 |
| Juan Munoz |
Η απολεσθείσα κίνηση των 58 ισχυριζόταν ότι εκφράζει τους "κανονικούς ανθρώπους" - και εν μέρει είχε δίκιο. Πολλοί καλόπιστοι "κανονικοί" άνθρωποι προστρέχουν κάθε κίνηση που υπόσχεται ότι δεν είναι ενεργούμενο του χρεοκοπημένου κομματικού κράτους και του πλέγματος διαφθοράς που το στηρίζει πελατειακά. Έτσι συνέβη και με τους 58, ωσότου αποκαλύφθηκε το "ΠΑΣΟΚ από πίσω"...
Τώρα ήλθε το "Ποτάμι" του Σταύρου Θεοδωράκη να διεκδικήσει την έκφραση των κανονικών ανθρώπων. Και με λίγες λογικές κουβέντες μονοπώλησε τα social media για μερικές μέρες - την Τρίτη θα μάθουμε περισσότερα και για αυτήν την απόπειρα.
Τι είναι όμως οι "κανονικοί άνθρωποι" και που τους βρίσκει κανείς;
Ήδη με το ξαφνικό ξέσπασμα της κρίσης (την είσοδο σε μνημόνιο) άνοιξε το πελατειακό παραπέτασμα, αραίωσε η ομίχλη του συστήματος της ελληνικής διαπλοκής και φάνηκαν γυμνοί οι πρωταγωνιστές του. Ακόμη κι αν κανείς και καμία δεν φανταζόντουσαν ακόμη το εύρος της διαφθοράς, του παρασιτισμού, της μίζας και της υπεξαίρεσης του δημοσίου πλούτου από τα στελέχη και τους πελάτες των κομμάτων εξουσίας ήταν φανερό ότι η omerta θα έσπαγε - όπως και έγινε. Οι απόπειρες των "συστημικών" να θολώσουν τα νερά και να προειδοποιήσουν τους πρώην εταίρους τους στο φαγοπότι -για τις οδυνηρές συνέπειες των αποκαλύψεων που θα ακολουθούσαν- με το θεώρημα "μαζί τα φάγαμε" έδειξαν πως αντιδρά ένα παρασιτικό σύστημα εξουσίας μπροστά στον κίνδυνο: "δίνει" ένα μέρος του για να σωθεί το μεγαλύτερο και κυρίως για να συνεχίσει να κυβερνά.
Και οι κανονικοί άνθρωποι;
Οι κανονικοί άνθρωποι εμφανίστηκαν ως "αγανακτισμένοι" αλλά γρήγορα διασπάστηκαν σε κανονικούς και faux: οι δεύτεροι διαμαρτυρόντουσαν για άλλα πράγματα - για τα προνόμια που έχαναν, για τους μετανάστες που τους "έπαιρναν τις δουλειές" κλπ κλπ
Ύστερα οι κανονικοί άνθρωποι δοκίμασαν να εκφραστούν μέσω ενός ενωτικού μεταρρυθμιστικού κινήματος διακρινόμενοι από το αδιέξοδο δίλημμα "μνημόνιο αντιμνημόνιο", και να στρέψουν την συζήτηση στην διαμόρφωση της ελληνικής πρότασης εξόδου από την κρίση την οποία μια κυβέρνηση συνεργασίας των "φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων" θα διαπραγματευόταν για χρηματοδότηση στην θέση των μνημονίων. Πάλι το κίνημα αυτό διαπάστηκε στους κανονικούς μεταρρυθμιστές και στους δήθεν: οι δεύτεροι μπόρεσαν να εκμεταλλευτούν την πόλωση "μνημονιακών"-"αντιμνημονιακών" και να (ξανα)στρογγυλοκαθίσουν στις θέσεις απ΄όπου κινδύνευσαν για λίγο να φύγουν με τις κλωτσιές, υποκρινόμενοι τους διαπραγματευόμενους με την ΕΕ και εκείνους που απέκλεισαν τα "χειρότερα". Διατηρώντας το κομματικό κράτος και τον έλεγχο των ΜΜΕ - "κατασκευάζοντας συναίνεση" και καταστρέφοντας την παραγωγική δομή της χώρας με μια τυχοδιωκτική πολιτική στο γόνατο...
Μετά ήρθαν οι 58 - κατάφερε το ΠΑΣΟΚ με το colpo αυτό -και με την συνευθύνη όσων αφελώς ή συνειδητά το υποστήριξαν- να αναστείλει για μισό χρόνο κάθε αυθεντικό εγχείρημα των "κανονικών ανθρώπων" αυτής της χώρας - ελέγχοντάς το εξ αρχής, οδηγώντας εκβιαστικά χιλιάδες ανθρώπους καλών προθέσεων να αναστείλουν την κριτική στο κυβερνητικό πλέγμα ΝΔΠΑΣΟΚ διαδίδοντας τον φόβο του "χειρότερου" ΣΥΡΙΖΑ (πόσο χειρότερου άραγε;) και καταφέρνοντας να μην διατυπωθεί καμιά δεσμευτική θέση με επιχείρημα την μεγίστη συσπείρωση πρώτα (στην αόριστη ιδέα της κεντροαριστεράς). Το εγχείρημα έδωσε ζωή 6 μηνών στην κυβέρνηση Σαμαρά.
Σήμερα δοκιμάζεται η μέθοδος "πέπε γκρίλλο". Ένας δημοσιογράφος με αναγνωρισιμότητα, καλεί σε συσπείρωση χωρίς πολιτικούς, λέγοντας αυτά που θέλουμε να ακούσουμε, τα οποία έχει ακούσει και ζήσει στα κοινωνικά ρεπορτάζ του... Η διαφορά του με τους 58; Φαίνεται ανεξάρτητος, μοιάζει να απαντά πέρα από κόμματα στο ερώτημα "τι κάνουμε". Ερώτημα των κανονικών ανθρώπων.
Μα τι πρόβλημα έχουν τελικά οι κανονικοί άνθρωποι; Γιατί δεν μπορούν να βρουν ανάμεσα σε ...
