Τραπεζική (Μη) Ενοποίηση: Η πανούργα στρατηγική του κ. Σόιµπλε και η θλιβερή στάση της ελληνικής κυβέρνησης

Αφιερωμένο στον νέο εθνικό τραπεζίτη...

Τραπεζική Μη Ενοποίηση με υπογραφή Στουρνάρα

"τα 50 δις που δανείστηκε το ελληνικό δηµόσιο υπέρ των τραπεζιτών, δεν θα περάσουν ποτέ στο Κοινό Ταµείο και ποτέ των ποτών στον Ευρωπαϊκό Μηχανισµό Στήριξης (ESM)"

του Γιάνη Βαρουφάκη*

Στα τέσσερα χρόνια που πέρασαν από τότε που ξέσπασε η Κρίση του Ευρώ, είχαµε πάνω από σαράντα Ευρωπαϊκές Συνόδους Κορυφής. Μόνο σε µία εξ αυτών έγινε κάτι άξιον λόγου. Κάτι για το οποίο µπορούσαµε, ως ευρωπαίοι πολίτες, να νιώσουµε κάτι που θύµιζε ανακούφιση και περηφάνεια: στην Σύνοδο Κορυφής του Ιουνίου του 2012.

Ήταν µια Σύνοδος που θύµιζε όλες τις άλλες: κοινοτυπίες επί κοινοτυπιών, συζήτηση άνευ ουσίας, πλήρη επιβολή από την γερµανική αντιπροσωπία της συνολικής σιωπής για τα ζητήµατα που απειλούσαν να τινάξουν στον αέρα την Ευρωζώνη. Λίγο πριν κλείσει η Σύνοδος, εκεί που η κα Μέρκελ και ο κ. Σόιµπλε κοιτούσαν το ρολόι τους και ετοιµαζόντουσαν να µαζέψουν τα χαρτιά τους και να φύγουν, δέχθηκαν ένα εντελώς απρόσµενο χτύπηµα από έναν «δικό τους άνθρωπο». Τον δοτό πρωθυπουργό της Ιταλίας κ. Μάριο Μόντι που, έξι µήνες πριν, είχε διοριστεί αντικαταστάτης του ανεκδιήγητου (αλλά εκλεγµένου) Μπερλουσκόνι από την την κα Μέρκελ και τον κ. Σόιµπλε, σε αγαστή συνεργασία µε το ιταλικό τραπεζικό και οικονοµικό κατεστηµένο.

• Το πρόβληµα του κ. Μόντι ήταν ότι από την αρχή της πρωθυπουργίας του, η Ιταλία κατέρρεε. Οι τράπεζες (µε πρώτη και καλύτερη την Unicredit), ο ιδιωτικός τοµέας και το δηµόσιο, αντιµετώπιζαν τριπλή πτώχευση α λα ελληνικά. 
• Ο κ. Μόντι πιεζόταν να δανειστεί υπέρ των τραπεζιτών από την τρόικα υπό όρους λιτότητας που θα τίναζαν στον αέρα την FIAT και τους µικρο-επιχειρηµατίες, και πάλι α λα ελληνικά. 
• Οι αγορές οσφρίζονταν «αίµα» και τα επιτόκια δανεισµού της Ιταλίας έπιασαν το 8%. Καταστροφή για µια οικονοµία όπου το ονοµαστικό εθνικό εισόδηµα έπεφτε καθηµερινά (αντί να ανέρχεται). 

Κατά την διάρκεια της εν λόγω Συνόδου ο κ. Μόντι ήξερε ότι αν επέστρεφε στην Ρώµη µε άδεια χέρια, τόσο οι δικές του µέρες όσο και του Ιταλικού κράτους ήταν µετρηµένες. Επειδή, αν και δοτός, ο κ. Μόντι είχε εµπειρία συγκρούσεων στον πυρήνα της ΕΕ (όταν ήταν Επίτροπος είχε συγκρουστεί µε την Microsoft και το Βερολίνο, και είχε βγει νικητής), βρήκε το σθένος να κάνει το κόλπο γκρόσο λίγο πριν λήξει η Σύνοδος.

Την ώρα που οι οµόλογοί του ετοιµάζονταν να τα µαζέψουν και να επιστρέψουν στις έδρες τους, ο κ. Μόντι ζήτησε τον λόγο για να πει: «Δεν θα φύγει κανείς αν πρώτα δεν υπάρξει συµφωνία ότι η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών µας θα γίνεται άµεσα, µε κονδύλια του Ταµείου Χρηµατοπιστωτικής Σταθερότητας τα οποία δεν θα καταγράφονται στο εθνικό δηµόσιο χρέος µας.»

Η κα Μέρκελ και ο κ. Σόιµπλε έτριβαν τα µάτια τους και δεν πίστευαν στα αυτιά τους. Πριν προλάβουν να µιλήσουν, παίρνει την ευκαιρία ο κ. Ραχόι (ο πρωθυπουργός της Ισπανίας, η οποία βρισκόταν σε ακόµα πιο δεινή θέση από την Ιταλία) να συνηγορήσει. Και σαν να µην έφτανε αυτό, νάσου και ο, κατά τα άλλα σιωπηλός, νεο-εκλεγείς Γάλλος Πρόεδρος, ο κ. Ολάντ, να προσθέτει κι αυτός την φωνή του στην πρόταση-απαίτηση Μόντι.

Εκείνη την στιγµή η κα Μέρκελ απέδειξε την πολιτική οξυδέρκειά της. Την ώρα που ο κ. Σόιµπλε τα είχε χαµένα, η Καγκελάριος έκανε έναν γρήγορο και πανέξυπνο ελιγµό για να υπονοµεύσει την «Λατινική Συµµαχία» Μόντι-Ραχόι-Ολάντ που τόσο απρόσµενα δηµιουργήθηκε σε µερικά λεπτά της ώρας µπροστά στα έντροµα µάτια της: Δέχθηκε την πρόταση Μόντι! 

Υπό έναν όρο, που θα αποδεικνυόταν καίριος: Να προηγηθεί Τραπεζική Ενοποίηση. 

Νιώθοντας βαθειά δικαιωµένοι, οι Μόντι-Ραχόι-Ολάντ συµφώνησαν και περίχαροι βγήκαν στο προαύλιο για να δηλώσουν την βαθειά τοµή που µόλις «επέβαλαν» στην Γερµανία. Την ίδια στιγµή, η κα Μέρκελ έσκυβε στο αυτί του κ. Σόιµπλε λέγοντάς του: 

«Δική σου δουλειά τώρα είναι να υπονοµεύσεις την Τραπεζική Ενοποίηση ώστε να µην γίνει ποτέ η άµεση ανακεφαλαιοποίηση που θέλει ο Μόντι». 

Έτσι κι έγινε. 

Τι θα σήµαινε µια Τραπεζική Ενοποίηση και γιατί θα ήταν σηµαντική

Ένα τραπεζικό σύστηµα αποτελείται από τρία «συστατικά»:

(1) Κεντρική Τράπεζα (που εξασφαλίζει ρευστότητα στις ιδιωτικές τράπεζες)
(2) Εποπτική Αρχή (η οποία, υποτίθεται, ελέγχει τα βιβλία των τραπεζών και, καθώς το κράτος εγγυάται µεγάλο µέρος των καταθέσεων, έχει το δικαίωµα να προστάζει τις τράπεζες να βρουν νέα χρήµατα ή, αν δεν τα καταφέρουν, να κλείσουν, και
(3) Ταµείο από το οποίο, στην περίπτωση που µια τράπεζα πτωχεύσει, αντλούνται οι πόροι που απαιτούνται για την καταβολή των εγγυηµένων καταθέσεων ή και κεφάλαια από τα οποία ανακεφαλαιοποιείται (και διασώζεται) πριν µεταπωληθεί.

Στην Ευρωζώνη παρατηρείται το εξής παράδοξο: Ενώ το πρώτο συστατικό έχει εξευρωπαϊστεί και το µοιραζόµαστε από κοινού, η ΕΚΤ, τα συστατικά (2) και (3) παραµένουν απολύτως «εθνικοποιηµένα». 

Το πρόβληµα µε την «εθνική» διάσταση του (3) είναι ότι, όταν το δηµόσιο είναι στα πρόθυρα της πτώχεσης αλλά πρέπει να δανειστεί µεγάλα ποσά για να εγγυοδοτήσει το Ταµείο από το οποία θα υποστηρικτούν οι τράπεζες, τόσο οι τράπεζες όσο και το δηµόσιο πέφτουν στην µαύρη τρύπα της αλληλένδετης πτώχευσης. Όπως έγινε στην Ελλάδα, στην Ιταλία του κ. Μόντι, στην Ιρλανδία, στην Ισπανία κλπ. 

Για αυτό τον λόγο απαίτησε ο κ. Μόντι τον εξευρωπαϊσµό του (3) στην Σύνοδο Κορυφής του Ιουνίου 2012.

Η απάντηση της κας Μέρκελ ήταν: ΟΚ, να εξευρωπαϊστεί το (3) αλλά µόνο αφού εξευρωπαϊστεί και το (2). Δηλαδή, να περάσει η εποπτεία των τραπεζών από τις 3 εθνικές εποπτικές αρχές σε µια ευρωπαϊκή Εποπτική Αρχή. 

Εύλογο το επιχείρηµα: Για να ζητάµε την χρηµατοδότηση του Ταµείου (3) άµεσα από τον ευρωπαίο φορολογούµενο, και να εξουσιοδοτούµε να ανακεφαλαιοποιεί τις τράπεζες, είναι σωστό οι τράπεζες να εποπτεύονται από µια κοινή, ευρωπαϊκή Εποπτική Αρχή (2). 

Προφανώς, ο κ. Μόντι δεν µπορούσε παρά να αποδεχθεί αυτή την πρόταση-θέση της γερµανίδας Καγκελαρίου.

Πράγµατι, αν είχε εφαρµοστεί αυτή η απόφαση εξευρωπαϊσµού της Εποπτικής Αρχής (2) και του Ταµείου (3), τότε ένας βασικός παράγοντας που συντηρεί την Ευρωζωνική Κρίση θα είχε εκλείψει, καθώς 

(α) τα κράτη µας δεν θα έπρεπε να δανείζονται εκ µέρους των τραπεζών, και 

(β) θα «έσπαγε» η αµαρτωλή σχέση ντόπιων τραπεζιτών και ντόπιων πολιτικών.

Η στρατηγική Σόιµπλε

«Δική σου δουλειά τώρα είναι να υπονοµεύσεις την Τραπεζική Ενοποίηση ώστε να µην γίνει ποτέ η άµεση ανακεφαλαιοποίηση που θέλει ο Μόντι». Τάδε έφη, στο αυτί του υπουργού της, η κα Μέρκελ λίγο µετά την αναπάντεχα γενναία στάση του κ. Μόντι στην Σύνοδο του Ιουνίου 2012. Όπερ και έπραξε ο κ. Σόιµπλε αρχής γενοµένης µε άρθρο του στους Financial Times, τον Αύγουστο το 2012 στο οποίο κατέγραψε την στρατηγική του: Σκοπός µας είναι να κωλλισιεργήσουµε ως προς τον εξευρωπαϊσµό της Εποπτικής Αρχής για να έχουµε λόγο να αρνηθούµε στον όποιον κ. Μόντι τον εξευρωπαϊσµό του Ταµείου από το οποίο ...

Η έκθεση της BlackRock και τα 20 δισ. που λείπουν (#Η έκθεση που δεν είδαμε ποτέ)

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

του Ανδρέα Κούτρα*

Τον τελευταίο καιρό είχε διαρρεύσει στο τύπο πως οι επιπλέον ανάγκες σε κεφάλαια των Ελληνικών τραπεζών θα κυμαίνονταν γύρω στα 5 με 6 δισεκατομμύριαΈνα ποσό που είναι διαχειρίσιμο αν είναι το σωστό με δεδομένο πως από τα 50 δισ. που δανείστηκε το Ελληνικό δημόσιο για να ανακεφαλαιοποιήσει τις τράπεζες έχουν μείνει αδιάθετα περί τα 10 δισ.Σύμφωνα όμως με διεθνή δημοσιεύματα (Φαινάσιαλ Τάιμς) το τελικό ποσό που θα χρειαστεί δεν είναι 5 άλλα 20 δισ. Η διαφορά είναι πολύ μεγάλη και δεν συμβιβάζεται εύκολα.Ποιος λέει την αλήθεια και ποιος ψεύδεται;

Η αλήθεια είναι πως πριν από λίγο καιρό οι ανέκδοτες φήμες μιλούσαν για πάνω από 10 δισ. παραπάνω κεφαλαιακές ανάγκες και το ποσό των 5 δισεκατομμυρίων, αν είναι αληθινό θα ήταν μια ευχάριστη έκπληξη, αν όχι ένα καλό προεκλογικό νέο για την κυβέρνηση.
Ας δούμε όμως πως φτάσαμε ως εδώ. 

Μέρος της συμφωνίας για το κούρεμα των Ελληνικών ομολόγων, το λεγόμενο PSI, ήταν και η ανακεφαλαιοποίηση των Ελληνικών τραπεζών που υπέστησαν ζημίες περίπου 43 δισ. από το κούρεμα.
Το γιατί να κουρέψεις ομόλογα και μετά να επιστρέψεις τα κουρεμένα είναι άξιο απορίας αλλά εξηγείται αν θέλεις να περάσεις το ελληνικό χρέος από τις αγορές στον επίσημο τομέα και αν θέλεις να το μετατρέψεις από ελληνικό σε αγγλικό δίκαιο.
Με άλλα λόγια αν θέλεις να απασφαλίσεις την βόμβα που λέγεται ελληνικός εκβιασμός.

Στον απόηχο λοιπόν του PSI οι Ελληνικές τράπεζες, βρέθηκαν με αρνητικά κεφάλαια και για να λειτουργήσει ένα τραπεζικό σύστημα χρειάζεται κεφάλαια. Επιπλέον για να λειτουργήσει σωστά μια οικονομία χρειάζεται υγιείς τράπεζες και τραπεζικό σύστημα.
Αυτά τα γνώριζαν και η Ελληνική κυβέρνηση αλλά και η Τρόικα. Έτσι λοιπόν, η Τρόικα απαίτησε να γίνει μελέτη για τις κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών από ανεξάρτητη εταιρεία. Η Blackrock είχε ήδη κάνει την ίδια δουλειά στην Ιρλανδία και έτσι επιλέχτηκε.

Η έκθεση που δεν είδαμε ποτέ

Από τον Ιούλιο του 2011 έως τον Δεκέμβριο οι έμπειροι αναλυτές της Blackrock μελέτησαν τα δανειακά χαρτοφυλάκια των τραπεζών και αξιολόγησαν όχι μόνο την ποιότητα τους αλλά και τους τρόπους με τους οποίου δόθηκαν, τις καλύψεις που πήραν και την πρακτική των τραπεζών. Η έκθεση της Blackrock παραδόθηκε στις αρχές του 2012 και θα ήταν αποκαλυπτική.
Λέω θα ήταν αποκαλυπτική γιατί η έκθεση αυτή δεν δόθηκε ποτέ μα ποτέ στην δημοσιότητα.

Η Blackrock είχε κάνει την εκτίμηση των ζημιών με βάση τις μακροοικονομικές προβλέψεις της ΤτΕ σε δυο σενάρια.

Το βασικό σενάριο της ΤτΕ για παράδειγμα, εκτιμούσε ότι η ανεργία στην Ελλάδα δεν θα ξεπεράσει το 17% ενώ στο αντίξοο, ήταν στο 18%. Δεν κάνουν λοιπόν μόνο λάθος εκτιμήσεις οι ξένοι αλλά και οι δικοί μας.

Η ανεργία βρίσκεται στο 27% και οι εκτιμήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν βλέπουν αποκλιμάκωση.
Όσο για τις τιμές των ακινήτων η εκτίμηση ήταν το 2012 οι τιμές θα ανέκαμπταν. Η πραγματικότητα στην αγορά των ακινήτων είναι ζοφερή χωρίς ίχνος ελπίδας για το προσεχές μέλλον. 

Όσο για το ΑΕΠ το 2013 η εκτίμηση ήταν στο -3% περίπου έναντι -3.7% που φαίνεται να κλείνει.

Είναι απολύτως φυσικό λοιπόν το γεγονός πως οι εκτιμήσεις για τα κεφάλαια που θα χρειαστούν οι τράπεζες να πέσουν έξω. Ο λόγος είναι οι ζημίες από το δανειακό χαρτοφυλάκιο των τραπεζών.

Οι διοικήσεις των τραπεζών θέλοντας να διατηρήσουν τα προνόμια τους, επικαλέστηκαν την παρατεταμένη ύφεση και το PSI για την πολύ κακή κατάσταση τους. Δεν έφταιξαν αυτές αλλά ήταν θύματα του κράτους το οποίο ...

Ένα ακόμη σενάριο επιστημονικής φαντασίας... (#έλληνες τραπεζίτες, δικαστές και “αφελληνισμός των τραπεζών”)

του techie chan*

Το σενάριο που θα περιγράψω τρέχει εδώ και καιρό, αλλά τώρα βγαίνει στην επιφάνεια. Στο μυαλό σας θα ήθελα να το βάλετε δίπλα στο σενάριο όπου εξωγήινοι επιτήθονται στη γη, το πασόκ αποφασίζει να αυτοκτονήσει μετά από 40χρόνια εξουσίας και ο σύριζα πολεμά για τον σοσιαλισμό.

Στην επιφάνεια λοιπόν έχουμε το σκάνδαλο του ΤΤ το οποίο εμπλέκει πολλά από τα golden boys των καλών εποχών (όχι τον τσουκαλά όμως σύντροφοι, αυτός πολεμά για τον σοσιαλισμό). Το σκάνδαλο του ΤΤ είναι απλό στη μορφή του. Το ΤΤ έχει αποφασιστεί από την ΤτΕ, την κυβέρνηση και τους τραπεζίτες να χρεοκοπήσει και να ενσωματωθεί από μια από τις 4 συστημικές τράπεζες. Πρόκειται άλλωστε για πολύφερνη νύφη εδώ και παραπάνω από μια δεκαετία και αρκετά πριν την κρίση έψαχναν τρόπους ενσωμάτωσης του.

Όταν θα συνέβαινε αυτό, η τράπεζα θα χωριζόταν σε good bank και bad bank. Στη bad bank θα πήγαιναν διάφορα σαπάκια που υπήρχαν στο χαρτοφυλάκιο της τράπεζας, ενώ στη good bank θα πήγαιναν τα καλά δάνεια, οι καταθέσεις κλπ. Ποιος το αποφάσιζε αυτό? Μα φυσικά η ΤτΕ και η blackrock, οργανισμοί υπεράνω πάσης υποψίας στους οποίους εμπιστεύονται τις επενδύσεις τους ακόμα και σημαίνοντα στελέχη του οικονομικού επιτελείου του σύριζα*

Τι καλύτερο λοιπόν από το να δώσεις ένα δάνειο στη φίλη σου την (techiecha)νούλα το οποίο δάνειο μαγικά θα γινόταν μη εξυπηρετούμενο από μια τρομακτική ατυχία και άρα θα πήγαινε μαζί με τα άλλα σαπάκια στη bad bank? Η εταιρία σου θα χρεοκοπούσε αλλά εσύ θα έμενες με τα χρήματα στην τσέπη. Το στην τσέπη μην το πάρετε τοις μετρητοίς, εννοώ σε κάποιον offshore παράδεισο σαν την κύπρο ένα πράγμα. Η bad bank από την άλλη -στην οποια θα πάει το μη εξυπηρετούμενο δάνειο- καμμένη για καμμένη ήταν και το χρήμα θα το πληρώσει το κράτος. Το οποίο μετά άντε να τρέχει να κατασχέσει δύο αποθήκες και 5 υπολογιστές από την ήδη χρεοκοπημένη επιχείρησή σου.

Αυτό στην ουσία του είναι το σκάνδαλο του ΤΤ. Πράγματα δηλαδή που υπό το κατάλληλο πρίσμα μπορούν να θεωρηθούν και νόμιμα και ηθικά. Όχι μόνο από τους δικαστές που ως γνωστό καίγονται για τη νομιμότητα αλλά ακόμα και από το πολιτικό προσωπικό (ανάλογα με το αν είναι στην κυβέρνηση ή την αντιπολίτευση).

Όμως για κάποιο λόγο πριν μια βδομάδα, η δικαστική εξουσία αποφάσισε πως όλα αυτά δεν είναι ούτε νόμιμα, ούτε ηθικά. Κι εκεί που ασχολούταν με σοβαρές υποθέσεις όπως πχ η ακύρωση των μειώσεων των συντάξεων των δικαστών, άρχισε να κυνηγά διάφορα golden boys και girls, ένα εκ των οποίων τυχαίνει να είναι πρόεδρος του περίφημου ΤΧΣ που διαχειρίζεται αυτή τη στιγμή όλες τις συστημικές τράπεζες.

Αυτό πρακτικά ισοδυναμεί με κήρυξη πολέμου από τους δικαστές στην κυβέρνηση , κάτι που κάνει την υπόθεση ακόμα πιο περίεργη καθώς οι δικαστές δεν έχουν δείξει ιδιαίτερες διαθέσεις σύγκρουσης τα τελευταία χρόνια. Μέχρι και το μνημόνιο συνταγματικό έβγαλαν για να σας θυμίσω ένα χοντρό παράδειγμα.

Κι εκεί που σχεδίαζα ένα anti-backlash mechanism για το CNC mill που έφτιαχνα και κυλιόμουν στους βούρκους της βερολινέζικης αμαρτίας, τα γεγονότα γίνονταν ολοένα και πιο περίεργα.

Ο στουρνάρας και η κυβέρνηση βγήκαν και στήριξαν το αρχιστέλεχος του ΤΧΣ το οποίο κατηγορούνταν για τα θαλασσοδάνεια του ΤΤ. 

Αυτό από μόνο του είναι εξαιρετικά περίεργο καθώς η κυβέρνηση, κάθε φορά που κατηγορείται ένα στέλεχός της κάνει την ανήξερη. Ακόμα και σε υποθέσεις καραμπινάτων στελεχών ταυτισμένων με τη ΝΔ όπως ο πρώην δήμαρχος της τούμπα λίμπρε παπαγεωργόπουλος, η κυβέρνηση σφυρίζε αδιάφορα κάνοντας ότι δεν γνωρίζει τον εν λόγω κύριο. Και για μια παντελώς άγνωστη πρόεδρο του ΤΧΣ βγαίνει ο στουρνάρας με τον σαμαρά και στηρίζουν σύσσωμοι (και εύσωμοι αν προσθέσεις και τον βενιζέλο).

Την ίδια στιγμή έχουμε δύο ακόμα μικρές ειδησούλες. Η μία είναι η συνέντευξη του στουρνάρα στα εξωτερικά. Το σημαντικό κομμάτι της συνέντευξης δεν είναι ο επικοινωνιακός δεκάρικος που χάρισε στον σύριζα λέγοντας ότι ο σόιμπλε τον έκανε νταντά και άρα δεν πίεσε για κούρεμα του ελληνικού χρέους. Το σημαντικό είναι ότι λέει σ’ ένα ξένο μέσο πως οι μεταρρυθμίσεις θα προχωρήσουν με προεδρικά διατάγματα. Γιατί σκατά καιγόταν ο στουρνάρας να τονίσει μια τόσο μικρή τεχνική λεπτομέρεια για τους ξένους?

Σε αυτό έρχεται να προστεθεί και η πριμαντόνα Φιλιππίδης, ο οποίος έδινε αβέρτα συνεντεύξεις από το εξωτερικό, την ίδια στιγμή που η δικαιοσύνη τον έψαχνε για να τον φέρει ενώπιον της. Μία από τις πολλές βλακίες που ξεστόμισε σε αυτές τις συνεντεύξεις του ήταν πως μετά από αυτή την κίνηση (της δίωξής του), η ελλάδα μπορεί να ξεχάσει την ανάπτυξη από τις επενδύσεις του εξωτερικού. Εντάξει είναι γνωστό ότι από τα @@ κάθε φιλελέ κρέμεται η ανάπτυξη ολόκληρου του κόσμου. Αυτά τα γνωρίζουμε από την ayn rand δεν είναι θέμα, όμως κρατήστε το κι αυτό σε μια γωνία.

Μπόινγκ!

Ξέρω όλα αυτά δεν βγάζουν πολύ νόημα. Αλλά σας υπόσχομαι ότι σαν καλός συνομωσιολόγος θα το δέσω γρήγορα το γλυκό. Θα αρχίσω όμως μ’ένα μικρό κουίζ. Τι είναι αυτό που συνδέει τον αριστερό κ.τσουκαλά, διάφορα ακόμα στελέχη του οικονομικού του σύριζα και σχεδόν όλους τους έλληνες τραπεζίτες?

Εντάξει δυστυχώς η εξίσωση έχει παραπάνω από μία λύσεις. Σε περίπτωση που απαντήσετε η αγάπη προς τη blackrock θα έχετε δίκιο, αλλά θα έχετε απαντήσει λάθος για ...

Και η σκληρή πραγματικότητα...

Διαβάζουμε στις εφημερίδες: Κύκλος αβεβαιότητας για την σούπερ δόση των €89 δις

"Παρατείνεται η αβεβαιότητα για τη χρηµατοδότηση της ελληνικής οικονοµίας καθώς αµφισβητείται η δυνατότητα υλοποίησης της συµφωνίας της 26ης Οκτωβρίου. Τη στιγµή που οι διαπραγµατεύσεις για το «κούρεµα» των ελληνικών οµολόγων (PSI) βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, η αδυναµία του πολιτικού συστήµατος να εφαρµόσει τα συµφωνηθέντα προβληµατίζει τους πιστωτές µας όσον αφορά την εκταµίευση των 89 δισ. ευρώ στην αρχή του επόµενου έτους. Πρόκειται για την πρώτη δόση του νέου πακέτου βοήθειας, η οποία αφορά τη χρηµατοδότηση του PSI, τη στήριξη των τραπεζών και την κάλυψη των δανειακών αναγκών του ∆ηµοσίου.... «Οι Ευρωπαίοι καλούνται να δώσουν ένα µεγάλο ποσό σε µια κυβέρνηση η οποία όχι µόνο έχει περιορισµένο χρονικό ορίζοντα αλλά το έργο της υπονοµεύεται από τα κόµµατα που την απαρτίζουν»...Μπροστά λοιπόν στην αδυναµία της Ελλάδας να εφαρµόσει τα συµφωνηθέντα, ορισµένοι υποστηρίζουν ότι τα χρήµατα είναι καλύτερα να δοθούν στις ευρωπαϊκές τράπεζες για να καλύψουν τα ανοίγµατά τους στην Ελλάδα παρά στο αναξιόπιστο ελληνικό πολιτικό σύστηµα.
...«Εµείς λέµε ότι σκοπός της κυβέρνησης είναι να υλοποιήσει τη συµφωνία της 26ης Οκτωβρίου, δηλαδή να “τρέξει” το PSI και να υπογράψει τη δανειακή σύµβαση. Το ερώτηµα όµως που απασχολεί τους Ευρωπαίους είναι ποιος θα την εφαρµόσει»"

Κατά τα άλλα οι διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές συνεχίζονται ...και η Αριστερά "απολαμβάνει υπεύθυνα" ...τις δημοσκοπήσεις.

Δείτε σχετικά: Αυτό επιδιώκει η συμμορία της δραχμής (!;)   (και ημείς -αριστεροί και οικολόγοι- άδομεν...)