Αγαπημένα χριστουγεννιάτικα παραμύθια: "Ο αυτοδημιούργητος Κυριάκος"

του Δημήτρη Σούλτα*

Εντάξει κυκλοφορούν πολλά παραμύθια στις γιορτές, αλλά το αγαπημένο μου είναι το "Ο αυτοδημιούργητος Κυριάκος". 

Μια ιστορία για τον Γολγοθά ενός παιδιού που αναγκάστηκε να πάει σχολείο στο Κολλέγιο Αθηνών, να ξενιτευτεί μετά για να σπουδάσει στο Χάρβαρντ και στο Στάνφορντ. 

Και αργότερα επιστρέφοντας στην Ελλάδα, ανέλαβε διευθυντικές θέσεις σε τράπεζες ήδη από τα 30 του, όπως συμβαίνει σε κάθε παιδί με σπουδές που τυχαίνει, εντελώς συμπτωματικά, να έχει διατελέσει ο πατέρας του πρωθυπουργός. 

Εκεί στην μοναξιά της διευθυντικής πολυθρόνας λαξεύτηκε ο χαρακτήρ του, εκεί έδωσε και τον δύσκολο αγώνα να αποδείξει ότι είναι ένα παιδί που το όνομα του δεν επηρέασε καθόλου την καριέρα του.

Και ύστερα, αφού ψήθηκε στην ιδιωτική πρωτοβουλία, κατέβηκε στις εκλογές και αμέσως βγήκε πρώτος βουλευτής στην μεγαλύτερη εκλογική περιφέρεια της χώρας. 

Ένας άθλος, που προφανώς δεν είχε καμία σχέση με το όνομα του.

Και τώρα, αυτό το παιδί, που έστυψε την πέτρα, μόνος σου, χωρίς μέσα, χωρίς βοήθεια, χωρίς στηρίγματα μπαίνει στη μάχη της αρχηγίας του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. 

Μόνος, πλούσιος σε εμπειρίες, αποφασισμένος και κυρίως αυτοδημιούργητος. 

Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς χειρότερα!

*dimitris.soultas

Σχόλιο ΑΣ: Ναι, αυτό το παραμύθι που το κρατικοδίαιτο μητσοτακέϊκο (όλοι πολυ-δημόσιοι υπάλληλοι ή πολυσυνταξιούχοι του δημοσίου) εκφράζει και στηρίζει την ιδιωτική οικονομία/πρωτοβουλία μόνο ως ελληνικό ανέκδοτο μπορεί να εκληφθεί... 

Ρένα Δούρου: Δεν είχαμε δημόσιο τομέα, είχαμε κρατικισμό, όχι της Αριστεράς αλλά της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ

Εικονογράφηση: Dreyk the Pirate/ LiFO

Οι σοβαροί επενδυτές και επιχειρηματίες που φτάνουν εδώ δεν αποκαρδιώνονται από τους υπέρογκους μισθούς που πρέπει να δώσουν... αλλά από την έλλειψη σταθερότητας, από την απίστευτη γραφειοκρατία 

30 ώρες μετά την εκλογή της, η νέα περιφερειάρχης Αττικής μιλάει για όλα στην LifO: 

της Αργυρώς Μποζώνη 

Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή της προεκλογικής περιόδου; 

Δεν υπάρχει μία, ήταν καθημερινότητα. Έπρεπε κάθε μέρα να αντιμετωπίσω το ότι «δεν είμαι ίδια με τους άλλους». Τώρα που το σκέφτομαι, εγώ είμαι μάλλον πιο καχύποπτη από τους πολίτες. Είχαν δίκιο που ρωτούσαν αν ήρθα να τους πουλήσω ελπίδες και να κάνω καριέρα στην πολιτική. Αυτό το αντιμετώπιζα κάθε μέρα, μέχρι και την Κυριακή των εκλογών. 

Αυτό το αποτέλεσμα το περιμένατε; 

Εγώ ξεκίνησα πρώτη σε σχέση με τους άλλους υποψηφίους. Υπήρχαν δύο πραγματικότητες. Η μία των δημοσκοπήσεων και των προβλέψεων και η άλλη, της οποίας προσπάθησα να είμαι μέρος. 

Γύρισα πολύ το Λεκανοπέδιο. Από τη Φυλή και τις λαϊκές μέχρι τα μέρη όπου η Χρυσή Αυγή είχε τον πρώτο ρόλο. Και εκεί είπα ότι όχι για λόγους τιμής ή κομματικού πατριωτισμού, αλλά για λόγους που αφορούν εμένα ως πολίτη, τη μητέρα μου, τον αδερφό μου, τους φίλους μου πρέπει να συνεχίσω, ακόμα και αν οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι δεν καλύπτω το κενό και τα πράγματα είναι δύσκολα. 

Πριν από την πρώτη κάλπη ήξερα ότι έχει γίνει κάτι καλά. Με ορθό τρόπο. Τη δεύτερη εβδομάδα δούλεψα ακόμα πιο σκληρά. Γιατί είπα ότι δίνεται μια μάχη που δεν αφορά την Περιφέρεια Αττικής, δεν αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Δημοκρατία. Δίνεται μια μάχη σύγκρουσης δύο διαφορετικών λογικών ήθους. Και ας με πείτε υπερβολική! 

Τι σημαίνει αυτό; 

Συγκρούστηκαν δύο διαφορετικές λογικές. Η μία που έλεγε «επανεκλέγομαι» κι έπαιζε με πεπαλαιωμένες, στα δικά μου μάτια, λογικές εξήγησης του αποτελέσματος, στο πλαίσιο, δηλαδή, του αν αυτό το χρεωνόταν η συγκυβέρνηση ή η αντιπολίτευση, και υπήρχε και η δική μας λογική που ακολουθούσε μια διαφορετική προεκλογική εκστρατεία. 

Πιστεύετε ότι στη νίκη μετράει το πρόσωπο; Ότι η Δούρου νίκησε επειδή ήταν αυτή που ήταν και όχι κάποιο άλλο στέλεχος; 

Θα σας πάω λίγο πίσω. Θυμάστε τι έλεγαν για τον Σημίτη; Ότι δεν ήταν ΠΑΣΟΚ; Τελικά, ο Σημίτης ήταν ΠΑΣΟΚ, γιατί αν δεν ήταν, θα έλεγχε με έναν άλλο τρόπο το κόμμα του και δεν θα έφτανε στη διαφθορά και τη διαπλοκή. Εγώ είμαι μέρος του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν το λέω για να το παίξω μετριόφρων, συλλογική, με συστολή. 

Αν πούμε ότι νίκησε η Δούρου γιατί είναι η Δούρου, ακολουθούμε την προσπάθεια των κυβερνητικών εκπροσώπων να στριμώξουμε τη συνθετότητα του αποτελέσματος σε ό,τι μας συμφέρει. Είμαι μέρος του ΣΥΡΙΖΑ γιατί από τα δεκαοκτώ μεγάλωσα εκεί μέσα. Ό,τι είμαι, είναι και ΣΥΡΙΖΑ. Άρα, μακριά από μένα οι ψεύτικες μετριοφροσύνες. Δεν κέρδισα μόνη μου. Δεν ξέρω αν οι άλλοι υποψήφιοι είχαν το επιτελείο που είχα εγώ. Είναι άνθρωποι που έχουν μεγαλώσει και αυτοί μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. 

Είπατε κάτι και θα ήθελα να μου το εξηγήσετε. Τι σημαίνει ότι θα συγκρουστείτε με τα συμφέροντα; Είναι μια γενική άποψή σας ή έχετε κάτι συγκεκριμένο στον νου σας; 

Το «θα συγκρουστώ με τα συμφέροντα» το ακούμε από το '74 που γεννήθηκα μέχρι σήμερα, με κάθε ευκαιρία. Την πρώτη γεύση την πήρα πριν από τις εκλογές. Εγώ δεν παριστάνω τον θηλυκό Ζορό, ούτε το χρησιμοποίησα ως επικοινωνιακή τακτική. Εγώ θέλω να συγκρουστώ με αυτήν τη λογική που επικρατεί για να έχω μέλλον στην πατρίδα μου. Με τη λογική που δεν επιτρέπει να αναπνεύσει κανένας άνθρωπος, αν δεν είναι προσδεδεμένος στο άρμα κάποιου. Δεν θέλω να συγκρουστώ γενικά, αόριστα και ναρκισσιστικά. Έχω κάποιον σκοπό: να μπορώ να ζήσω με αξιοπρέπεια. Και αυτό έκανα και τα προηγούμενα χρόνια. 

Πιστεύετε ότι αν έρθει ένα ιδιώτης επενδυτής, επειδή υπάρχει και ο γενικός αφορισμός ότι ο ιδιώτης είναι κακός και το δημόσιο καλό, θα συνεργαστείτε μαζί του; 

Νομίζω ότι με άλλους αφορισμούς έχουμε μεγαλώσει. Ισχυρίζομαι ότι ο διαχωρισμός ιδιωτικού-δημοσίου είναι θέση οριακά φαιδρή και γελοία. Δεν είχαμε δημόσιο τομέα, είχαμε κρατικισμό, όχι της Αριστεράς αλλά της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. 

Το κράτος λειτουργούσε ως ντοβλέτι. 

Και γίνεται μια άγονη συζήτηση στα τηλεπαράθυρα. Βλέπουμε ότι υπάρχει μια Αριστερά υπέρ του κράτους γενικά κι αόριστα και μια Δεξιά υπέρ της ιδιωτικής οικονομίας. 

Τα τελευταία χρόνια είδαμε την ιδιωτική οικονομία να δοκιμάζεται περισσότερο. Μπορείτε να μου πείτε ποιους επενδυτές έχετε δει εσείς να έρχονται τα τελευταία χρόνια; Αυτούς που περίμενε ο Γιώργος Παπανδρέου; Επειδή αυτό θυμίζει τις γλυκές ελληνικές ταινίες με τον Κώστα Βουτσά να ντύνεται Άραβας και να μοιράζει ρολόγια. 

Τέσσερα χρόνια μετά, ποιοι είναι οι σοβαροί επενδυτές που ήρθαν στη χώρα; 

Λοιπόν, υπάρχουν αφορισμοί για να εξυπηρετούνται κάποιοι. 

Εγώ δεν έχω κανέναν λόγο να μη συνεργαστώ με έναν σοβαρό επενδυτή. Ακούστε, οι σοβαροί επενδυτές και επιχειρηματίες που φτάνουν εδώ δεν αποκαρδιώνονται από τους υπέρογκους μισθούς που πρέπει να δώσουν –αυτό με εξοργίζει όταν το ακούω– αλλά από την έλλειψη σταθερότητας, από την απίστευτη γραφειοκρατία. 

Είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της περιφέρειας τα σκουπίδια; 

Κοιτάξτε, αρχίσαμε και ολοκληρώσαμε μια προεκλογική περίοδο και επί της ουσίας δεν συζητήσαμε για τα σκουπίδια σοβαρά. Ακόμα και κάποιοι δικοί μου ψηφοφόροι δεν γνωρίζουν τι σημαίνει διαχείριση απορριμμάτων, διαχείριση των τελών, ευρωπαϊκή νομοθεσία, χωροθέτηση. 

Θα συζητήσουμε; 

Κάνουμε μια προσπάθεια, αλλά θέλω να σας πω ότι δεν είμαστε ούτε στα μισά του δρόμου. Και τα σκουπίδια ήταν ένα κομμάτι πολύ δύσκολο προεκλογικά. Η αντιμετώπιση ήταν και σεξιστική, ότι μια γυναίκα, από τα ...

Ένα βοήθημα για αναποφάσιστους: "Δες το εκκαθαριστικό σου"...

#‘Ποια Ελλάδα θέλω’
Οι ερχόμενες εκλογές για την ευρωβουλή και την αυτοδιοίκηση, θα είναι οι πιο πολιτικές εκλογές από την έναρξη της κρίσης. Γιατί όλες οι διακηρύξεις των κυβερνώντων έχουν πλέον δοκιμαστεί στην πράξη και ο λαός καλείται να κρίνει εκ του αποτελέσματος. Επίσης, γνωρίζουμε πολύ καλά τι πρόκειται να ακολουθήσει με την συνέχιση αυτής της πολιτικής: οι δεσμεύσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ για την χώρα είναι σαφείς και εκτείνονται σε βάθος δεκαετιών - ειδικά αν υλοποιηθούν όπως έχουν σχεδιαστεί. Από την άλλη υπάρχει η αντιπολίτευση: η αξιωματική, η άλλη και τα νέα εξωκοινοβουλευτικά ακόμη κόμματα. Όλη η αντιπολίτευση υπόσχεται αλλαγή πορείας, διαφωνώντας στον τρόπο. 

Η βαρύτητα του διλήμματος προφανώς δεν έχει να κάνει μόνο με το ζύγισμα των διαφορετικών προτάσεων - όπως πχ υποτίθεται ότι έκαναν οι ψηφοφόροι το 2012 - , αλλά κυρίως με το επείγον ή όχι της αλλαγής πορείας. Έχουμε χρόνο για έστω βελτιωμένες εκδοχές της ίδιας πολιτικής ή δεν πάει άλλο; Μήπως έχουμε περάσει από καιρό τις διαπιστώσεις του τύπου "η κοινωνία δεν αντέχει άλλο" ή "με την κοινωνία όρθια"; Μήπως το αύριο είναι Τώρα; Και η επίκληση άγνοιας, μοιραίο λάθος;

Η προσέγγιση του οικονομολόγου Γιώργου Αγαλιώτη που ακολουθεί, εστιάζεται ακριβώς σε αυτό: στην χρησιμοποίηση "αυτού που έρχεται" ως κριτηρίου συμμετοχής και ψήφου:
(ΑΣ)

Είσαι αναποφάσιστος; Δες το εκκαθαριστικό σου

του Γιώργου Αγαλιώτη, οικονομολόγου*

Οι ευρωεκλογές βρίσκονται πλέον μια ανάσα από τη σημερινή μέρα. Πολύ σύντομα όλοι μας θα κληθούμε να καθορίσουμε και να διαμορφώσουμε με τη ψήφο μας, τη πορεία της χώρας μας για το επόμενο χρονικό διάστημα και τουλάχιστον έως την επερχόμενη εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας ή και παραπέρα.Το διακύβευμα τεράστιο(η πορεία της χώρας στο εξής στο Ευρωπαϊκό και παγκόσμιο σκηνικό) .Τα διλήμματα που τίθενται από σχεδόν όλες τις πολιτικές παρατάξεις αμείλικτα. Ή μας ψηφίζετε ή πέφτει η κυβέρνηση, Ευρώ ή δραχμή, Μέρκελ ή Ανεξαρτησία, τέλος της κρίσης ή επαναφορά στη πρότερη κατάσταση, μερικά από αυτά.

Το τεράστιο διακύβευμα είναι και ο λόγος που αυτές οι ευρωεκλογές είναι τόσο μα τόσο κρίσιμες. Όχι μόνον για τη χώρα μας αλλά γενικότερα για τη συνολική πορεία της Ευρωπαϊκής οικογένειας στην οποία ανήκουμε.
Το διαμορφούμενο πολιτικό σκηνικό στη χώρα είναι τόσο ρευστό ώστε ουδείς μα ουδείς δε δύναται να γνωρίζει το συσχετισμό των υπαρκτών πολιτικών δυνάμεων, όπως αυτό θα διαμορφωθεί την επαύριον της κάλπης.

Δε θα εισχωρήσω σε περαιτέρω πολιτική ανάλυση (εκτός μιας απλής αναφοράς κάτωθι) δεδομένου πως όλοι μας λίγο πολύ γνωρίζουμε τον αχταρμά του υπάρχοντος πολιτικού(νέου και παλαιού) προσωπικού, που διεκδικεί τη ψήφο μας. Μέσα στον αχταρμά αυτόν υπάρχουν ακόμα δυνάμεις που μιλούν για εθνικό νόμισμα, δυνάμεις χωρίς ευρωπαϊκό προσανατολισμό, δυνάμεις που κηρύττουν και προβάλουν ‘φασιστικά’ πρότυπα μιας άλλης εποχής και δυνάμεις που κηρύττουν ολοκληρωτικές εκδοχές πολιτεύματος. Υπάρχουν επίσης δυνάμεις κατ’εξοχήν ευρωπαϊκά προσανατολισμένες, δυνάμεις ‘εξευρωπαϊσμένες πολιτικά’ και δυνάμεις ρεφορμιστικές-μεταρρυθμιστικές.Τα όρια βέβαια τις περισσότερες φορές είναι δυσδιάκριτα μιας και σχεδόν σε όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς υπάρχουν πρόσωπα, οι προσωπικότητες των οποίων συνήθως δε συμβαδίζουν με τη γενική πολιτική-ιδεολογική κατεύθυνση και πρακτική του χώρου με τον οποίο πολιτεύονται.

Ο προβληματισμός των ψηφοφόρων μεγάλος. Αυτός εξάλλου είναι και ο λόγος του σημερινού σχολίου. Το ερώτημα που είναι στα χείλη όλων σχεδόν (και το οποίο δέχομαι καθημερινά όπου βρεθώ από φίλους και γνωστούς) είναι.
Είμαι αναποφάσιστος. Δε γνωρίζω τι να ψηφίσω.
Ακριβώς στην απάντηση στο ερώτημα αυτό στοχεύουν τα διλήμματα που θέτουν οι πολιτικοί σχηματισμοί.
Όμως στο ερώτημα αυτό η απάντηση δε θα έλθει από ψευδεπίγραφα πολιτικάντικα διλήμματα που θέτουν οι πολιτικοί μας, συμβουλευόμενοι τους επαγγελματίες εκλογολόγους και ψυχολόγους των κομμάτων τους, αμοίβοντάς τους αδρά.
Η απάντηση στο βασικό ερώτημα θα έλθει αν εμείς οι ίδιοι ως πολίτες αφού σκεφθούμε-αξιολογήσουμε, καταλήξουμε τι ακριβώς θέλουμε για τη χώρα μας, τη θέση της στην Ευρωπαϊκή οικογένεια και τη πορεία της στο μέλλον. Έτσι το βασικό ερώτημα μετατρέπεται αυτόματα στο ...

Ο θαμπός καθρέφτης του καπιταλισμού (#Ελλάδα-Ουκρανία)

του Γιώργου Γιαννούλη Γιαννουλόπουλου*

Οι περιπέτειες της Ουκρανίας φωτίζουν όχι μόνο τους λόγους της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης αλλά αποκαλύπτουν κάτι σημαντικό για τη Δύση: Η κατάρρευση ενός καθεστώτος αντιπαραγωγικού, αυταρχικού και συγκεντρωτικού, το οποίο εμπόδιζε την ανάπτυξη της παραγωγικής διαδικασίας που πετυχαίνει η ελεύθερη αγορά και ο ανταγωνισμός, έρχεται τώρα να αποκαλύψει νέα και να υπενθυμίσει παλιά και ξεχασμένα οριακά παράδοξα του καπιταλισμού, που είχαν κρυφτεί πίσω από την ψυχροπολεμική αντιπαλότητα με το ολοκληρωτικό αυτό καθεστώς

Η υπερσυγκέντρωση πλούτου και ισχύος σε λίγα χέρια διαπλεκόμενων με το κράτος μαφιόζικων ελίτ, που έλαβε χώρα σε δύο δεκαετίες στην Ρωσία και στα άλλα πρώην Σοβιετικά κράτη, εμπόδισε το ρίζωμα της Δημοκρατίας, τη δημιουργία κράτους δικαίου, την καθιέρωση της ισχύος των ανεξάρτητων εξουσιών.

Με τη διαπλοκή και τη διαφθορά, έθρεψε η λαϊκή οργή. Εξωθήθηκαν οι θεσμοί σε παράλυση. Οδηγήθηκε η πολιτική τάξη σε πλήρη διάσπαση, σε μια κατάσταση όπου όλα τα μέσα έγιναν θεμιτά (κυνήγι μαγισσών των πολιτικών για "φοροδιαφυγές", φυλακίσεις πολιτικών αντιπάλων, εξευτελισμοί, ακόμη και δηλητήρια και δολοφονίες).

Η κατάσταση αυτή ανέστησε τους εθνικισμούς, αποπροσανατόλισε τους πολίτες με έναν ανεμοστρόβιλο γενικευμένης καχυποψίας, διέρρηξε την εμπιστοσύνη, σκότωσε επανειλημμένα τη νεογέννητη ελπίδα, ευνόησε το παράλογο και το αυτοκαταστροφικό.

Κατά παράδοξο τρόπο η Δύση, ξεκινώντας από τις ΗΠΑ, αλλά και η Ευρώπη, ακολουθεί τα τελευταία είκοσι χρόνια μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού, μια πορεία αντίστροφη. Αναπτύσεται ένας τυχοδιωκτικός καπιταλισμός που μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα στο συγκεντρωμένο πλούτο και την μεσαία και κατώτερη τάξη, δηλαδή τις δημιουργικές δυνάμεις, τη ραχοκοκαλιά της Δημοκρατίας.

Η αδυναμία των κυβερνήσεων να προωθήσουν ενεργητικές πολιτικές αποσυγκέντρωσης του πλούτου, η ανάδειξη νέων τυχοδιοκτικών στρωμάτων που πλούτισαν εύκολα μέσα από την σπεκουλαδόρικη κίνηση κεφαλαίων που αφαιμάσσει την παραγωγική οικονομία, οδηγεί στο ίδιο αποτέλεσμα με τη σοβιετική κατάρρευση, από αντίστροφο μονοπάτι. Φέρνει την άνοδο του παραλόγου, την επικράτηση φανατικών στοιχείων στα πιο ευάλωτα ή ευαίσθητα κοινωνικά στρώματα, σε μια γενικευμένη συνωμοσιολογία κατά της ακατανόητης "συμπεριφοράς των τραπεζών", κι ύστερα δεν αργεί μη βρίσκοντας έλλογη διέξοδο, να θρέψει αντιφατικούς κι επικίνδυνους εθνικισμούς, σε μια γενικευμένη δυσπιστία των λαών απέναντι στη λειτουργία των Δημοκρατιών τους.

Η άνοδος της μηδαμινότητας και η άνοδος της εξουσίας των διαπλεκόμενων ολιγαρχών είναι κατά βάθος το ίδιο πράγμα.

Σαν τις ανισορροπίες της ύστερης Ρώμης με τη θηριώδη υπερσυγκέντρωση πλούτου και τον ευτελισμό της έννοιας του πολίτη, αντίστοιχες βαθειές ανισορροπίες εκκολάπτονται στο υπογάστριο του καπιταλισμού των αρχών του 21ου αώνα.

Η χώρα μας μοιάζει να σχοινοβατεί σαν διπλή σκιά πάνω σε ένα μπερντέ, μια σκιά που προκαλείται από δυο εστίες.

Οι κινήσεις της διαγράφονται από την κατάρρευση ενός σοβιετικού τύπου διαπλεκόμενου κρατισμού από την μια. Ενώ από την άλλη φωτίζονται από την εύκολη κι άδικη υπερσυγκέντρωση πλούτου σε μαφίες που κινούν μια αρρύθμιστη και στρεβλή καπιταλιστική αγορά, που ουσιαστικά στερεί την ελπίδα κοινωνικής προόδου από μεγάλα δημιουργικά στρώματα πολιτών. Οι οποίοι έτσι, στην απόγνωσή τους, απεμπολούν και καταριούνται το ίδιο το πολιτικό τους δικαίωμα, το μόνο όπλο που τους έχει απομείνει.

Οι δυο αυτές ...

Ελλαδικό πολιτικό σύστημα: Κόμματα χωρίς αρχές και ιδέες, πολιτικοί διανομείς δημοσίου χρήματος, κομματικοί στρατοί ιμάντες συναλλαγής...

Μια πραγματικά φιλελεύθερη κριτική στο ελλαδικό πολιτικό σύστημα: (ΑΣ)

Το Κράτος τροφός και οι Πολίτες νήπια

του Γιώργου Μπιλλίνη*

Ας ξεκινήσουμε υπενθυμίζοντας το αυτονόητο. Οι κρατικές δαπάνες αποτελούν εισοδήματα για συγκεκριμένους ανθρώπους, ομάδες, συντεχνίες. Αντιστοιχούν σε μισθούς, συντάξεις, επιδόματα, επιδοτήσεις, επιχορηγήσεις κάθε μορφής. Επομένως κάθε μείωση κρατικών δαπανών αγγίζει το σκληρό πυρήνα του κράτους, αφού αποστερεί πληθυσμιακά στρώματα στενά συνδεδεμένα με αυτό από το προσοδοθηρικό τους έσοδο, που στις περισσότερες περιπτώσεις αποτελεί και το βιοποριστικό τροφοδότη τους.

Το ελλαδικό πολιτικό σύστημα διαχρονικά, στη προσπάθεια επιβίωσης και αναπαραγωγής του, συνήθισε να διανέμει ολοένα περισσότερους πόρους σε κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες, οι οποίες διέθεταν δύναμη και ήσαν σε θέση να τη χρησιμοποιήσουν για να πιέσουν τους πολιτικούς στη κατεύθυνση πρόσκτησης προνομίων και απολαβών. Κι αυτά ασχέτως των δυνατοτήτων της οικονομίας και του ύψους του παραγόμενου πλούτου.

Από τη μεταπολίτευση και μετά ο κρατισμός και ο πατερναλισμός ρίζωσαν οριστικά και αμετάκλητα στο εύφορο έδαφος που καλλιέργησαν η επαναστατικότητα, η μαχητική διεκδικητικότητα και ο μαξιμαλισμός, χαρακτηριστικά που διέκριναν την ελληνική κοινωνία.

Οι πολίτες προεξέτειναν τη διεκδίκηση της ελευθερίας από τους περιορισμούς και τις απαγορεύσεις, που έζησαν κατά τη διάρκεια της επταετίας, στη διεκδίκηση των πάντων από το κράτος. Απαίτησαν το κράτος τροφό. Και βέβαια εκείνο τους έκανε το χατίρι. Με μοναδικό αρχικά αντάλλαγμα μια σχέση εξάρτησης των ωφελουμένων προσοδοθήρων από τους διανομείς των προσόδων. Oι πολίτες σταδιακά μετεβλήθησαν σε πελάτες των πολιτικών.

Δημιουργήθηκε έτσι μια εξαχρειωτική σχέση, στα πλαίσια της οποίας οι πολίτες εκβιάζουν τους πολιτικούς με το μοναδικό όπλο που διαθέτουν στη κοινοβουλευτική δημοκρατία, τη ψήφο τους. Η σχέση αυτή είναι αμφίδρομη, αφού οι πολιτικοί έχουν ανάγκη τη λαϊκή ψήφο για να επιβιώσουν πολιτικά, είτε ως πρόσωπα, είτε ως κομματικοί σχηματισμοί. Οπότε το σχήμα που παγιώθηκε είναι: οι πολιτικοί εφαρμόζουν αναδιανεμητικές - παροχικές πολιτικές προς τους πελάτες τους κι εκείνοι τους εξασφαλίζουν την επανεκλογή και την εξουσία να συνεχίσουν το ίδιο αλισβερίσι.

Τα κόμματα στην Ελλάδα δεν είναι κόμματα αρχών και ιδεών. Είναι πολυσυλλεκτικά συνονθυλεύματα, κόμματα προσωποπαγή, με διακριτή ιεραρχία και εσωτερική χαρτογράφηση. Αποτελούνται από βαρωνείες και φέουδα προώθησης και προαγωγής προσωπικών και συντεχνιακών συμφερόντων. Οι βαρωνείες συντίθενται από τον επικεφαλής τους και μελλοντικό διεκδικητή της κομματικής ηγεσίας και από την εσωτερική ιεραρχία του κομματικού στρατού, που τον συνδράμει στις επιδιώξεις του με το αζημίωτο.

Έτσι οι ισχυροί κομματικοί παράγοντες καλλιεργούν και συντηρούν τη σχέση εξάρτησης και συναλλαγής για να δώσουν τροφή στο όραμα τους για ανέλιξη, κάτι που περνάει μέσα από το συνεχές λάδωμα των ιμάντων λειτουργίας του συστήματος. Οι αδύναμοι κρίκοι πράττουν το ίδιο, στο βαθμό που τους επιτρέπεται, ώστε να ελπίζουν στην ενδυνάμωση του ρόλου τους.

Οι πολιτικοί διανέμουν το δημόσιο χρήμα, το χρήμα των φορολογουμένων, όχι ως συνετοί διαχειριστές του, αλλά ως νεόπλουτοι κάτοχοι και ιδιοκτήτες του.

Και είναι ευνόητο ότι δεν πολυενδιαφέρονται για την αποτελεσματική, τη δίκαιη ή την ανταποδοτική διάθεση του, μα για την εξασφάλιση αποκλειστικά της υποστήριξης του κομματικού στρατού που ελέγχουν, ο οποίος κατ’ αυτό τον τρόπο μετατρέπεται σε στρατό κατοχής της χώρας, αφού ...

Γιατί αυτή η κυβέρνηση σκοτώνει την επιχειρηματικότητα; (#Κρατισμός Über Alles)

Η είδηση: 

Νέα δεδομένα στην επιχειρηματικότητα οδηγεί η απόφαση που υπογράφει ο γενικός γραμματέας εσόδων, Χ. Θεοχάρης.
Ειδικότερα, όπως  προκύπτει από την Απόφαση με τίτλο "Διαδικασία διάκρισης ληξιπροθέσμων οφειλών προς το Δημόσιο σε εισπράξιμες και ανεπίδεκτες είσπραξης − Εκχώρηση αρμοδιοτήτων Γενικού Γραμματέα Δημοσίων Εσόδων και καθορισμός αρμοδίων οργάνων" (ΦΕΚ Β' 3119/09-12-2013), σε όσες περιπτώσεις θα προκύπτει κατόπιν ενδελεχούς ελέγχου ότι η οφειλή είναι ανεπίδεκτη είσπραξης, επειδή δεν υπάρχουν περιουσιακά στοιχεία, κινητή ή ακίνητη περιουσία, είτε του υπόχρεου είτε των συνυπόχρεων, τότε η οφειλή θα καταχωρείται στο Βιβλίο των ανεπίδεκτων είσπραξης και θα παραμένει εκεί για 10 χρόνια.
Σε αυτό το χρονικό διάστημα ο οφειλέτης δεν θα μπορεί να λαμβάνει φορολογική ενημερότητα, γεγονός που συνεπάγεται ότι κάτι ακόμα κι αν βρει ιδιωτικά κεφάλαια για να κάνει μια νέα αρχή, έτσι ώστε να μπορέσει να εξοφλήσει και τα χρέη του προς το Δημόσιο, το υπουργείο Οικονομικών του το απαγορεύει για μια ολόκληρη δεκαετία.
Όπως αναφέρουν σε κατ ιδίαν συζητήσεις τους  στελέχη του υπουργείου, το πρόβλημα είναι ότι στην ελληνική νομοθεσία δεν υπάρχει διαδικασία πτώχευσης για φυσικά πρόσωπα όπως πχ. στις ΗΠΑ, έτσι πολύ απλά ακόμα κι αν κάποιος είχε θεωρητικά μια ευκαιρία να σταθεί εκ νέου στα πόδια του, το υπουργείο Οικονομικών τον βάζει εκτός αγοράς για μια δεκαετία. (emea.gr)

Επικίνδυνο φάουλ από τον Χάρη Θεοχάρη!

του Θανάση Μαυρίδη* 

Τα έχεις χάσει όλα, δουλειά, σπίτι, οικογένεια, φίλους. Χρωστάς στην εφορία και σε όποιον μιλά ελληνικά. Δεν ξέρεις αν αύριο θα κοιμάσαι σε σπίτι ή στο παγκάκι. Κι έρχεται ο Χάρης Θεοχάρης και λέει: "Αφού δεν πληρώνεις κάτσε για δέκα χρόνια στην γωνία τιμωρία. Δίχως φορολογική ενημερότητα, δίχως ελπίδα να μπεις και πάλι στην παραγωγική διαδικασία". 

Προς Θεού, κύριε Θεοχάρη. Πατήστε, επιτέλους, στη γη και καταλάβετε τι συμβαίνει γύρω σας! 

Θέλεις να κάνεις μία ημέρα ανακωχή με την γκρίνια και δεν σε αφήνουν. Λες και το κάνουν επίτηδες! Αλήθεια, το ίδιο συμβαίνει σε μία οποιαδήποτε άλλη χώρα με τους ανθρώπους που χρεοκοπούν; Τους αφαιρούν όλο το οξυγόνο, κάθε πιθανότητα να ορθοποδήσουν στο μέλλον; Δεν νομίζω... 

Στην πράξη, κύριε Θεοχάρη, αποκλείεται τον άνθρωπο αυτόν από την προοπτική της επανένταξης. Τον καταδικάζετε να μείνει μόνιμα στο περιθώριο. Στην καλύτερη των περιπτώσεων του ζητάτε να στραφεί στην παραοικονομία. Τι άλλο του μένει αν δεν έχει φορολογική ενημερότητα και είναι αποκλεισμένος και από το τραπεζικό σύστημα για δέκα ολόκληρα χρόνια; Μόνο η παρανομία! 

Αν είχατε σκοπό να πάρετε αυτά που νομίζετε ότι μπορείτε να του πάρετε, χάσατε. Όχι γιατί δεν θέλει, αλλά γιατί δεν έχει. Και τώρα τον περνάτε για τα καλά στο "απέναντι πεζοδρόμιο". Είναι πλέον ένας περιθωριακός αντίπαλος του κράτους, επειδή εσείς τον εξορίσατε.

Ο τρόπος με τον οποίον λειτουργεί η συγκεκριμένη υπηρεσία δεν ελέγχεται απόλυτα από την κυβέρνηση. Για την ακρίβεια, δεν ελέγχεται στο ελάχιστο. Έχει αυτονομία, όπως και οι ανεξάρτητες αρχές. Ο κ. Θεοχάρης αποφασίζει και εκτελεί. Ο κ. Σαμαράς, όμως, εισπράττει το πολιτικό κόστος. Αυτές οι πρακτικές έχουν απίστευτο κόστος. Ακριβώς διότι στοχεύουν στην καρδιά των ψηφοφόρων της συντηρητικής παράταξης. 

Αλήθεια, ποιόν λόγο έχει κάποιος να υπερασπιστεί την αστική δημοκρατία αν στο μεταξύ έχει χάσει όλα εκείνα που τον τοποθετούσαν στην αστική τάξη; Γιατί ο καταδικασμένος σε φορολογική ανυπαρξία πρώην αστός να συνεχίζει να στηρίζει το καθεστώς που τον ...

Ο απάνθρωπος κρατισμός του Γιάννη Στουρνάρα

του Χρήστου Παπανίκου

του Ναπολέοντα Λιναρδάτου*

Από το "Τσοβόλα δώστα όλα" έχουμε περάσει στο "Στουρνάρα πάρτα όλα", και αυτή η αναπόφευκτη και φυσική κατάληξη επιβεβαιώνει έναν ακόμα κανόνα του εν Ελλάδι επάρατου φιλελευθερισμού: «Ένα κράτος που είναι αρκετά μεγάλο να σου δώσει ό,τι θέλεις, είναι επίσης αρκετά μεγάλο να σου πάρει ό,τι έχεις.»

Αυτή η επιβεβαίωση είναι αναπόφευκτη γιατί όλες οι κρατικές δαπάνες αργά ή γρήγορα μεταφράζονται σε φόρους, δηλαδή «δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα», γενικώς, δεν υπάρχει τίποτε δωρεάν στον μάταιο τούτο κόσμο. Είτε με δανεικά, που σημαίνει ότι θα τα πληρώσουμε με τόκο, είτε με πληθωρισμό που σημαίνει ότι τα χρήματα στην τσέπη μας θα μπορούν να αγοράσουν λιγότερα αγαθά, είτε με άμεσους και έμμεσους φόρους και εισφορές, ό,τι δαπανά το κράτος στο τέλος το πληρώνουν οι πολίτες. Και το ερώτημα που κάθε νοήμον άνθρωπος πρέπει να θέτει στον εαυτό του κάθε φορά που κάποιος πολιτικάντης του υπόσχεται κάτι στο “τζάμπα” είναι ποιος ξέρει να δαπανά καλύτερα το εισόδημα του, ο ίδιος ή το κράτος;

Ο Γιάννης Στουρνάρας ως κρατιστής κεϋνσιανού τύπου έχει έτοιμη την απάντηση, φυσικά το κράτος. Μάλιστα στην περίπτωση της Ελλάδας, σύμφωνα με τον κ. υπουργό, δεν πληρώνουμε αρκετούς φόρους. Σημειωτέον εδώ, ότι το κράτος στο οποίο δεν πληρώνουμε αρκετούς φόρους είναι το ίδιο κράτος που συνεχίζει να βγάζει στη σύνταξη πενηντάρηδες. Το κράτος που συνεχίζει να πληρώνει τους διοικητικούς υπαλλήλους των πανεπιστημίων ενώ απεργούν, το κράτος που συνεχίζει να μισθοδοτεί ανικάνους και αποδεδειγμένα διεφθαρμένους υπαλλήλους -ακόμα και δολοφόνους που βρίσκονται στην φυλακή αλλά συνεχίζουν να λαμβάνουν τον μισθό τους. Σ’ αυτό το κράτος που μετά από τρία χρόνια μνημονίου δεν έχει γίνει ούτε μία μεταρρύθμιση της προκοπής οφείλουμε να πληρώνουμε ακόμα περισσότερους φόρους.

Ο κ. Στουρνάρας που παρουσιάζεται ως υπουργός οικονομικών στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε παραπάνω από ένας ακόμα αντιπρόσωπος της συντεχνίας των κρατικοδίαιτων. 

Τα ΜΜΕ μας τον παρουσιάζουν ως ένα τεχνοκράτη, αλλά στην πραγματικότητα ο Γιάννης Στουρνάρας από το πανεπιστήμιο μεταπήδησε στο κράτος την δεκαετία του ΄80. Από τότε λαμβάνει τον ένα κρατικό διορισμό μετά τον άλλο. “Διέπρεψε” ειδικά στις κυβερνήσεις Σημίτη, -ξέρετε, αυτές με το dream team Τσοχατζόπουλου, Παπαντωνίου, Μαντέλη, Τσουκάτου και Σμπώκου- και τότε παρουσιάστηκε ως ένα νέο οικονομικό θαύμα μια οικονομία που εισήγαγε δανεικά και ευρωπαϊκές επιδοτήσεις για να τις μετατρέψει σε κατανάλωση και μεγάλο δημόσιο.

Ο κ. Στουρνάρας ως συνεπής κρατιστής διαπράττει τώρα το ίδιο λάθος που είχε κάνει τότε. Τότε έβλεπε τα μεγέθη της οικονομίας αλλά αδυνατούσε να κάνει μια στοιχειώδη ανάλυση της φύσης και της πορείας αυτών των μεγεθών.

Έτσι εκλάμβανε την μεγέθυνση της ελληνικής φούσκας ως οικονομική ανάπτυξη. Σήμερα έχοντας την ίδια λογιστική αντίληψη περί οικονομικών αδυνατεί να δει ότι τα αποτελέσματα θα είναι εντελώς διαφορετικά αν επιδιώξουμε την μεταρρύθμιση του κράτους και την δραστική περικοπή των δαπανών, και διαφορετικά αν επιμείνουμε στις αυξήσεις φόρων και εισφορών.

Δεν είναι τυχαίο ότι από το 2010 οι προβλέψεις του κ. Στουρνάνα για την οικονομία πέφτουν συνεχώς έξω. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν καταλαβαίνει τι βλέπει και τι συμβαίνει. Κάποτε, και ίσως το 2014, η οικονομία θα σταματήσει να βρίσκεται στην σημερινή ακραία κατάσταση μείωσης των οικονομικών μεγεθών. Τότε, είμαι σίγουρος ...

Κατάργηση της αναλογικότητας των προστίμων: Δεξιά (+ΠΑΣΟΚ) υπέρ του ανάλγητου κρατισμού, Αριστερά υπέρ της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας!

Ο ξαφνικός θάνατος της μικρής επιχείρησης

Από την ώρα που ΝΔ(ΠΑΣΟΚ) προσχώρησαν αναφανδόν στην πλευρά της νεοφιλελεύθερης χρηματοπιστωτικής δομής και αδιαφορούν πια για την τύχη της ελληνικής μικρομεσαίας οικονομίας, τα καταστροφικά μέτρα για την επιχειρηματικότητα ακολουθούν το ένα το άλλο. 

Η κρατικοδίαιτη ελιτ έχει συνδέσει πλέον 100% την αναπαραγωγή της με την διάσωση του επιχορηγούμενου από τις δανειακές συμβάσεις της τρόικας, κρατισμού - έστω και λίγο περιορισμένου εξ ανάγκης - και στρέφεται δικτατορικά εναντίον των μικρομεσαίων με καθαρά πρόσκαιρο εισπρακτικό σκοπό -ίσα για να ικανοποιηθούν οι δανειστές, που την συντηρούν στην εξουσία με τα στραβά μάτια που κάνουν στον κρατισμό της, όσο εισπράττουν τόκους και χρεολύσια και επιβάλλουν τις ιδεολογικές τους εμμονές στην απορρύθμιση της οικονομίας.

Τελευταίο κρούσμα, η κατάργηση της αναλογικότητας στην επιβολή προστίμων για την ανασφάλιστη εργασία. Το παλιό πρόστιμο ήταν 500 € με αναλογικότητα (μέγεθος επιχείρησης, αριθμός ανασφάλιστων, χρόνος παραπτώματος, επανάληψη παραπτώματος κλπ) - ψάχνοντας έσοδα για την εξόφληση χρέους, οι φωστήρες (πρώην συνδικαλιστές του δημοσίου) υπουργοί βρήκαν την λύση: μαζί με τις κατασχέσεις λόγω οφειλών από εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία (ακόμη και για ...αυτασφάλιση όπως στον ΟΑΕΕ, ΟΓΑ κλπ), ανέβασαν το πρόστιμο στις 10.500 € (!) και οριζόντια για κάθε μέγεθος επιχείρησης και με αποδέκτη όχι τα ταμεία αλλά τον λογαριασμό αποπληρωμής χρέους. 

Την ίδια ώρα τα έξοδα του προϋπολογισμού κόλλησαν στα 68 δις... καμία εξοικονόμηση από το δημόσιο τομέα παρά την καταστροφή των δομών παιδείας, υγείας και συνταξιοδότησης. 

Οι 10.500 για κάθε εργαζόμενο είναι προφανέστατα ίσο ποσό ή και μεγαλύτερο από το καθαρό εισόδημα μιας μικρής επιχείρησης - της μεγάλης πλειοψηφίας τους μάλιστα. Εισόδημα που φορολογείται ήδη άγρια και επιβαρύνεται με μεγάλη προκαταβολή φόρου, έκτακτο τέλος επιτηδεύματος και χουντικό χαράτσι αυτασφάλισης στον ΟΑΕΕ. Πράγμα που απλά σημαίνει ξαφνικό θάνατο για την μικρή επιχείρηση - λουκέτο με μια και μόνο παράβαση - ακόμη και για ένα ...έκτακτο μεροκάματο. Η σκληρότητα του μέτρου συγκρίνεται μόνο με ...εκτέλεση του παραβάτη. Για μια μεγάλη επιχείρηση, είναι μαχητό, και λόγω ικανού εισοδήματος και λόγω νομικής υποστήριξης που διαθέτει.

Η κατάργηση των κριτηρίων αναλογικότητας - που τα εποπτικά δικαστήρια πάντα απαιτούν - δείχνει απλά την αναλγησία της κυβέρνησης απέναντι στους ελεύθερους επαγγελματίες για την επιβίωση των οποίων δεν δίνει πια δεκάρα. Το "οριζόντιο" του μέτρου απλά επιβεβαιώνει ότι οι κρατιστές απεχθάνονται την επιχειρηματικότητα. Και η υποκρισία περισσεύει: που ήσαν τα δυο κόμματα όταν την εποχή της παντοδυναμίας τους και της ισχυρής Ελλάδας στέναζαν τα εργοτάξια της δόξης από την παράνομη εργασία και την εκμετάλλευση των ξένων εργατών; Αλλά είπαμε, μαζί τα ...

Τα λεφτά σου, το σπίτι και τη ζωή σου!

όχι ελεύθεροι επαγγελματίες

Ο τίτλος της ανάρτησης αυτής είναι δανεισμένος από το ενδιαφέρον άρθρο του Δημήτρη Χρήστου στην Αυγή, που αποτυπώνει την δραματική κατάσταση που μας έχει φέρει η διακυβέρνηση ΝΔ ΠΑΣΟΚ και διατυπώνει ανησυχίες εάν ο πιθανός νικητής των εκλογών ΣΥΡΙΖΑ, έχει κατανοήσει επαρκώς τις ιστορικές ευθύνες που καλείται να αναλάβει και εάν έχει συνειδητοποιήσει και το δικό του μερίδιο στην "κολακεία τόσα χρόνια των συντεχνιών του δημόσιου τομέα και του συνδικαλιστικού λαϊκισμού" που εξηγεί εν μέρει γιατί τόσοι πολλοί "περιμένουν το μοιραίο στον καναπέ". 

Εμείς θα μείνουμε στο μοιραίο και τους εκφραστές του. 

Δείτε την δήλωση του υπουργού εργασίας Γ Βρούτση, από την προσωπική του σελίδα στο fb, σχετικά με τον ...21πλασιασμό του προστίμου των 500 € "το κεφάλι" για αδήλωτη εργασία (...10.550 € από τις 15 Σεπτεμβρίου - ποσό ισοδύναμο με ένα ολόκληρο -ή μισό στην καλύτερη περίπτωση- ετήσιο εισόδημα για την πλειοψηφία των ελεύθερων επαγγελματιών σήμερα). 

Απορούμε πως το σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ ψηφίζει τέτοια μέτρα ή τι θέση έχει γι αυτά η κεντροαριστερή "κίνηση των 58", που προκρίνει την συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ και την μη ανατροπή της συγκεκριμένης κυβέρνησης για οποιαδήποτε αιτία... 

Ρωτάμε έστω αφελώς, αν έτσι (με κατασχέσεις, δημεύσεις και εξόντωση της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας με την εσχάτη των ποινών) εφαρμόζεται κάποιο σχέδιο ...επιβίωσης της απομένουσας οικονομίας ή απλά ο κάθε άσχετος κάνει πλέον ό,τι νομίζει μέσα στην γενική διάλυση για να παρουσιάσει "έργο" (το άσχετος πάει στον υπουργό πρώην συνδικαλιστή του δημοσίου και όσους από τα κρατικοδίαιτα κόμματα της συγκυβέρνησης έδωσαν το ΟΚ στο δολοφονικό για την αγορά, σχέδιό του για το ασφαλιστικό). ΑΣ

Βρούτσης Ιωάννης
3 Οκτωβρίου
ΔΗΛΩΣΗ
Η απόφαση να επιβληθεί το υψηλότερο ιστορικά πρόστιμο για την αδήλωτη εργασία, δεν ήταν ούτε εύκολη ούτε αβασάνιστη. Ιδιαίτερα σε μια δύσκολη οικονομική συγκυρία, όπου οι νέες, αυστηρές ποινές θα μπορούσαν, ενδεχομένως, να θεωρηθούν εξοντωτικές για πολλές επιχειρήσεις. 
Ωστόσο, ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει. Και για αντικειμενικούς λόγους, αφού το κόστος της παρανομίας για τις επιχειρήσεις ήταν απαράδεκτα χαμηλό, λειτουργώντας ως κίνητρο προσφυγής σε πρακτικές «μαύρης εργασίας». Αλλά και για ψυχολογικούς και συμβολικούς λόγους, αφού έπρεπε να σταλεί και στον επιχειρηματικό κόσμο και στην κοινωνία ένα ισχυρό μήνυμα ότι η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο. 
Η επιλογή αυτή δικαιώθηκε. Οι εκτεταμένοι και διεξοδικοί έλεγχοι, χάρη και στο υψηλό επίπεδο υπηρεσιακής ευθύνης των στελεχών της Επιθεώρησης Εργασίας, κατέδειξαν ότι η άμεση και επιτόπια επιβολή αυτού του υψηλού προστίμου «έπιασε τόπο». 
Τα στοιχεία της «Εργάνη», του πληροφοριακού συστήματος που λειτουργεί ως «καρδιογράφημα» της πραγματικής αγοράς εργασίας, είναι αποκαλυπτικά και εντυπωσιακά. Το Σεπτέμβριο, το ισοζύγιο προσλήψεων – απολύσεων ανήλθε στον αριθμό ρεκόρ των 63.122 νέων θέσεων εργασίας. 
Μια ολόκληρη «πόλη» 63.122 εργαζομένων εμφανίστηκε στην επίσημη αγορά εργασίας το Σεπτέμβριο λόγω των ελέγχων και των νέων προστίμων, επιβεβαιώνοντας το μέγεθος συμμόρφωσης των εργοδοτών και τη μετατροπή της «μαύρης εργασίας» σε νόμιμες θέσεις απασχόλησης. Θέσεις εργασίας που συνεισφέρουν στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και σίγουρα προσφέρουν πιο αξιοπρεπείς συνθήκες και όρους εργασίας στους εργαζόμενους. 
Και βέβαια το ζήτημα της πάταξης της αδήλωτης και ανασφάλιστης εργασίας δε σταματά εδώ. Το αντίθετο. Οι έλεγχοι συνεχίζονται με αμείωτο ρυθμό και η Επιθεώρηση Εργασίας αναδιοργανώνεται εκ βάθρων, αναβαθμίζεται και γίνεται αποτελεσματικότερη. Με την αξιοποίηση, μάλιστα, των τεχνικών δυνατοτήτων που προσφέρει το πληροφοριακό σύστημα «Εργάνη», οι επιθεωρητές εργασίας θα διενεργούν εστιασμένους ελέγχους στη βάση απαιτητικών δεικτών αποτελεσματικότητας. Παράλληλα, ισόποσο πρόστιμο - δηλαδή 10.550 ευρώ - θα ισχύσει για όσους εργοδότες δεν συμπεριλάβουν τους εργαζόμενους τους στην Αναλυτική Περιοδική Δήλωση που κάθε μήνα υποβάλλουν στο ΙΚΑ, ακόμη και εάν έχουν ήδη δηλώσει αυτούς τους εργαζόμενους στο Πληροφοριακό Σύστημα «Εργάνη».
Σε κάθε περίπτωση, επιβεβαιώνεται ότι οι δεσμεύσεις μας πως ...

Η κρίση είναι επιλογή!

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

του Άγη Βερούτη* 

Πολλά συζητούμε εδώ και 4 χρόνια για την έξοδο από την κρίση. Συνήθως μάλιστα εκείνοι που έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για το κατρακύλισμά μας είναι και εκείνοι που φωνάζουν δυνατότερα για να παραμείνουν όλα ως έχουν. Άρρωστα. Μολυσμένα.
Και δεν είναι τα λεφτά που λιγοστέψαν απ΄την κρίση, που μας λείπουν. Είναι οι αξιοπρέπειες που τσαλακώθηκαν. Οι αξιοπρέπειες εκατομμυρίων ανθρώπων.

Χωρίς αποστροφές, η Ελλάδα με λόγο χρέους προς ΑΕΠ 120% το 2009, έφτασε να έχει 175% το 2013 ή €317 δισ., αφού μάλιστα διαγράφησαν και €106 δισ. Αυτό είναι βέβαιο ότι δεν είναι προϊόν μιας επιτυχημένης προσπάθειας εξόδου από την κρίση. Τα δισεκατομμύρια δεν είναι στραγάλια.

Το πρώτο και το δεύτερο μνημόνιο ήταν, ως αποδέχθηκε πρόσφατα η επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου κ. Κριστίν Λαγκάρντ, μια κίνηση προστασίας των βορειοευρωπαϊκών τραπεζών από τα τοξικά Ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου που θα έπρεπε να είχαν κουρευτεί εξαρχής.

Αναλάβαμε διακρατικά δάνεια ως Λαός, προκειμένου να μην καταρρεύσουν οι Γαλλογερμανικές τράπεζες, που δάνειζαν άφρονα τις διεφθαρμένες ελληνικές κυβερνήσεις. Αυτό ήταν επιλογή.

Αν η Ελλάδα έπραττε ως θα έπρεπε και κούρευε τα ΟΕΔ 30%-40% που θα έφερνε το χρέος μας σε διαχειρίσιμο μέγεθος 80% του ΑΕΠ στη δεδομένη χρονική στιγμή, και με την οικονομία μας ακόμη σε επίπεδο ΑΕΠ άνω των €200 δισ., θα είχαμε βγει από την κρίση στο πρώτο εξάμηνο, απελευθερώνοντας την οικονομία με μερικές αποφάσεις της Βουλής. Η κρίση, που πάει για 7ο χρόνο, είναι προϊόν απόφασης να εξευτελίσουν τον ελληνικό πληθυσμό (moral hazard) διασώζοντας τις τράπεζες της βόρειας Ευρώπης. Αυτό ήταν επιλογή.

Η κυβέρνηση ΓΑΠ απεφάσισε να φορτώσει στον Ελληνικό Λαό το κόστος αυτό, σώζοντας τις Γερμανογαλλικές τράπεζες, και εισπράττοντας ένα διεθνές βραβείο για αυτή του την επιλογή. Όταν πιθανόν κατάλαβε τί ακριβώς είχε κάνει, ζήτησε δημοψήφισμα και εκπαραθυρώθηκε από το κόμμα του και την πολιτική με συνοπτικές διαδικασίες.

Το χρέος μας αυτό, στο σημερινό του ύψος, δεν θα πληρωθεί ποτέ. Είτε θα μειωθεί στο μισό, είτε θα μειωθεί το επιτόκιο τόσο ώστε η σημερινή αξία του (Net Present Value) να μειωθεί στο μισό, από την πληθωριστική απαξίωσή του ταχύτερα από την τοκοφορία του.

Με άλλα λόγια, με μέσο πληθωρισμό 2,2% για 50 χρόνια, και επιτόκιο 1%, η σημερινή αξία του χρέους πέφτει κάτω από το μισό σε 50 χρόνια. Το αποτέλεσμα είναι ακριβώς το ίδιο με κούρεμα του χρέους άνω 50% σήμερα.

Το μνημόνιο, εκτός από το δανεισμό της Ελλάδος για την διάσωση των βορειοευρωπαϊκών τραπεζών, προέβλεπε και κάποιες δομικές βελτιώσεις του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί η ελληνική οικονομία. Το ότι δεν έχουν γίνει, είναι επιλογή των εκάστοτε κυβερνώντων.

Από αυτές δεν έγινε σχεδόν καμία, παρά το γεγονός ότι δεν είχαν πραγματικό χρηματικό κόστος. Μόνον για τις συντεχνίες που θα ξεβόλευαν. Δεν έγινε τίποτε όμως!

- Το ότι ανέβηκε ο ΦΠΑ από το 18% στο 23%, κατακρυμνίζοντας το σύνολο της οικονομίας σε ύφεση, ήταν επιλογή!

- Το ότι οι τράπεζες ετέθησαν εκτός διεθνών αγορών για 4 χρόνια, στραγγαλίζοντας την ελληνική οικονομία από ρευστότητα, και εκτινάσσοντας τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, ανοίγοντας τρύπες στο παθητικό τους, είναι επιλογή!

- Το ότι εδώ και 2,5 χρόνια δεν έχουμε ακόμα εκδόσει τα καλυμμένα Αναπτυξιακά Ομόλογα Ειδικού Σκοπού, για να ξεκινήσουμε την ανάπτυξη των υποδομών μας και να τονώσουμε τη ρευστότητα της οικονομίας, είναι επιλογή!

- Το ότι παραμένουν εξίσου κλειστά 150 επαγγέλματα όσο ήταν το ...

Οι άνθρωποι δεν είναι ηλίθιοι Κάνουν αυτό που νομίζουν ότι τους συμφέρει

του Φώτη Γεωργελέ*

the answer my friend is blowing in the wind...

Εγώ δεν πιστεύω ότι το 33% των Eλλήνων νομίζει ότι μας ψεκάζουν. Και το 9% δεν ξέρει, ταλαντεύεται. Aν σχεδόν οι μισοί Έλληνες έχουν πάρει διαζύγιο με την πραγματικότητα, πρέπει, όσοι μπορούμε, να έχουμε ήδη έτοιμα τα διαβατήρια για να μεταναστεύσουμε και οι υπόλοιποι να κρυφτούμε σε κανένα βουνό. Γιατί μια χώρα που παραδίδεται στον ανορθολογισμό και την παράνοια, αργά ή γρήγορα, οδηγείται στην καταστροφή. Ούτε πιστεύω ότι όσοι φώναζαν στους επόπτες του υπουργείου που ερευνούσαν πόσοι δουλεύουν στις εφημερίες, κάτω η χούντα και έξω οι δοσίλογοι, νομίζουν πραγματικά ότι στην Κέρκυρα έχουν χούντα και θα ’ρθει ο Αρτέμης Μάτσας να τους παραδώσει στη Βέρμαχτ.

Οι Έλληνες δεν είναι αναλφάβητοι στο Αφγανιστάν που ακούν τη διδασκαλία του ιμάμη στις αυλές των ιεροδιδασκαλείων και στρατεύονται στην τζιχάντ. Ζουν στην Ευρώπη, σε μια δυτική δημοκρατία, πάνε σχολείο, παρακολουθούν τα μέσα ενημέρωσης όλου του πλανήτη.

Αυτό είναι το μεγαλύτερο κακό που μας έκανε η αντιμνημονιακή ρητορεία. 

Έδωσε άλλοθι σε κάθε επαγγελματική κατηγορία, σε κάθε ομάδα συμφερόντων, σε κάθε έναν ξεχωριστά, να κρυφτεί πίσω από μια ψεύτικη αντίθεση και να υπερασπίσει με κάθε τρόπο τα δικά του συμφέροντα. Πιστεύοντας ότι τα βάρη θα τα φορτωθούν κάποιοι άλλοι. Οι ασθενέστεροι συμπολίτες μας, όσοι δεν έχουν δυνατή φωνή ή, στην καλύτερη περίπτωση, οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι. Οι άνθρωποι δεν είναι ηλίθιοι. Κάνουν αυτό που νομίζουν ότι τους συμφέρει.

Αυτή τη βδομάδα οι μισοί δημόσιοι υπάλληλοι κατάλαβαν ότι είναι κορόιδα, ότι στο δημόσιο υπάρχουν άρχοντες και πληβείοι. Έμαθαν ότι το ενιαίο μισθολόγιο, που υποτίθεται ότι ισχύει από το 2011, σε μεγάλα τμήματα του δημοσίου δεν εφαρμόζεται. 

Μπορεί γιατροί να κάνουν εφημερία για ένα ευρώ την ώρα, μπορεί ένστολοι να περιπολούν στην άγρια νύχτα για το βασικό μισθό, μπορεί καθηγητές πανεπιστημίου να παίρνουν 1.250 ευρώ, όμως σε άλλες υπηρεσίες και ΔΕΚΟ οι μέσοι μισθοί είναι 3.797 ευρώ, 3.326, 3.082, 2.816, 2.672, 2.631 και ούτω καθ’ εξής. 

Ίδιες θέσεις με ίδια προσόντα εμφανίζουν μισθολογικές διαφορές 1.700 ευρώ. 

Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν μέσοι μισθοί, μέσοι, 3.800 ευρώ; 

Πόσο είναι οι ανώτεροι; 

Δηλαδή 4 χρόνια απεργιών και διαδηλώσεων έγιναν για να μη μειωθούν οι μισθοί τους στο εξευτελιστικό ποσό των 3.800;

Αν δεις ακόμα πιο προσεκτικά πού βρίσκονται αυτοί οι μισθοί, θα παρατηρήσεις ότι σε κάποιες περιπτώσεις δίνονται στις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς που έπρεπε να καταργηθούν. Γιατί έτσι ...

Η Θάτσερ και η πικρή ενηλικίωση από την κρατικίστικη ουτοπία

"Η μεγαλύτερη απόδειξη για την ιστορική παρουσία και την ισχύ της Μάργκαρετ Θάτσερ είναι οι αντιδράσεις μετά τον θάνατό της"

Ο Νίκος Δήμου καταδεικνύει μια υποφώσκουσα συγγένεια του αδιεξόδου της σημερινής Ελλάδας και εκείνου της τότε Αγγλίας της Θάτσερ (ΑΣ):

Το τέλος μιας ουτοπίας 

του Νίκου Δήμου*

Προσπαθώ να εξηγήσω στους αντίπαλους και αντιφρονούντες της Θάτσερ ότι όσο περισσότερο τη βρίζουν, όσο χυδαιότερα τη λούζουν, όσο πιο σκληρά επιχειρηματολογούν εναντίον της – τόσο επιβεβαιώνουν τη σημασία της. 

Η μεγαλύτερη απόδειξη για την ιστορική παρουσία και την ισχύ της Μάργκαρετ Θάτσερ είναι οι αντιδράσεις μετά τον θάνατό της. Χορεύουν στον τάφο της, τη "θάβουν στα σκατά" (η δημοφιλέστερη φράση στο Twitter) και θεμελιώνουν τη φήμη της. Ούτε ο απεχθέστερος δικτάτορας που δολοφόνησε εκατομμύρια ανθρώπους δεν αξιώθηκε τέτοιας αντίδρασης. 

Μετά τον Μαρξ, κανένας άλλος δεν κατάφερε να δώσει το όνομά του σε έναν -ισμό. Έμελλε να το κάνει εκείνη, που συνέβαλε όσο λίγοι στην κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού. Και σήμερα –είτε μας αρέσει είτε όχι– πιο πολλές χώρες εφαρμόζουν τις αρχές του Θατσερισμού από του Μαρξισμού. 

Ξεκαθαρίζω –για να αποφύγω τις παρεξηγήσεις– πως δεν είμαι οπαδός της Θάτσερ, όπως άλλωστε και κανενός -ισμού. Πως πολλά πράγματα και στις ιδέες και στις πράξεις της με απωθούσαν και με απωθούν. 
Αλλά με ξενίζει αφάνταστα αυτή η οξύτατη αντίδραση και μάλιστα σε λαούς βόρειους, που φημίζονται για την ψυχραιμία και το φλέγμα τους. Και προσπαθώ να καταλάβω γιατί τόσο πάθος και τόσο μίσος. Αμέσως θα μου θυμίσουν τον Μπόμπι Σαντς, τη φιλία με τον Πινοσέτ, την καταδίκη του Μαντέλα κ.λπ. Αλλά και αυτά δεν δικαιώνουν τέτοια αντίδραση. 
Κανείς δεν χόρεψε στον τάφο του Πολ Ποτ, κι ας εξολόθρευσε τη μισή Καμπότζη! 

Έτυχε να βρίσκομαι συχνά στην Αγγλία τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '80 και να παρακολουθήσω από κοντά την πολιτική σκηνή. 
Ήταν μία χώρα διαλυμένη, σε απόλυτη παρακμή, με πληθωρισμό 25% και δάνεια από το ΔΝΤ. Ο ΙRA, που τον ηρωοποιούμε τώρα, σκότωνε κόσμο – και στενότατους συνεργάτες της Θάτσερ (η ίδια παρά τρίχα γλίτωσε στο Μπράιτον). Τα συνδικάτα και οι συντεχνίες κρατούσαν τη χώρα δέσμια. Μπορεί τα φάρμακα που χρησιμοποίησε η "σιδηρά κυρία" να ήταν πικρά και άγρια – αλλά αποδείχθηκαν δραστικά και η χώρα ανένηψε. 
Η μεγαλύτερη απόδειξη: οι αντίπαλοί της συνέχισαν την πολιτική της. 

Όσο περισσότερο πληθαίνουν οι αντιδράσεις, τόσο πιο πολύ ριζώνει στον νου μου η υποψία. 

Δεν είναι το πρόσωπο και οι πράξεις της που ενοχλούν – όσο το σοκ της φοβερής αφύπνισης. Η Θάτσερ δολοφόνησε το Κράτος-Πατέρα, κατέδειξε το τέλος της κρατικίστικης ουτοπίας. Αυτή την πικρή ενηλικίωση δεν της τη συγχώρεσε κανένα ορφανό. 

*Πηγή: www.lifo.gr

Κρατισμός: Το νήμα που συνδέει όλες τις υποθέσεις διαφθοράς

του Χρήστου Παπανίκου

"Καταλαβαίνω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να προκαλέσει τριγμούς στο κυβερνητικό μπλοκ αλλά αν αυτό στηρίζεται σε τόσο σαθρούς πυλώνες τότε ας κάνει τα κουμάντα του και ας ψάξει τρόπο να επιβιώσει."

του Λεωνίδα Καστανά*

Αν αυτοί που ψήφιζαν μνημόνια και επέβαλαν σκληρά οριζόντια μέτρα ακόμα και στους πιο αδύναμους προστάτευαν ταυτόχρονα τους φοροδιαφεύγοντες πάμπλουτους συγγενείς, φίλους, αδελφούς και εαυτούς τότε το φάουλ είναι σκληρό και πρέπει να πληρώσουν. Ακόμα και με κόκκινη κάρτα.
Και δεν καταλαβαίνω γιατί ο Γιωργάκης ή ο Μπένι είναι υπεράνω πάσης υποψίας. Καταλαβαίνω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να προκαλέσει τριγμούς στο κυβερνητικό μπλοκ αλλά αν αυτό στηρίζεται σε τόσο σαθρούς πυλώνες τότε ας κάνει τα κουμάντα του και ας ψάξει τρόπο να επιβιώσει.

Γιατί όλες τις ιστορίες που έρχονται αυτές τις μέρες στην επιφάνεια τις διαπερνά ένα κοινό νήμα. Από το Βασιλάκο που εκπαιδεύτηκε στο «σχολείο» του 2004 μέχρι τους «μπάτσους που πουλάνε την ηρωίνη» και από τον Άκη μέχρι το κρυφτό με τη λίστα Λαγκάρντ ένα είναι το νήμα. Κρατισμός. 

Και ως νήμα αποτελείται από μικρότερα ινίδια που είναι, η κομματοκρατία, ο νεποτισμός, η αδιαφάνεια, η αναξιοκρατία, η διαπλοκή, η διαφθορά, η απληστία και ότι άλλο θέλετε από τα θανάσιμα αμαρτήματα που ταλανίζουν τις ανθρώπινες ψυχές. 

Όλον αυτόν το συρφετό το ζεσταίνει στον κόρφο του αυτό το κράτος. Σκληρό και απάνθρωπο για τους outsiders, απαλό και ανθρώπινο για τους insiders.

Αλλά κανείς δε βάζει μυαλό. Ακόμα και αυτοί που τώρα κάνουν τους εισαγγελείς μόλις έρθουν στην εξουσία τα ίδια και μάλλον χειρότερα θα κάνουν. 

Άνθρωποι που χρόνια σιτίζονται από το δημόσιο κορβανά που ζουν καλά με μοναδικό προσόν τους «βαθυστόχαστους» πολιτικούς τους λόγους τι να καταλάβουν από αξιολόγηση και αξιοκρατία; 

Το μόνο που καταλαβαίνουν είναι η λέξη "δικός μας". Αυτό είναι το password που ξεκλειδώνει όλα τα κρατικά συστήματα και οδηγεί με ασφάλεια στο εθνικό θησαυροφυλάκιο.

Γράφουμε αισιόδοξα πράγματα για το 2013. Καλούμε τους πολίτες να ασπαστούν ένα νέο πατριωτισμό. Να γυρίσουν την πλάτη στη διαίρεση και στο μίσος που τους λανσάρουν η ακροδεξιά και η ακροαριστερά. Να προσεγγίσουν τον πολλαπλασιασμό και τη συνεργασία για να βγούμε γρήγορα από την κρίση. 

Αλλά την ίδια στιγμή και ενώ η κυβέρνηση πασχίζει να δείξει ότι άνοιξαν οι φυλακές και για τους «θεματοφύλακες του έθνους», την ίδια στιγμή, η ίδια κυβέρνηση διορίζει τους τρικομματικούς της φίλους σε όλες τις θέσεις κλειδιά αναπαράγοντας και ενισχύοντας την κρατική παθολογία.

Το μόνο δικαιολογητικό που έχει είναι ότι σε τέτοιες δύσκολες εποχές είναι αδύνατο να είναι κανείς τόσο αφελής που να τα κάνει σκοπίμως μαντάρα ώστε να αποκομίσει παράνομα οφέλη. 

Μα και αυτοί που τώρα κατηγορούνται σε εποχή κρίσης έδρασαν. Τη λίστα τη λιβάνιζαν, ενώ έξω τα χαράτσια έπεφταν βροχή. Η δουλειά με τον ΕΟΤ φέτος στήθηκε. 

Ποιος μας λέει ότι ...