του Χρήστου Πουλάκη*
Στη ζωή της είχε υπάρξει μια αξιόλογη παιδαγωγός. Με όχημα τον Ελύτη, το Σεφέρη,τον Όμηρο,τον Πλάτωνα,είχε καταφέρει να μεταδώσει φώς, γνώση, ερεθίσματα σε καμιά τριανταριά φουρνιές μαθητών.Τα πράγματα στην Ελλάδα του μνημονίου είχαν ζορίσει όμως … Η κρίση και η απόγνωση γονέων ζωγραφιζόταν στα βλέμματα των μαθητών… Από εκπαιδευτικός καθημερινά καλούνταν να γίνει κάτι που δεν ήξερε… Ψυχολόγος που θα απάλυνε τον πόνο …Κοινωνική λειτουργός που θα ταχτοποιούσε άμεσα οικονομικά προβλήματα, προβλήματα με το φαϊ της ημέρας ή τα φάρμακα που χρειάζονταν πολλές φορές… Τα βιβλία έλειπαν… Η βαρυχειμωνιά έκανε το κρύο πιο βαρύ, αφού ένεκα μνημονίου και ο προϋπολογισμός για το πετρέλαιο είχε κοπεί…
‘Αυτό έμαθα να κάνω, αυτό μπορώ να κάνω’… Αναφώνησε κοφτά, ξεφυσώντας με ορμή τον καπνό από το πέμπτο τσιγάρο που έκαιγε στο τασάκι της σε μισή ώρα. Προσπάθησα να της σηκώσω το βλέμμα ψηλά… Εκείνη αρνείτο…
Ανέφερε τη μαυρίλα που βλέπει παντού, το πώς οι άνθρωποι έχουν χαθεί στους φόβους τους, τις ανασφάλειές τους, επιβεβαιώνοντας πως το ίδιο μάτι που βλέπει το χειρίζεται μια ψυχή που λαμβάνει αποφάσεις και ενεργεί, μια ψυχή που στέλνει σημεία και τα κοινωνεί…
Μα δεν ήταν μόνη της… Και ο υδραυλικός δίπλα σε μια θάλασσα με το καλύτερο ψάρι του κόσμου τα ίδια έλεγε… Και η κομμώτρια που μεγάλωσε και έμενε στα πιο εύφορα λιβάδια της Μεσογείου αναμασούσαν την ίδια επωδό. Ένας κόσμος είχε χαθεί από γύρω τους, χωρίς να έχουν τα εφόδια να χτίσουν τον επόμενο… Εγκλωβισμένοι στο δέντρο, είχαν χάσει την επαφή με το δάσος που τους περιέβαλε…
Εγώ πάλι είχα μάθει αλλιώς από μικρός. Το αίσθημα ανησυχίας, ανικανοποίητου και περιέργειας με ώθησε να θέλω να εντρυφήσω στα πάντα. Αναπόφευκτα, αυτό προκαλούσε θαυμασμό σε λίγους, οργή και απορία στους οδοιπόρους των πεπατημένων. Είχε τύχει να έρθω σε μια κοινωνία που είχε αφεθεί στους λωτούς που σέρβιραν τα κανάλια των νταβατζήδων της διαπλοκής, της αδράνειας ,του παρασιτισμού…
Μια κοινωνία που το’ριχνε στην αρπαχτή, το χρήμα που δεν ανταποκρινόταν σε ό,τι παρήγαγε η γη και η ψυχή των ανθρώπων, αλλά σε δάνεια, μετοχές φούσκες, από την ανάγκη της για επίδειξη και όχι από την ανάγκη για αξιοπρεπή διαβίωση…
