις της ένοπλης αντιπολίτευσης και η ενασχόληση των δυνάμεων του Ασαντ με το μέτωπο αυτό, λειτούργησε για τον (ISIS) ως δούρειος Ίππος για να καταλάβει πόλεις και χωριά.
Το χαρακτηριστικό των Σταυροφοριών ήταν οι σφαγές και η ακραία χρήση βίας (αποκεφαλισμοί) προς παραδειγματισμό όσων αμφισβητούσαν την κυριαρχία και την υποδούλωση.
Το ίδιο ακριβώς πράττουν και σήμερα οι ένοπλοι του (ISIS).

Ο αποκεφαλισμός του ποιητή

Ο Αμπου Αλά Αλ Μα’αρί συγγραφέας και ποιητής που γεννήθηκε κι έζησε στη Συρία στα τέλη της πρώτης χιλιετίας, είχε σχολιάσει ως εξής τα τεκταινόμενα εκείνης της περιόδου: 

"Οι άνθρωποι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, σε εκείνους με θρησκεία αλλά χωρίς μυαλό κι σε εκείνους με μυαλό, δίχως θρησκεία"

Σελτζούκοι και Σταυροφόροι είχαν χαρακτηρίσει εχθρό τον εν λόγω ποιητή.
Ο Αλ Μα’αρί ανακηρύχθηκε σε Αραβα φιλόσοφο αρκετά χρόνια μετά το θάνατό του.
Στη γενέτειρά του, την πόλη Μαράτ στη Συρία είχε στηθεί εδώ κι αιώνες, η προτομή του στην κεντρική πλατεία.
Τη χρονιά που μας πέρασε κι αφού η πόλη κατελήφθει από τους τζιχαντιστές, η πρώτη τους ενέργεια, ήταν να αποκεφαλίσουν την προτομή του.Ό,τι δεν κατάφεραν οι σταυροφόροι, το αποτελείωσαν οι τζιχαντιστές.

Σε κάποιες περιοχές του πλανήτη η ιστορία επαναλαμβάνεται, με πανομοιότυπο τρόπο.
Οι ακρότητες των θρησκευτικών αντιπαραθέσεων μπορούν να αγγίξουν ή ακόμα και να ξεπεράσουν τις πιο μελανές σελίδες της ιστορίας. Η φωτιά και το μαχαίρι είναι μέρος της καθημερινότητας και της ιστορίας της Μέσης Ανατολής.

Ωστόσο, όταν αυτό συμβαίνει για τις ίδιες αιτίες που συνέβη στο παρελθόν, στους ίδιους ακριβώς τόπους, με την ίδια διαδρομή κι εξέλιξη του πεδίου των μαχών, δεν μπορείς παρά, να εντυπωσιάζεσαι για την επίδραση της θρησκείας στο ανθρώπινο μυαλό, αναφορικά με την σημαντικότητα της ευρύτερης των Αγίων Τόπων περιοχής.

Οι εξελίξεις στο μέτωπο και οι συσχετισμοί δυνάμεων

Το Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και τη Συρία (ISIS),που πρόσφατα ανακήρυξε την περιοχή δράσης της, σε Χαλιφάτο, έχει καταφέρει σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, να παραγκωνίσει την Αλ Κάιντα και να κυριαρχήσει στα παγκόσμια πρωτοσέλιδα.
Οι επιτυχίες τους στα πεδία των μαχών τόσο στη Συρία καθώς και στο Ιράκ, σε συνδυασμό με το μουσουλμανικό φονταμενταλισμό τον οποίο πρεσβεύουν κι επιβάλλουν, αδιαμφισβήτητα, την καθιστούν την πλέον παρανοϊκή και κορυφαία τρομοκρατική οργάνωση.
Η δυναμική την οποία εμφανίζουν στα πεδία των μαχών, αναμένεται να διαφοροποιήσει τις ισορροπίες και τους συχετισμούς δυνάμεων τόσο στο Ιράκ, όσο και στη Συρία.
Η πρόθεση του σιιτικού τόξου στη Βαγδάτη να εντάξει στην κυβέρνηση σουνίτες επικεφαλής των φυλών και η αποδοχή από τους δεύτερους της πρόσκλησης, σε συνδυασμό με την επιστροφή των κούρδων στο κοινοβουλετικό σχήμα, αποτελεί ένα πρώτο αισιόδοξο σημάδι για την αποκλιμάκωση των εντάσεων στο πολιτικό σκηνικό. Από το σημείο αυτό όμως, μέχρι την ανασύνταξη των στρατιωτικών δυνάμεων και την απο κοινού επιχείρηση στο πεδίο κατά του (ISIS), υπάρχει πολύς δρόμος.

Οι ΗΠΑ γνωρίζουν πως για να επιτευχθεί πρόοδος, οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί δεν αρκούν.
Επίσης γνωρίζουν πως για να υπάρξουν άμεσα αποτελέσματα στο Ιράκ, θα πρέπει να ...