Η "συντεταγμένη έξοδος από το ευρώ" της αριστερής πλατφόρμας χρειάζεται δάνειο από τους εταίρους δλδ πάλι μνημόνιο (της δραχμής) - τελεία και παύλα

Καθείς εφ΄ω ετάχθη

του Σταμάτη Θεοδωρόπουλου*

Άνοιξαν οι «Ασκοί του Αιόλου» στον ΣΥΡΙΖΑ μετά το πρωινό όπου συμφωνήθηκε το νέο πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας μέσω του ESM στο οποίο κατέληξε η σύνοδος της Ευρωζώνης. Και τι δεν ακούσθηκε όλο αυτό το χρονικό διάστημα.

Βέβαια οι «ασκοί» και το άνοιγμα» τους δεν είναι κάτι που εντυπωσιάζει, μιας και κοινό μυστικό ήταν πως πάντοτε υπήρχαν δυο βασικές, ριζικά αντίθετες ως τον πολιτικό – στρατηγικό τους προσανατολισμό αντιλήψεις, εντός του κόμματος, οι οποίες διαιωνίζονταν για χρόνια ολόκληρα και που γινόντουσαν διαρκείς προσπάθειες ώστε να διαφυλαχθεί η ενότητα, με «χρυσές τομές» και ισορροπίες.

Όσοι σήμερα «πέφτουν από τα σύννεφα» με την παρούσα κατάσταση κι όπως αυτή έχει διαμορφωθεί, στην καλύτερη των περιπτώσεων δεν ήταν κοντά στο κόμμα η απλά ζούσαν στο δικό τους φαντασιακό.

Το ότι υπήρχε διαφορετικότητα απόψεων εξάλλου το συνομολογεί και η ύπαρξη των δύο διαφορετικών πόλων – τάσεων, όπως αυτοί εκφράστηκαν μετά το 1ο Συνέδριο του Ενιαίου (πλέον) ) ΣΥΡΙΖΑ, αυτός της πλειοψηφούσας άποψης κι εκείνη της μειοψηφίας του κόμματος που σε βασικό-ηγετικό ρόλο το Αριστερό Ρεύμα, «στέγασε» μέρος μικρότερων συνιστωσών, δημιουργώντας μια Πλατφόρμα συνεργασίας με το συνθετικό «Αριστερή».

Κοινός παρανομαστής και λόγος του Αριστερού Ρεύματος και των συνιστωσών αυτών ήταν η πολιτική τους συμφωνία απέναντι σε αυτό που ονομάζεται ευρώ, όπου αμφότεροι οι «εταίροι» της Αριστερής Πλατφόρμας, άλλοτε πλαγίως κι άλλοτε ευθέως, τάσσονταν κατά «ερωτοτροπώντας» με τη λογική της εξόδου της χώρας από το κοινό νόμισμα και την επιστροφή της χώρας σε εθνικό, παρουσιάζοντας το ως μόνη λύση.

Και σήμερα αυτό διατυμπανίζουν και προβάλλουν, μια συντεταγμένη (όπως λένε) έξοδο από το ευρώ..

Μιας και «συντεταγμένη έξοδος» δεν σημαίνει τίποτε άλλο από μια νέα δανειακή συμφωνία με τους εταίρους, που τα χρήματα αυτής της συμφωνίας θα χρησιμοποιούντο για την μετάβαση στο νέο εθνικό νόμισμα.

Ένα νέο μνημόνιο δηλαδή που θα καταγραφόταν στην ιστορία ως «Μνημόνιο της Δραχμής» (ή όπως αποφασιζόταν η ονομασία αυτού του νομίσματος) ή πιο απλά Μνημόνιο εντός Δραχμής με ότι αυτό συνεπάγεται για το λαό και το βίο του.

Ο Βόλφγκανγκ Σόϊμπλε δεν πρότεινε κάτι διαφορετικό στην ουσία. 

Αυτό ακριβώς πρότεινε κι εκείνος.

Αυτές λοιπόν οι μικρές τελείες του εσωκομματικού χάρτη, με αυτές τις αντιλήψεις, έγιναν θαυμαστικό εντός κόμματος μετά τη «συστέγαση» στην Αρ. Πλατφόρμα και ποτέ δεν εγκαταλείφτηκε από τους ίδιους, η διαφορετικότητα τους ως συνιστώσες απαξιώνοντας με αυτό τον τρόπο και υποσκάπτοντας (μα ποτέ ευθέως) την ενιαία δομή που επιχειρείτο στο κόμμα.

Επέμειναν άτυπα, μιας και ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε ενιαίο κόμμα τυπικά και όφειλαν να πάψουν οι συνιστώσες, να κυματίζουν τα «συνιστωσικά» τους λάβαρα και πανό σε κάθε διαδήλωση, κάτι που σφραγίστηκε και πρόσφατα, με δηλώσεις διαφωνούντων με την κυβέρνηση βουλευτών, που οι ίδιοι αν και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ αναφερόντουσαν σε δηλώσεις και κείμενα τους δεν αρκέστηκαν στην υπογραφή του διαφωνούντος μα υπέγραφαν και τόνιζαν το όνομα της πάλαι ποτέ συνιστώσας τους.

Όμως με αυτά δεδομένα γεννάται ένα βασικό και κομβικό ερώτημα.

Κι αυτό διότι από τη στιγμή που ούτως η άλλως ο πολιτικός στόχος, το πολιτικό ζητούμενο της (Ενιαίας) Αριστερής Πλατφόρμας δεν ήταν και δεν είναι άλλος από την έξοδο της χώρας από το ευρώ και την ευρωζώνη, τότε πολύ απλά και εύκολα καταλαβαίνει κανείς, πως όποια κι αν ήταν η συμφωνία που αναμενόταν να έρθει στην Ελλάδα, αν δεν ήταν κατά γράμμα αυτή που επιζητούσαν, θα αντιμετωπιζόταν με τον ίδιο τρόπο..

Αυτό συμβαίνει και σήμερα. Σαν έτοιμοι από παλιά – σαν θαρραλέοι λοιπόν.

Είναι πασιφανές, μια συμφωνία, όποια κι αν ήταν, πολύ δύσκολη όπως η παρούσα, η μια σχετικά καλή, δεν συμβαδίζει με το ζητούμενο της Αριστερής Πλατφόρμας και του σχεδίου «έξοδος» άρα θα απολάμβανε της ίδιας τύχης.

Δεν συμβαδίζει-Δεν έχει τύχη στήριξης -τόσο απλά.

Η Αριστερή Πλατφόρμα λοιπόν, έτσι όπως κύλησαν τα πράγματα και ότι επακολούθησε, υπό κανονικές- λογικές συνθήκες, ή θα έπρεπε να επικαιροποιήσει εάν θέλετε, την πολιτική της στρατηγική για την επίτευξη του πολιτικού της στόχου η να υπερασπιστεί την αρχική της στρατηγική, πράγμα το οποίο μοιάζει, προς το παρόν, να επέλεξε τελικά.

Η απόφαση αυτή όμως είναι υψηλού ρίσκου και βάζει σε περιπέτειες το ίδιο της το μέλλον και την ουσιαστική παρουσία της στα πολιτικά πράγματα της χώρας, μιας και η δυναμική της στην ελληνική κοινωνία, δεν μοιάζει να είναι τέτοια ώστε να επιτρέπει μεγάλα κι αισιόδοξα όνειρα. Μάλλον το αντίθετο.

Είναι άλλο η δυναμική που «έχτισε» με το πέρασμα του χρόνου εντός κόμματος κι άλλο η αποδοχή και η δυναμική της πρότασης της στο λαό. Και σε αυτό το δεύτερο το εγχείρημα δυστυχώς για την ίδια πάσχει.

Μετά τις γνωστές δηλώσεις για ΤτΕ και Νομισματοκοπεία επί του θέματος, που καλύτερα να ξεχαστούν για το καλό όλων, κάποιος θα περίμενε να κατατεθεί κάτι που έστω να μοιάζει με πρόταση στα «πανελλαδικά γενέθλια» της ιστοσελίδας του Αρ. Ρεύματος-Ισκρα, αρχής γενομένης από την συγκέντρωση στο γήπεδο του Πανελληνίου η έστω λίγο αργότερα στο τουρ των στελεχών του ανά τη Ελλάδα.

Λευκή σελίδα

Δεν κατατέθηκε ποτέ τίποτα που να δικαιολογεί τη στάση της, αντιθέτως η ανυπαρξία ολοκληρωμένης αντιπρότασης έγινε αισθητή σε ολόκληρο το λαό μιας και περίμενε έστω και μια κουβέντα λόγο της διάστασης που πήρε το θέμα και που τα Μέσα Μαζικής Κατεύθυνσης μέσω της Ενημέρωσης φώτιζαν και φωτίζουν αρκούντως ικανοποιητικά, προβάλλοντας έτσι το δήθεν ανυπέρβλητο πρόβλημα Τσίπρα στο εσωτερικό του κόμματος του.

Ένα «πολιτικό σχέδιο» όμως, χωρίς πρόταση, ούτως η άλλως, δεν είναι καν σχέδιο αλλά «πολιτική φαντασίωση». Και αυτή η φαντασίωση ταλαιπώρησε τον ΣΥΝ παλαιότερα και τον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, αρκετά.

Εάν δεν παραμείνεις όπως οφείλεις να παλέψεις μέσα στο κάκιστο ναι, (σ’ αρέσει δεν σ’ αρέσει) ελληνικό-ευρωπαϊκό και παγκόσμιο πολιτικό τοπίο ώστε να αλλάξεις τα κακώς κείμενα, να αντιπαλέψεις τους οραματιστές μιας κακής Γερμανοκρατούμενης Ευρώπης, όπως η ομάδα Σόϊμπλε και οι συν αυτήν και αντιμετωπίζεις το πλέον σοβαρό πρόβλημα της χώρας απλά με τον γνωστό κλασσικό αρνητισμό και μόνο ,είναι δραπέτευση από τη μάχη και τίποτα το αγωνιστικό δεν εμπεριέχει η στάση σου.

Κι αυτό ο λαός το βλέπει.

Τι κι αν φωνάζεις ολημερίς θέλοντας να πείσεις για την μεγάλη και σπουδαία αγωνιστικότητα σου όταν σε βλέπουν όσοι σε εμπιστεύτηκαν να το βάζεις στα πόδια και να εγκαταλείπεις το πεδίο της μάχης;

Άδικος κόπος. Δεν πείθεις κανέναν.

Αν μάλιστα τυχαίνει να συμφωνείς έστω και δια της πλαγίας, με το ζητούμενο της ομάδας Σόϊμπλε; Κι αυτό ο κόσμος το βλέπει και διερωτάται πως είναι δυνατόν.

Άσχετο αν η αφετηρία και τα ελατήρια σου, όπως λες, είναι διαφορετικά από εκείνους (τι σημασία έχει το γιατί και το πως για τον λαό όταν το ζητούμενο είναι ίδιο και περνάει από την πλάτη του), είναι πασιφανές πως οδηγείσαι σε αδιέξοδο – τέλος.

Κατάφερες την πολιτική αυτοχειρία σου περήφανα.

Το γιατί αποφάσισες αυτή την επιλογή:

• Δεν αφορά το λαό και κανείς δεν ενδιαφέρεται, αφορά μόνο εσένα που την επέλεξες.
• Όπως γίνεται με όλες τις επιλογές της ζωής κρινόμαστε από το αποτέλεσμα τους.
• Είτε είμαστε σε θέση να το καταλάβουμε αυτό, είτε όχι.

Και ποιος να νοιαστεί και τι να του πεις; 

Πως εγκλωβίστηκες από τον ίδιο σου το μηχανισμό; 

Αυτόν που επί χρόνια έστηνες με προσοχή, με συγκεκριμένη ρητορική και ασφυκτικά όρια-τοίχους που είχες επιβάλλει και πως αν τώρα κάνεις αλλιώς θα φαινόταν η γύμνια δια του πρακτικά ανέφικτου;

Ποιόν ενδιαφέρει αν όσα νόμιζες στα στενά σου πλαίσια, αποδείχθηκε κι ας μην το παραδέχεσαι, ήταν ανέφικτα;

Διότι άλλο η ιστορία, άλλο η πολιτική φιλοσοφία, άλλο τα βιβλία κι άλλο η πράξη.

Άλλο οι ασκήσεις επί χάρτου, του 1900 μάλιστα που ήσουν ...

Ο (μάταιος) αυταρχισμός αναπόφευκτο συστατικό μέρος ενός εθελοντικού Grexit #μοντέλο Λαπαβίτσα

Το ισχυρό; χαρτί του μοντέλου "έξοδος" (σκίτσο του Βαγγέλη Παπαβασιλείου)

"Όταν οι πολίτες σου δεν συμπεριφέρονται με τον τρόπο που οικονομικά έχεις αποφασίσεις, τότε σε πιάνει η τάση να βαράς τους ανθρώπους αντί για το μοντέλο."

Η κυβέρνηση - και σωστά - έχει αποφασίσει να μην παίξει εκείνη το χαρτί του Grexit - απολαύστε τους λόγους τού γιατί σε ένα απολαυστικό - όπως πάντα - κείμενο του techie chan:

TEOTWAYKI 3.1 (Μερικά ταληράκια που δεν σας είπε ποτέ ο λαπαβίτσας για τη φέτα)

του techie chan

Θα ξεκινήσω με έναν αφορισμό από το TEOTWAYKI 1 για τον οποίον επιμένω ακόμα. Το νόμισμα είναι ένα εργαλείο οικονομικής πολιτικής. Δεν είναι ούτε αριστερό ούτε δεξιό από μόνο του. Είναι όλα τα υπόλοιπα πέρα από το νόμισμα που το καθορίζουν. Οι συσχετισμοί που λένε στην ξύλινη γλώσσα. Συσχετισμοί που αφορούν τόσο το εσωτερικό της χώρας όσο και τον εξωτερικό περίγυρο όπου αυτή η χώρα δρα.

Η μέχρι τώρα θέση μου ήταν πως το ζύγισμα αυτών των παραμέτρων έγερνε υπέρ του ευρώ πολύ συχνά για λόγους αδράνειας. Δηλαδή το κόστος της αλλαγής νομίσματος ήταν μεγαλύτερο από τα όποια θετικά αποτελέσματα θα έφερνε. Άλλωστε η δική μου φαντασίωση περί απο-εμπορευματοποίησης των ζωών μας μια χαρά εξυπηρετείται μέσα στο στενό κορσέ του ευρώ ή απέξω. Στους επόμενους 3 μήνες αυτό είναι πιθανό να αλλάξει. Κι επειδή δεν μου αρέσουν οι εκπλήξεις, είπα να ανοίξω για μια ακόμη φορά, τη συζήτηση.

Όπως πάντα σε μια τέτοια συζήτηση είναι πολύ πιο σημαντικό να πούμε για το τι ζωή θέλουμε να ζούμε, κι όχι να επικαλούμαστε το τοτέμ του νομίσματος ως πανάκια ή ως κατάρα. Δηλαδή είναι πιο σημαντικό να αναρωτηθούμε, “θέλουμε να γίνουμε εξαγωγική χώρα?” και μετά αν θέλουμε “μπορούμε?”. Θέλουμε πλήρη και σταθερή απασχόληση για όλους με όποιο κόστος? Θέλουμε iphone? Διότι μόνο τότε θα μπορέσουμε να αποφασίσουμε αν πχ η σκληρή ή η μαλακή φέτα (από εδώ και πέρα το νέο νόμισμα το ονομάζω φέτα) έχει νόημα.

Δυστυχώς η δικτάτωρ δεν μπορεί να αποφασίσει για εσάς τι ζωή θέλετε να κάνετε. Αν το όνειρό σας πχ είναι να γεμίσετε τις νέες φάμπρικες παράγοντας προϊόντα σαν κινεζάκια (δουλειά δεν θέλατε κωθώνια?) ή απλά να χαίρεστε το καινούργιο iphone. Εγώ αυτό που μπορώ να κάνω, είναι να κάνω ταληράκια το τι σημαίνει η κάθε οικονομική κίνηση και προς ποιου είδους ζωής μας σπρώχνει. Διότι αυτό είναι το βασικό κόλπο της οικονομικής πολιτικής. Σπρώχνει τους παίκτες προς ορισμένους τύπους “επιτυχίας”. Σε ωθεί να εναρμονιστείς σε ένα μοντέλο ζωής.

Ας πάμε λοιπόν σε μερικά βασικά μοτίβα των νομισμάτων. Και θα αρχίσω (και θα τελειώσω για το σημερινό άρθρο) με το αγαπημένο μου impossible trinity. Και θα αρχίσω από αυτό ακριβώς για να δείξω πως τα νομίσματα δεν είναι κάτι σουπερμαν που σου λύνουν τα πάντα με μια μαγική κίνηση, φέρνουν τον σοσιαλισμό και γιατρεύουν τον καρκίνο.

Η αγία τριάδα της νομισματικής πολιτικής

Υπάρχει μια πεποίθηση στα οικονομικά, ότι από τις 3 παρακάτω καταστάσεις μπορείς να επιλέξεις να ακολουθήσεις μόνο δύο ταυτόχρονα. Δεν είναι νόμος όπως θα ήθελαν να τον ονομάσουν οι οικονομολόγοι, απλή πεποίθηση είναι που βασίζεται στην παρατήρηση πως καμία χώρα δεν έχει καταφέρει να ακολουθήσει και τις 3 επιλογές ταυτόχρονα. Αν βρεθεί κάποιος να μας δείξει πως μπορεί να επιτευχθεί αυτό, κανένα θέμα, αλλά μέχρι τότε μπορούμε να συνεχίσουμε να πιστεύουμε ότι μπορείς να ακολουθήσεις μόνο 2 από τα 3.

1. Σταθερή ισοτιμία.

2. Ανεξάρτητη οικονομική πολιτική

3. Ελεύθερες ροές κεφαλαίων

Αυτή τη στιγμή με το ευρώ έχουμε σταθερή ισοτιμία, ελεύθερες ροές, αλλά φυσικά δεν έχουμε ανεξάρτητη οικονομική πολιτική. Αυτό που θα αποδειχθεί πειραματικά στους επόμενους 4 μήνες, θα είναι αν πράγματι αυτή η μη ανεξαρτησία είναι σχετική ή απόλυτη.

Το μήκος της αλυσίδας σήμερα

Μέχρι σήμερα η μη ανεξαρτησία είναι σχετική. Τι σημαίνει αυτό? Ότι η ευρωζώνη σου θέτει έναν νομισματικό κορσέ με τον οποίο δεν μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, αλλά οι εν μέρη αποφάσεις μέσα σε αυτόν τον κορσέ είναι αυτόνομες από την κάθε χώρα ξεχωριστά. Αν λοιπόν εσύ (πχ ιρλανδία, μάλτα, κύπρος, βουλγαρία κλπ), θέλεις να καταργήσεις πρακτικά την άμεση φορολογία, τότε είσαι ελεύθερος να το πράξεις. Ή αν πχ θέλεις να φορολογήσεις τους πλούσιους είσαι πάλι ελεύθερος (μέσα στα όρια της νομισματικής πολιτικής) να το πράξεις.

Εδώ και 3-4 χρόνια όμως οι γερμανικές κυβερνήσεις και μερικοί ακόμα τριγύρω στη βρυξέλλα πιέζουν έτσι ώστε να δημιουργηθεί μια ενιαία οικονομική πολιτική σε όλη την ευρωζώνη. Κι αυτό προσπαθούν να το κάνουν εξωθεσμικά μέσω της κεντρικής τράπεζας. Διότι θεσμικά στην ευρωζώνη η κάθε οικονομία έχει αυτόνομη πολιτική. Όταν πίεσαν τους ιρλανδούς να αυξήσουν τη άμεση φορολογία στις επιχειρήσεις, αυτοί ανακάλυψαν τον ELA και ξέφυγαν με τρίπλα. Ή όταν αποφάσισαν να καταστρέψουν το πλυντήριο της κύπρου τελικά τα κατάφεραν με το bail-in, δηλαδή το κούρεμα των καταθέσεων. Όλα αυτά φυσικά μειώνουν την αξιοπιστία της ευρωένωσης, αλλά αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλειο.

Με την ελλάδα στην ουσία επιχειρείται μια ακόμα πιο άμεση προσέγγιση. Η τρόικα αποφασίζει απευθείας ακόμα και την τιμή της φέτας ή το ωράριο λειτουργίας των φαρμακείων στην ελληνική αγορά, λειτουργώντας ως ντεφάκτο υπουργός οικονομικών. Μέχρι τις 25 γενάρη, οι ελληνικές κυβερνήσεις ήταν παραπάνω από χαρούμενες να εκτελούν τις εντολές της τρόικα, χρησιμοποιώντας την άλλωστε ως κακό μπάτσο για τις αποφάσεις που οι ίδιες ήθελαν να πάρουν.

Με την κυβέρνηση σύριζα έχουμε λοιπόν το εξής ενδιαφέρον πείραμα που βρίσκεται σε εξέλιξη. Έχουμε μια κυβέρνηση που ντεφάκτο δεν θέλει να εφαρμόσει τις μαλακίες της τρόικα και αντιδρά σε αυτό. Το ερώτημα είναι το εξής.

Η υπόθεση εργασίας μου από το 2012 μέχρι σήμερα βλέποντας και το πως λειτουργούν οι υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης (προσποιούμενες ότι συμμορφώνονται), είναι ότι το υπουργείο οικονομικών της χώρας μπορεί να κάνει ό,τι γουστάρει ακόμα και μέσα στο αυστηρό νομισματικό πλαίσιο του χρυσού κανόνα της ΕΚΤ. Πράγμα που σημαίνει ότι ο κορσές των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών δεν εκλείπει (άρα η αυτονομία είναι περιορισμένη), αλλά ο τρόπος για να φέρεις αυτόν τον ισοσκελισμό είναι δικό σου. Κι αυτός είναι ο τρόπος που γουστάρω εγώ, διότι η μόνη αριστερή πολιτική με αυτόν τον κορσέ, είναι η αναδιανομή του πλούτου.

Αν όμως τελικά η ευρώπη ως τρόικα (σόρυ που δεν ακολουθώ την καινούργια μόδα να τους ονομάζει θεσμού) πιέσει τη χώρα να βγει από το ευρώ αν δεν συμμορφωθεί πλήρως με το ωράριο λειτουργίας των φαρμακείων (τα υπερκέρδη των οποίων ακόμα να σκίσουμε επαρκώς), τότε γίνεται εμφανές για εμένα ότι η πορεία της χώρας μέσα στο ευρώ δεν είναι επιθυμητή.

Γιατί είναι τόσο κομβικό αυτό για εμένα?

Διότι ακολουθώντας την αδύνατη τριάδα, μπορώ να πω ότι ακόμα και με το νέο νόμισμα (φέτα) η κατάσταση δεν θα είναι πολύ διαφορετική. Και με το επιπλέον μειονέκτημα ότι η ...

Κι όμως γυρίζει...; (ο ΣΥΡΙΖΑ στον ρεαλισμό)

Γράφαμε αρχές Αυγούστου εδώ και στην Athens Voice, στο άρθρο με τίτλο "Η μακρά και αμφίβολη πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς τον ρεαλισμό (και την κεντροαριστερά)" :

"Όλοι και όλες φαντάζονται ότι σε περίπτωση εκλογής του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, η στροφή στο ρεαλισμό θα είναι επίσης... ζαλιστική. Κυρίως για τους οπαδούς της εξόδου από το ευρώ (μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ) και τους αντιμνημονιακούς ψηφοφόρους που δεν ξεχωρίζουν τις λέξεις από την χρήση τους (όπως ότι δάνειο, ακόμη και κούρεμα, χωρίς μνημόνιο δεν υπάρχει και ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ κάτι θα υπογράψει με τους -όποιους- εταίρους του ως κυβέρνηση)."

Και το άρθρο κατέληγε:

"Ποιος, λοιπόν, θα πιστέψει τη «στροφή στο ρεαλισμό» χωρίς απτά και πειστικά δείγματα γραφής πέρα από ενδιαφέροντα λόγια σαν αυτά που πράγματι ακούει κανείς στη συνέντευξη Δραγασάκη στο κυριακάτικο ΒΗΜΑ;"

Ακούστε την χθεσινή ομιλία Τσίπρα στο Συνέδριο που οργάνωσε το LBJ School of Public Affairs, με θέμα "Μπορεί να διασωθεί η Ευρωζώνη;" στο Ώστιν του Τέξας και κρίνετε αν όντως η στροφή στον ρεαλισμό, υλοποιείται πλέον με γοργά βήματα - την ώρα που παράλληλα ολοκληρώνεται -με εντολή του πρόσφατου συνεδρίου- η προγραμματική αποσαφήνιση υπό τον Γ Δραγασάκη. 

Κι αν η δαιμονοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ αντί διαλόγου μαζί του, από μέρος του μεσαίου χώρου και της κεντροαριστεράς, έχει πλέον να προσφέρει οτιδήποτε θετικό στην αναζήτηση τρόπων εξόδου από την κρίση - πέραν μιας καλής δικαιολογίας στο καρτέλ Σαμαρά Βενιζέλου να παραμένουν στην εξουσία επικαλούμενοι την ...ΤΙΝΑ (There Is No Alternative).

* ενεργοποιείστε τους αγγλικούς υπότιτλους στο βίντεο.

* Από την Αυγή, έχουμε και τα πρώτα μεταφρασμένα αποσπάσματα (το συνέδριο συνεχίζεται σήμερα - δείτε πλαϊνή στήλη για απευθείας παρακολούθηση):

"Η ευρωζώνη μπορεί να ήταν λάθος. Οι Συνθήκες και οι Χάρτες της είναι εσφαλμένες. Και πρέπει να αλλάξουν θεμελιωδώς. Κάποιοι λένε ότι ορισμένες χώρες, θα έπρεπε ίσως να μην είχαν ενταχθεί. Θα μπορούσαμε να συζητήσουμε αυτά τα θέματα, αλλά εγώ προτιμώ να  αφήσουμε στους ιστορικούς αυτή τη συζήτηση. Δεν έχει σημασία σήμερα. Σήμερα, η Ευρωζώνη υπάρχει. Έχουμε μια οικονομική ένωση και ένα κοινό νόμισμα. Και οι άμεσες εναλλακτικές είναι χειρότερες. Μια έξοδος δεν θα ωφελήσει κανέναν. Αντίθετα, θα ...

Πίσω απο τη βόμβα-Spiegel

του Γιάνη Βαρουφάκη*

"Η κυβέρνηση Παπανδρέου εξετάζει το ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ και δημιουργίας δικού της νομίσματος."

Όπως ήταν λογικό δεν πρόλαβε να αναρτηθεί το άρθρο που περιείχε αυτή την βόμβα στο διαδικτυακό Spiegel και άρχισαν οι διαψεύσεις της κυβέρνησης, των ευρωπαίων ιθυνόντων κλπ.
Ότι η κυβέρνηση ποτέ δεν σκέφτηκε να θέσει θέμα εξόδου από την ευρωζώνη είναι δεδομένο.
Από την άλλη, η τιμωρία όσων κατ´ εξακολούθηση διαψεύδονται διαψεύδοντας (αυτά που είναι σίγουρο ότι θα συμβούν μετά από πολύ λίγο) είναι το να μην λαμβάνει κανείς σοβαρά τις διαψεύσεις τους. Όταν μάλιστα η συνήθης διάψευση συνοδεύεται από την συνήθη κατηγορία ότι πίσω από την δημοσίευση κρύβεται συνομωσία καιροσκόπων, η αξιοπιστία της διάψευσης καταποντίζεται ακόμα περισσότερο.
Τι συνέβη λοιπόν;
Ακολουθεί η ερμηνεία μου.

Όπως είπα ήδη, η κυβέρνηση ποτέ δεν σκέφτηκε να θέσει θέμα εξόδου από το ευρώ.
Ούτε καν ως διαπραγματευτικό ατού.
(Έτσι κι αλλιώς η κυβέρνησή μας δεν έχει διακριθεί για τις διαπραγματευτικές της επιδόσεις. Αν ξεκινούσε τώρα με αυτή την απειλή θα θύμιζε το ποντίκι που απειλεί τον ελέφαντα ότι αν δεν του κάνει το χατίρι θα κρατήσει την αναπνοή του μέχρι να σκάσει.)
Σημαίνει όμως αυτό ότι το Spiegel δημοσιεύει ψέματα παίζοντας το παιχνίδι κάποιων καιροσκόπων;