του Κύρκου Δοξιάδη*
Ας δεχτούμε κάτι (σχεδόν) αυτονόητο: ότι η νέα ηγεσία του υπουργείου Παιδείας θα ακολουθήσει τα βήματα των προκατόχων της όσον αφορά τη μέριμνα να παρέχεται στους αυριανούς ελεύθερους πολίτες της χώρας δημοκρατική παιδεία, η οποία περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τη διαπαιδαγώγηση σύμφωνα με τις αρχές της ανεξιθρησκίας και κατά συνέπεια την κατάργηση της κατήχησης.
Ακόμη και σε αυτή την περίπτωση όμως, γεγονός παραμένει πως η απομάκρυνση του Νίκου Φίλη από τη θέση του υπουργού Παιδείας ήταν μια αδιαμφισβήτητη νίκη των πιο βαθιά συντηρητικών κύκλων εναντίον της Αριστεράς, ένας (μικρός ή μεγάλος, θα φανεί μεσοπρόθεσμα) θρίαμβος των δυνάμεων του σκοταδισμού έναντι εκείνων του Διαφωτισμού. Συμβαίνει συχνά στις κοινωνικο-πολιτικές διαμάχες οι συμβολισμοί που πλαισιώνουν τα δημόσια πρόσωπα να προσλαμβάνουν καθοριστική πολιτική σημασία.
Ας αναφέρουμε δύο πρόσφατα αποκαλυπτικά συμβάντα.
(α) Στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, που έλαβε χώρα πριν από περίπου τρεις εβδομάδες, κάθε φορά –ανελλιπώς- που ακουγόταν το όνομα του Ν. Φίλη με αναφορά στις επιθέσεις που δεχόταν από την ιεραρχία της Εκκλησίας έπεφτε θερμό χειροκρότημα. Και η εκλογή του στη δεύτερη θέση κατά την ψηφοφορία για τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής ερμηνεύτηκε –ορθά, μάλλον- ως επιδοκιμασία, μεταξύ άλλων, για τον αγώνα του να απαλλαγεί επί τέλους η ελληνική εκπαίδευση από τον παρεμβατισμό της Εκκλησίας.
