Η ανεπάρκεια της αριστεράς του Αλέξη

του Κλόουν*

Σήμερα μετά από αρκετό καιρό θέλω να γράψω για την πολιτική σκηνή της χώρας, τον ΣΥΡΙΖΑ και όλη την στάση της αντιπολίτευσης από την αρχή της κρίσης μέχρι σήμερα.
Ας τα πάρουμε λοιπόν τα πράγματα με την σειρά, να σημειώσουμε κάποια δεδομένα και αναλύοντας τα, να προσπαθήσουμε να καταλήξουμε σε κάποια συμπεράσματα.

Τρία χρονια μετά από τότε που στην ουσία χρεοκοπήσαμε, τρία μνημόνια, πολλά σκληρά μέτρα, χαράτσια, μειώσεις μισθών, μειώσεις συντάξεων, κατάργηση πολλών επιδομάτων, 1.5 εκατομμύρια ανεργους, με διαλυμένους ένα μεγάλο μέρος των ελεύθερων επαγγελματιών και γενικότερα παρακολουθούμε μια συρρίκνωση της μεσαίας τάξης.

Μια ανεπαρκής κυβέρνηση, που με εξαίρεση τα κομματόσκυλα της και τα παπαγαλάκια της, όλοι λίγο πολύ αποδέχονται την ανεπάρκεια της. Το μόνο που την ενδιαφέρει είναι πώς θα διαφυλάξει το πελατειακό σύστημα, πώς θα κοροϊδέψει την τρόικα, γιατί δεν δείχνει καμιά διάθεση για πραγματικές μεταρρυθμίσεις και κάνει ίσα ίσα στα όρια ότι πρέπει για να παίρνουμε τις δόσεις, την ενδιαφέρει πώς θα γλιτώσει από τον εισαγγελέα μεγαλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ, αλλά και δικά της στελέχη που συμμετείχαν στην κυβέρνηση Καραμανλή, πώς θα πουλήσει ακροδεξιά ρητορική, πατριωτισμό και θρησκευτικό συναίσθημα στους Ελληναράδες (και είμαστε γεμάτοι από δαύτους).

Μια κοινωνία που όπως αποδείχθηκε είναι βαθιά συντηρητική, βουτηγμένη στις φοβίες και τις ανασφάλειες και ενώ γνωρίζει όλα τα παραπάνω δεδομένα, δίνει ακόμα στις δημοσκοπήσεις πρωτιά σε αυτήν την ανεπαρκή Νέα Δημοκρατία και δίνει επίσης πρωτιά στην ερώτηση για καταλληλότερο πρωθυπουργό στον Αντώνη Σαμαρά.

Σκέφτεται ο μέσος νοικοκυραίος, που είναι και η πλειοψηφία της κοινωνίας και παρά τις δυσκολίες του, όλο και κάτι έχει από "λίπος", όλο και κάτι έχει από περιουσία, μήπως εάν έρθουν οι άλλοι, που πρακτικά δεν έχουνε να μου προτείνουνε μια ρεαλιστική άλλη λύση, μήπως τα πράγματα θα είναι χειρότερα;

Βλέπει επίσης όλη αυτήν την υποστήριξη με τον έναν ή τον άλλον τρόπο από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ακόμα και σε περιθωριακές ομάδες, σε καταλήψεις, σε κινητοποιήσεις που έχουνε κουράσει τον μέσο πολίτη και σου λέει, αυτοί θα έρθουν τώρα να μας σώσουν;

Επίσης ο μέσος νοικοκυραίος αρχίζει και ξυπνάει, έχει μάτια και βλέπει, βλέπει ότι σε αυτούς τους "κοινωνικούς αγώνες" όπως τους αποκαλούνε κάποιοι, το 90% των συμμετεχόντων είναι επαγγελματίες επαναστάτες, δηλαδή είτε κάποτε βολευτήκανε, είτε είναι ακόμα βολεμένοι, είτε είναι συνδικαλιστές , είτε γενικά με τον έναν η τον άλλον τρόπο συνδέονται με κάποιες κομματικές κλαδικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις.

Οι παραπάνω λοιπόν δεν κάνουνε κοινωνικούς αγώνες, αλλα αγωνίζονται για να δικά τους συμφέροντα και τα δικά τους προνόμια και πολύ καλά κάνουν θα έλεγα, αρκεί να μην το βαφτίζουν ...

Η φθορά του πολιτικού συστήματος και η άφθαρτη Αριστερά

του Ανδρέα Γιάνναρου*

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για την φθορά του πολιτικού συστήματος, για την απαξίωση των θεσμών, των κομμάτων και των διαφόρων κοινωνικών φορέων...Η αναφορά αυτή εξειδικεύεται σε πρόσωπα που άσκησαν εξουσία είτε μέσα από κόμματα, είτε μέσα από συνδικάτα , είτε μέσα από άλλες συλλογικότητες και αντιμετωπίζουν και το μεγαλύτερο μέρος της κριτικής για την σημερινή κατάσταση της χώρας.

Πράγματι στην Ελλάδα ιδίως μετά την μεταπολίτευση, ο εκδημοκρατισμός του πολιτεύματος δεν επέφερε και τον αναγκαίο εκδημοκρατισμό στους θεσμούς, στο κράτος, τα κόμματα, τα συνδικάτα, όλους τους κοινωνικούς φορείς που το απαρτίζανε, με λίγα λόγια τον εκδημοκρατισμό της νοοτροπίας της κοινωνίας. 

Αντί αυτού δημιουργήθηκε ένα μοντέλο που στηρίχθηκε στην γιγάντωση του κράτους μέσα από τις πελατειακές σχέσεις μεταξύ κομμάτων και των ψηφοφόρων, το ρουσφέτι, τις συναλλαγές, την ψηφοθηρία, την διαφθορά και την διαπλοκή, την ανομία, την εκταταμένη φοροδιαφυγή, και συντέλεσε στην δημιουργία μίας εθνικής πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας που απαρτιζόταν από πολιτικούς-συνδικαλιστές και επιχειρηματίες, μία κρατικοδίαιτη αστική και εργατική τάξη που απομυζούσε τον δημόσιο πλούτο, ήλεγχε την οικονομία της χώρας και είχε ως στόχο όχι την εκμετάλλευση της μίας από την άλλη, αλλά την ανακατανομή της εξουσίας τους, την αύξηση της πελατείας τους και τελικά την απαραγωγή τους.

Θύμα αυτής της καχεκτικής πολιτικής ένα μεγάλο μέρος των πολιτών, που υποεκπροσωπούνταν τόσο στο πολιτικό πεδίο όσο και στο κοινωνικό, χωρίς ομογενοποιημένη έκφραση και πρόσβαση στο κράτος, στους θεσμούς, και άρχισε να απομακρύνεται από τα κοινά, και να προτιμάει την ιδιώτευση. 
Έτσι τα χρόνια της μεταπολίτευσης η κύρια αντίθεση δεν ήταν ανάμεσα "στο κεφάλαιο και την εργασία", αλλά ανάμεσα σε όσους είχαν πρόσβαση στο κράτος, συντεχνίες, πολιτικούς, κρατικοδίαιτους επχειρηματίες, αεριτζήδες, κομπιναδόρους δημοσίους υπαλλήλους και όσους ήταν εκτός, τους ανέργους, τους μετανάστες, τους εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα, τους αυτοαπασχολούμενους, τους καινοτόμους επιχειρηματίες.

Σήμερα πλέον είναι φανερό ότι αυτό το μοντέλο οργάνωσης της κοινωνίας έχει χρεοκοπήσει την χώρα και αν δεν ξεπεραστεί τότε καμία εθνική στρατηγική και καμία συναίνεση δεν μπορεί μας πάει μπροστά.

Ερωτήματα Ηλία Μόσιαλου που η Αριστερά τάχει λυμένα ...ευτυχώς!...

Τι πραγματικά είναι αριστερό;

του Ηλία Μόσιαλου*

Το Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ συγκαλείται σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο για τη χώρα, αλλά και για το ίδιο το κίνημα. Ωστόσο, αντί να συζητάμε για θέματα στρατηγικής και ιδεολογίας, αναλωνόμαστε σε συζητήσεις του είδους ποιος συμμαχεί με ποιον, ποιος τηλεφώνησε σε ποιον και τι είπαν. Είμαστε σε μια φάση που, ενώ χρειάζεται να εντείνουμε τον πολιτικό διάλογο, εμείς προωθούμε όλο και περισσότερο την αποπολιτικοποίηση των διαδικασιών. Για ό,τι συμβαίνει σήμερα, πέρα από την αναμφισβήτητη ευθύνη της ΝΔ, την οποία όμως κάποιοι ξεχνούν πολύ εύκολα, έχουμε ευθύνη όλοι. Θα ήταν επομένως χρήσιμο να συζητήσουμε στο σημερινό Εθνικό Συμβούλιο τα θέματα της φυσιογνωμίας μας.

Το ΠΑΣΟΚ στη σχεδόν σαραντάχρονη ιστορία του άλλαξε σε πολλά σημεία προς το θετικό την πορεία αυτής της χώρας. Δημιουργήσαμε το πλαίσιο για την ανάπτυξη δομών κοινωνικής πρόνοιας (ΕΣΥ, μαζική διεύρυνση της συμμετοχής στο εκπαιδευτικό σύστημα, κυρίως στην ανώτατη εκπαίδευση) και ταυτόχρονα προστατέψαμε τα δικαιώματα όλων των πολιτών εντάσσοντας στους θεσμούς της χώρας την υπόλοιπη μισή Ελλάδα, η οποία ήταν αποκλεισμένη για πολιτικούς λόγους. Εντάξαμε τη χώρα στην ΟΝΕ και λειτουργήσαμε ως μέλη του πυρήνα της, ενισχύσαμε τις υποδομές, λειτουργήσαμε ως δύναμη ειρήνης και ισορροπίας στα Βαλκάνια και στη Μεσόγειο και συμβάλαμε στην ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ.
Κάναμε όμως και μεγάλα λάθη, τα αίτια των οποίων δεν ήταν τόσο οι προσωπικές ανεπάρκειες του ενός ή του άλλου στελέχους, αλλά η λανθασμένη θεώρηση του τι είναι αριστερή πολιτική. 

Αντί να θέσουμε στο επίκεντρο της πολιτικής μας την άρση των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων, με τις πολιτικές μας τις αυξάναμε, αφού δεν αντιμετωπίζαμε τις αιτίες των ανισοτήτων - το αναποτελεσματικό κοινωνικό κράτος, το άδικο φορολογικό σύστημα, τον διογκωμένο και ανεπαρκή δημόσιο τομέα και το αδιέξοδο «παραγωγικό» μοντέλο.

Θεωρήσαμε ότι αριστερό είναι να μεγαλώνουμε το Δημόσιο και το κράτος με προσλήψεις που δεν χρειάζονταν πάντα και με τη δημιουργία περιττών οργανισμών και υπηρεσιών. Παρά τη διόγκωση του κράτους δεν διαμορφώσαμε καλύτερες και ποιοτικότερες δημόσιες υπηρεσίες.