Η μετατροπή ενός δημοσιονομικού προβλήματος σε μηχανισμό αφαίρεσης εθνικής κυριαρχίας και μακροχρόνιας δανειακής εξάρτησης

...το κόλπο δεν ήταν αυτό που έκανε ο Γεωργίου -αν το έκανε. Ήταν η μετατροπή ενός δημοσιονομικού προβλήματος σε μηχανισμό αφαίρεσης εθνικής κυριαρχίας και μακροχρόνιας δανειακής εξάρτησης...

του Γ. Λακόπουλου

Η υπόθεση Γεωργίου  φέρνει διαρκώς  στο προσκήνιο μια συζήτηση που όλο γίνεται και όλο ημιτελής μένει: τη συζήτηση για τα δημοσιονομικά δεδομένα της χώρας την κρίσιμη διετία  2009-10 και την τροπή που έδωσε  στην πορεία της χώρας.  Είναι κάτι σαν το αυγό του Κολόμβου:  το έλλειμμα του 2009  οδήγησε στο Μνημόνιο, ή χρησιμοποιήθηκε  σαν  τεχνητός μονόδρομος για μπει η χώρα σε διεθνή οικονομικό  έλεγχο;

Αν εξαιρεθεί ο πρώην Πρωθυπουργός  Κ. Καραμανλής  – που δεν  έχει ανοίξει ακόμη τα χαρτιά του  σ’ αυτή  την υπόθεση  -και αρκετοί μάλλον εύχονται να μην το κάνει ποτέ-  όσοι μιλούν το κάνουν με προφανή επιδίωξη να δικαιολογήσουν τον εαυτό τους. Να  μεταφέρουν  σε άλλους την ευθύνη   για μια εξέλιξη που  τελεί πάντως υπό το βασανιστικό ερώτημα: θα μπορούσε να αποτραπεί;

Για πολλούς  και εγκύρους παράγοντες το  Μνημόνιο δεν ήταν νομοτέλεια, όπως προσπαθεί να πλασάρει ο  Γ. Παπανδρέου  ως  φυσικός  αυτουργός  ενός  -προμελετημένος ή όχι;- εγκλήματος.  Ήταν πολιτική επιλογή που, αν μη τι άλλο, επιβλήθηκε στη χώρα από μια κυβέρνηση χωρίς καμία εξουσιοδότηση γι’ αυτήν καθώς εξελέγη με εντελώς διαφορετικό πρόγραμμα.

Μια ακραία δημοσιονομική εξέλιξη μπορεί να θεραπευτεί και με άλλα μέσα; Γιατί όχι;  Π.χ.το 1985 , όταν  το δημόσιο ταμείο έφτασε να μην μπορεί να πληρώσει μισθούς την επόμενη, ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν πήγε στο ΔΝΤ.  Κατέθεσε ένα περιοριστικό πρόγραμμα και σε δυο χρόνια  βγήκε από το πρόβλημα.

Δηλαδή το κόλπο δεν ήταν αυτό που έκανε ο Γεωργίου -αν το έκανε. Ήταν η μετατροπή ενός δημοσιονομικού προβλήματος σε μηχανισμό  αφαίρεσης εθνικής κυριαρχίας και  μακροχρόνιας δανειακής  εξάρτησης.

Θα μπορούσε να γίνει και το 2009;  Το πρότεινε, ως Πρωθυπουργός ακόμη,  ο Κ. Καραμανλής. Προκύπτει   από  πολιτικές εκτιμήσεις και επιστημονικές αναλύσεις. Και το δέχθηκαν δημοσίως και   πολιτικοί αντίπαλοι του Κ. Καραμανλή, όπως η πρώην επίτροπος Άννα  Διαμαντοπούλου, ο Γιάννης Στουρνάρας και άλλοι. Άλλωστε αν το Μνημόνιο ήταν αμετάκλητη συνέπεια της δημοσιονομικής διαχείρισης Καραμανλή θα  προέκυπτε την επόμενη της πολιτικής αλλαγής του 2009, όχι.., οκτώ μήνες αργότερα.

Επιπλέον, αν δεν υπήρχε άλλος δρόμος γιατί να μην προσφύγει ο ίδιος ο Καραμανλής στο ΔΝΤ , που θα ήταν φυσιολογικότερο από το να το κάνει ένα κόμμα σαν το ΠΑΣΟΚ που είχε ιδεολογικά και  ιστορικά ασυμβίβαστα  αυτή τη ιδέα;  Από πότε μια χώρα διαλέξει το χειρότερο χωρίς να δοκιμάσει το ηπιότερο;

Η κυβέρνηση Παπανδρέου παρέλαβε  όντως δημοσιονομική εκτροπή-  στην οποία είχε συμβάλει ως αντιπολίτευση και πάντως την αγνόησε προεκλογικά προκειμένου να επικρατήσει. Από πολλές πλευρές όμως προκύπτει ότι είχε και άλλες λύσεις  από τη,-χειρότερη,   που επέλεξε -και κατ’ άλλους οργάνωσε -τελικά. Η ίδια η πολιτική που ακολούθησε  η κυβέρνηση Παπανδρέου  επόμενη των εκλογών ήταν από μόνη της μια άλλη λύση. Άσχετα αν από ενδοκυβερνητική ανικανότητα και εσωκομματικές αντιθέσεις έφτασε σε αδιέξοδο.

Τα προγράμματα που απέρριπτε η Ευρώπη για οκτώ μήνες μετά τις εκλογές   εκπονούσε ο Παπακωνσταντίνου, όχι οι υπουργοί του Καραμανλή. Για «πιστόλι πάνω στο  τραπέζι»  μιλούσε ο Παπανδρέου- που έλεγε ως τον Μάρτιο του 2010: «Δεν θέλουμε λεπτά  θέλουμε  στήριξη». Δεν υπήρχε ως εκείνη την στιγμή  «ευθύνη του Καραμανλή  για τη χρεοκοπία»;

Εδώ κάτι δεν κολλάει. Χωρίς να αναφερθούμε στα , παρουσιασμένα ήδη στοιχεία  από τα  οποία προκύπτει η παγίδα που είχαν στήσει οι κυβερνήσεις Σημίτη στην επόμενη κυβέρνηση όποια και αν ήταν- μεταφέροντας  στο μέλλον υποχρεώσεις και δανειακά βάρη  που δημιουργήθηκαν επι «εκσυγχρονισμού».

Τίνος επιλογή ήταν το  Μνημόνιο και από πότε;

Τα τελευταία χρόνια  τα απομεινάρια του νεοπαπανδρεϊσμού  και οι σταθεροί πολέμιοι του Καραμανλή στο σύστημα διαπλοκής  πλασάρουν, αδέξια, ότι το  Μνημόνιο προέκυψε αναγκαστικά  από τη δημοσιονομική κληρονομιά  των κυβερνήσεων  του- στις οποίες φορτώνουν και απόπειρα » εξαπάτησης» των κοινοτικών υπηρεσιών. Εδώ σηκώνει κουβέντα. Ουδέν ανακριβέστερο. 

Φωτό: ΑΠΕ

Οι ευθύνες της περιόδου Καραμανλή για την δημοσιονομική εκτροπή  είναι αυταπόδεικτες.  Τις ανέλαβε ο Καραμανλης ως εν ενεργεία Πρωθυπουργός  ζητώντας με τις πρόωρες εκλογές του 2009  την λαϊκή εξουσιοδότηση να επιχειρρήσει τη θεραπεία ενός προβλήματος που αναδείχθηκε επί των ημερών του, αλλά στα πλαίσια της  διεθνούς κρίσης.Βαρύνει τις κυβερνήσεις του, αλλά  έχει βαθύτερες ρίζες και προγενέστερες ευθύνες.

Αυξάνονται διαρκώς όσοι πιστεύουν ότι το πρόγραμμα  λιτότητας που κατέθεσε ο ίδιος  από τη Θεσσαλονίκη  μπορούσε να αποτελέσει επαρκή θεραπεία στο πρόβλημα, αν ο Γ. Παπανδρέου  -που επικράτησε στις εκλογές  υποσχόμενος τα πάντα με τη διαβεβαίωση «λεφτά υπάρχουν» – το έθετε σε εφαρμογή, χωρίς το παραμικρό πολιτικό κόστος και χωρίς καμία αντίσταση από την ηττημένη  ΝΔ.

Ο Γεωργίου δεν συνέβαλε στο να πάμε στο Μνημόνιο. Όσοι τον έφεραν όμως  θα μπορούσαν να το έχουν κάνει. Αυτό είναι το θέμα.  Με άλλα λόγια  η υπόθεση Γεωργίου  φράζει την αναζήτηση της αλήθειας  για όσα έγιναν  εκείνη την περίοδο- πριν και μετά τις εκλογές του 2009.  

Αποτελεί έλλειψη σε κάθε  ανάλυση να υποτιμάται  ότι ο Γ. Παπανδρέου έκανε ό,τι μπορούσε ως αντιπολίτευση για να  διογκωθεί το πρόβλημα – αρχής γενομένης από την άρνηση αναζήτησης συναινετικής λύσης στο ασφαλιστικό. Πως είναι δυνατόν κάποιος που θέλει να αναλάβει την κυβέρνηση  να φροντίζει να έχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο δημοσιονομικό πρόβλημα μπροστά του;.

Εδώ κρύβεται το κρίσιμο στοιχείο αυτής της συζήτησης. Η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε τρεις μήνες στη διάθεση της  ως το  τέλος του 2009 για να ολοκληρώσει το δημοσιονομικό προφίλ της χώρας  και πέντε μήνες  ως το τέλος Φεβρουάριου του 2010 για να ανακοινώσει τα οριστικά στοιχεία.  Αλλά , σχεδόν από την επομένη των εκλογών έσπευσε να … διατυμπανίσει τη διόγκωση του ελλείμματος. Αν φρόντισε να διογκωθεί και περαιτέρω είναι άλλη υπόθεση  -τμήμα της  οποίας αποτελεί η περίπτωση Γεωργίου.

Η ουσία είναι ότι όσο Γ. Παπανδρέου, με εμφανώς περιορισμένη αντίληψη της οικονομικής δυναμικής της χώρας και των όρων διαμόρφωσης του δημοσιονομικού προφίλ της – και καθοδηγούμενος από αυτό από έναν νεόκοπο και φιλόδοξο εξωκοινοβουλευτικό υπουργό-  αντί  να επιχειρήσει λύση του πραγματικού προβλήματος που παρέλαβε- και να χρεώσει το πολιτικό κόστος στον προκάτοχό του- φρόντισε να το διογκώσει αφήνοντας το χρόνο να περνάει.

Αυτό δεν θα απάλλασσε τις κυβερνήσεις  Καραμανλή  από ευθύνες που τους είχαν ήδη αποδοθεί από το εκλογικό σώμα. Αλλά δεν θα καταδίκαζε τη  χώρα στα Μνημόνια. Αυτή την έννοια είχαν οι εκλογές του 2009. Να λύσουν το πρόβλημα, όχι να το μετατρέψουν σε καρμανιόλα. Πολλά στοιχεία δείχνουν  προσχεδιασμένη  επέλαση του ΔΝΤ με το οποίο  ο Παπανδρέου είχε επαφή από την προεκλογική περίοδο ακόμη -πλασάροντας στο ΠΑΣΟΚ τον Ντομίνικ Στρος Καν σαν στρατηγικό σύμμαχο της χώρας.

Πώς μια πρόβλεψη έγινε αποτέλεσμα

Το κλειδί για να ερμηνευθούν οι μετεκλογικές εξελίξεις που οδήγησαν στο Μνημόνιο είναι η συμπεριφορά της κυβέρνησης  Παπανδρέου ως φορέα που  δεν επιχείρησε να λύσει εσωτερικά το πρόβλημα, αλλά το ανάδειξε και το παράτεινε μέχρι που έδειχνε άλυτο, ενώ δεν είναι βέβαιο ότι ήταν στην αρχή. Το αντίθετο.

Παρέλαβε μια εκτίμηση  για το έλλειμμα εμφανώς λανθασμένη, αλλά εκτίμηση.  Το   6% – και σιωπηρά 8%-που αναγνώριζε η κυβέρνηση Καραμανλή ήταν έτσι κι αλλιώς πρόβλημα για τη χώρα αφού υπερέβαινε το 3% των κανόνων της Ευρωζώνης.  Πρόβλημα που βαρύνει τις κυβερνήσεις Καραμανλή.

Γιατί  ο Παπανδρέου  και ο υπουργός Οικονομικών Παπακωνσταντίνου  σπεύδουν στο Γιούρογκρουπ να… καταγγείλουν …θριαμβευτικά την προηγουμένη κυβέρνηση; Ο μόνος  ΄λόγος θα ήταν για να πάρουν αμέσως μέτρα. Όχι μόνο δεν το κάνουν αλλά … κάνουν παροχές και διαβιώνουν ότι «το προεκλογικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ είναι αδιαπραγμάτευτο»!

Ότι ήταν λάθος η εκτίμηση  το είχε ήδη επισημάνει με ευθύνη  ο Γιώργος Προβόπουλος προεκλογικά. Αλλά ήταν πρόβλεψη- ΔΕΝ ήταν αποτέλεσμα. Μια νέα κυβέρνηση  το πρώτο που θα έκανε θα ήταν  εκτονώσει  αυτή συζήτηση, να κάνει ό,τι μπορεί  για να περιορίσει  το  τελικό αποτέλεσμα –  κατά τις εκτιμήσεις πολλών αλλά και με τα στοιχεία που παρέθεσε ο Γιάννης Παπαθανασίου ως τελευταίος υπουργός του Καραμανλή μπορούσε να μείνει  μονοψήφιο-  και να πάρει  δραστικά μέτρα ανάστροφης της κατάστασης.

Η χώρα εκείνη τη στιγμή και ως τον επόμενο Φεβρουάριου μπορεί να δανείζεται άνετα και τα σπρεντς κινούνται γύρω από τις 130 μονάδες. Γιατί ο Παπανδρέου  και ο υπουργός Οικονομικών Παπακωνσταντίνου σπεύδουν στο Γιούρογκρουπ να… καταγγείλουν …θριαμβευτικά την προηγουμένη κυβέρνηση;  Γιατί διατυμπανίζουν την κακή δημοσιονομική κατάσταση της χώρας ; Ο μόνος  λόγος θα ήταν για να πάρουν αμέσως μέτρα. Όχι μόνο δεν το κάνουν αλλά … κάνουν παροχές και διαβιώνουν ότι «το προεκλογικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ είναι αδιαπραγμάτευτο»!

Πολλοί ειδικοί  σημαίνουν ότι με άμεσες δημοσιονομικές  παρεμβάσεις  και με ένα πρόγραμμα περιορισμών, μεταρρυθμίσεων και  ιδιωτικοποιήσεων,  οι αγορές θα παρέμειναν ήρεμες και το δημοσιονομικό πρόβλημα υπό έλεγχο.  Αυτό θα έδινε το δικαίωμα στην κυβέρνηση Παπανδρέου να εκθέσει την κυβέρνηση Καραμανλή που δεν το έκανε, όχι τη …χώρα. Γιατί   η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ έκανε το αντίθετο; Γιατί  άφησε το χρόνο να περνάει και το πρόβλημα να επιδεινώνεται, χωρίς  να κάνει το προφανές.;

Αντί για απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα  ο Παπανδρέου  και όσοι  προσπαθούν να πεισθούν ότι άλλος οδήγησε τη χώρα στο Μνημόνιο άλλος ευθύνεται, εμφανίζονται ως … σωτήρες και μνημονεύουν το περίφημο  the game is over του Γιούνγκερ ή  μιλούν για δημοσιονομική «απάτη» της Κυβέρνησης Καραμανλή, επικαλούμενοι  έκθεση της Κομισιόν. Η πραγματικότητα και σ’ αυτό το σημείο είναι διαφορετική.

Ο Γιούνγκερ δεν αναφέρεται αποκλειστικά στην κυβέρνηση Καραμανλή, αλλά σε μια  διαρκή υπόνοια που έχει η Κομισιόν και η Γιουροστάτ για τα ελληνικά στοιχεία,-  από την εποχή της προετοιμασία για το Ευρώ ακόμη. Πχ το φθινόπωρο του 2003 ο τότε επίτροπος Σόλμπες αμφισβητεί δημοσίως τις εκτιμήσεις της κυβέρνησης Σημίτη για το 2004 –  και όλοι γνωρίζουν ότι η Κομισιόν  θα απαιτήσει από την νέα κυβέρνηση απογραφή, όπως και έγινε τελικά.

Αλλα και η περίφημη έκθεση της Κομισιόν το 2010, κατά παραγγελία του Γιούρογκρουπ αναφέρει:  ότι «η Ελλάδα υπέβαλλε αναξιόπιστα στοιχεία καθ’ όλη την περίοδο 1997-2009, κατά την οποία η Eurostat δεν είχε τη δικαιοδοσία να παρέμβει στην ουσία του θέματος». Το πρόβλημα της αξιοπιστίας λοιπόν είναι παλιό.

Την  ακατανόητη σπουδή της κυβέρνησης Παπανδρέου να  προβάλει ως  αποτέλεσμα μια πρόβλεψη, χωρις  την παραμικρή απόπειρα να τη διορθώσει  ακολουθήσε το σλάλομ των αριθμών για το έλλειμμα. Απέληξε τελικά στο 13,6%  τον  Απρίλιο του 2010 και μετά τον Αύγουστο του 2010, που  ανέλαβε πρόεδρος της -ανεξάρτητης πλέον- ΕΛΣΤΑΤ ο Ανδρέας Γεωργίου, πρώην στέλεχος του ΔΝΤ, σε 15,4% του ΑΕΠ. Περίεργες εξελίξεις.

Ο ρόλος του Γεωργίου

Έκτοτε το  κρίσιμο ερώτημα  για πολλούς είναι αν  η αναθεώρηση Γεωργίου ήταν η τελευταία πράξη ενός σχεδιασμού που  δια των παραλείψεων και των ετεροχρονισμών καθιστούσε αναπόφευκτο το ΔΝΤ και τον διεθνή  οικονομικό έλεγχο – που επιβλήθηκε με το πρώτο Μνημόνιο και παρατάθηκε με πιο  σκληρούς ορούς με το δεύτερο, το οποίο δεν  θα ήταν αναγκαίο με μικρότερο  έλλειμμα. Γι’ αυτό  κατηγορείται ο Γεωργίου-όχι από κάποιους άσχετους αλλά από μέλη της ιδίας της ΕΛΣΤΑΤ που ήταν σε θέση να ξέρουν. Αλλά  η ουσία   σ’ αυτή την υπόθεση είναι πολιτική και όχι τεχνικού χαρακτήρα.

Μια άστοχη πρόβλεψη για μια κακή έτσι κι αλλιώς δημοσιονομική  χρονιά χρησιμοποιήθηκε για να  τεθεί η χώρα υπό έλεγχο; Δηλαδή το κόλπο δεν ήταν αυτό που έκανε ο Γεωργίου -αν το έκανε. Ήταν η μετατροπή ενός δημοσιονομικού προβλήματος σε μηχανισμό  αφαίρεσης εθνικής κυριαρχίας και  μακροχρόνιας δανειακής  εξάρτησης.

Οι  υπερασπιστές της θεωρίας για το αναπόφευκτο των Μνημονίων – και ανάμεσά τους δακτυλοδεικτούμενα πρόσωπα όπως η Μιράντα  Ξαφά που  δείχνει  ιδιαίτερη σχέση με τις θεωρίες που  έχουν καταθέσει οι Παπανδρέου  και  Παπακωνσταντίνου-  προτάσσουν ότι ήταν αποτέλεσμα της δημοσιονομικής εκτροπής και όχι μαγειρέματος στοιχείων. Παραδόξως οι ίδιοι μπλέκουν  και τη σημερινή κυβέρνηση  που δεν είχε καμία εμπλοκή  στην κατηγορία ότι  η   προσφυγή σε δανεισμό από τον «επίσημο» τομέα (ΕΕ-ΔΝΤ) δεν ήταν αποτέλεσμα του δημοσιονομικού εκτροχιασμού και της απώλειας πρόσβασης στις αγορές αλλά του «φουσκώματος» του ελλείμματος από την κυβέρνηση Παπανδρέου.

Οι  δικηγόροι του Γεωργίου  μάλιστα προσθέτουν σοφιστείες του τύπου: αν η Ελλάδα πήρε δάνεια με βάση τις αλχημείες του Γεωργίου και καταδικαστεί ο Γεωργίου,  πρέπει να … επιστραφούν τα δάνεια! Αν βαρύνεται με κάτι η σημερινή κυβέρνηση είναι ότι τσιμπάει το τυράκι και δεν αντιλαμβάνεται τον αποπροσανατολισμό. Στην υπόθεση Γεωργίου είναι εντυπωσιακό πόσοι και ποιοι σπεύδουν να   υπερασπιστούν έναν τυπικό γραφειοκράτη. Έτσι όμως, δημιουργούν υπόνοιες για τη μεταφορά της συζήτησης από τις πολιτικές επιλογές που ενδεχομένως προηγήθηκαν, στις τεχνικές διευθετήσεις που την «δικαιολογούν».

Ο Γεωργίου δεν συνέβαλε στο να πάμε στο Μνημόνιο. Όσοι τον έφεραν όμως  θα μπορούσαν να το έχουν κάνει. Αυτό είναι το θέμα.  Με άλλα λόγια  η υπόθεση Γεωργίου  φράζει την αναζήτηση της αλήθειας  για όσα έγιναν  εκείνη την περίοδο- πριν και μετά τις εκλογές του 2009.   Αυτή η αλήθεια αρχίζει από την ζητούμενη απάντηση στο προφανές: μια άστοχη πρόβλεψη για μια κακή έτσι κι αλλιώς δημοσιονομική  χρονιά χρησιμοποιήθηκε για να  τεθεί η χώρα υπό έλεγχο; Δηλαδή το κόλπο δεν ήταν αυτό που έκανε ο Γεωργίου -αν το έκανε. Ήταν η μετατροπή ενός δημοσιονομικού προβλήματος σε μηχανισμό  αφαίρεσης εθνικής κυριαρχίας και  μακροχρόνιας δανειακής  εξάρτησης.

Οποιαδήποτε σοβαρή έρευνα από αυτό το σημείο πρέπει να αρχίσει. Ο Γεωργίου ήταν μια εργαλειακή παρένθεση,  με μικρότερη σημασία  από όση του αποδίδουν.

πηγή Ανοιχτό Παράθυρο

Συντρίψτε τους Έλληνες!

Το Μνημόνιο υπό το φως των αποκαλύψεων Geithner

του Γιάνη Βαρουφάκη*

Ο τ. υπουργός οικονομικών των ΗΠΑ Timothy Geithner το επιβεβαίωσε σε μια μαγνητοφωνημένη συζήτηση που είδε πρόσφατα το φως της δημοσιότητας(*):
Τον Φεβρουάριο του 2010, οι βορειοευρωπαίοι ηγέτες, αγνοώντας την λαίλαπα που θα συμπαρέσυρε ολόκληρη την ευρωζώνη, παραδόθηκαν στην οργή εναντίον της «άσωτης» Ελλάδας και ήταν αποφασισμένοι να «συνθλίψουν τους Έλληνες», καθώς η Ελλάδα κατάφερε να χρεοκοπήσει εντός μιας νομισματικής ένωσης η αρχιτεκτονική της οποίας δεν προέβλεπε (και για αυτό δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει) μια τέτοια χρεοκοπία.

Σε συνάντηση των G7 στον Καναδά, ο Geithner άκουγε εμβρόντητος τους βορειοευρωπαίους συναδέλφους του να λένε:

«Θα τους μάθουμε ένα μάθημα. Είναι απαίσιοι. Μας είπαν ψέμματα. Είναι καθήκια, άσωτοι και εκμεταλλεύτηκαν τους θεσμούς. Θα τους συνθλίψουμε. Αυτή ήταν, βασικά, η στάση τους. Όλων τους.»

Η αντίδραση του Geithner ακούγοντας αυτές τις έξαλλες κουβέντες δεν ήταν να ανησυχήσει για το μέλλον των ελλήνων. Όχι, ο αμερικανός ανησύχησε ότι, στην πρεμούρα τους να «σκοτώσουν» τους έλληνες, οι βοριεοευρωπαίοι θα πυροβολούσαν, άθελά τους, τον ίδιο τους τον εαυτό. Όπως έγραφα εδώ στο protagon τον Μάιο του 2010, παρομοιάζοντας το Μνημόνιο με την  Συνθήκη των Βερσαλλιών:

παρασυρμένοι από την ισχύ τους, οι ισχυροί μπορεί κάλλιστα να επιβάλουν στους ανίσχυρους συνθήκες και όρους που αποδυναμώνουν όλους. Αυτός ακριβώς είναι ο φόβος μου για την συμφωνία που επέβαλε η τρόικα ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ στην ηττημένη χώρα μας…. Αυτά έχουν οι Συνθήκες τύπου Βερσαλλιών: Σπαταλούν την ισχύ των ισχυρών με αποτέλεσμα (τόσο το 1919 όσο και το 2010) την ένδεια όλων μας - ισχυρών και αδύναμων.

Ο Geithner πρέπει να ήταν ο μόνος σε εκείνη την συνάντηση που καταλάβαινε πως οι Ευρωπαίοι, στην προσπάθειά τους να τιμωρήσουν τους έλληνες, θα έθεταν την Ευρώπη ολόκληρη σε μια σκοτοδίνη δεκαετίας και άνω.

Τα υπόλοιπα έχουν περάσει στην ιστορία. Η Ελλάς συνεθλίβη. Και συνεθλίβη όχι επειδή αφέθηκε να χρεοκοπήσει επισήμως αλλά επειδή δεν της επετράπη να αγκαλιάσει την αναπόφευκτη χρεοκοπία της. Συνεθλίβη επειδή επιβλήθηκε το μεγαλύτερο δάνειο στην ανθρώπινη ιστορία στην πιο πτωχευμένη χώρα υπό τον όρο της συρρίκνωσης των (σε ευρώ) εισοδημάτων της κατά 30%, την ώρα που καλείται να αποπληρώσει όλα τα παλιά δάνεια (που την γονάτισαν) συν τα καινούργια. Με αυτή την κίνηση των βορειοευρωπαΐων, την οποία η εγχώρια κλεπτοκρατία αγκάλιασε με ενθουσιασμό, όχι μόνο συνεθλίβη η Ελλάδα αλλά έγινε και κάτι άλλο: Η υπόλοιπη ευρωπαϊκή περιφέρεια (όπου εξήχθη το μοντέλο «Συντρίψτε την Ελλάδα», σε λίγο πιο ήπια μορφή) πέρασε σε κατάσταση μόνιμης ασφυξίας με αποτέλεσμα ολόκληρη η Ευρωζώνη να βρίσκεται, σήμερα, σε κατάσταση μόνιμης ύφεσης αποπληθωρισμού και γοργής απώλειας της πολιτικής της νομιμοποίησης στα μάτια της πλειοψηφίας των ευρωπαίων.

Μετά τις τελευταίες αποκαλύψεις Geithner, εκείνοι που το 2010 υποστήριζαν πως το μνημονιακό δάνειο ήταν μονόδρομος (μαζί με εκείνους που διαφωνούσαν αλλά που, κάποια στιμγή, άλλαξαν γνώμη για να αναρριχηθούν στην εξουσία) σήμερα μου λένε με αυταρέσκεια: «Είδες ποια ήταν η ατμόσφαιρα στην Ευρώπη τότε; Αν κάναμε αυτά που έλεγες, θα μας είχαν συνθλίψει!»

Απαντώ: Μα, μας συνέθλιψαν! Η μέγγενη με την οποία το κατάφεραν ήταν ακριβώς αυτό το μνημονιακό δάνειο που οι κυβερνήσεις μας υπέγραψαν το 2010 και το 2012 και προσποιούνται ότι τηρούν από τότε έως σήμερα. Ακριβώς όπως η Γερμανία συνεθλίβη το 1919 υπογράφοντας την Συνθήκη των Βερσαλλιών, έτσι κι η Ελλάς συνεθλίβη υπογράφοντας τις μνημονιακές, δανειακές συμφωνίες – την πρώτη ώστε να διασωθούν οι βορειοευρωπαϊκές τράπεζες, την δεύτερη για να διασωθούν οι έλληνες τραπεζίτες, ο πολιτικός τους περίγυρος και τα ΜΜΕ που ταΐζονται από τα δάνεια αυτά (δηλαδή την κλεπτοκρατία που ποτέ δεν συνθλίβη βεβαίως βεβαίως!).

Η επιλογή της Ελλάδας στις αρχές του 2010, τότε που ο κ. Geithner είχε τις εν λόγω επαφές, ήταν απλή: Αποδοχή της χρεοκοπίας της ή επέκτασή της στο διηνεκές. Η δεύτερη εναλλακτική, μέσω μνημονιακών δανείων, ήταν εκείνη που σύναδε τα μέγιστα με την συντριβή της χώρας, όπως την ήθελαν οι βορειοευρωπαίοι. Και σαν να μην έφτανε αυτό, σαν να μην αρκούσε η επέκταση της χρεοκοπίας της χώρας στο διηνεκές (κάτι που αποτελεί την μέγιστη, την πιο απάνθρωπη, ταπεινωτική συντριβή ενός λαού), η καθεστηκυία μας τάξη δεν παύει να μας ζητά να την δοξάσουμε που μας έσωσε από την συντριβή, που μας έβγαλε από την χρεοκοπία.

Τότε, το 2010, σε εκείνο το άρθρο όπου (όπως ο Geithner σήμερα) αναφερόμουν στην άφρονα μανία της Γερμανίας να υποβάλει ολόκληρο τον ελληνικό λαό σε συλλογική τιμωρία (όπως είχαν κάνει οι σύμμαχοι στην Γερμανία το 1919), με σίγουρο αποτέλεσμα την επέκταση της κρίσης σε ολόκληρη την Ευρώπη, δανείστηκα μια φράση από τον Keynes με την οποία ο άγγλος οικονομολόγος, σχολιάζοντας την Συνθήκη των Βερσαλλιών, έγραφε:

"... η ανειλικρινής αποδοχή... όρων που ήταν αδύνατον να τηρηθούν..., και τους οποίους δεν είχε σκοπό να τηρήσει, καθιστά την Ελλάδα(**) το ίδιο ένοχη με την τρόικα(***) οι οποίοι επέβαλαν όρους που δεν είχαν το δικαίωμα να επιβάλουν." 

Τέσσερα τώρα χρόνια η πιο πάνω φράση εξακολουθεί να συνοψίζει την ελληνική πραγματικότητα. Η Ελλάς, όντως, συνεθλίβη. Μαζί της, δυστυχώς, συνεθλίβη και η ιδέα μιας ενωμένης, προοδευτικής Ευρώπης.

(*) Βλ. τις απομαγνητοφωνημένες δηλώσεις του κ. Geithner που έδωσε στην δημοσιότητα ο δημοσιογράφος των Financial Times Peter Spiegel.
(**) Εδώ αντικατέστησα την «Γερμανία» με την «Ελλάδα» κι εδώ (***) αντικατέστησα «τους Συμμάχους» με «την τρόικα»

*πηγή protagon.gr

πρωτότυπο κείμενο yanisvaroufakis.eu/2014/11/13/crush-the-greeks-the-greek-bailout-revisited-in-the-light-of-the-geithner-revelations/

Σταύρος Θεοδωράκης: "Είμαι ανοιχτός σε συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ"

Αναδημοσιεύουμε παρακάτω την συνέντευξη του ιδρυτή του Ποταμιού στην Εφημερίδα των Συντακτών. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι, μέσα στην προεκλογική πόλωση όπου τον τόνο δίνουν συνήθως οι ακραίοι κάθε σχηματισμού,  η συζήτηση μεταξύ των προοδευτικών δυνάμεων για την επόμενη μέρα έχει ήδη ξεκινήσει. Ο ΣΘ απαντά σε μια φιλική στον ΣΥΡΙΖΑ εφημερίδα και σε έναν αριστερό δημοσιογράφο - ξέρει δλδ τι κάνει: 

και απαντά επί της ουσίας χωρίς δογματισμούς και υπεκφυγές. Και θέτει ζητήματα που μια συγκυβέρνηση συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων, (θέμα που ήδη έχουμε προτείνει αναλυτικά εδώ ) θα πρέπει να αντιμετωπίσει από κοινή οπτική γωνία. 

Τα καλά νέα είναι ότι διαφαίνεται εναλλακτική πρόταση συγκυβέρνησης στην καταστροφική διαχείριση ΝΔΠΑΣΟΚ. Τα άσχημα νέα είναι αυτά που ήταν πάντα: οι λάτρεις της ιδεολογικής καθαρότητας ένθεν κακείθεν επιτίθενται σε αυτήν την πιθανότητα συνεργασίας αποκαλύπτοντας τα ιδιοτελή τους κίνητρα: είτε του παγώματος του σημερινού status quo στην αριστερά με την ακόμη σχετικά ισχυρή κρατικιστική επιρροή είτε της ρυμούλκησης του Ποταμιού στην χρεοκοπημένη κεντροαριστερά και την σημερινή συγκυβέρνηση. 

Συμφέρον της χώρας και των ανθρώπων της είναι η συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων να προχωρήσει, βελτιώνοντας με τον διάλογο η μια δύναμη την άλλη μέχρι την αντικατάσταση στην διαχείριση, της σημερινής ολιγαρχικής ελιτ με μια ελληνική πρόταση ή όπως λέει ο ΣΘ "οι πολιτικοί να προτείνουν αυτοί λύση για τη χώρα" ώστε να γίνει κατορθωτό το "Η τρόικα δεν πρέπει να ξαναέρθει στη χώρα". Και τα μνημόνια να αντικατασταθούν από μια δημιουργική κοινωνική συμφωνία ανασυγκρότησης, ελληνικής παραγωγής. Είθε...

από την Εφημερίδα των Συντακτών

Συναντήσαμε τον Σταύρο Θεοδωράκη στα γραφεία του κόμματός του και συνομιλήσαμε για αρκετή ώρα γύρω από το ίδιο το Ποτάμι, τη δημοσκοπική απήχηση, την τρόικα, τα κόμματα και τις συνεργασίες. Δηλώνει ανοιχτός σε συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ και ότι η αξιωματική αντιπολίτευση πρέπει να απενοχοποιήσει τη λέξη συνεργασία, επισημαίνει ότι ουδείς μπορεί να αποδώσει δόλο στις δημοσκοπήσεις και στρέφει τα βέλη του κατά του Αρη Σπηλιωτόπουλου.

"Δεν ψηφίζω τους δημάρχους που εκφράζουν μια λαϊκίστικη και ακροδεξιά προοπτική για τις πόλεις τους. Εξεπλάγην, για παράδειγμα, που υπάρχει υποψήφιος που θέτει το θέμα του τζαμιού στην Αθήνα"

"Ακουγα τη Δούρου, που έλεγε πάρα πολλά πράγματα που είναι μέσα στη σκέψη μου για την ανάπτυξη. Αλλά έχω μια αρχή: Από την πρώτη μέρα είπα ότι το Ποτάμι δεν θα εκφραστεί υπέρ συγκεκριμένων υποψηφίων"

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Νίκο Σβέρκο

• Φτάνετε στις δημοσκοπήσεις περίπου στο 10%. Γιατί είναι «φουσκωμένο» το Ποτάμι; Επειδή «πουλάτε»; Επειδή είχατε καλές σχέσεις με τα μίντια;

Πριν βγει το Ποτάμι όλες οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι ο κόσμος αναζητούσε κάτι καινούργιο. Εκείνη τη στιγμή εμφανίζεται ένας δημοσιογράφος, που είναι γνωστός, έχει κάποιες αρχές που «πάνε» στον κόσμο αυτή την εποχή. Και ο κόσμος από την πρώτη στιγμή, μέσα στην ασφυξία που ζει, δεν έχει δυσκολία να πει «ναι, είμαι με το Ποτάμι». Τώρα, εάν έχεις την άποψη ότι οι δημοσκοπήσεις είναι ψεύτικες… Νομίζω ότι κανείς δεν μπορεί να αποδώσει κάποιον δόλο στις δημοσκοπήσεις. Καταγράφουν μια κατάσταση της στιγμής. Ξέρεις, πολλοί ασχολήθηκαν με το Ποτάμι όταν βγήκε, ακόμα και επιθετικά. Γιατί όμως ήταν θέμα στα παράθυρα; Γιατί ήταν πολύ ενδιαφέρον θέμα για τα μίντια. Αν έβριζες ή υποστήριζες το Ποτάμι, πήγαινες πρώτος. Από την Google μάς είπαν ότι τα θέματα για το Ποτάμι ήταν τα πιο πολυδιαβασμένα, γιατί ο κόσμος ήθελε να μάθει για κάτι που είναι έξω από τις νόρμες του συστήματος. Οσο για τα μίντια, είχα πάντα μια συγκεκριμένη διακριτή σχέση με τις δουλειές μου. Δεν υπήρξα ποτέ συνδαιτυμόνας των εκδοτών ούτε διευθυντικό στέλεχος.

• Το Ποτάμι είναι αρχηγικό κόμμα; Γίνεται ένα νέο κόμμα το 2014 να είναι αρχηγικό;

Θέλω να είμαι ξεκάθαρος. Η πρωτοβουλία ήταν δική μου. Και μέχρι τις ευρωκλογές οι βασικές αποφάσεις παίρνονται από εμένα για να μη χάνουμε χρόνο. Αμέσως μετά θα πάμε σε ένα συνέδριο, σε κάμπινγκ στη Θράκη. Ξέρεις, θα μπορούσαμε κι εμείς από την πρώτη στιγμή να πούμε ότι αυτοί οι 30 και οι 42 υποψήφιοι είμαστε η Κεντρική Επιτροπή του Ποταμιού που εκλέχτηκε από μια επιτροπή φίλων…

• Πριν από μέρες όμως χώρισαν οι δρόμοι σας με τον Νίκο Δήμου, αφού είπε κάποια πράγματα για το Αγιο Φως, πράγματα που τα λέει ο κάθε Ευρωπαίος πολίτης… Υποκύψατε στις πιέσεις ακραίων συντηρητικών και αντιευρωπαϊκών κύκλων…

Ο Νίκος ο Δήμου από την πρώτη στιγμή ...

Η Αργεντινή του Βορρά...

"Μην γίνουμε Αργεντινή", ήταν η κραυγή των "μνημονιακών" τα χρόνια που πέρασαν - και οι επιλογές τους ανάλογες (ξανά ΝΔ ΠΑΣΟΚ)
"Καλύτερα να γινόμασταν Αργεντινή - θάχαμε τουλάχιστον αξιοπρέπεια", ήταν η κραυγή των "αντιμνημονιακών" απέναντι στην ύφεση που έφερε η λιτότητα των μνημονίων - και επέλεγαν ανάλογα (ΣΥΡΙΖΑ από 4% στο 30%)

Τελικά γίναμε Αργεντινή... Αργεντινή του Βορρά αντί για Δανία του Νότου... Και με μνημόνιο.

Φαίνεται ότι για να γίνεις Αργεντινή δεν χρειάζεσαι ούτε άρνηση του χρέους και "δεν πληρώνω" ούτε μνημόνιο και "πληρώνω". Απλά χρειάζεσαι ανίκανους και διεφθαρμένους πολιτικούς, ένα πελατειακό κομματικό σύστημα να παρασιτεί το κράτος και να κατακλέβει τον δημόσιο πλούτο και δανειστές ανίκανους να καταλάβουν ότι δεν παίρνεις τα λεφτά σου πίσω αν συνεργάζεσαι με την τοπική κλεπτοκρατία. Απλά δημιουργείς μια αποικία χρέους, μια μπανανία, μια χώρα χωρίς μέλλον με δυστυχισμένους ανθρώπους υπό τον ζυγό των τοπικών φεουδαρχών και της διαφθοράς που τρέφεις με τα δάνειά σου.

Σήμερα, κάθε σχεδόν Έλληνας βρίσκεται με αρνητικό εισόδημα. Χρωστά περισσότερα από όσα εισπράττει, αν εισπράττει, και οι μόνοι έλληνες ελληνίδες που αντέχουν ακόμη είναι οι πελάτες του κόμματος κράτους είτε είναι ΔΥ είτε είναι ιδιωτικοί υπάλληλοι ή επιχειρηματίες και επίλεκτα μέλη των συντεχνιών. Και οι πολιτικοί... το πιο ανθεκτικό και αρχαίο επάγγελμα μαζί με τους παπάδες.

Φυσικά και δεν γίνονται λεηλασίες στα σούπερ μάρκετ. Φυσικά και τοπικές συμμορίες δεν αποκλείουν ολόκληρες περιοχές για να διανέμουν την βοήθεια που έχουν ήδη καταχραστεί. 

Αλλά τα χρέη, η πείνα, οι κατασχέσεις, ο φόβος, η ψυχολογική κατάρρευση, η απελπισία δεν λείπουν ούτε στον αντιμνημονιακό Νότο ούτε στον μνημονιακό Βορρά. 

Απλά εμείς είμαστε "Ευρώπη" - σβήνουμε ήσυχα χωρίς γιατρούς και αντιιικά αναπολώντας τις μέρες που "μαζί τα τρώγαμε", πεινάμε με αξιοπρέπεια (ε δεν θα γίνουμε και αντιμνημονιακοί), μας κόβουν το ρεύμα και ανάβουμε μαγκάλια, μας κλείνουν το μαγαζί και στρώνουμε στο πάτωμα του συγγενή. 

Περίεργοι σιωπηλοί αργεντίνοι του βορρά.

Η ιστορική συνεδρίαση του ΔΝΤ για την Ελλάδα στις 9 Μαΐου 2010 και τα συμπεράσματα

από τον Γιάννη Κουτσομύτη

by Γιάννης Κουτσομύτης

Στις 9 Μαΐου 2010 στην Ουάσιγκτον των ΗΠΑ συγκλήθηκε το Διοικητικό Συμβούλιο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου σε μια ιστορική συνεδρίαση για να αποφασίσει ως προς το δανειακό πρόγραμμα σωτηρίας της Ελλάδας, ύψους 30 δισεκατομμυρίων ευρώ που είχε εισηγηθεί η διοίκηση του Ταμείου σε συνεργασία με την ηγεσία της Ευρωζώνης.

Μια ομάδα εργασίας του Ταμείου είχε μεταβεί στην Ευρώπη και είχε συνεργαστεί με τους ομολόγους της Ευρωζώνης για την σύνταξη του σχεδίου διάσωσης της Ελλάδας. Το ποσό που απαιτείτο ήταν τεράστιο (110 δις συνολικά) και πολλά κράτη-μέλη του ΔΝΤ εξέφραζαν ανησυχίες έως και αντιρρήσεις για το σχέδιο και το σκεπτικό της διάσωσης.

Μέχρι σήμερα γνωρίζαμε από κάποια ρεπορτάζ για την στάση συγκεκριμένων κρατών (μέσω των εκπροσώπων τους) και τις αντιρρήσεις που εκφράστηκαν. Στις 19 Ιανουαρίου στην εφημερίδα ‛Έθνος της Κυριακής’, ο δημοσιογράφος Μιχάλης Ιγνατίουδημοσίευσε ένα μέρος αυτού του σημειώματος. Χθες όμως διέρρευσε το ενημερωτικό σημείωμα που αποτελεί την επίσημη περίληψη των πρακτικών της δραματικής εκείνης συνεδρίασης. Οι αντιρρήσεις και η κριτική επικεντρώθηκαν σε τέσσερεις άξονες: α) την καθυστέρηση στην κατάθεση του αιτήματος για βοήθεια, β) τις υπεραισιόδοξες προβλέψεις του προγράμματος, γ) Τους κινδύνους αποτυχίας του προγράμματος, και δ) την μη αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Η καθυστέρηση στην κατάθεση του αιτήματος

Σύμφωνα με την Αυστραλία, τον Καναδά, την Κίνα, την Ρωσία και την Ελβετία η καθυστέρηση οφειλόταν στις ελλείψεις της αρχιτεκτονικής της Ευρωζώνης, συμπεριλαμβανομένης της επικοινωνιακής της στρατηγικής που φαινόταν ‛αποσπασματική’, σύμφωνα με τον εκπρόσωπο των ΗΠΑ. Ο εκρπόσωπος της Γερμανίας ισχυρίστηκε ότι λόγω απουσίας τέτοιας πρόβλεψης από την Συνθήκη του Μάαστριχτ η Ευρωπαϊκή Ένωση έπρεπε επειγόντως να επινοήσει έναν μηχανισμό διάσωσης, ο οποίος έπρεπε να είναι πλήρως λειτουργικός.

Οι υπεραισιόδοξες εκτιμήσεις για την ανάπτυξη

Οι εκπρόσωποι της Κίνας και της Ελβετίας τόνισαν ότι η ανάπτυξη της Ελληνικής Οικονομίας είναι αυτή που τελικά θα καθορίσει και την δυνατότητα βιώσιμης διαχείρισης του χρέους. Ακόμη και μια μικρή απόκλιση από τους βασικούς στόχους του προγράμματος θα προκαλέσει την αποτυχία επίτευξης των δημοσιονομικών στόχων, άρα θα υπονομευθεί και η βιωσιμότητα του χρέους. Τα στελέχη του Ταμείου απάντησαν ότι υπάρχει και πιθανότητα υπέρβασης των στόχων λόγω της αβεβαιότητας για το πραγματικό μέγεθος της παραοικονομίας.

Οι κίνδυνοι αποτυχίας του προγράμματος

Οι εκπρόσωποι της Αργεντινής, της Αυστραλίας, του Καναδά, της Βραζιλίας και της Ρωσίας τόνισαν ότι, λόγω της πρόβλεψης για διψήφιο ποσοστό δημοσιονομικής προσαρμογής, ενυπήρχαν ‛τεράστιοι’ κίνδυνοι στο πρόγραμμα, πέρα από την ίδια την αξιοπιστία του Ταμείου. Κάποιοι συνέκριναν την κατάσταση της Ελλάδας με εκείνη που αντιμετώπισε η Αργεντινή πριν από την κρίση του 2001. Ο Ρώσος εκπρόσωπος αντέτεινε ότι υπάρχουν και παραδείγματα επιτυχημένων εφαρμογών παρόμοιων παρακινδυνευμέων προγραμμάτων, εννοώντας τα προγράμματα της Βραζιλίας και της Τουρκίας. Τα στελέχη του Ταμείου αναγνώρισαν ότι υπήρχαν ‛εξαιρετικά υψηλοί’ κίνδυνοι στο πρόγραμμα, ιδιαίτερα σε ότι αφορούσε την βιωσιμότητα του χρέους, αναφέροντας ότι “βασικά, τα στελέχη του Ταμείου θεωρούν ότι το χρέος είναι βιώσιμο μεσοπρόθεσμα, αλλά οι σημαντικές αμφιβολίες για αυτό καθιστούν δύσκολο να αποφανθεί κανείς κατηγορηματικά ότι [η μεσοπρόθεσμη βιωσιμότητα] είναι ένα σενάριο με υψηλή πιθανότητα”.

Τα στελέχη του Ταμείου αναγνώρισαν επίσης ότι “το πρόγραμμα δεν θα επιτύχει αν δεν εφαρμοστούν οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Υπό  αυτή την έννοια, η μεγαλύτερη πρόκληση για τις [Ελληνικές] αρχές θα είναι υπερνικήσουν τις αντιστάσεις που θα προβάλλουν τα οργανωμένα συμφέροντα”. Τα στελέχη του Ταμείου αναγνώρισαν ότι το πρόγραμμα σίγουρα θα υποβάλλει σε δοκιμασία την Ελληνική κοινωνία και ενημέρωσαν ότι πραγματοποίησαν συναντήσεις με τα κόμματα της αντιπολίτευσης, με μη-κυβερνητικούς φορείς και με συνδικάτα και επαγγελματικούς φορείς. 

Το “εντυπωσιακό στοιχείο” είναι, είπαν τα στελέχη, “ότι ο ιδιωτικός τομέας στηρίζει πλήρως το πρόγραμμα, καθώς το θεωρεί μέσο για να μπει τέλος στα προνόμια του δημόσιου τομέα”.

Αναδιάρθρωση του χρέους

Οι εκπρόσωποι της Αργεντινής, της Βραζιλίας, της Ινδίας, της Ρωσίας και της Ελβετίας επισήμαναν ότι από το πρόγραμμα λείπει ένα βασικό στοιχείο: θα έπρεπε να περιλαμβάνει αναδιάρθρωση και ‛κούρεμα’ του χρέους μέσω ...

Ποια συναίνεση μπορεί να μεταστρέψει την "γενικευμένη πολιτική διαμεσολάβηση, τόσο στην δημόσια διοίκηση, όσο και στην ιδιωτική οικονομία"; (#Γιώργος Σταθάκης)

Στο κείμενο που ακολουθεί είναι ορατή η εναλλακτική αφήγηση της "ρεαλιστικής συνιστώσας" της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Είναι η ιδέα ότι το μνημόνιο αποτελεί συνέχιση της πολιτικής της χρεοκοπίας και όχι ανατροπή της ή έστω διόρθωση. Ότι η εφαρμογή του εμμένει στην απαξίωση των παραγωγικών συντελεστών και η αφήγησή του για μια καμπύλη πτώσης-ανάκαμψης είναι μια φαντασίωση που διακινείται ως ιδεολογικό άλλοθι για τη μη ουσιαστική μεταρρύθμιση του μεγάλου ασθενούς - του κράτους της πολιτικής διαμεσολάβησης, του ίδιου του ελληνικού πελατειακού συστήματος. 

Η αφήγηση αυτή, εφόσον γίνει συνισταμένη των αντιφατικών ροπών της αξιωματικής αντιπολίτευσης, θα ανοίξει τον δρόμο για τον απαραίτητο "ιστορικό συμβιβασμό a la ελληνικά", εφόσον ρίχνει γέφυρες προς μια εθνική ή και κοινωνική συναίνεση στις δυνάμεις που αναγνωρίζουν εδώ και καιρό την ανάγκη μιας "μεγάλης διόρθωσης" με στόχο -επιτέλους- το ελληνικό κράτος και όχι μια καρμπόν εσωτερική υποτίμηση χωρίς σχέδιο και θεραπευτικό αποτέλεσμα. Φυσικά, η πεισματική αμφισβήτηση ως προς την ικανότητα οποιουδήποτε ελληνικού κόμματος - όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ- να συμβάλλει επί της ουσίας σε μια δημιουργία συναίνεσης ενάντια στο πελατειακό κομματικό σύστημα, είναι κάτι παραπάνω από δικαιολογημένη..(ΑΣ). 

Η μεταστροφή

του Γιώργου Σταθάκη*

Εδώ και πέντε χρόνια η Νέμεσις κυριαρχεί. Στο συλλογικό υποκείμενο που λέγεται Ελλάδα, σε κάθε κοινωνική και επαγγελματική ομάδα, στην ίδια τη μεμονωμένη ατομικότητα που δοκιμάζεται στη φρίκη του "ποιος είναι ο επόμενος". Οι έννοιες χορεύουν πάνω από τα κεφάλια των πολιτών, μαζί με την ηθοπλασία του αναπόφευκτου αυτής της οικονομικής καταστροφής. 

Η αφήγηση θέλει την Ελλάδα να κατανάλωνε χωρίς να παράγει, τους εργαζόμενους να απαιτούσαν μισθούς υπέρτερους της παραγωγικότητάς τους, το δημόσιο να κατασπαταλούσε πόρους και την ίδια τη χώρα να οδηγείται στη χρεοκοπία χωρίς να έχει συνείδηση της κατάστασής της.‏

Η μεγάλη διόρθωση εμφανίζεται ως ηθική, αφορά την έλευση της τιμωρίας για τα χρόνια της ανεμελιάς, και της μη αντιμετώπισης των προβλημάτων. 
Είναι οικονομική, καθώς η βίαιη αποκατάσταση της δημοσιονομικής ισορροπίας, η εξισορρόπηση του εξωτερικού εμπορίου και η αναζήτηση της ανταγωνιστικότητας μέσω της εσωτερικής υποτίμησης, άφησε πλήθη ανέργων, προκάλεσε ρεκόρ συρρίκνωσης του εθνικού πλούτου και ανέδειξε το αποτρόπαιο πρόσωπο της κοινωνικής κατάρρευσης.
‏Η μεγάλη διόρθωση είναι εξωγενής. Έρχεται από το διεθνές σύστημα με στόχο την επιβολή ενός σχεδίου οικονομικής και κοινωνικής αναδιάρθρωσης. 

Αναγνωρίζει ότι η χώρα σύρθηκε στην καταστροφή από μία γενιά πολιτικών και ομάδες των οικονομικών ελίτ με εγωπαθείς επιδιώξεις, χωρίς μεταρρυθμιστικής μέριμνες. Θεωρεί παραδόξως ότι οι ίδιες ομάδες θα διαχειριστούν τη μεγάλη διόρθωση, θα αναμορφωθούν στην ίδια τη διαδικασία επιβολής του σχεδίου. 

Η διόρθωση είναι ατελέσφορη. Βρίθει αντινομιών και αντιφάσεων. Το ίδιο το σχέδιο παράγει την πιο εκτεταμένη οικονομική και κοινωνική κατάρρευση που έχει βιώσει η χώρα, χωρίς ταυτόχρονα να θεραπεύει κανένα από τα προβλήματα του παρελθόντος.

‏Το παρελθόν είναι σχετικά πρόσφατο. 

Είναι ένα σύστημα πολιτικών και οικονομικών συντεταγμένων που εκπορεύεται κυρίως από τη δεκαετία του 1990 και μετά. Ήταν τότε που πρυτάνευσαν νέα ήθη. Αυτά εξέθρεψαν πρακτικές, συμπεριφορές και τρόπους διαχείρισης της οικονομίας με βραχυχρόνιους ορίζοντες, που νομιμοποίησαν την αυθαιρεσία, ως πάγια πρακτική, που ενίσχυσαν την κατακερματισμένη έννοια του συμφέροντος, αντί της καθολικότητας και της προσκόλλησης σε κανόνες. 

Το ότι οι συμπεριφορές αυτές είχαν καθολική και οριζόντια ισχύ, δημιουργεί βεβαίως την εντύπωση της συνυπευθυνότητας κυβερνώντων και πολιτών, κομμάτων που κυβερνούσαν και αυτών που αντιπολιτευόταν, αλλά σε κάθε περίπτωση, εν αρχή ήταν η δομικότητα η ίδια, η πρωτοκαθεδρία της θεμελιακής δομής.

‏Αυτή δημιουργήθηκε στη δεκαετία του ´90, μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο, και θεώρησε ότι η οικονομία μπορεί και οφείλει να μεταπλαστεί στη βάση μιας νέας οικονομικής έννοιας, αυτήν της υπεραξίας των αξιών, είτε επρόκειτο για γη, για ακίνητα, για επιχειρήσεις, ακόμα και για τους ίδιους τους εργαζόμενους. 

Στην Ελλάδα ταυτίστηκε με το εκσυγχρονιστικό εγχείρημα, με την ιδέα μιας φαντασιακής μετάπλασης στην οικονομία, μακριά από την παραγωγή αξιών, που διασφαλίζουν το κεφάλαιο και την εργασία, σε μία οικονομία, όπου ...

Το αδηφάγο τέρας του αντιμνημονιακού λαϊκισμού

του Γιάννη Ραγκούση*

Η ΧΑ ως κόμμα, ως οργάνωση με ηγετική πυραμίδα, με στελέχη και μέλη βαρύνεται πλέον με την κατηγορία ότι συνιστά εγκληματική οργάνωση και βρίσκεται στην κρίση των δικαστών. Στην πολιτική κρίση όλων μας βρίσκεται η ΧΑ ως φαινόμενο, πολιτικό και κοινωνικό.

Η κατ΄ ουσίαν χρεοκοπία της Ελλάδας που εξελίχθηκε σταδιακά στις δεκαετίες της μεταπολίτευσης, με αποκορύφωμα την πενταετία 2004-2009, δεν έφερε στη ζωή των Eλλήνων μόνον το μνημόνιο που επιδείνωσε δραματικά το επίπεδο διαβίωσής τους. Έφερε και το όχι του μεγαλύτερου μέρους της αντιπολίτευσης στον μηχανισμό στήριξης και στο μνημόνιο.

Τον Μάιο του 2010, η τότε αντιπολίτευση εν μέσω χρεοκοπίας- άρα χωρίς κανένα ελαφρυντικό που μπορεί να αναγνωρίσει κανείς στις εκάστοτε πριν το 2010 «εύκολες» απόψεις- ουσιαστικά ανέλαβε την ιστορική ευθύνη και δήλωσε στον ελληνικό λαό το «εναλλακτικές υπάρχουν» υπονοώντας ταυτόχρονα ότι «κάποιοι», δηλαδή η κυβέρνηση δεν ήθελαν να τις εφαρμόσουν. Έτσι γεννήθηκε το αδηφάγο τέρας του αντιμνημονιακού λαϊκισμού γνήσιο τέκνο του λαϊκισμού της μεταπολίτευσης που μας χρεοκόπησε .

Ψέματα, μισές αλήθειες, αυταπάτες, ψευδαισθήσεις, υποκρισία καθώς και εναλλακτικές που δήθεν υπήρχαν αποτελούν το μενού που τρέφει αυτό το τέρας. Ένα τέρας που όταν θα πάψει να βρίσκει την τροφή του, τελικά θα στραφεί εναντίον αυτών που το έφεραν στη ζωή και μάλιστα με πολύ σκληρό τρόπο.
Είχαμε τέρας από τερατογέννηση εν μέσω χρεοκοπίας, όχι μόνον εξαιτίας της ισοδύναμης ποσοτικά και ποιοτικά, ταυτόχρονα δεξιάς και αριστερής πολεμικής κατά του ίδιου στόχου, του μνημονίου.
Βασικά αυτό που γεννήθηκε αποδεικνύεται πως δεν ήταν κάτι φυσιολογικό μέσα την ακραία διαστρέβλωση και απολύτως επικίνδυνη αντιστροφή της σχέσης αιτίου και αιτιατού, αιτίας κι αποτελέσματος.

Πώς;
Μέσω της συστηματικής διάδοσης της άποψης πως η αιτία που γέννησε το μνημόνιο δεν ήταν η χρεοκοπία αλλά το αντίστροφο. Δηλαδή, ότι το μνημόνιο έφερε την χρεοκοπία. Επομένως, ότι το μνημόνιο (και όσοι αναγκάστηκαν να το υπερψηφίσουν το 2010) είναι η πηγή όλων των κακών κι όχι οι δομές, οι αντιλήψεις και τα πεπραγμένα των πρωταγωνιστών της μεταπολίτευσης.

Αυτή ήταν μια βολική αντιστροφή για όσους κυβέρνησαν καθ' όλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης. Δια της αντιστροφής αιτίου αιτιατού μετέφεραν τις ευθύνες της χρεοκοπίας στις πλάτες εκείνων που το 2010 προσπαθούσαν να την αναχαιτίσουν.

Εύκολα και ψύχραιμα τώρα πλέον μπορεί να αντιληφθεί κανείς πως για όσους πρωταγωνίστησαν στη διάρκεια της μεταπολίτευσης η ανάγκη να αντιστραφεί το τεκμήριο ενοχής ήταν υπαρξιακή.

Γιατί απλούστατα εάν επικρατούσε η άποψη (που προφανώς αυτή στο τέλος θα επικρατήσει) πως η χρεοκοπία που συσσωρεύτηκε κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης έφερε το μνημόνιο κι όχι το αντίθετο, θα έπρεπε όλοι οι πάσης φύσεως πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου - πολιτικοί, δημοσιογράφοι, συνδικαλιστές και βεβαίως κρατικοδίαιτοι διαπλεκομένοι ολιγάρχες- να εξαφανιστούν από προσώπου γης. Θα έπρεπε να ανοίξει η γη να τους καταπιεί διότι αν δεν υπήρχε η αντιστροφή που προείπαμε τεκμηριωνόταν ένα απλούστατο γεγονός: για να φτιάξουν και για να συντηρήσουν αυτοί πολιτικές - και οι πάσης φύσεως συνοδοιπόροι τους δημοσιογραφικές κι επιχειρηματικές συνεξαρτώμενες καριέρες- τριακονταετούς και πλέον διάρκειας, η χώρα και μαζί το μέλλον της σημερινής νέας γενιάς έπεσε στα βράχια.

Εάν από την άλλη πλευρά, τα κόμματα που αντικειμενικά δεν είχαν κυβερνητικές ευθύνες στη διάρκεια της μεταπολίτευσης παραδέχονταν ότι το μνημόνιο - παρά τα λάθη του- δεν ήταν η αιτία αλλά το μοιραίο αποτέλεσμα του κακού χθες, τότε δεν θα μπορούσαν να ...

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν καταγγέλλει το κυπριακό μνημόνιο;

από το ιστολόγιο Ροΐδη Εμμονές

ΑΚΕΛ – ΣΥΡΙΖΑ: Βίοι παράλληλοι

Γελοιογραφία της Daily Mail σε βάρος του προέδρου Μακαρίου, ενός συντηρητικού θεοκρατικού ηγέτη στον οποίο χαρίστηκε άνευ όρων η Αριστερά, χωρίς να τολμήσει να αρθρώσει διακριτό πολιτικό λόγο απέναντί του.

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Κύριε Ροΐδη,

"Nέα σοβαρά επεισόδια σημειώθηκαν στην Κύπρο μεταξύ πολυτέκνων και αστυνομικών έξω από τη Βουλή. Οι διαδηλωτές επιχείρησαν να σπάσουν την πόρτα της κεντρικής εισόδου και να εισέλθουν στη Βουλή, όπου εκείνη την ώρα ψηφίζονταν μνημονιακά νομοσχέδια. Οι διαδηλωτές έσπασαν γλάστρες και πέταξαν αυγά. Οι αστυνομικοί, κατάφεραν τελικά να τους απωθήσουν. Την προηγουμένη είχαν εισβάλλει στη Βουλή κάτοχοι αξιογράφων, υποστηρίζοντας ότι οι τράπεζες τους κορόιδεψαν" (12.12). Προς το παρόν λοιπόν, αντιδρούν βίαια συντηρητικές μάλλον ομάδες πολιτών στην Κύπρο, οι πολύτεκνοι και οι ομολογιούχοι, ενώ λίγες ημέρες πριν (29.11) είχαν αντιδράσει φραστικά και τα κομματικά ελεγχόμενα συνδικάτα κατά των συμφωνούμενων με τη Δεξιά οικονομικών μέτρων.

—-Νομίζω ότι αυτά που συμβαίνουν στην Κύπρο, προσφέρονται για να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα. Αναρωτιέμαι γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ αμελεί το διεθνιστικό αλλά και το πατριωτικό του καθήκον, δεδομένου ότι η νότια Κύπρος είναι κομμάτι του ελληνισμού και δεν καταγγέλλει το ελληνοκυπριακό μνημόνιο. Στην Κύπρο κυβερνά το αδελφό κόμμα και όμως το νησί δεν στράφηκε τελικά παρά τις σχετικές φημολογίες, ούτε στην αυταρχική Ρωσία του «ορθόδοξου πολιτισμού» του κ.Τσίπρα,  ούτε στην ολοκληρωτική Κίνα της “διαχρονικής σκέψης του Μάο” (του ιδίου), ούτε στις αριστερές κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής (πετρέλαια Τσάβες για την Καισαριανή κλπ) και δεν μπόρεσε, παρ’όλο που κολυμπούσε σε έναν αμαρτωλό πλυντήριο-Πακτωλό ξένου μαύρου χρήματος, να προλάβει τη χρεοκοπία.  Με ελάχιστες αποκλίσεις το κυβερνητικό ΑΚΕΛ ακολούθησε και ακολουθεί τα χνάρια των ελληνικών κυβερνήσεων, γεγονός που το οδηγεί σε ήττα στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές. Ασφαλώς το κυπριακό μνημόνιο είναι προς το παρόν ηπιότερο του ελληνικού, αλλά είμαστε στην αρχή. Η συνέχεια είναι νομίζω προδιαγραμμένη.

—-Η κυβέρνηση του ΑΚΕΛ, εκτός του ότι οδήγησε το νησί στη χρεοκοπία, δεν διαφέρει ουσιαστικά από μια παλαιοκομματική μικροαστικών αντιλήψεων κυβέρνηση, που δεν μπορεί να κάνει το συντηρητικό λαό της καλύτερο, απλά χαϊδεύει τον κακό του εαυτό. Ευθύνεται, δέσμια των «αριστερών» (;) τριτοκοσμικών της φαντασιώσεων, με προσωπική αμέλεια και του κ.Χριστόφια, για τη φοβερή καταστροφή της έκρηξης των πυρομαχικών. Αν τη συγκρίνουμε σε δυο καίρια ζητήματα, πέρα από το οικονομικό όπου η ελληνική Αριστερά έξω από το χορό έχει προς το παρόν την πολυτέλεια να λέει ότι θέλει, στο εκκλησιαστικό και στα ατομικά δικαιώματα, θυμίζει το ΣΥΡΙΖΑ και προδιαγράφει με μελανά χρώματα το κυβερνητικό του μέλλον.

—-Στο πρώτο ακολούθησε την πεπατημένη και προσπάθησε να διατηρήσει καλές σχέσεις με την επιθετική Εκκλησία ΑΕ, η οποία θέλει να επιδίδεται σε μπίζνες ακόμη και με το φυσικό αέριο, εκτός από μερικές ανόητες λεκτικές αψιμαχίες για την τιμή των «αριστερών» όπλων. Οι αντιδράσεις του ΑΚΕΛ στην προκλητική επέλαση της Εκκλησίας των Φαρισαίων στο δημόσιο χώρο είναι χλιαρή: «Λύπη εκφράζει το ΑΚΕΛ για την  «ομολογία του Αρχιεπισκόπου Κύπρου για εμπλοκή του στα πολιτικά πράγματα της χώρας». Ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος κ.Ευαγόρου σε γραπτή δήλωση αναφέρει ότι ‘η με έντονο και απροκάλυπτο τρόπο παρέμβαση του Αρχιεπισκόπου στην πολιτική και την κομματική ζωή του τόπου, βλάπτει το θεσμό της Εκκλησίας, τον οποίο ο ίδιος έχει θεσμική υποχρέωση να προασπίσει’». Κι όμως ο κυπριακός κλήρος είναι τόσο χαμηλά στη συνείδηση του κόσμου, που ο πόλεμος μαζί του θα ήταν ένας περίπατος.

—-Η Αριστερά υποχωρεί ακόμη και σε θέματα ατομικών δικαιωμάτων, ακόμη και όταν ...

ε, αϊ σιχτήρ ρε …

αφορολόγητη υποκρισία

από το Κοσμόπολις

Είχε το θράσσος να μιλήσει για την δυστυχία του ελληνικού λαού και να κουνήσει το δάχτυλο στους πολιτικούς, ποιός;
Ο πρόεδρος της πιο κερδοφόρας επιχείρησης στην χώρα που δεν πληρώνει ούτε ευρώ φόρους, τους υπαλλήλους της τους πληρώνει το κράτος και κατέχει παράνομα χιλιάδες στρέμματα δημόσιας έκτασης.

Μιλάμε φυσικά για τον αρχιεπίσκοπο και την ορθόδοξη εκκλησία που μεταξύ άλλων είχε το θράσσος να πει:

» Η πρωτόγνωρη καρτερία των Ελλήνων εξαντλείται, η οργή παραμερίζει τον φόβο και ο κίνδυνος κοινωνικής ανάφλεξης δεν μπορεί να αγνοείται πια, ούτε από εκείνους που διατάσσουν, ούτε από εκείνους που εκτελούν τις φονικές συνταγές τους».
» Ζητούνται, άλλωστε, τις ώρες αυτές, ακόμη σκληρότερα, ακόμη πιο επώδυνα, ακόμη πιο άδικα μέτρα, στην ίδια αδιέξοδη και αποτυχημένη γραμμή του πρόσφατου παρελθόντος μας. Ζητούνται ακόμη μεγαλύτερες δόσεις ενός φαρμάκου που αποδεικνύεται θανατηφόρο. Ζητούνται δεσμεύσεις που δεν λύνουν το πρόβλημα, αλλά αναβάλλουν μόνο προσωρινά τον προαναγγελθέντα θάνατο της Οικονομίας μας. Και υποθηκεύουν, ταυτόχρονα, την εθνική μας κυριαρχία. Υποθηκεύουν τον πλούτο που έχουμε, αλλά και αυτόν που μπορεί να αποκτήσουμε στα εδάφη και τις θάλασσές μας» λέει ο αρχιεπίσκοπος και σημειώνει ότι «στη διαμόρφωση των αποφάσεων, οι φωνές των απελπισμένων, οι φωνές των Ελλήνων, αγνοούνται προκλητικά».
» Δυστυχώς, σήμερα, οι Έλληνες δεν βρίσκουμε απάντηση ούτε στα όσα έγιναν και εξακολουθούν να γίνονται, ούτε στα όσα ζητούνται από τους ξένους. Είναι, μάλιστα, τουλάχιστον ύποπτη η εμμονή τους σε αποτυχημένες συνταγές. Και είναι προκλητικές οι αξιώσεις τους σε βάρος της εθνικής μας κυριαρχίας. Και αυτό είναι, ίσως, το πιο ανησυχητικό. Δεν μπορεί, άλλωστε να αγνοείται από κανέναν ότι οι αντοχές των ανθρώπων γύρω μας εξαντλήθηκαν.

ΕΞΟΠΛΙΣΤΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ: ΟΜΟΡΦΑ ΟΠΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Την ώρα που χύνεται αίμα για να "βγει" ο περιορισμός του ελλείμματος και να μπει η χώρα μας στην νέα δανειακή σύμβαση και ενώ η ύφεση κλείνει δουλειές και στέλνει τους Έλληνες ξανά μετανάστες, το στρατιωτικοπολιτικό κατεστημένο των εξοπλισμών συνεχίζει απτόητο, εν μέσω της ομερτά των ΜΜΕ, το καταστροφικό του έργο, συνεπικουρούμενο από την ασίγαστη εθνικιστική υστερία των ακροδεξιών λαϊκιστών που μετέχουν και στην κυβέρνηση. 

• Κούρεμα γουλί των εξοπλιστικών δαπανών τώρα! 
• Εγγύηση των συνόρων μας από την ΕΕ και επιστροφή των εξοπλιστικών δισ στην κοινωνία! (ΑΣ)

Άρθρο της Γερμανικής εφημερίδας Zeit για τα συνεχιζόμενα εξοπλιστικά προγράμματα της Ελλάδας - από τους  ecogreens-gr:

Φρεγάτες, Τεθωρακισμένα και Υποβρύχια: Με το ελληνικό εξοπλιστικό πρόγραμμα ακυρώνονται όλα τα πακέτα εξοικονόμησης πόρων. Και η Γερμανία αποκομίζει κέρδη από αυτό. 

Οι επιθυμίες του έλληνα υπουργού άμυνας κυριαρχούν στο μυαλό του ανθρώπου μας : μέχρι 60 μαχητικά αεροσκάφη τύπου Eurofighter για περίπου 3,9 δις ευρώ, γαλλικές φρεγάτες αξίας πάνω από 4 δις ευρώ, περιπολικά σκάφη θαλάσσης για 400 εκατ. ευρώ και άλλα τόσα για τον απαραίτητο εκσυγχρονισμό του ελληνικού στόλου. 

Επίσης θα χρειασθούν πυρομαχικά για τα τεθωρακισμένα Leopard και αντικατάσταση των δύο αμερικανικών ελικοπτέρων τύπου Apache. 

 Α ναι, θα θέλαμε και γερμανικά υποβρύχια συνολικής αξίας 2 δις ευρώ.

Αυτά που περιγράφει ο άνθρωπος αυτός σε μια καφετερία της Αθήνας ακούγονται τουλάχιστον παράλογα, όμως είναι ο ίδιος άνθρωπος που συχνά-πυκνά μπαινοβγαίνει στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας της Ελλάδας. Μια χώρα που βρίσκεται στα πρόθυρα χρεοκοπίας και λαμβάνει βοήθεια δισεκατομμυρίων από την ΕΕ, θέλει να κάνει μαζικές αγορές πολεμικού εξοπλισμού;

 Τον άνθρωπο αυτό τον βλέπουμε συχνά να φωτογραφίζεται δίπλα στον Υπουργό Εθν. Άμυνας ή με στρατηγούς του ελληνικού στρατού, μιλάει συχνά στο τηλέφωνο μαζί τους, εν συντομία γνωρίζει καλά την κατάσταση. Γνωρίζει, επίσης, πόσο κρίσιμο είναι το θέμα αυτό και έτσι δεν θέλει να δώσει το όνομά του στην εφημερίδα, όπως άλλωστε πράττουν και οι περισσότεροι ανάλογοι συνομιλητές. 

Θεωρεί ότι προγράμματα αγοράς εξοπλισμού δεν μπορούν να δημοσιοποιηθούν το διάστημα αυτό. Όμως αυτό μπορεί να αλλάξει πολύ σύντομα, σημειώνει ο ίδιος. 

"Αν η Ελλάδα πάρει τον Μάρτιο την επόμενη δόση της οικονομικής βοήθειας των 80 δις ευρώ, τότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να υλοποιηθούν νέες εξοπλιστικές συμβάσεις".  

Και ένα δις να περισσέψει, συνεχίζει, θα επικυρωθούν παραγγελίες για Eurofighter ή φρεγάτες.

Είναι πραγματικά απίστευτο: 

Τους επόμενους μήνες θα καθορισθεί, αν η Ελλάδα θα παραμείνει στην ζώνη του ευρώ ή θα γυρίσει στην δραχμή. 

 Την στιγμή που συζητάμε στο καφέ της Αθήνας με τον άνθρωπό μας, τα νοσοκομεία της δέχονται μόνο επείγοντα περιστατικά, απεργούν οι οδηγοί των λεωφορείων, τα σχολεία ακόμη δεν έχουν πάρει βιβλία, χιλιάδες άνθρωποι που οδηγούνται στην εφεδρεία διαδηλώνουν στους δρόμους και η Ελληνική Κυβέρνηση ανακοινώνει νέο πρόγραμμα λιτότητας, από το οποίο θεωρητικά κανείς Έλληνας δεν μπορεί να ξεφύγει.
Η πραγματικότητα, όμως, είναι ότι όποιος δουλεύει για τον Στρατό ή την Εξοπλιστική Βιομηχανία, δεν έχει αντιληφθεί καμία απολύτως λιτότητα.