Παιδιά (ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Νέα Αριστερά), δεν νομίζετε κι εσείς ότι δεν μπορούν να υπάρχουν για πολύ, δυο ΣΥΡΙΖΑ;

Ο εξωχώριος κος Κασσελάκης που αξιοποίησε την μεταδημοκρατική πραγματικότητα της "εκλογής από την βάση" στον ΣΥΡΙΖΑ και προκάλεσε δυο διασπάσεις, δεν υπάρχει πια (πολιτικά). Υπάρχουν όμως δυο ΣΥΡΙΖΑ: Ο εναπομείνας ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και η Νέα Αριστερά. 

Και οι δυο ομνύουν στο έργο της κυβέρνησης της αριστεράς 2015-2019, υπήρξαν συμμέτοχοι και στα καλά και στα κακά της περιόδου της πρώτης φοράς αριστεράς. Δεν έφυγαν διαφωνώντας με την διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι του 2015 μετά το δημοψήφισμα όπως οι Λαφαζάνης, Βαρουφάκης, Κωνσταντοπούλου, σήκωσαν από κοινού το βάρος της συμφωνίας με την ΕΕ (3ο μνημόνιο) και της εξόδου από την σκληρή εποπτεία με καθαρό διάδρομο έως το 2032. Σήμερα συμφωνούν πολιτικά και προγραμματικά κατά 90% όπως και όταν ήσαν στο ίδιο κόμμα. Και διαφωνούν σε όσα διαφωνούσαν ανέκαθεν (δημοκρατία στο κόμμα, αμυντικές δαπάνες).

Είναι προφανές ότι δεν ισχύουν πλέον οι λόγοι της διάσπασης αυτής (Κασσελάκης).

Και ακόμη προφανέστερο ότι αν δεν ενωθούν ξανά, η κοινωνική αριστερά θα απορρίψει προσωπικές ή τασικές κομματικές διαδρομές και θα στρέψει την προσοχή της στο "λιγότερο κακό" απέναντι στην μητσοτακική ακροδεξιά λαίλαπα που εξαφανίζει μεθοδικά εισοδήματα και κοινωνικά δικαιώματα.

Δεν νομίζουμε ότι οι ίδιοι και οι ίδιες δεν το καταλαβαίνουν. Δυσκολεύονται όμως να κάνουν ένα βήμα πίσω επειδή οι πληγές είναι πρόσφατες και ο εγωισμός τους ακόμη πληγωμένος. Όμως από κοινωνική σκοπιά αυτά είναι παιδιαρίσματα. Και δεν είναι μόνο ο αριστερισμός παιδική ασθένεια στην κομματική αριστερά και ο λενινισμός γεροντική. Είναι και η περιφρόνηση της κοινωνικής αριστεράς, ασθένεια και μάλλον η μεγαλύτερη από το τέλος της αριστερής διακυβέρνησης και μετά!

Δεν μπορείς να αδιαφορείς για την ενότητα της ριζοσπαστικής αριστεράς με μια κοινωνία να καίγεται από τον εφαρμοσμένο νεοφιλελευθερισμό απέναντί σου. Δεν μπορείς να μην βλέπεις την καταστροφική εφαρμογή του σχεδίου Πισσαρίδη στην μικρομεσαία οικονομία και επιχειρηματικότητα. Δεν μπορείς να παρακάμπτεις το κατεπείγον της αναστήλωσης της δημόσιας υγείας και παιδείας που με όπλο αδωνική ακροδεξιά η ΝΔ του Μητσοτάκη ξεπουλά στα ιδιωτικά συμφέροντα. Δεν μπορείς να κάνεις ότι δεν βλέπεις την καταστροφή βουνών, καλλιεργήσιμης γης, λιμνών και ποταμών αλλά και της θάλασσας από την ενεργειακή κερδοσκοπία της βιομηχανίας είτε των ανεμογεννητριών, είτε των φωτοβολταϊκών και των ιχθυοκαλλιεργειών, είτε των εξορύξεων υδρογονανθράκων και "πράσινων" ορυκτών. Με αρπαγή δημόσιας γης, ρύπανση της θάλασσας και καταστροφή της βιοποικιλότητας.

Το οικολογικό κίνημα είναι δυνατό στην βάση αλλά αδύναμο στην πολιτική του συγκρότηση και έκφραση. Ο συνδικαλισμός επίσης αδυνατεί αν συνέλθει μετά τον εργατοπατερισμό του ΠΑΣΟΚ και την χωριστική δράση του ΚΚΕ. Ποια δύναμη αν όχι η ενωμένη αριστερά μπορεί να στηρίξει την ανάκαμψη της κοινωνίας και την σωτηρία του περιβάλλοντος;

Συνέλθετε λοιπόν εκεί στην αριστερά. Δυο ΣΥΡΙΖΑ είναι πολλοί. Ενωθείτε με διάλογο, αυτοκριτική και κοινή δράση. Εκεί που συμφωνείτε και είναι άπειρα τα σημεία και είναι και το πιο σημαντικά για την επιβίωση του τόπου και των ανθρώπων του. Μην γιγαντώνετε τις διαφωνίες ως δικαιολογία για να μην κάνετε αυτό που έπρεπε να κάνετε μετά την ήττα του 2019 αλλά και τώρα μετά την έξοδο Κασσελάκη. Ενότητα και συλλογικότητα. Ενεργά μέλη και συνελεύσεις. Συντεταγμένη αυτοκριτική όχι συνεδριακά ψελλίσματα. Καθαρή πολιτική καταγγελία και απαλλαγή από προσωπικές διαδρομές και παρεούλες με προνόμια. Γιορτή της δημοκρατίας με την δημιουργία κοινού ανοιχτού κόμματος και μετώπου με τις άλλες προοδευτικές δυνάμεις.

Όσο για το ποιος και ποια "επιστρέφει" που, τα ονόματα και τον διαμοιρασμό των ευθυνών, εστέ γενναίοι και ρεαλιστές όπως σας χρειάζεται η κοινωνία η οποία ξέρει ακριβώς τι θέλει από σας - εσείς μην κάνετε ότι δεν το ξέρετε... 

Τι σας ενώνει; Αυτό και μόνο έχει πια σημασία. Ακόμη και στο όνομα...

*σκίτσο του Γιάννη Καλαϊτζή 24-07-2015 που απεικονίζει την πραγματική κομματική ζωή του ΣΥΡΙΖΑ επί προεδρίας Αλέξη Τσίπρα

Η αυτο-λοβοτομημένη αριστερά

Κι όμως, μεταρρυθμισμός και ριζοσπαστισμός δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν

Σύμφωνα με την φυσιολογία του εγκεφάλου το αριστερό του τμήμα είναι αυτό της λογικής και των λεπτομερειών, του πλαισίου αναφοράς της καθημερινότητας, το πρακτικό τμήμα ενώ το δεξιό τμήμα του συναισθήματος, του ρίσκου και της προοπτικής, το φιλοσοφικό και ενορατικό τμήμα, αυτό που έχει μια πιο ολιστική εικόνα για τα πράγματα.

Η συνεργασία τους εξασφαλίζει την παρουσία μας στον κόσμο αυτό με την συνδυαστική διαχείριση τακτικής και στρατηγικής, επίλυσης προβλημάτων στα πλαίσια οράματος για το αύριο και επιλογής του οράματος βάσει της συγκεκριμένης πραγματικότητας που θέλουμε να αλλάξουμε.

Όταν ο άνθρωπος κατακλύζεται από συναισθήματα άγχους και πανικού, η συνέργεια των δύο εγκεφαλικών ημισφαιρίων προκαλεί προσωρινό νοητικό αδιέξοδο και συχνά καταλήγουμε σε λήψη αναστολέων της συνέργειάς τους με αντικαταθλιπτικές, ηρεμιστικές επιδράσεις. Παλιότερα, κάποιες σχολές «ψυχιατρικής» αδυνατώντας να βρουν άλλη λύση προχωρούσαν στην χειρουργική αποσύνδεση των δύο ημισφαιρίων με την λεγόμενη λοβοτομή (τομή στην μετωπική σύναψη των δύο λοβών) με αποτέλεσμα έναν μονοδιάστατο, «ήρεμο» αλλά ψυχικά αδρανή άνθρωπο.

Στην αριστερά οι συνέπειες της ήττας της (με την μορφή της παγκόσμιας κατάρρευσης του σοσιαλιστικού εγχειρήματος) φαίνεται ότι ποτέ δεν έγινε κατορθωτό να αφομοιωθούν ψυχολογικά. Ακόμη δεν έχει συνέλθει, ακόμη ψάχνεται αλλά κυρίως ακόμη πονά. Η επιβίωσή της μέσα σε έναν μεταβαλλόμενο κόσμο απειλείται διαρκώς και οι ημέρες που κυβερνούσε μοιάζουν παρελθόν χωρίς επιστροφή. Εκεί που κάποτε αποτελούσε ένα συμπαγές μέτωπο, σήμερα αποτελείται από αλληλοσπαρασσόμενα κομμάτια που το ένα εγκαλεί το άλλο για δεξιά ή αριστερή απόκλιση.

Είναι φανερό νομίζω. Η αδυναμία ολιστικής πρόσληψης του κόσμου μαζί με το άγχος της πολιτικής επιβίωσης έχουν οδηγήσει την αριστερά στην αυτολοβοτόμηση.

Κατάφερε να διαχωρίσει τα δύο εγκεφαλικά της ημισφαίρια, την επανάσταση και την μεταρρύθμιση, τον κινηματισμό και τον ρεφορμισμό έτσι ώστε να μην επικοινωνούν και να μην συνδυάζονται. Έτσι νοιώθει λιγότερο ψυχικό πόνο (έχοντας μια περιορισμένη και άρα πιο προσιτή ανάγνωση της πραγματικότητας) αλλά ταυτόχρονα είναι ανίκανη να δράσει.

Είναι ορατή η αφλογιστία των αριστερών προτάσεων, ιδιαίτερα μέσα στην κρίση που η ίδια προφήτευε. Από προνομιακό της πεδίο αποδεικνύεται ο …λάκκος των λεόντων. Οι αναλύσεις της, όπως συχνά έχουμε διαπιστώσει και σε αυτό το ιστολόγιο, παρουσιάζουν ξαφνικές ασυνέχειες, πηδήματα στο κενό, αυθαίρετες καταλήξεις. Σαν ένα όπλο χωρίς σφαίρες…

Κατατρύχεται από ανιστόρητους διαχωρισμούς και διλλήματα του τύπου «επανάσταση ή μεταρρύθμιση», «κινηματισμός ή θεσμική αναβάθμιση», «συγκλίσεις ή αντισυστημική καθαρότητα» κλπ κλπ

Είναι πρωτοφανής η δυσκολία της να συνδυάσει το όραμά της για μια δίκαιη κοινωνία με καθημερινές πράξεις διεύρυνσης των δημοκρατικών θεσμών. Της είναι φοβερά δύσκολο να προτείνει θετικές λύσεις σε ένα όλο και πιο δυσμενές περιβάλλον που διψάει γι αυτές από τον φόβο ότι προδίδει το όραμα και ενσωματώνεται στο σύστημα. Άρα και η πολυσχιδής διάσπασή της αυτό αντανακλά: την μερική ανάγνωση της πραγματικότητας, την έλλειψη επικοινωνίας του μεταρρυθμιστικού και του κινηματικού της εγκεφάλου. Κι όλα αυτά λόγω του μετατραυματικού στρες από την ήττα.

Νέες ήττες όμως έρχονται αναπόφευκτα να επιβεβαιώσουν το άγχος και την αγωνία της και να την εγκλωβίσουν σε έναν αέναο φαύλο κύκλο μυωπίας και εκ νέου αποτυχίας.

Είναι νομίζω σαφές ότι η αριστερά πρέπει να βγει από τον κύκλο αυτό. Τα διαφορετικά πολιτικά της σχέδια προκύπτουν από την αυτολοβοτομή της και όχι από την διάσταση των ιδεολογικών της αποστάσεων. Είναι ψευδείς οι αναλύσεις της εκ προοιμίου από την στιγμή που κομμάτι της πραγματικότητας μένει από ιδεοληψία απ’ έξω. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα που να εμποδίζει τις αριστερές μεταρρυθμίσεις από το να είναι ριζοσπαστικές και «επαναστατικές» και τίποτα επίσης που να εμποδίζει τον κινηματισμό από το να ανοίγει δρόμους για βελτίωση του παρόντος. Οπότε;

Οι προσπάθειες ανασύνθεσης, διαλόγου και κοινής δράσης της αριστεράς μπορούν να αποδώσουν όταν πάψουν οι τεχνητοί διαχωρισμοί ανάμεσα σε ρεφορμιστές και ριζοσπάστες.

Δεν είναι τυχαίο ότι η δημιουργία της Δημοκρατικής Αριστεράς εν πολλοίς υπαγορεύτηκε από την ανάγκη να απελευθερωθεί ο αριστερός μεταρρυθμισμός που στα πλαίσια της «αριστερής πλειοψηφίας» του Συνασπισμού ήταν απαγορευμένος.

Μπορεί η διατήρηση αυτού του διχασμού να ευνοεί μικροηγετικά συμφέροντα και κεκτημένα κάποιων αλλά η πραγματικότητα απαιτεί την υπέρβασή του.

Μεταρρυθμισμός και ριζοσπαστισμός δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν αλλά πολλά να συνδυάσουν βελτιώνοντας το σήμερα και κρατώντας ζωντανό το όραμα μιας δίκαιης κοινωνίας.

υγ Εκτός κι αν έχουμε άλλους λόγους να κάνουμε την τρίχα τριχιά με θρησκευτικά ιδεολογήματα καθαρότητας και άφθονο αριστερό φονταμενταλισμό…