Δώστε λύσεις στους ασφαλισμένους αν θέλετε να σωθεί ο ΕΦΚΑ

των Γιάννη Μανιάτη (αντιγραφή και σχόλια) και Γιώργου Αγαλιώτη (κείμενο αναφοράς)

Αναμφίβολα οι αναλογικές εισφορές ήταν μια δικαίωση όσων το ζητούσαμε εδώ και χρόνια και όσων είχαμε προσφύγει κατά του ΟΑΕΕ με αυτό το αίτημα. Όμως το άρθρο που ακολουθεί του Γιώργου Αγαλιώτη, έρχεται πολύ σωστά να μας θυμίσει πως οι αναλογικές εισφορές – εκτός του ότι έχουν υψηλό ποσοστό – θα μείνουν δώρο άδωρο αν δεν συνοδευτούν από μέτρα που θα λειτουργήσουν ως κίνητρο για επανένταξη όσων ανυπαίτια έγιναν οφειλέτες από τις παράνομες πρακτικές του ΟΑΕΕ.

Ειδικά θα αναφέρω τα σημαντικότερα αιτήματα ώστε να αρθούν τα προβλήματα που λειτουργούν ως αντικίνητρα για την επανένταξη των ασφαλισμένων στο σύστημα :

1) Πάγωμα των οφειλών που έγιναν μέχρι 31/12/2016.

2) Διαγραφή των οφειλών που αντιστοιχούν σε ιατροφαρμακευτική που δεν χορηγούσε ο ΟΑΕΕ, ενώ την χρέωνε, καθώς και των ανάλογων προσαυξήσεων.

3) Θεώρηση βιβλιαρίων με μόνη υποχρέωση του ασφαλισμένου να καταβάλει τις τρέχουσες εισφορές του – ή έστω μέρος αυτών, σύμφωνα με τη σχετική εγκύκλιο.

Το άρθρο του Γιώργου Αγαλιώτη

Έλα ΕΦΚΑ στο τόπο σου

Για έναν επαγγελματία δεν υπάρχει κανένας λόγος να πληρώνει εισφορές αυτασφάλισης όπως κι αν λέγεται ο φορέας (το νέο φρούτο λέγεται ΕΦΚΑ), όσες κι αν είναι οι εισφορές, όπως κι αν πληρώνονται.

1. Όσοι χρωστούν εισφορές περασμένων ετών όχι μόνο εξακολουθούν να τις χρωστούν εντόκως με ληστρικά ετήσια επιτόκια αλλά εξακολουθούν να μη μπορούν να ασφαλιστούν ακόμη κι αν πληρώνουν από 01/01/2017.

2. Αν θες να εξοφλήσεις τα χρωστούμενα μπορείς μόνο σε 12 δόσεις. Ακόμη όμως κι αν υπήρχαν 100 ή 200 δόσεις, με αυτή τη κρίση και ύφεση είναι αδύνατο να μπορείς να πληρώνεις ταυτόχρονα και τη δόση για τα παλιά χρέη και τη μηνιαία νέα οφειλή.

3. Δεν έχει σημασία αν το ποσό των εισφορών αν είναι 157 ή 1157 ευρώ ανά μήνα (νέες μηνιαίες καταβολές) δεδομένου πως ούτε θα πάρεις σύνταξη αλλά κι όταν έλθει η ώρα να πάρεις το ποσό που θα λάβεις, αυτό θα είναι μηδαμινό σε σχέση με αυτά που θα έχεις πληρώσει. Προβολή παρούσας αξίας σε μελλοντική αξία με επιτόκιο έστω 2%). FV=PV(1+i)n όπου FV = μελλοντική αξία, PV= Παρούσα αξία , i= επιτόκιο (έστω το επιτόκιο απλής ετήσιας κατάθεσης). Προσοχή είναι εις την n κι όχι επί n. Κάντε έναν υπολογισμό και θα πάθετε »κολούμπρα».

4.΄Οταν θα έλθει εκείνη η στιγμή (της συνταξιοδότησης) θα πρέπει κάποιοι άλλοι «μακάκες» να επιχειρούν ή να ασκούν επάγγελμα (για να είναι ασφαλισμένοι υποχρεωτικά) και να πληρώνουν, για να παίρνεις εσύ σύνταξη από τις εισφορές τους κι όχι από το δικό σου σχηματισμένο και επενδεδυμένο κεφάλαιο. Γιατί; Μα γιατί με τα δικά σου λεφτά (οι σημερινές εισφορές που πληρώνεις) πληρώνονται οι σημερινοί συνταξιούχοι κι όχι με τις εισφορές που έχουν πληρώσει.

5. Ακόμη κι αν αντέχεις να πληρώνεις τις εισφορές σου (ανεξαρτήτως ποσού) ή τουλάχιστον έχεις τη διάθεση αυτή, όταν θα χρειαστεί να αγοράσεις φάρμακα, να κάνεις μια εξέταση ή να επισκεφτείς ένα νοσοκομείο θα ανακαλύψεις πως είτε είσαι ασφαλισμένος είτε όχι, αν δεν έχεις μετρητά για τη συμμετοχή (τουλάχιστον 50%) ή »μαύρα» για το γιατρό, όχι μόνο δε θα έχεις φάρμακα ή εξέταση (μετά απο κανα τριάρι μήνες και βάλε) αλλά κατά πάσα πιθανότητα θα κινδυνέψεις και να »πεθάνεις»…

6. Το πρώην διμηνιαίο 30αρι που έγινε μηνιαίο 10ρικο για τους »άνεργους» και είναι πάνω στις εισφορές σου ποτέ μα ποτέ δεν έχει πάει στους άνεργους. Όπως εν μια νυχτί (επι Γιακουμάτου -νυχτερινή τροπολογία) πήραν 300 περίπου μύρια (που είχαν μαζευτεί) και τα έδωσαν στο προϋπολογισμό (στη τρύπα), έτσι και τώρα τα έσοδα πάνε αλλού. Πάντως όχι για τους άνεργους. Και εν πάσει περιπτώσει δε κατάλαβα ποτέ μου τι σχέση έχει η αυτασφάλισή μου με τους άνεργους. Μπορείτε να με αποκαλέσετε κοινωνικά ανάλγητο αλλά επιμένω. Είναι άσχετα το ένα με το άλλο.

Με τέτοιο φορο-ασφαλιστικό κεφαλοκλείδωμα που σου κάνουν δεν υπάρχει λόγος ούτε γενικός ούτε ειδικός (προσωπικός). 

Ο κόφτης έρχεται γιατί πολύ απλά όσοι παράγουν-εργάζονται ακόμα είναι κατά πολύ λιγότεροι από όσους παίρνουν συντάξεις κι επιδόματα. 

Υπάρχουν αυτοί που πληρώνουν εισφορές με πραγματικά λεφτά (ιδιωτικός τομέας) κι άλλοι με πέτσινα-λογιστικά (δημόσιος τομέας) ενώ οι συντάξεις που δίνονται σήμερα καταρχάς δε δικαιολογούνται από τις εισφορές που έχουν πληρωθεί ή πληρώνονται και κατά δεύτερον μεγάλο ποσοστό τους πηγαίνει σε ομάδες που δεν έχουν καν συμπληρώσει minimum πραγματικό χρόνο ασφάλισης (συνταξιούχοι 40-60 ετών). 

Όπως και να το δείς-αναλύσεις το μόνο οικονομικό συμπέρασμα που βγαίνει είναι πως έχουμε ανοίξει ένα πηγάδι (ασφαλιστικό) που απορροφά τα πάντα (λεφτά-εισφορές) χωρίς να μπορεί να δώσει πίσω το νερό (συντάξεις) που του ρίχνουμε, την ώρα που θα το χρειαστούμε. Όσο περισσότερο νερό του ρίχνουμε τόσο περισσότερο ρουφάει και το κάνει λάσπη, μέχρι που κάποια στιγμή δε θα δίνει νερό καθόλου. Θα επιστρέφει μόνο λάσπη. 

Προσέξτε! Μιλάμε για αυτασφάλιση. 

Oικειοθελή ασφάλιση για να μη πεθάνουμε αν αρρωστήσουμε και υποτιθέμενη αποταμίευση για να παίρνουμε κάτι όταν θα γεράσουμε και δε θα μπορούμε να εργαστούμε πλέον. 

Αλλά τι να περιμένει κανείς όταν διορίσαμε και ανεχόμαστε δεκαετίες τώρα »δερβέναγα» στα λεφτά μας (διαχείριση ταμείων) το διεφθαρμένο και σάπιο Ελληνικό δημόσιο και τους εκάστοτε κομματικούς – κυβερνητικούς εντολοδόχους – αξιωματούχους του να διοικούν τα ταμεία μας και να κανονίζoυν που θα πηγαίνουν τα λεφτά μας (εισφορές μας); 

Ταμεία επαγγελματιών με διοίκηση κρατική (κομματική). 

Και περιμένουμε να σωθούμε!

Έλα ΕΦΚΑ στο τόπο σου…

πηγή

***

Ο ΕΦΚΑ δεν θα σωθεί αν δεν σωθούν οι ασφαλισμένοι του

…

Αντιγραφή και σχόλια – Γιάννης Μανιάτης oaee2015.wordpress.com

Για να ανασάνει η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα

Καταργήστε τον ΟΑΕΕ πριν αυτοκαταργηθεί

του Γιώργου Αγαλιώτη*

Είδα τη νέα 'υποτίθεται' ρύθμιση του ΟΑΕΕ και ειλικρινά αδυνατώ να βρω διαφορά ουσιαστική από τη προηγούμενη. 

Αφήστε που μιλάμε για αυτασφάλιση, οπότε το χαράτσι αυτό δεν έπρεπε να υπάρχει, αφήστε που δεν είναι συνδεδεμένο με επενδύσεις, ποσοστό επί του τζίρου κλπ.κλπ. που έχω αναλύσει δεκάδες φορές (δείτε εδώ) μιλάμε για μια από τα ίδια.

Έστω νέος ασφαλισμένος επαγγελματίας που έχει διμηνιαίες εισφορές 450 ευρώ και οφείλει εισφορές 2 ετών ήτοι 450Χ12=5400 ευρω χωρίς προσαυξήσεις.
Υποχρεούται αν θέλει να ρυθμίσει να δώσει άμεσα τις εισφορές του 1ου διμήνου του 2014 δηλ. 450 ευρώ συν τη πρώτη δόση εντός 5 ημερών από τη ρύθμιση. Αν επιλέξει τις 100 δόσεις τότε η δόση θα είναι 54 ευρώ (πάντα χωρίς τις προσαυξήσεις).
Και εντός 31/05/2015 θα πρέπει να πληρώσει το 2ο δίμηνο του 2015, πλέον τη δόση του Μαΐου.
Ήτοι εντός διαστήματος ενός περίπου μηνός ή δύο αν το κάνει άμεσα θα πρέπει να αποδώσει-πληρώσει 450+450+108=1008 ευρώ χωρίς τις προσαυξήσεις!

Αν υπολογίσουμε τα παραπάνω ποσά για μεγαλύτερες ασφαλιστικές κλάσεις θα σας πιάσει πανικός.

 π.χ. για ασφαλισμένο που δίνει πάνω από 900 ευρώ ανά δίμηνο και χρωστά επίσης 2 έτη (που τέτοια τύχη! Οι περισσότεροι χρωστούν τουλάχιστον τη τελευταία πενταετία) μιλάμε για συνολικό ποσό υψηλότερο των 2.000 ευρώ. Καταβλητέο εντός μηνός ή διμήνου. 

Και για ποιο λόγο παρακαλώ;

Για μια πενιχρή σύνταξη που δε πρόκειται να πάρετε ποτέ μιας και το ταμείο είναι εδώ και πάρα, μα πάρα πολλά χρόνια χρεοκοπημένο!

Δε θα γράψω για λύσεις! Τις έχω αναπτύξει επαρκώς εδώ και χρόνια. (δείτε εδώ).
Μόνο που πλέον ούτε αυτά που έχω γράψει είναι αρκετά, ακόμη κι αν γίνουν άμεσα!
Μόνη πλέον λύση να κλείσει το ρημάδι. 

Αφού έτσι κι αλλιώς πρόκειται περί μιας μαύρης τρύπας που ρουφά εκατ.ευρώ ετησίως από όλους.

Ας πληρώνουμε για μερικά χρόνια όλοι ένα χαράτσι μέχρι να αποβιώσουν όλοι οι εν ενεργεία συνταξιούχοι και πάπαλα!

Το μαρτύριο αργά αλλά σταθερά θα φτάσει στο τέλος του.

Έτσι κι αλλιώς οι εισφορές όσων σήμερα πληρώνουν μαζί με κονδύλι από το προϋπολογισμό, πάει για τις πληρωμές συντάξεων των παλαιών ασφαλισμένων!
Άρα μιλάμε για τον απόλυτο φαύλο κύκλο!
Καταργήστε το λοιπόν το ρημάδι να ξεμπερδεύουμε!

Οι παλαιοί ας πάρουν ότι έχουν βάλει ή τίποτε αν χρωστούν μεγάλα ποσά!

Τουλάχιστον έτσι θα βοηθηθούν οι νέοι που θέλουν να επιχειρήσουν.
Έτσι κι αλλιώς το ρίσκο το έχουμε πάρει όλοι μας όσοι επιχειρούμε. 

Θα φοβηθούμε νομίζετε μήπως δε πάρουμε σύνταξη;

Για αυτό σας λέω είναι σαθρό, άδικο, μη λειτουργικό και αποτελεί τροχοπέδη στην όποια ανάπτυξη χρόνια τώρα!
Καταργήστε το, πριν αυτοκαταργηθεί (από μόνο του) αφού στο τέλος δε θα πληρώνει κανείς!!!!!!!!!!

πηγή logiastarata.gr

Ένα βοήθημα για αναποφάσιστους: "Δες το εκκαθαριστικό σου"...

#‘Ποια Ελλάδα θέλω’
Οι ερχόμενες εκλογές για την ευρωβουλή και την αυτοδιοίκηση, θα είναι οι πιο πολιτικές εκλογές από την έναρξη της κρίσης. Γιατί όλες οι διακηρύξεις των κυβερνώντων έχουν πλέον δοκιμαστεί στην πράξη και ο λαός καλείται να κρίνει εκ του αποτελέσματος. Επίσης, γνωρίζουμε πολύ καλά τι πρόκειται να ακολουθήσει με την συνέχιση αυτής της πολιτικής: οι δεσμεύσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ για την χώρα είναι σαφείς και εκτείνονται σε βάθος δεκαετιών - ειδικά αν υλοποιηθούν όπως έχουν σχεδιαστεί. Από την άλλη υπάρχει η αντιπολίτευση: η αξιωματική, η άλλη και τα νέα εξωκοινοβουλευτικά ακόμη κόμματα. Όλη η αντιπολίτευση υπόσχεται αλλαγή πορείας, διαφωνώντας στον τρόπο. 

Η βαρύτητα του διλήμματος προφανώς δεν έχει να κάνει μόνο με το ζύγισμα των διαφορετικών προτάσεων - όπως πχ υποτίθεται ότι έκαναν οι ψηφοφόροι το 2012 - , αλλά κυρίως με το επείγον ή όχι της αλλαγής πορείας. Έχουμε χρόνο για έστω βελτιωμένες εκδοχές της ίδιας πολιτικής ή δεν πάει άλλο; Μήπως έχουμε περάσει από καιρό τις διαπιστώσεις του τύπου "η κοινωνία δεν αντέχει άλλο" ή "με την κοινωνία όρθια"; Μήπως το αύριο είναι Τώρα; Και η επίκληση άγνοιας, μοιραίο λάθος;

Η προσέγγιση του οικονομολόγου Γιώργου Αγαλιώτη που ακολουθεί, εστιάζεται ακριβώς σε αυτό: στην χρησιμοποίηση "αυτού που έρχεται" ως κριτηρίου συμμετοχής και ψήφου:
(ΑΣ)

Είσαι αναποφάσιστος; Δες το εκκαθαριστικό σου

του Γιώργου Αγαλιώτη, οικονομολόγου*

Οι ευρωεκλογές βρίσκονται πλέον μια ανάσα από τη σημερινή μέρα. Πολύ σύντομα όλοι μας θα κληθούμε να καθορίσουμε και να διαμορφώσουμε με τη ψήφο μας, τη πορεία της χώρας μας για το επόμενο χρονικό διάστημα και τουλάχιστον έως την επερχόμενη εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας ή και παραπέρα.Το διακύβευμα τεράστιο(η πορεία της χώρας στο εξής στο Ευρωπαϊκό και παγκόσμιο σκηνικό) .Τα διλήμματα που τίθενται από σχεδόν όλες τις πολιτικές παρατάξεις αμείλικτα. Ή μας ψηφίζετε ή πέφτει η κυβέρνηση, Ευρώ ή δραχμή, Μέρκελ ή Ανεξαρτησία, τέλος της κρίσης ή επαναφορά στη πρότερη κατάσταση, μερικά από αυτά.

Το τεράστιο διακύβευμα είναι και ο λόγος που αυτές οι ευρωεκλογές είναι τόσο μα τόσο κρίσιμες. Όχι μόνον για τη χώρα μας αλλά γενικότερα για τη συνολική πορεία της Ευρωπαϊκής οικογένειας στην οποία ανήκουμε.
Το διαμορφούμενο πολιτικό σκηνικό στη χώρα είναι τόσο ρευστό ώστε ουδείς μα ουδείς δε δύναται να γνωρίζει το συσχετισμό των υπαρκτών πολιτικών δυνάμεων, όπως αυτό θα διαμορφωθεί την επαύριον της κάλπης.

Δε θα εισχωρήσω σε περαιτέρω πολιτική ανάλυση (εκτός μιας απλής αναφοράς κάτωθι) δεδομένου πως όλοι μας λίγο πολύ γνωρίζουμε τον αχταρμά του υπάρχοντος πολιτικού(νέου και παλαιού) προσωπικού, που διεκδικεί τη ψήφο μας. Μέσα στον αχταρμά αυτόν υπάρχουν ακόμα δυνάμεις που μιλούν για εθνικό νόμισμα, δυνάμεις χωρίς ευρωπαϊκό προσανατολισμό, δυνάμεις που κηρύττουν και προβάλουν ‘φασιστικά’ πρότυπα μιας άλλης εποχής και δυνάμεις που κηρύττουν ολοκληρωτικές εκδοχές πολιτεύματος. Υπάρχουν επίσης δυνάμεις κατ’εξοχήν ευρωπαϊκά προσανατολισμένες, δυνάμεις ‘εξευρωπαϊσμένες πολιτικά’ και δυνάμεις ρεφορμιστικές-μεταρρυθμιστικές.Τα όρια βέβαια τις περισσότερες φορές είναι δυσδιάκριτα μιας και σχεδόν σε όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς υπάρχουν πρόσωπα, οι προσωπικότητες των οποίων συνήθως δε συμβαδίζουν με τη γενική πολιτική-ιδεολογική κατεύθυνση και πρακτική του χώρου με τον οποίο πολιτεύονται.

Ο προβληματισμός των ψηφοφόρων μεγάλος. Αυτός εξάλλου είναι και ο λόγος του σημερινού σχολίου. Το ερώτημα που είναι στα χείλη όλων σχεδόν (και το οποίο δέχομαι καθημερινά όπου βρεθώ από φίλους και γνωστούς) είναι.
Είμαι αναποφάσιστος. Δε γνωρίζω τι να ψηφίσω.
Ακριβώς στην απάντηση στο ερώτημα αυτό στοχεύουν τα διλήμματα που θέτουν οι πολιτικοί σχηματισμοί.
Όμως στο ερώτημα αυτό η απάντηση δε θα έλθει από ψευδεπίγραφα πολιτικάντικα διλήμματα που θέτουν οι πολιτικοί μας, συμβουλευόμενοι τους επαγγελματίες εκλογολόγους και ψυχολόγους των κομμάτων τους, αμοίβοντάς τους αδρά.
Η απάντηση στο βασικό ερώτημα θα έλθει αν εμείς οι ίδιοι ως πολίτες αφού σκεφθούμε-αξιολογήσουμε, καταλήξουμε τι ακριβώς θέλουμε για τη χώρα μας, τη θέση της στην Ευρωπαϊκή οικογένεια και τη πορεία της στο μέλλον. Έτσι το βασικό ερώτημα μετατρέπεται αυτόματα στο ...

Για 480.000 περίπου Έλληνες και τις οικογένειές τους κάθε ημέρα είναι Μεγάλη Παρασκευή (#το πρόβλημα του ΟΑΕΕ)

Πάνω από ένα εκατομμύριο ψηφοφόροι περιμένουν τις θέσεις
των κομμάτων για τον ΟΑΕΕ: εναρμόνιση με το ευρωπαϊκό κεκτημένο
και σωτηρία των μικρομεσαίων και της επιχειρηματικότητας ή όχι;
(γελοιογραφία Χρήστος Παπανίκος)

του Γιώργου Αγαλιώτη, οικονομολόγου*

Ο Γολγοθάς για εκατοντάδες χιλιάδες παραγωγικούς συμπολίτες μας είναι καθημερινότητα.

Η καθημερινότητα αυτή περιλαμβάνει την πλήρη αβεβαιότητα σε περίπτωση ασθένειας, το φόβο κατάσχεσης και των τελευταίων διαθεσίμων(αν υπάρχουν), την αφαίρεση του δικαιώματος ελπίδας στο όποιο μέλλον, ακόμη και την αποφυγή απλών καθημερινών πράξεων(όπως της οδήγησης) προκειμένου να αποφύγουν πιθανή σύλληψη (λόγω του αξιόποινου και πιθανού εντάλματος). Για 480.000 περίπου Έλληνες και τις οικογένειές τους κάθε ημέρα είναι Μεγάλη Παρασκευή. Η ανάσταση υπάρχει μόνο στα μακρινά τους όνειρα!

Μια ακόμη ματιά στο πρόβλημα του Ο.Α.Ε.Ε

Το πρόβλημα του Ο.Α.Ε.Ε δε πρόκειται να λυθεί ούτε με τις λύσεις-μπάλωμα που επεξεργάζονται ενόψει των εκλογών.Το θέμα είναι πλέον τόσο πολύπλοκο και σύνθετο που χρειάζεται βαθιά τομή και νέο κοινωνικό συμβόλαιο.
Το έχω αναλύσει διεξοδικά πολλές φορές αλλά καλό είναι να επαναλάβουμε κάποια πράγματα.

Καταρχάς εισφορές που δεν υπάρχουν ή δε μπορούν να πληρωθούν, δε θα εισπραχθούν.
Εισφορές που αφορούν την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη,η οποία δε παρέχεται όταν οφείλεις πρέπει να αφαιρεθούν, γιατί έτσι κι αλλιώς κάποια στιγμή θα έχουμε τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις για το θέμα.

Η μηνιαία εισφορά πρέπει να είναι εθελοντική, ενώ αν διατηρηθεί λόγω των συνθηκών(υπάρχουσες συντάξεις και παροχές) θα πρέπει να συνδεθεί άμεσα με το κύκλο εργασιών ως ποσόστωση αυτού με κλίμακα και όχι βάση τριετιών, αλλά επιλογής του ασφαλισμένου(π.χ. 4%-8% ετησίως επί του τζίρου).
Τα πανωτόκια όταν οφείλει κάποιος, να αναθεωρηθούν σε λογικά πλαίσια και να μη τρέχουν εις τον αιώνα τον άπαντα.

Να καταργηθούν άμεσα τα 30ρια που υποτίθεται πως πάνε για τους άνεργους και χρησιμοποιούνται για τη πληρωμή συντάξεων. Τη στιγμή μάλιστα που επιχειρηματίας ο οποίος διακόπτει τη δραστηριότητά του, δε μπορεί να απευθυνθεί στο ταμείο ανεργίας για οποιονδήποτε λόγο παρά μόνο κατόπιν αυστηρών προϋποθέσεων.

Το Δ.Σ του οργανισμού να εκλέγεται από τους ασφαλισμένους και όχι να διορίζεται από τη πολιτεία.
Να γίνει η απαραίτητη παρέμβαση στους δανειστές ούτως ώστε αυτές οι λογιστικές αλχημείες με τις ρυθμίσεις που δε μπορεί κανείς να τηρήσει να σταματήσουν άμεσα.

Απαιτείται νέα γενναία συνολική ρύθμιση, συνδυασμένη με πάγωμα εισφορών παρελθόντων ετών σε μεταβατικό στάδιο (τριετίας-πενταετίας) με πολλές δόσεις, ανάλογα με το εισόδημα του ασφαλισμένου, με ορίζοντα αποπληρωμής τη δεκαετία.

Ειδικές ρυθμίσεις για τους νέους επιχειρηματίες-επαγγελματίες ασφαλισμένους με πολύ χαμηλές εισφορές.

Σύνδεση των συντάξεων με τις εισφορές σύμφωνα με ...

Το πραγματικό ''σημείο μηδέν''

του Γιώργου Αγαλιώτη, οικονομολόγου

iPod Dakini by Frank Olinsky

Η οικονομική δυσπραγία και η αδυναμία πληρωμής παντός είδους οφειλών είναι κάτι παραπάνω από εμφανής για τη πλειοψηφία των συμπολιτών μας οδηγώντας μαθηματικά και με ακρίβεια, σε κατάρρευση των εσόδων της πολιτείας. Η μάστιγα της ανεργίας και της εξαθλίωσης της αξιοπρέπειας συνεχίζεται αμείωτη. Όσες μεγάλες επιχειρήσεις έχουν απομείνει αρθρώνουν κραυγές απόγνωσης ,ενώ περισσότερες από 170.000 μικρές επιχειρήσεις βρίσκονται στο κόκκινο, δίνοντας το σήμα για το επόμενο κύμα λουκέτων που θα ακολουθήσει και θα επιδεινώσει όλα τα οικονομικά μεγέθη.

Είναι κάτι παραπάνω από εμφανές πως μετά τα ''μπάνια του λαού'' και λίγες μέρες ανεμελιάς, το ορόσημο των εκλογών στη Γερμανία και το όποιο αποτέλεσμά τους θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου για τη χώρα.
Η ευρωπαϊκή οικογένεια ταλανίζεται από την οικονομική κρίση και η νέα Γερμανική ηγεσία της ταλαντεύεται προσπαθώντας να ισορροπήσει πολιτικά μεταξύ των εσωτερικών της αναγκών και των αναγκών για βήματα στην ευρωπαϊκή ενοποίηση. 

Αχτίδα αισιοδοξίας, πως παρά τη λάθος εφαρμοζόμενη πολιτικο-οικονομική επιλογή της λιτότητας και εσωτερικής υποτίμησης, γνωρίζουν πως κατάρρευση της Ελλάδας ακόμη και τώρα θα πυροδοτήσει ''ντόμινο'' καταρρεύσεων στο Νότο αλλά και μετάσταση του καρκινώματος στις επίπλαστα ισχυρές τους οικονομίες. Έτσι μόνη επιλογή τους προς το παρόν, παραμένει η στήριξη της χώρας με νέα δάνεια αλλά και η επιμονή στη στρατηγική των μεταρρυθμίσεων.
Παρόλα αυτά, σύντομα η ανοχή των ''δανειστών'' αλλά και η ανοχή η δική μας θα δοκιμαστούν στα έσχατα όριά τους και ίσως να ζήσουμε εικόνες Εθνικού παραληρήματος και αλληλοσπαραγμού.

Η κοινωνία αδύναμη ακόμη να κατανοήσει και συνειδητοποιήσει τι έχει συμβεί ίσως να προσπαθήσει να βρει διέξοδο σε πολιτική εκτροπή. Ο ''πάτος'' φαντάζει ''άπατος'' και τα εφιαλτικά σενάρια θα επανέλθουν αργά ή γρήγορα σκορπίζοντας το φόβο, ο οποίος μαζί με τη κατάθλιψη μεγάλης μερίδας του πληθυσμού ίσως οδηγήσουν σε Εθνικές καταστροφές.

Η αδυναμία της Πολιτείας για ανάληψη δράσεων αναστροφής εμφανής.
Μεμονωμένες ενέργειες γίνονται αλλά τα βήματα είναι πολύ αργά και πραγματοποιούνται μόνο κατόπιν πιέσεων των δανειστών.
Βέβαια θα επιχειρηθεί βελτίωση του κλίματος επικοινωνιακά και με έξωθεν στήριξη, λόγω ανησυχίας. Όμως όσο η οικονομία θα βυθίζεται περισσότερο στην ύφεση,οι στρατιές των ανέργων θα μεγαλώνουν και οι επιχειρήσεις θα αδυνατούν να επιβιώσουν, οι κοινωνικές εντάσεις θα αυξάνονται, η προσφυγή στις κάλπες θα μοιάζει αναπόφευκτη και η έξοδος από το ''σπιράλ θανάτου'' άσκηση προσομοίωσης.

Όμως ούτε τότε (με τις εκλογές) θα τελειώσει αυτό το ''μαρτύριο της σταγόνας''. Δε θα τελειώσει γιατί απλά οι νοοτροπίες δεκαετιών οι οποίες μας έφεραν σε αυτό το σημείο δεν έχουν ακόμα αλλάξει. Η αλλαγή και η ανατροπή πρέπει πρώτα να συντελεσθεί στους ίδιους μας τους εαυτούς. Ο Έλληνας γνωρίζει πως πρέπει να γίνει, αλλά αρνείται πεισματικά να το αναγνωρίσει και να το πράξει. Σε τελική ανάλυση ίσως μια ολική κατάρρευση μας αξίζει μήπως και συνειδητοποιήσουμε τι κάναμε λάθος τόσα χρόνια.

Η ολική κατάρρευση της δημιουργικής καταστροφής ίσως να είναι τελικά το πραγματικό ''σημείο μηδέν'', το σημείο από όπου θα ξεκινήσει πραγματικά ο επόμενος ''ενάρετος'' κύκλος για τη κοινωνία, την οικονομία και τη χώρα!

Το εφαρμοζόμενο φορολογικό σύστημα ...απλά δε πρόκειται να αποδώσει, όσες επιχειρήσεις κι αν κλείσουμε, όσους και αν βάλουμε στη φυλακή, όσους κι αν οδηγήσουμε στην εξαθλίωση!

του Γιώργου Αγαλιώτη, φοροτεχνικού

Με τη λήψη σπασμωδικών διοικητικών μέτρων ή με περισσότερη αστυνόμευση της αγοράς, με τη χρησιμοποίηση ενός μηχανισμού που νοσεί πραγματικά, δεν είναι δυνατόν να έχουμε αποτελέσματα στο μέτωπο της φοροαποφυγής. Χρειάζεται εκ βάθρων ανάλυση και αλλαγή του εφαρμοζόμενου φορολογικού συστήματος.

Ο επιχειρηματίας που πνίγεται από τη μείωση του κύκλου εργασιών και της κερδοφορίας του (λόγω ύφεσης και υπερφορολόγησης), οι οποίες απειλούν πλέον την επιβίωσή του, αλλά και ο καταναλωτής που λόγω δραματικής μείωσης του διαθέσιμου εισοδήματός του, αναζητά καλύτερη τιμή στο όποιο προϊόν αγοράζει , εμπλέκονται κατά το ίδιο σχεδόν ποσοστό σε μια μη φορολογημένη συναλλαγή δεδομένου πως υπάρχει κοινό όφελος.

Η συλλογή αποδείξεων και η έκπτωσή τους από το εισόδημα είναι ο τρόπος που τα σύγχρονα φορολογικά συστήματα καταπολεμούν τη φοροαποφυγή. Υπάρχουν φυσικά και άλλοι τρόποι, οι οποίοι είναι ανεφάρμοστοι στην ελληνική αγορά λόγω διαφοροποίησης. Διαβάζω φερειπείν για σκέψεις περί λοταρίας αποδείξεων και άλλα προτεινόμενα, από τα συστήματα της Άπω Ανατολής και με πιάνουν τα γέλια. Όποιος έχει απλή επίγνωση του τρόπου που λειτουργούν οι ταμειακές και οι φορολογικοί μηχανισμοί στη χώρα γνωρίζει πως είναι ανέφικτο . 

Άρα λοιπόν μόνη λύση η επανεξέταση από μηδενική βάση του συστήματος και καθολικές εφαρμογές μέτρων αφού οικονομετρηθούν τα αποτελέσματα μέσω ανάλυσης, μέσω ενός απλούστερου, δικαιότερου και ηθικότερου φορολογικού πλαισίου. 

Μη λησμονούμε επίσης το πλήθος των πρόσθετων επιβαρύνσεων επιχειρήσεων και καταναλωτών (φόροι, τέλη, άχρηστες εισφορές κλπ.) για να κατανοήσουμε γιατί το σύστημα ......απλά δε πρόκειται να αποδώσει, όσες επιχειρήσεις κι αν κλείσουμε ,όσους και αν βάλουμε στη φυλακή, όσους κι αν οδηγήσουμε στην εξαθλίωση!

Η ρίζα του αποστήματος ξεκινά πρωτίστως από την ‘ηθική’ του απαξίωση στα μάτια όλων των πολιτών - φορολογουμένων. 

Το Ελληνικό φορολογικό σύστημα και τα ηθικά του όρια
 
Τα τελευταία τρία έτη οι Έλληνες πολίτες δέχονται ένα καταιγισμό νέων τακτικών και έκτακτων φορολογικών μέτρων καλούμενοι να εισφέρουν όλο και μεγαλύτερα χρηματικά ποσά (φόρους) προκειμένου να είναι δυνατή η απρόσκοπτη λειτουργία της χρεοκοπημένης ελληνικής πολιτείας-κράτους ,της λεγόμενης δηλαδή δημοσιονομικής προσαρμογής.
 
Στο κείμενο αυτό δε θα εξετάσω την πολιτικο-οικονομική αυτή επιλογή και την ορθότητά της, για τη κάλυψη του τεράστιου δημοσιονομικού ελλείμματος της χώρας αλλά τη σχέση των επιβαλλόμενων νέων τακτικών και έκτακτων φορολογικών βαρών στους πολίτες της χώρας μας, σε σχέση με τα ηθικά της όρια.
 
Τα λεγόμενα «χρηστά συναλλακτικά ήθη» δηλαδή οι άτυποι και ηθικοί κανόνες, οι οποίοι διέπουν τις συναλλαγές που λαμβάνουν χώρα σε μία οικονομία, είναι το κλειδί για τη δημιουργία κλίματος εμπιστοσύνης μεταξύ των συναλλασσομένων μερών, συνεπικουρούμενα βέβαια και από ένα νομοθετημένο, θεσμικά δίκαιο πλαίσιο συναλλαγών.
 
Η ηθική μαζί με τη δικαιοσύνη είναι δύο έννοιες οι οποίες έχουν το πιο σημαντικό ρόλο και καθορίζουν τη σχέση κράτους – πολίτη. Είναι δεδομένο με βάσει πολλές οικονομικές έρευνες πως υπάρχει σαφής συσχέτιση μεταξύ των ηθικών κοινωνικά αποδεκτών ορίων στη φορολόγηση των πολιτών και μιας πιθανής ...

Η "κα Πόπη", η δικτατορία και η ανάπτυξη

του Γιώργου Αγαλιώτη*

Η κα Πόπη

Σχεδόν όλοι μας έχουμε ζήσει σκηνές απείρου κάλλους κατά τη διάρκεια συναλλαγών μας σε Δημόσιες Υπηρεσίες.
Αντικρουόμενοι Νόμοι, καθημερινές εγκύκλιοι, διοικητικές διαδικασίες και γραφειοκρατία είναι συνεχώς απέναντί μας σε κάθε μας βήμα στις υπηρεσίες αυτές.
Τρανό και συνάμα τραγικό παράδειγμα η κα Πόπη.

Η κα Πόπη είναι προϊσταμένη σε τμήμα Μητρώου μιάς από τις μεγαλύτερες Δ.Ο.Υ της χώρας. Δημόσιος Υπάλληλος Π.Ε (λειτουργός) με μεγάλη εμπειρία και πάνω από 25 έτη προϋπηρεσία.

Είναι Παρασκευή 12.00 το μεσημέρι. Στο τμήμα Μητρώου ουρά μεγάλη από λογιστές και φορολογούμενους(επιτηδευματίες), οι οποίοι περιμένουν τη σειρά τους προκειμένου να θεωρήσουν φορολογικά στοιχεία. Σύμφωνα με τη νέα εγκύκλιο του Υπουργείου Οικονομικών, όλες οι Δ.Ο.Υ της χώρας είναι υποχρεωμένες να δέχονται και να εξυπηρετούν τους φορολογούμενους έως τις 14.30.
Ένας φορολογούμενος που μόλις έχει κάνει έναρξη εργασιών προσέρχεται και ζητά να τον ενημερώσουν σχετικά με το ποια στοιχεία και βεβαιώσεις χρειάζεται, για να προχωρήσει στη πρώτη θεώρηση φορολογικών στοιχείων της επιχείρησής του.
Όσοι αναμένουν στη σειρά του δίνουν προτεραιότητα αναγνωρίζοντας πως πρόκειται μόνον για μια ερώτηση.

Ξαφνικά ακούγεται η φωνή της κας Πόπης. "Όσοι περιμένετε, να έλθετε τη Δευτέρα για θεώρηση, το τμήμα κλείνει. Επίσης όσοι είστε από λογιστικά γραφεία να πείτε στους εργοδότες σας να μη σας ξαναστείλουν Παρασκευή μετά τις 12.00 ,δε θα εξυπηρετούμε στο εξής."

Ορισμένοι ψελλίζουν κάποιες κουβέντες ως παράπονο και οι περισσότεροι φεύγουν άπρακτοι. Ο φορολογούμενος που θέλει να κάνει την ερώτηση επιμένει. "Σας παρακαλώ πείτε μου τουλάχιστον τι δικαιολογητικά να φέρω τη Δευτέρα ."

Η κα Πόπη ατάραχη απαντά. "Τι δεν καταλαβαίνεις ανθρωπέ μου; Είπαμε τη Δευτέρα.' Μόλις αποχωρεί και αυτός ακούγεται πάλι η κα Πόπη "Άντε στο διάολο ένας ένας Παρασκευγιάτικα. Σε λίγο πρέπει να φύγω, έχω και ψώνια να κάνω".

Μόλις φεύγουν οι φορολογούμενοι η κα Πόπη εξαφανίζεται για τα ψώνια της και οι υπόλοιποι υπάλληλοι του τμήματος πάνε για τσιγάρο και καφέ στο κυλικείο. Βλέπετε αυτοί για να φύγουν θέλουν άδεια από τη προϊσταμένη ή τον Διευθυντή. Οι άδειες δίνονται αλλά με φειδώ ούτως ώστε τουλάχιστον να λειτουργούν τα τμήματα έστω τυπικά και έτσι να μην φαίνονται οι απουσίες.

Η δικτατορία του δημοσιο-υπαλληλικού προλεταριάτου της κας Πόπης

Η κα Πόπη είναι ένας από τους 850.000 υπαλλήλους του στενού Δημόσιου τομέα στη χώρα μας. Είναι ένας από τους μικρούς αυτούς κρίκους μιας αλυσίδας η οποία υπάρχει κυρίως για την εφαρμογή φορολογικών διατάξεων που έχουν άμεση σχέση με την είσπραξη εσόδων από τη πολιτεία και τη συμμόρφωση των επιχειρήσεων με αυτές τις διατάξεις.

Οφείλει τη θέση και την εξουσία της σε μία "σοσιαλιστική' οικονομική θεώρηση που είχαν οι πολιτικά κρατούντες τα τελευταία τριάντα χρόνια για το ρόλο, το σκοπό και το μέγεθος του Δημόσιου τομέα στη χώρα μας.

Η δικτατορία του δημοσιο-υπαλληλικού προλεταριάτου εφαρμόστηκε και εφαρμόζεται επί δεκαετίες στη χώρα με το εξής σκεπτικό:

Το πέρασμα από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό μπορεί να γίνει "οργανικά", "αυθόρμητα", λόγω εξελίξεων μέσα στον ίδιο τον καπιταλισμό ως τρόπο παραγωγής (όπως η αριθμητική διόγκωση του προλεταριάτου ή η συγκεντροποίηση και κολλεκτιβοποίηση της παραγωγής), τότε είναι επόμενο να απορρίψει κάθε αναγκαιότητα βίαιης ανατροπής της αστικής εξουσίας, να συνταχθεί με την ιδέα ότι το πέρασμα από τον ένα τρόπο παραγωγής στον άλλο θα έρθει "ειρηνικά", σχεδόν ανεπαίσθητα.

Και έτσι έγινε, αθόρυβα και ανεπαίσθητα. Αργά αλλά σταθερά, χρόνο με το χρόνο (ειδικά τις προεκλογικές χρονιές) μέχρις ότου το ένα τρίτο σχεδόν του ενεργού πληθυσμού να απασχολείται στο Δημόσιο.

Βέβαια μη ξεχνάμε πως και εμείς με τη ψήφο η με την ανοχή μας βοηθήσαμε σε ...

Όλη η Ελλάδα μια φυλακή (για οικονομικά εγκλήματα)

του Γιώργου Αγαλιώτη*

Υπάρχει σήμερα μικρομεσαίος επιχειρηματίας που να μπορεί να ανταποκριθεί στις υπέρμετρες εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία ή να μην έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές λόγω της πρόσφατης και διαρκούς αυξανόμενης υπέρμετρης και ασύμμετρης φορολόγησης, οι οποίες κατά κύριο λόγο είναι αποτέλεσμα της πρωτοφανούς σε έκταση οικονομικής ύφεσης, αλλά και της ανάγκης χρηματοδότησης του κρατικού τέρατος;

Υπάρχει σήμερα νοικοκυριό αποτελούμενο απο εργαζόμενους στον ιδιωτικό ή δημόσιο τομέα (εκτός των βολεμένων κρατικοδίαιτων) που μπορεί να ανταπεξέλθει στα χαράτσια που βάσει κεντρικών φορολογικών σοφιστιών του επιβάλλονται;
Υπάρχει σήμερα τέτοιο νοικοκυριό χωρίς έναν τουλάχιστον άνεργο στην οικογένεια;
 
Σε λίγο όλοι οι Έλληνες φορολογούμενοι θα οφείλουν. Τι θα κάνουμε;
Θα τους βάλουμε όλους στη "στενή"; Εντάξει, να τους διώξουμε όλους ποινικά, να τους καταδικάσουμε και αν δεν δύνανται να τους χώσουμε στο "μπαλαούρο". Θα λυθεί έτσι το πρόβλημα;

Πότε θα κατανοήσουμε πως το πρόβλημα είναι πλέον η οικονομική αδυναμία και όχι η θέληση να εξοφλήσουν όσα εξοντωτικά τους επιβάλλονται;
Πότε θα κατανοήσουμε πως όσους και να παραδειγματίσουμε ή εξοντώσουμε οικονομικά ,το μόνο που θα καταφέρουμε είναι μία επερχόμενη κοινωνική και πολιτική εκτροπή;

Οι μη έχοντες ελπίδα και οι κυνηγημένοι χωρίς δουλειά, χωρίς περιουσία, φορτωμένοι χρέη, έχοντας χάσει πλέον και την αξιοπρέπειά τους, το μόνο που θα έχουν να χάσουν είναι η ατομική τους ελευθερία.
Εσείς τι λέτε θα καθίσουν στωϊκά να χάσουν και αυτήν;

Τι έχει γίνει σε παρόμοιες περιπτώσεις στη χώρα μας στη μακραίωνη ιστορία της; Ανατροπή ή επανάσταση ή εκτροπή που συνοδεύεται συνήθως από αμνηστία.
 
Θέλουμε όλοι να πληρώνουν τους φόρους τους;
Σαφέστατα ναί.
Όμως ποιούς φόρους;
Υπάρχει ένα απλό και δίκαιο εφαρμοζόμενο φορολογικό σύστημα στη χώρα; 
Απολαμβάνουν όλοι οι πολίτες σύμφωνα με τη φορολογική εισφορά τους τα ανάλογα ωφελήματα; 
Γίνεται χρηστή διαχείριση των χρημάτων των φορολογουμένων;

Αν η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα είναι όχι, τότε το μόνο που θα καταφέρουν οι ποινικές διώξεις και η υπερφορολόγηση είναι μείωση εσόδων μέχρι καταρρεύσεως και επερχόμενη κοινωνική εκτροπή μέχρι κανιβαλισμού. 

Δείτε σχετικά:  Ψάχνουν στρατόπεδο στην Αττική για να γίνει φυλακή για όσους χρωστούν!  protothema.gr

*ο Γιώργος Αγαλιώτης είναι φοροτεχνικός

Aπλό και ¨δίκαιο¨ φορολογικό σύστημα ή πλήρης κατάρρευση των δημοσίων εσόδων;

"και οι νέοι φόροι καθορίζονται ως εξής:... "

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΣΤΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΕΦΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

του Γιώργου Αγαλιώτη*

Σε καθημερινό δραματικό αδιέξοδο απελπισίας βρίσκεται ήδη σημαντικό τμήμα των φορολογουμένων, οι οποίοι καλούνται να πληρώσουν συνεχώς νέους φόρους στα ταμεία των Δ.Ο.Υ όλης της χώρας.

Για αρκετούς από εμάς που η επαγγελματική μας ενασχόληση εμπεριέχει καθημερινή επαφή με τα ταμεία των Δ.Ο.Υ και γενικά την αγορά, μας κάνει να βιώνουμε τραγικές καταστάσεις . 
Χιλιάδες Φορολογούμενοι προσέρχονται καθημερινά για ρυθμίσεις χρεών αλλά καταλήγουν τελικά σε αδιέξοδο, εκ του λόγου πως αδυνατούν να συγκεντρώσουν τουλάχιστον τα ποσά που αντιστοιχούν στη πρώτη δόση του διακανονισμού. Αν τελικά μπορέσουν να συγκεντρώσουν τα χρήματα της πρώτης δόσης, είναι σίγουρο πως δεν θα έχουν για την επόμενη, οπότε θα χαθεί η ρύθμιση. 
Η πλειοψηφία των φορολογουμένων βλέποντας πως αδυνατούν να εξεύρουν πόρους να διακανονίσουν προχωρούν στη καταβολή ενός μικρού ποσού έναντι, προκειμένου τουλάχιστον να δείξουν στις αρμόδιες φορολογικές αρχές τη θέλησή τους να πληρώσουν αλλά και να δηλώσουν ταυτόχρονα την αδυναμία τους να ανταποκριθούν πλήρως σε αυτή τη φορολογική λαίλαπα.
Δε θα μπω σε μακρο-μικροοικονομικές αναλύσεις του θέματος απλά θα θέσω για χιλιοστή φορά τα ερωτήματα:

Οι φορολογικοί σχεδιασμοί και η εξαθλίωση όλων των φορολογουμένων και της δυνητικής τους ικανότητας να πληρώσουν ποσά που βεβαιώνονται με πλήθος νόμων και διατάξεων που σοφίζονται οι κρατούντες στη σύγχρονη Ελληνική σοβιετία (για τη συντήρηση του κομματικού υπερκράτους) που θα οδηγήσουν ;

Δε γνωρίζουν πως πλείστες εξεγέρσεις -κινήματα ανατροπής παγκοσμίως ξεκίνησαν κυρίως λόγω υπέρμετρης και ασύμμετρης φορολόγησης ;

Θα συνεχίσουμε πιέζοντας υπέρμετρα φορολογικά τεράστιες μάζες του πληθυσμού της χώρας, να τροφοδοτούμε με τόνους νερού τις στείρες πηγές των πολιτικών άκρων, οδηγώντας την αγορά και το κόσμο σε πλήρη απόγνωση ;

Κατασκευάζοντας νέες φορολογικές φυλακές και στοιβάζοντας εκεί μέσα όσους οφείλουν (επειδή κάποιος διοικητικά το αποφάσισε) θα δοθεί λύση στο πρόβλημα της χώρας ;

Όταν τα βεβαιωμένα χρέη των ιδιωτών ξεπεράσουν τα 100 δις ευρώ, τότε θα ξανασκεφτούμε να αλλάξουμε το φορολογικό μας σύστημα ;

Πότε επιτέλους θα αποφασιστεί ένα απλό και ¨δίκαιο¨ φορολογικό σύστημα που θα παραμείνει σταθερό για τα επόμενα 10 έτη, δίνοντας προοπτική στην αγορά και στις αναγκαίες επενδύσεις για τη δημιουργία νέου πλούτου, ο οποίος θα αποφέρει νέα πολλαπλάσια έσοδα και θέσεις εργασίας ;

Γιατί δε συγκροτείται επιτέλους ένα Εθνικό Επιχειρησιακό πλάνο το οποίο παράλληλα με το μνημόνιο (που έτσι κι αλλιώς τρέχει) θα δώσει τη δυνατότητα να οικονομετρηθεί το πρόβλημα και θα δώσει λύσεις εφικτές και ρεαλιστικές, σύμφωνα με τα διεθνώς παραδεκτά φορολογικά εφαρμοσμένα συστήματα, προσαρμοσμένα όμως στη Ελληνική πραγματικότητα ;

Η τραγικότητα της καθημερινότητας και της κατάστασης της αγοράς μεταδίδει πλέον πολύ ανησυχητικά μηνύματα. Η πλήρης αδυναμία πληρωμής νέων βαρών,τα οποία είμαι σίγουρος πως θα αποφασιστούν για άλλη μια φορά έως το νέο φορολογικό το Μάϊο, είναι πλέον πολύ μα πολύ κοντά, με ότι αυτό συνεπάγεται για τη πλήρη επερχόμενη κατάρρευση των δημοσίων εσόδων .

Τελικά όμως μήπως αυτό μας χρειάζεται για να δοθεί λύση και στο σοβιετικό δημοσιονομικό πρόβλημα που έχει η χώρα μας ;;;

*από το fb