Διυλίζοντας τον Τσίπρα και καταπίνοντας τον Μητσοτάκη

Η μιζέρια των αποκομμάτων του ΣΥΡΙΖΑ

Το 2015 η ριζοσπαστική αριστερά έλαβε 36% των ψήφων, πράγμα πρωτοφανές όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και την μεταπολεμική Ευρώπη. Και ξεκίνησε μια αντιμνημονιακή διακυβέρνηση που κράτησε για ένα εξάμηνο ενωμένη την αριστερά. Μετά το δημοψήφισμα και την υπογραφή ενός νέου μνημονίου, η διακυβέρνηση άρχιζε και τελείωνε στον ΠΘ, Αλέξη Τσίπρα που το προσωπικό του πολιτικό ταλέντο ήταν αυτό που επικύρωσαν τον Σεπτέμβριο με παρόμοιο ποσοστό οι ψηφοφόροι.

Στο κείμενο αυτό δεν θα κάνουμε αποτίμηση όσων συνέβησαν από το 2015 έως σήμερα στην αριστερά. Θα κρίνουμε την στάση των σημερινών κομματιών της απέναντι στην πρόθεση του Αλέξη Τσίπρα να θέσει ξανά υποψηφιότητα για ΠΘ και να κυβερνήσει επικεφαλής μιας πλατιά κεντροαριστερής πολιτικής συμμαχίας.

Υπάρχουν στην αριστερά εκείνοι και εκείνες που παροτρύνουν τον Τσίπρα να επιστρέψει για να "σώσει τον τόπο" από την επιδρομή της πλέον εγκληματικής πολιτικής συμμορίας που γνώρισε. Και υπάρχουν και εκτός αριστεράς αρκετοί και αρκετές (κεντροδεξιοί, κεντρώοι, κεντροαριστεροί) που υποστηρίζουν το ίδιο. Φαίνεται και στις δημοσκοπήσεις όπου ως καταλληλότερος ΠΘ, είναι ήδη δεύτερος χωρίς να έχει εξαγγείλει κόμμα ή εκλογικό σχηματισμό.

Υπάρχουν όμως και εκείνοι και εκείνες (στην αριστερά) που παθιασμένα αμφισβητούν ή λοιδορούν ανοιχτά πλέον τον Τσίπρα ως μεταλλαγμένο κεντρώο, πιθανό συνεργάτη επιχειρηματιών, συστημικό εκφραστή ενός δήθεν δημοκρατικού καπιταλισμού, εγγυητή μιας συστημικής συνέχειας, αλλά και λαϊκιστή, λαοπλάνο και προδότη που έκανε το Όχι Ναι κλπ κλπ. 

Είναι όσ@ έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ μετά το δημοψήφισμα (αριστεριστές, Βαρουφακικοί, Λαφαζανικοί, Κωνσταντοπουλικοί), πολλοί που έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ επί Κασσελάκη (Τσακαλωτικοί, Σακελλαρικοί) αλλά και μεγάλο μέρος του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ όπως οι Πολάκης, Παππάς, Δούρου. Κυρίως στελέχη δλδ, συνυπεύθυνα για όσα έκανε ή δεν έκανε η πρώτη αλλά και η δεύτερη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. 

Κι εδώ βρίσκεται όλη η παθογένεια της σημερινής ελληνικής αριστεράς που δεν κατάφερε να ανανεωθεί σε ιδέες, επεξεργασίες, θεωρίες αλλά και πυραμιδική κομματική λειτουργία και σχέση με τα κινήματα. 

Οι άνθρωποι αυτοί έχουν χρηματίσει επαγγελματικά στελέχη, βουλευτές στο ελληνικό και ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, πολλοί ακόμη και υπουργοί των κυβερνήσεων της αριστεράς. 

Κι όμως παρέμειναν οι ίδιοι στην νοοτροπία. Πολύ θεωρητικοί και καθόλου πρακτικοί στην επίλυση προβλημάτων, υπερφιλόδοξοι γραφειοκράτες χωρίς τα απαραίτητα προσόντα για να υλοποιήσουν όσα εξαγγέλλουν, μικροεξουσιαστές με ακόλουθους, φράξιες και ομάδες μέσα στο κόμμα, εξουσιαστικοί απέναντι στα κινήματα που έβγαλαν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ, καθόλου αξιοκράτες στα στελέχη που προωθούν, αυταρχικοί στους ίδιους τους συμβούλους και εργαζόμενους στα πολιτικά τους γραφεία. 

Μοιράζονται τα ίδια μικροαστικά χαρακτηριστικά την ώρα που διακηρύσσουν ασυμβίβαστους αγώνες. Πριν τον Τσίπρα ήταν ευχαριστημένοι αν έμπαιναν στη Βουλή. Τώρα είναι απέναντι στον άνθρωπο που τους δίδαξε (επιτέλους) προοδευτική διακυβέρνηση και όχι βολονταρισμό και εφόδους στον γκρεμό...

Ο Αλέξης Τσίπρας καλά κάνει λοιπόν και δεν ανακατεύεται μαζί τους. Θα έκανε απλώς απόλυτα ορατή την μιζέρια τους και θα ενίσχυε εν γνώσει του μια εικόνα της κομματικής αριστεράς, απόλυτα εσωστρεφούς, σε μόνιμο εμφύλιο και αλληλοεξόντωση φραξιών. Πράγμα που εν μέρει ισχύει και τα ΜΜΕ της διαπλοκής αγωνίζονται να διογκώσουν.

Έπειτα "αριστερά" είναι αυτό που υπηρετεί τον λαό και οι φιλόδοξοι εκφραστές της οφείλουν να αποδεικνύουν με τις πράξεις τους και όχι με λόγια και προγράμματα. Και σε αυτό έχουν αποτύχει όλα τα κομμάτια της κραυγαλέα όταν έχουν κατεβάσει την απήχησή τους πλέον σε μονοψήφια ποσοστά κοντά στην κοινοβουλευτική επιβίωση (με την Νέα Αριστερά των Τσακαλώτου, Σακελλαρίδη ούτε καν).

Όταν ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά και ΜεΡΑ25 που συμφωνούν σε όλα, καταφέρνουν να βρίσκουν τρόπο να υπάρχουν ξεχωριστά ως τρεις διαφορετικοί ΣΥΡΙΖΑ και στελέχη και των τριών να αναλώνονται στις μεταξύ τους κόντρες, τι παρόν και μέλλον έχουν αυτά τα κόμματα; Και η οποιαδήποτε πρόσκαιρη ενότητα μέχρι κάτι να τους ξινίσει; 

Αλλά το χειρότερο είναι ότι όλοι τους, είναι απορροφημένοι με το μικροκόμμα τους και την πολιτική τους ορθότητα και δεν βλέπουν καν την μεγάλη εικόνα: την ανάγκη του τόπου και των ανθρώπων του να ανασάνουν από την μαφιόζικη διακυβέρνηση, από το πλιάτσικο στον δημόσιο πλούτο και τις τσέπες τους που ανεμπόδιστα εξασκεί η ακροδεξιά στην εξουσία. Και έχουν ξεχάσει την ελληνική φύση που καταστρέφεται από την ενεργειακή λεηλασία σε βουνά, ποτάμια και θάλασσες. 

Δεν κατανοούν το κατεπείγον να πέσει αυτή η κυβέρνηση και τα έκτακτα καθήκοντά τους να συμβάλλουν με τις όποιες δυνάμεις τους σε κάτι τέτοιο. Κι όταν έρχεται ο Τσίπρας να ηγηθεί σε κάτι τέτοιο, εκείνοι διυλίζουν τις προθέσεις του και καταπίνουν την πραγματικότητα Μητσοτάκη.

Συγγνώμη παλιοί μας σύντροφοι αλλά αυτό είναι τύφλωση, ανικανότητα και τραγικό λάθος. Και μάλλον θα είναι το τελευταίο σας. Ακολουθεί η εξαέρωση.

*σκίτσο του αείμνηστου Γιάννη Καλαϊτζή στις 31-07-2015

Μια αντιπολίτευση ό,τι νάναι.... νεοφιλελεύθεροι δεξιοί και ορθόδοξοι αριστεροί σε παράκρουση

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*

Ένα ζήτημα που κάνει φοβερή εντύπωση τελευταία είναι οι παλινωδίες της αντιπολίτευσης δεξιάς και αριστερής απέναντι στις μεταρρυθμιστικές παρεμβάσεις της κυβέρνησης. 

Οι "μεταρρυθμιστές" της δεξιάς έχουν ξεχειλώσει τον λαϊκισμό τους. Αρνούνται τα πάντα, προβλέπουν καταστροφές και αποτυχίες και όταν πασιφανώς τα γεγονότα τους διαψεύδουν καταγγέλλουν την κυβέρνηση ότι δεν πέτυχε αρκετά.... 

Οι "ασυμβίβαστοι" αριστεροί δεν αναγνωρίζουν καμιά αλλαγή και κανένα όφελος από τις κυβερνητικές μεταρρυθμίσεις και καταγγέλλουν πριν καλά καλά εφαρμοστούν ότι είναι συμβιβαστικές με το παλιό κατεστημένο και ανοίγουν τον δρόμο στην διαπλοκή και το κομματικό κράτος της κυβερνώσας αριστεράς...

Και οι μεν και οι δε έχουν μεταβληθεί σε προφήτες ενώ η δουλειά τους, η θεσμική τους υποχρέωση καλύτερα είναι να ελέγχουν το κυβερνητικό έργο. 

Η χώρα συνεχίζει με μιαν αριστερά που εφαρμόζει βήμα το βήμα τον απαραίτητο αστικό εκσυγχρονισμό που η μεταπρατική αστική τάξη εγκατέλειψε αδιαφορώντας για την δημιουργία ενός ευρωπαϊκού θεσμικού κράτους ήδη από τον εμφύλιο και μετά, έχοντας όλη της την προσοχή της στην μίζα, την αντιπροσώπευση και τις κρατικοδίαιτες αρπαχτές σε βάρος της αμερικάνικης και ευρωπαϊκής μετέπειτα βοήθειας. 

Οι ηττημένοι του εμφυλίου αποκαθιστούν σήμερα το κράτος δικαίου, τους θεσμούς και την συνταγματική τάξη και ασχολούνται με την ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση με την επιχειρηματικότητα σε υγιές πλαίσιο. Καταπολεμούν τα καρτέλ, την μηντιακή διαπλοκή, την εξόφθαλμη διαφθορά μέσω offshore και τραπεζικής συμβολής στην μεγάλη φοροδιαφυγή, το κράτος κομματικό υποχείριο, την αναξιοκρατία, τα παραδικαστικά κυκλώματα, την καταστροφή της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας... 

Αν κάποιος μπορεί να χρησιμοποιήσει την χιλιομεταχειρισμένη φράση "κληρονομήσαμε καμμένη γη" αυτός είναι η αριστερά. 

Κι όμως οι εξωνημένοι του παλαιού πολιτικού συστήματος και τα παπαγαλάκια τους καθημερινά κάνουν το μαύρο άσπρο: παρακολουθούμε ένα απύθμενο θράσος από τους ελεγχόμενους για διαφθορά να αντεπιτίθενται και να καταλογίζουν στην κυβέρνηση της κάθαρσης τις δικές τους προθέσεις. Και ελλείψει αποδεικτικών στοιχείων αυτογελοιοποιούνται καθημερινά στα κομματικά τους ΜΜΕ τύπου Σκάι, ως άλλοι προπαγανδιστές σταλινικών καθεστώτων με πλήρη ανατροπή της αλήθειας και παρουσίαση μιας πραγματικότητας που σχεδιάζεται στις γιάφκες της διαπλοκής.

Δημοσιογράφοι έχουν μετατραπεί σε παπαγαλάκια της διαπλοκής έναντι διατήρησης της εργασίας τους, καναλάρχες έχουν μετατρέψει τα κανάλια τους σε ...δεξιό Ριζοσπάστη, το ψέμα εκφωνείται χωρίς ανάσα πρωί μεσημέρι βράδυ σε μια πρωτόγνωρη διαδικασία να πέσει ο αντίπαλος με οποιοδήποτε μέσο. Κανείς τους δεν νοιάζεται για την χώρα, την επιβίωσή της (όσο χειρότερα τόσο καλύτερα), κανείς τους δεν προσφέρει την παραμικρή συναίνεση ακόμη και σε εντελώς θεσμικές λειτουργίες όπως την συγκρότηση του ΕΣΡ επιτρέποντας στην διαπλοκή να καθυστερεί την τιμωρία της και να ελπίζει ακόμη στην ανατροπή...

Τι άνθρωποι είναι αυτοί; Καλά τον Μητσοτάκη και την οικογένειά του την γνωρίζουμε διαχρονικά ως ανάλγητο κρατικοδίαιτο νεοφιλελεύθερο λόμπι ικανό για όλα προκειμένου να έχει τρεις συντάξεις και μεγιστοποιημένες προσόδους από το ελληνικό δημόσιο... 

Αλλά η Γεννηματά η "κόρη μου η σοσιαλίστρια"; 

Η πρώην ΔΗΜΑΡ που συνεργάζεται με το νεοφιλελεύθερο δεξιό ΠΑΣΟΚ; 

Ο Θεοδωράκης που το έπαιζε η ελπίδα των μεταρρυθμίσεων; 

Ο Κουτσούμπας ο αριστερός;

Ολόκληρο το παλιό πολιτικό προσωπικό είναι εμφανέστατα "ληγμένο". Κατώτερο των περιστάσεων και των επειγουσών αναγκών της χώρας. Μοιραίο, εγωιστικό, χωρίς εθνική συνείδηση. Η κομματική σκοπιμότητα και το συμφέρον και τίποτε άλλο.

Τα έχουμε δει όλα. Ζητείται επειγόντως αντιπολίτευση. Είναι αναγκαία για την δημοκρατική ισορροπία, τον κοινοβουλευτικό έλεγχο, την διόρθωση της κυβερνητικής πολιτικής όπου τυχόν κάνει σοβαρά λάθη, την απαραίτητη συναίνεση σε εθνικούς στόχους, τον κοινωνικό διάλογο. 

Αυτή η χώρα έπασχε πάντοτε από εμφυλίους που την άφηναν στην ζώνη της υπανάπτυξης και κατέστρεφαν το ανθρώπινο δυναμικό της και τις παραγωγικές της δυνατότητες και προοπτικές. Σε αυτό ευθυνόταν μέχρι πρόσφατα και η αριστερά - τώρα όμως που εκείνη ανέλαβε το έργο της εθνικής συμφιλίωσης, του αστικού εκσυγχρονισμού, της κάθαρσης και της ανασυγκρότησης με δικαιοσύνη και αποκατάσταση της θεσμικότητας, είναι τραγική ιστορική ασέβεια και πολιτική αστοχία, η αντιπολίτευση να παίζει τον ρόλο του Εφιάλτη. 

Χρόνια και χρόνια οι μεταρρυθμιστές ανέμεναν την μεταστροφή της αριστεράς και του ριζοσπαστισμού της στον ρεαλισμό. 

Χρόνια και χρόνια οι αναγκαίες προοδευτικές και θεσμικές μεταρρυθμίσεις ανέμεναν φορέα να τις πραγματοποιήσει. 

Χρόνια και χρόνια η έννοια της μεταρρύθμισης κακοποιήθηκε από τους απορρυθμιστές του νεοφιλελευθερισμού και την κρατικοδίαιτη "επιχειρηματικότητα" των κομματικών φίλων. 

Τώρα για πρώτη φορά οι μεταρρυθμίσεις πραγματοποιούνται από την ανανεωμένη ρεαλιστική κυβερνώσα αριστερά. 

Και απέναντί τους βρίσκεται η ιερή συμμαχία των οπισθοδρομικών της νεοφιλελεύθερης δεξιάς της ΝΔ και των συνιστωσών της ΠΑΣΟΚ και Ποταμιού αλλά και της μονολιθικής κομμουνιστικής ορθοδοξίας. 

Αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι υπέρμαχοι του χθες είναι ότι το πολιτικό τοπίο θα αναμορφωθεί υποχρεωτικά, σύντομα και ολοκληρωτικά. Κι ας κοιτάζονται στον καθρέφτη τους (Σκάι, Ριζοσπάστη κλπ κομματικά ΜΜΕ) και νοιώθουν επαρκώς "φιλελεύθεροι" ή "αριστεροί"... 

 Παρά τους τόνους του ψέματος που διανέμουν καθημερινά, δεν πείθουν: η απόστασή τους από τις ανάγκες των καιρών είναι πια απόλυτα και καθημερινά εμφανής.

Πηγή tvxs.gr

Χωρίς αντιπολίτευση: η ελληνική αριστερά και τα πάντα όλα

Η ιδιόμορφη κοινωνικοπολιτική συγκρότηση του ελληνικού κράτους που αποκρυσταλλώθηκε δυστυχώς θριαμβευτικά και κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης, έχει εντοπισθεί ξανά και ξανά ως η "ελληνική ασθένεια". 
Φορέας της τις τελευταίες δεκαετίες ήταν δυστυχώς η επίσης ιδιόμορφη "ελληνική σοσιαλδημοκρατία": η "αλλαγή" αποθέωσε την διάχυση της διαφθοράς και την απόλυτη κυριαρχία του κόμματος κράτους σε όλες τις εκφάνσεις του δημοσίου βίου. Εκείνοι/ες που ήρθαν για να μεταρρυθμίσουν το "κράτος της δεξιάς" απλά έφτιαξαν το "κράτος του ΠΑΣΟΚ". 
Εκείνοι που έφυγαν προσωρινά, έμαθαν τις νέες τεχνικές του πελατειακού συστήματος και της κατασκευής συναίνεσης που δίδαξαν οι "σοσιαλιστές" και τα επανέλαβαν πιστά όποτε εναλλάχτηκαν μαζί τους στην εξουσία: αποκορύφωμα της όσμωσης του χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος ήταν η "μνημονιακή" συγκυβέρνηση του 4-2-1 όπου μαζί με την "ανανεωτική αριστερά της επετηρίδας", απλά μοιράστηκαν ...ακριβοδίκαια το κράτος αντί να το μεταρρυθμίσουν. 

Και έτσι ήρθε η ώρα της Αριστεράς. Τελευταία ελπίδα να γίνουν όλα όσα δεν έγιναν για πολλές πολλές δεκαετίες σε αυτόν τον τόπο. 

Η αριστερά δεν ήρθε να παραλάβει ένα συντηρητικό δημόσιο και να το κάνει προοδευτικό - ούτε μια οικονομία δυτικού καπιταλιστικού τύπου για να την κάνει αναδιανεμητική προς όφελος των εργαζομένων τάξεων. Όχι! Παρέλαβε ένα παρασιτικό πελατειακό δημόσιο που διορίζει ψηφοφόρους και δίνει δουλειές στους ημετέρους χωρίς καμία ορθολογική λογική αναγκών και απόδοσης. Επίσης μια τριτοκοσμική κρατικοδίαιτη οικονομία όπου οι μεταπρατικές ελίτ εκπροσωπούν συνήθως τους εισαγωγείς και όχι κάποια ενδογενή παραγωγή.

Η αριστερά έχει μπροστά της να εκτελέσει καθήκοντα αστικού εκσυγχρονισμού (που οι ανύπαρκτες πολιτικά εθνικές αστικές δυνάμεις του τόπου δεν θέλησαν ή δεν μπόρεσαν να πραγματοποιήσουν κυνηγώντας το εύκολο μεταπρατικό κέρδος), καπιταλιστικής ολοκλήρωσης της "ελεύθερης αγοράς", σοσιαλδημοκρατικού κράτους πρόνοιας, ενδογενούς αύξησης της παραγωγής, μείωσης της ανεργίας και "αριστερής" αναδιανομής εισοδημάτων. Κι όλα αυτά με μια κατεστραμμένη παραγωγική μηχανή που η μνημονιακή διαχείριση της τελευταίας πενταετίας αποτελείωσε αντί να "μεταρρυθμίσει". 

Έτσι δεν είναι καθόλου παράξενο που η αριστερά καλείται να ορθολογικοποιήσει το φορολογικό σύστημα, να μεταρρυθμίσει το ασφαλιστικό ειδικά των ελεύθερων επαγγελματιών και να αντιστοιχίσει τις εισφορές με το ...εισόδημα (κάτι απόλυτα αυτονόητο στην "Δύση"), να αποδυναμώσει τις συντεχνίες, να καθαρίσει την δικαιοσύνη, να αξιολογήσει τους ΔΥ και να ελέγξει το πόθεν έσχες των ελεγκτών του δημοσίου κάθε τύπου, να περιορίσει την γραφειοκρατία, να φτάσουν οι επιδοτήσεις στους δικαιούχους και όχι στους ενδιάμεσους, να έχουν ρεύμα και πρόσβαση στην υγεία οι άνεργοι και ανασφάλιστοι, να ξεκαθαρίσουν οι κατ΄επάγγελμα αγρότες, να ενισχυθούν οι νεοεισερχόμενοι/ες στην επιχειρηματικότητα, να βοηθηθεί η καινοτομία και οι startups, να γίνει το κτηματολόγιο, το περιουσιολόγιο, να ελεγχθούν οι λίστες της φοροδιαφυγής και οι ψευδοεπενδύσεις και τα θαλασσοδάνεια των ημετέρων, να εξυγιανθεί το τραπεζικό σύστημα κλπ κλπ κλπ...

Όλα αυτά μπορούν να ονομασθούν "αστικός εκσυγχρονισμός", "αστική μεταρρύθμιση", "επανίδρυση του κράτους", "αστική ολοκλήρωση"... λέξεις και έννοιες που θεωρητικά δεν αφορούσαν την αριστερά που θα προτιμούσε να βρει ένα έτοιμο και λειτουργικό αστικό καπιταλιστικό σχηματισμό για να εφαρμόσει τις αριστερές ανανεωτικές και ριζοσπαστικές της αλλαγές. Όμως αυτό που είναι μπροστά της δεν είναι άλλο από την "ελληνική ασθένεια": την τριτοκοσμική καπιταλιστική υπανάπτυξη και τις γραπωμένες από το κράτος οικονομικές ελίτ που η ίδια η ευρωπαϊζουσα δεξιά αποκαλεί "νταβατζήδες". 

Το καλοκαίρι που πέρασε οι χρεοκοπημένες πολιτικές δυνάμεις ξεφορτώθηκαν την ελληνική μεταρρύθμιση στις πλάτες της αριστεράς, υπερψηφίζοντας το νέο μνημόνιο που εκείνη υποχρεώθηκε να συνάψει με τους δανειστές πληρώνοντας τις αμαρτίες δεκαετιών κάθετης οικονομικής πτώσης - και τώρα καταψηφίζουν τις μεταρρυθμίσεις που παρουσιάζει η αριστερή κυβέρνηση μη έχοντας τίποτε να αντιπροτείνουν! 

Προϊόντα της σήψης του πολιτικού συστήματος, οι κατ΄εξοχήν εκπρόσωποι της "ελληνικής ασθένειας" ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, ασχολούνται με τα εσωκομματικά τους αφού πολιτικά δεν έχουν να αρθρώσουν κανένα λόγο εκτός από μικροπολιτική, τσαμπουκάδες, απειλές και εξυπνάδες. Αφού βύθισαν το πλοίο με την διαχείρισή τους, περιμένουν από την αριστερά να ξαναστήσει το κράτος και την οικονομία αφού εκείνοι/ες δεν μπορούν - και δεν έχουν πια τίποτα να παρασιτήσουν...

Η σύγχρονη ελληνική αριστερά είναι και αυτή παιδί της μεταπολίτευσης. Κρατήθηκε μεν μακριά από το φαγοπότι των όρνεων του παρασιτισμού αλλά ανέπτυξε αντανακλαστικά στους κόλπους της - ίσως ως αντιρρόπηση - έναν όχι πάντα λελογισμένο, αριστερό εξαγγελτικό λαϊκισμό και μια πολιτική σωτηριολογία -  και ταυτόχρονα στελέχη της έπαιξαν προσωπικά παιχνίδια με τις συντεχνίες του δημοσίου και των ευγενών επαγγελμάτων και γενικά τον επιδοτούμενο συνδικαλισμό ξεχνώντας την δύσκολη δουλειά των σωματείων στον ιδιωτικό τομέα αλλά και της ανάπτυξης και βιωσιμότητας της μΜ επιχειρηματικότητας και των αυτοαπασχολούμενων. Ως αποτέλεσμα, η αναγκαστικά βίαιη ωρίμανση του κυβερνητικού πλέον ΣΥΡΙΖΑ έφερε την επιστροφή των "αριστερών της σωτηριολογίας" στην "επαναστατική" τους μήτρα και συμπεριφορά: η ΛΑΕ συγκέντρωσε τις δυνάμεις αυτές - ισχυρές στον κομματικό ιστό του ΣΥΡΙΖΑ αλλά ασθενείς μπροστά στην λαϊκή εντολή - και κρίθηκε ήδη από τους αριστερούς ψηφοφόρους αρνητικά. Ο δρόμος της θεραπείας της αριστεράς από τον ιό της "ελληνικής ασθένειας" και της επικράτησης της "αριστεράς της πράξης" είναι πλέον ανοιχτός. Θα μπορέσει άραγε με μόνο αντίπαλο τον χρόνο να τα καταφέρει;

Χωρίς αντιπολίτευση η ανανεωτική ριζοσπαστική αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ καλείται να πραγματοποιήσει τα πάντα όλα. Κυρίως καλείται να κάνει την δουλειά ολόκληρου του ελληνικού μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος και να ολοκληρώσει επιτέλους και υπό τις δυσμενέστερες μνημονιακές συνθήκες την για τέσσερις δεκαετίες επαγγελλόμενη αλλά σταθερά μετέωρη ελληνική μεταρρύθμιση. Και μαζί της να αλλάξει τον ίδιο της τον εαυτό απαντώντας, μαζί ίσως με τους πορτογάλους, ισπανούς και ιρλανδούς αριστερούς συντρόφους στο ερώτημα: ποια είναι και τι θέλει η Νέα Αριστερά;

Γιώργος Παπασπυρόπουλος

tvxs

Ζητείται Αριστερά

του Ανδρέα Γιάνναρου

Είναι λυπηρό και απογοητευτικό η κατεξοχήν δύναμη προόδου,το πολιτικό υποκείμενο που εξέφραζε τις εργαζόμενες αλλά και όλες τις παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας, η Αριστερά όλων των τάσεων και των αποχρώσεων, να έχει ταυτιστεί με την συντήρηση και την καταγραφή των γεγονότων και να έχει αφήσει το πεδίο της παρέμβασης στην ακροδεξιά και τις λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις.

Και όμως όλα αυτά τα χρόνια, η μεταπολιτευτική αριστερά, η κατεξοχήν δύναμη μεταρρυθμίσεων και διαρθρωτικών αλλαγών εναντιώθηκε σε κάθε προσπάθεια εκσυγχρονισμού και αναγκαίας αστικοποίησης της κοινωνίας. 

Έτσι με μια μπολσεβίκικη νοοτροπία του στυλ όλα ή τίποτα κατήγγειλε το νομοσχέδιο του Γιαννίτση ως νεοφιλελεύθερο, την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση ως αντιδραστική, την απόρριψη του ευρωπαικού συντάγματος ως επικράτηση κατά των δυνάμεων της αγοράς, ζήτησε την πρόσληψη 100.000 ατόμων στο δημόσιο, απαίτησε τη νομιμοπόίηση των stage και των συμβασιούχων, δηλαδή την νομιμοποίηση του ρουσφετιού, ενώ εναντιώθηκε σε κάθε ατελή μεταρρύθμιση που επιχειρήθηκε να γίνει στο κράτος και την δημόσια διοίκηση προσπερνώντας έτσι και τις δικές της αναλύσεις περί ριζικού μετασχηματισμού του κράτους. 

Δυστυχώς η χρεοκοπία του δημοσίου φανέρωσε και τη χρεοκοπία της μεταπολιτευτικής κρατικιστικής Αριστεράς.

Το πιο σημαντικό όμως πρόβλημα είναι ότι σήμερα όχι μόνο δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο αλλά ούτε να τον ερμηνεύσει.

Έτσι εδώ και δύο χρόνια που μπήκαμε στην εποχή του μνημονίου προτίμησε την εύκολη και καθόλα αποδεκτή επιλογή της απόρριψης του μνημονίου.

Το πρόβλημα είναι όμως ότι ποτέ δεν αποπειράθηκε να εξηγήσει με τεκμηριωμένο τρόπο ποια εναλλακτική προτείνει, αντίθετα επένδυσε στην συνθηματολογία, την καταστροφολογία και τον λαϊκισμό.

Η κατάρρευση του ελληνικού δημοσιοϋπαλληλικού σοσιαλισμού και ο πολιτικός χρόνος της αριστεράς

*αφιερωμένο στην τελική συνεδρίαση στις 12/2 της πανελλαδικής επιτροπής της δημοκρατικής αριστεράς για τις θέσεις του συνεδρίου της

Θάλασσα της Κρίσης: αριστεροί αυτοματιστές, εθισμένοι στο μετεωρισμό, ψαρεύουν στα θολά νερά

Αυτή η χώρα καταστράφηκε από μέσα, όχι απ' έξω. Υπέστη πρώτη κερδοσκοπικές επιθέσεις επειδή ήταν η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή φούσκα. Όμως μια φούσκα θα σπάσει κάποτε ούτως ή άλλως. Είναι λοιπόν λάθος να πιστεύει κανείς ότι η ευρωπαϊκή αντιμετώπιση της κρίσης θα σώσει και την Ελλάδα. Απλά θα μας ξαναδώσει κάποια ευκαιρία επιλογών μετά έναν χρόνο άπνοιας και κατάθλιψης. Η απόφαση όμως θα είναι καθαρά δική μας. Και θα είναι μια σωστή απόφαση εφόσον παραδεχτούμε κατ' αναλογίαν όλοι τις ευθύνες μας και ανατρέψουμε με τις επιλογές μας το παρωχημένο πολιτικό προσωπικό και την πελατειακή νοοτροπία. Αν δεν το κάνουμε θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας και θα απομακρυνθούμε κι από μιαν ευκαιρία χειραφέτησης που πάντα δίνεται μέσα στην κρίση.

Σήμερα ένα νέο μνημόνιο ετοιμάζεται. Πιο μακρόχρονο, πιο κάθετο από το προηγούμενο. Ταυτόχρονα οι συντεχνίες δίνουν τις τελευταίες μάχες οπισθοφυλακής για να περισώσουν κάποια από τα αντικοινωνικά τους προνόμια. Επιδόματα, επιδοτήσεις, κρατικοδίαιτοι, κομματικοδιορισμένοι όσοι πρόλαβαν πρόλαβαν. Εθελούσιες έξοδοι, πρόωρες συνταξιοδοτήσεις ψιλοβόλεψαν μια ένοχη γενιά που τα έκανε μαντάρα και εγκατέλειψε τα παιδιά της στην επισφάλεια - τώρα ζουν χωρίς μέλλον από την σύνταξη του μπαμπά και του παππού. Η ανεργία στον παραγωγικό ιδιωτικό τομέα καλπάζει χωρίς έλεος μιας και στα πλαίσια των μνημονιακών εξοικονομήσεων δεν περισσεύουν λεφτά για δημόσιες επενδύσεις ούτε εμπιστοσύνη για ιδιωτικές.