Καστοριάδης - ή, ποιο είναι το πρόβλημα των νεοελλήνων

"Έτσι παίρνουμε ευχαρίστως από τους δυτικούς τις BMW, τις τηλεοράσεις κτλ.,καθώς και τα διάφορα πακέτα Ντελόρ κι ενώ τα παίρνουμε βρίζουμε τους δυτικούς. Τους βρίζουμε ότι είναι υποδουλομένοι στην τεχνική και τον ορθολογισμό."

του Δημήτρη Τέντα

Ας δούμε λοιπόν μερικά κείμενα του μεγαλου ελληνα φιλοσοφου Καστοριαδη που δειχνει ακριβως ποια ειναι η πηγη του προβληματος της νεοελληνικης κοινωνιας για να μην κυνηγαμε φαντασματα σε ξενες συνωμοσίες:

«…είναι αναμφισβήτητο ότι στον χάρτη της Ευρώπης το σύνορο ανάμεσα στις χώρες όπου υπάρχει μια σχετικά δημοκρατική κατάσταση και στις χώρες που δεν υπάρχει είτε εγκαθιδρύεται πολύ αργότερα και με τεράστιες δυσκολίες, συμπίπτει με το σύνορο μη-Ορθοδοξίας και Ορθοδοξίας. 

Η Ρωσία και τα Βαλκάνια ποτέ δεν ξεκόλλησαν στην ουσία από την μεσσαιωνική πολιτική κατάσταση. 

Απεναντίας στις χώρες που βρίσκονται δυτικά από αυτό το σύνορο εκδηλώθηκαν κινήματα χειραφέτησης, κινήματα χωρισμού Εκκλησίας-Κράτους… ο χριστιανισμός δεν ήταν προϋπόθεση της δημοκρατίας με κανέναν τρόπο. Πρώτον διότι η δημοκρατία δημιουργήθηκε στην αρχαία Ελλάδα δεύτερον γιατί σε όλον τον χριστιανικό κόσμο, ο χριστιανισμός επικράτησε και υπήρξε χωρίς δημοκρατία επί δεκαπέντε περίπου αιώνες…το Βυζάντιο είναι μια ανατολική θεοκρατική μοναρχία όπου η πολιτική ζωή περιορίζεται στις ίντριγκες της Κωνσταντινούπολης του αυτοκράτορα (του Πατριαρχείου) και των ευνούχων της αυλής…στην Ελλάδα μέχρι και σήμερα το κράτος εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο του ντοβλετιού δηλαδή μιας αρχής ξένης και μακρινής απέναντι στην οποία είμαστε ραγιάδες κι όχι πολίτες. 

Δεν υπάρχει κράτος νόμου και κράτος δικαίου ούτε κυρίαρχοι πολίτες. Το αποτέλεσμα είναι η φαυλοκρατία που συνεχίζει την αιωνόβια παράδοση του Βυζαντίου και της τουρκοκρατίας

…δεν μπορούμε να πούμε πως αυτό το καθεστώς επεβλήθη στον ελληνικό λαό ερήμην του, μήπως δεν ήξερε τι έκανε; ο κάθε λαός είναι υπεύθυνος για την ιστορία του.»

Δεν είναι η κρίση αλλά οι πολιτικοί που μας δημιουργούν κατάθλιψη...

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Η κρίση είναι παγκόσμια -για τη Δύση πάντα. Το ίδιο μοντέλο εφαρμόστηκε σε όλες τις δυτικές οικονομίες και αυτό είναι που καταρρέει τώρα -άλλοι, τα πάνε πολύ καλύτερα, χωρίς να μπορείς να πεις σε καμιά περίπτωση ότι οι οικονομίες τους δεν είναι καπιταλιστικές: Ασία και Νότιος Αμερική "αναπτύσσονται", ανεβάζουν το ΑΕΠ τους, δημιουργούν μεσαία τάξη και καταναλωτισμό.
Στη Δύση, όσοι είχαν μια στοιχειώδη δημοσιονομική τάξη βιώνουν την κρίση πιο ελαφρά εξαρτώμενοι τελείως αλλά και συμβάλλοντας το κατά δύναμη στις όποιες προτάσεις διεξόδου.
Στην χώρα μας, που βρέθηκε όχι τυχαία στο μάτι του κυκλώνα, πρώτη από τους πρώτους, η κατάσταση είναι ιδιάζουσα: μαζί με το παγκοσμιοποιημένο δυτικό μοντέλο τρέχει άλλο ένα -εκείνο της καθυστερημένης αστικοποίησης, της συντεχνιακής κρατικοδίαιτης κατανομής πόρων και επιδοτήσεων, του κράτους ομήρου των κομμάτων και παροχέα καταφυγίου όχι στην κοινωνία της εργασίας αλλά στην κοινότητα των ημετέρων ασχέτως αξίας και δικαίου.

Το μοντέλο αυτό κατέρρευσε μεν με τα πρώτα μπουμπουνητά της κρίσης αλλά, έχει αυξηθεί τόσο τις δεκαετίες της μεταπολίτευσης σαν νοοτροπία αλλά και σαν οικονομική πραγματικότητα που παραμένει ως ο μόνος πυλώνας αναφοράς - οι ίδιοι άνθρωποι, χωρίς να έχουν καταλάβει τίποτα από την κρίση παρά μόνο πως να βγάλουν εγκαίρως τα λεφτά τους έξω και πότε να τα επαναφέρουν για να έχουν το μέγιστο όφελος -ανεξαρτήτως της τύχης της χώρας- συνεχίζουν να διαφεντεύουν τις τύχες του τόπου.

Υπουργός οικονομικών και υποψήφιος αρχηγός του ενός κυβερνητικού κόμματος είναι ό άνθρωπος που βρίσκεται πίσω από κάθε νομική θεμελίωση του πελατειακού κράτους. Πιθανός αυριανός πρωθυπουργός είναι ο αρχηγός του κόμματος που φρόντισε για πέντε ολόκληρα χρόνια, τώρα πρόσφατα, να βουλιάξουμε βαθύτερα στα χρέη και τα ελλείμματα. Και μπλόκαρε με επιτυχία πριν καιρό την λύση στο όνομα της FYROM που τώρα λέγεται παντού Μακεδονία... Στα μικρομάγαζα της συμβιωτικής με το σύστημα της μεταπολίτευσης αριστεράς, βρίσκονται επίσης άνθρωποι άτολμοι, συντηρητικοί χωρίς προτάσεις και παιδεία δημοκρατική που νοιάζονται μόνο για τους κομματικούς τους φίλους και όχι την κοινωνία.

"Η επαγγελματική πολιτική διαδικασία, όχι τυχαία, αναδεικνύει και προωθεί πάντοτε στην εξουσία τα χειρότερα στελέχη κάθε κοινωνίας"

Μια "προκλητική" άποψη που όμως περιγράφει, όσα κατά βάθος όλοι/ες σκεφτόμαστε και δεν θέλουμε να παραδεχτούμε...(ΑΣ)

Οι επαγγελματίες...*

του minority opinion  

από την Μαργαρίτα 

Με αφορμή την κρίση που βιώνει τα τελευταία τρία χρόνια η χώρα μας, έχει ανάψει για τα καλά η συζήτηση σχετικά με το άθλιο επίπεδο της ελληνικής πολιτικής τάξης και τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσαμε να αντικαταστήσουμε το σημερινό ανίκανο και διεφθαρμένο "πολιτικό προσωπικό", με νέους ικανούς και άφθαρτους, που θα μπορέσουν να μας βγάλουν από το σημερινό τέλμα, να μας οδηγήσουν στην ανάπτυξη, την ευημερία, την ισότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη.
Αρκεί λοιπόν να βρούμε αυτούς τους ‘νέους’ πολιτικούς και τους αντίστοιχους πολιτικούς σχηματισμούς μέσα στους οποίους δραστηριοποιούνται, για να ζήσουμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα.
Από τον χαρακτηρισμό "πολιτικό προσωπικό", γίνεται κατανοητό ότι η πολιτική είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση, η οποία απαιτεί σοβαρούς επαγγελματίες αποκλειστικής απασχόλησης, οι οποίοι πρέπει να θυσιάσουν τις προσωπικές τους ασχολίες και φιλοδοξίες, για να αφιερωθούν ψυχή τε και σώματι στο κοινό καλό.
Ας εξετάσουμε λοιπόν τα προσόντα που πρέπει να διαθέτει κάποιος, για να επιβιώσει επαγγελματικά στον πολιτικό στίβο και να αποκτήσει πρόσβαση σε κυβερνητική εξουσία, ανεξάρτητα από τον πολιτικό σχηματισμό που έχει επιλέξει σαν φορέα των φιλοδοξιών του για κοινωνική προσφορά και από την εποχή ή τη χώρα στην οποία πολιτεύεται.

1. Απόλυτη πίστη στην ιδεολογία και τις πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές συνταγές που προκύπτουν από την ιδεολογία αυτή, χωρίς υπονομευτικές αμφιβολίες. Η ιδεολογία και οι συνταγές, μπορεί να αλλάζουν κατά καιρούς, αλλά η πίστη προς αυτές, ποτέ. Αυτό αποκλείει από την επαγγελματική πολιτική διαδικασία, οποιοδήποτε σκεπτόμενο άνθρωπο, ο οποίος συνήθως διατηρεί επιφυλάξεις για την απόλυτη αλήθεια των απόψεών του, τις οποίες βασανίζει και μεταβάλλει συνεχώς, μέσα από το κόσκινο της εμπειρίας, των νέων δεδομένων και της γνώσης που αποκτά μεγαλώνοντας.

Πόθεν έσχες: Ποιοι πλούτισαν από την πολιτική;

Σχολιάζοντας την ανάρτηση στο διαδικτυακό τόπο της Βουλής των Ελλήνων των «Πόθεν Έσχες» βουλευτών και υπουργών για το 2009, ο συν-εκπρόσωπος Τύπου των Οικολόγων Πράσινων, Τάσος Κρομμύδας, δήλωσε:

"Το κρίσιμο είναι να γνωρίζουν οι πολίτες όχι απλά τη σημερινή περιουσία των πολιτικών αλλά το πώς αυτή μεταβλήθηκε κατά τη διάρκεια της πολιτικής τους καριέρας. Επομένως, ελάχιστη πρακτική αξία έχει η σημερινή κίνηση της Βουλής αν δε συνοδεύεται και από τη δημοσιοποίηση του πόθεν έσχες βουλευτών και υπουργών για το πρώτο έτος εκλογής τους ώστε να μπορούμε να μάθουμε ποιοι και πόσο πλούτισαν από την πολιτική. 

Ταυτόχρονα, πρέπει άμεσα να δοθούν πλήρεις εξηγήσεις για τις αναλήψεις σημαντικών ποσών μέσα στο 2009, πρώτη χρονιά της κρίσης. 

Μέχρι τότε, το πολιτικό σύστημα θα φαίνεται ότι κάνει τα πάντα προκειμένου να καλύψει τους δικούς του ανθρώπους."

*από τον ιστότοπο των Οικολόγων Πράσινων
*Τα πόθεν έσχες των Βουλευτών: εδώ
*Η σχετική ανακοίνωση της Δημοκρατικής Αριστεράς, εδώ

Μέρες του ’36

Ομοιότητες και διαφορές δύο θλιβερών εποχών της ελληνικής πολιτικής Ιστορίας

του Αριστείδη Ν. Χατζή*

Όλοι όσοι έχουμε ασκήσει κριτική στην ελληνική πολιτική τάξη για τον καιροσκοπισμό της, το χαμηλό επίπεδο ανθρώπινου κεφαλαίου που την χαρακτηρίζει και κυρίως για την αναποτελεσματικότητά της δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε ποτέ πόσο επιεικής ήταν ακόμα και η πλέον αυστηρή κριτική μας. 

Η φαρσοκωμωδία που οδήγησε στην εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τον Λ. Παπαδήμο έδωσε την ευκαιρία σε όλους σχεδόν τους «πονηρούς πολιτευτές» να αυτοεξευτελιστούν μέχρι αηδίας. 

Αν μάλιστα έχει κάποιος την υπομονή να καταγράψει και να μελετήσει τα πολιτικά παιχνίδια των αρχηγών, των κομματικών επιτελείων και των ανησυχούντων για την επιβίωσή τους βουλευτών ενόψει των πρόωρων εκλογών θα αισθανθεί ίλιγγο. Όχι από την πολυπλοκότητα των πολιτικών διεργασιών αλλά από την απλοϊκότητα της αυτοκτονικής ανοησίας που αυτή τη φορά θα έχει τρομακτικές συνέπειες.

Ο σχηματισμός μας κυβέρνησης 50 ατόμων (!) με Πρωθυπουργό τεχνοκράτη και με σύνθεση πολιτικά τόσο ανομοιογενή που περιορίζει τις δυνατότητες επιτυχίας της δεν επιτρέπει αισιοδοξία. Η ίδια η σύνθεση της νέας κυβέρνησης θα πρέπει αντίθετα να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου. 

Για ποιον λόγο επελέγη η συνεργασία με ένα κόμμα της Ακρας Δεξιάς, ενώ αντίθετα δεν μετέχουν σημαντικοί εκπρόσωποι της Κεντροδεξιάς και της Κεντροαριστεράς; 

Ποιο ήταν το σκεπτικό των αρχηγών των δύο μεγάλων κομμάτων όταν αποφάσισαν με ποιους θα συνεργαστούν και με ποιους όχι; 

Ποιοι είναι οι υπεύθυνοι (στα μεγαλύτερα αλλά και στα μικρότερα κόμματα) για την αποτυχία συνεργασίας των δημοκρατικών και φιλελεύθερων δυνάμεων;