Αντύπας Καρίπογλου: ένας κανονικός άνθρωπος που πήγε να φτιάξει ένα μη κανονικό κόμμα

Το αφιέρωμα που ακολουθεί δεν-είναι-ένας-πολιτικός-επικήδειος! Ούτε για τον Αντύπα Καρίπογλου, ούτε για την Δράση... είναι μια απόπειρα αποτίμησης της σύγχρονης ιστορίας των κανονικών ανθρώπων.

Γράφει ο Ηλίας Κανέλλης στα ΝΕΑ:

Εγκώμιο ενός που αποχώρησε

Σε μια εποχή κατά την οποία πολλά νέα πρόσωπα εισέρχονται στην πολιτική, προφανώς δεν περισσεύει πολύς χώρος για μια αποχώρηση (για λίγο; για περισσότερο;) ενός προσώπου όπως ο Antypas Karipoglou.
Θα αναρωτηθείτε: ποιος είναι ο Αντύπας Καρίπογλου; Πράγματι, δεν έγινε ευρύτερα γνωστός. Και γι' αυτό δεν φταίει ότι βρέθηκε έως και επικεφαλής ενός μικρού κόμματος όπως η Δράση, κάθε άλλο. Ο Καρίπογλου είναι και ευφραδής, και έξυπνος, και με πολιτική πείρα, και με μεγάλη ιστορία στα πολιτικά πράγματα. Θα ήταν αδιανόητο γι' αυτόν να πολιτευθεί χωρίς να έχει αποσαφηνίσει τις θέσεις του για τα πράγματα της συγκυρίας. Την ώρα της κρίσης, για παράδειγμα, δεν έλεγε άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε. Το κόμμα του δεν οχυρώθηκε στα δικά του Ζάππεια, δεν έστησε αγανακτισμένους στις πλατείες για να προσεταιρισθούν μελλοντικούς πελάτες, δεν έβριζε τους δανειστές και εταίρους, γενικώς δεν ζητούσε την επιδοκιμασία πάση θυσία. Αντίθετα, με σαφήνεια και μαχητικότητα, σχεδόν στο περιθώριο της δημοσιότητας, διεκδίκησε τον ευρωπαϊκό δρόμο, το ευρώ, τη Δύση και, κατά συνέπεια, «την ελευθερία, τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου και την ευτυχία των ανθρώπων αυτής της χώρας».
Και όλα αυτά, με τρομερή προσωπική θυσία, ανυστερόβουλα, μάλιστα με προσωπικό ξόδεμα: ζώντας και εργαζόμενος στη Δράμα, ήταν συνεχώς σε ένα αυτοκίνητο με το οποίο ταξίδευε στην Ελλάδα για τις ανάγκες του κόμματος. Δεν είναι εύκολο να κάνει την προσωπική σου ζωή ποδήλατο για ένα αμφίβολο αποτέλεσμα, εκτός αν είσαι πεισμένος ότι η μαγιά που αφήνεις αξίζει τον κόπο.
Ο Καρίπογλου δούλεψε σκληρά γι' αυτήν τη μαγιά. Προσείλκυσε νέους, διόρθωσε και διορθώθηκε, έχτισε έναν οργανισμό στον οποίο συνυπήρξε με σοβαρούς και δημιουργικούς ανθρώπους. Επιστήμονες, επιχειρηματίες, αγρότες. Πρώτα επαγγελματίες που δίνουν έμφαση στην καινοτομία και στην πρόοδο και μετά πολιτικούς. Πρόσωπα που δεν περιμένουν από το κράτος αλλά συμβάλλουν με τους φόρους τους στη λειτουργία του - που, ασφαλώς, θα ήθελαν καλύτερο κράτος, για να μην πηγαίνουν τα λεφτά των φορολογουμένων στον βρόντο.
Βαθύτατα δημοκράτης, ο Αντύπας Καρίπογλου επέλεξε να την κάνει διακριτικά όταν, όπως εκτιμώ διαβάζοντας το ευγενικό κείμενο αποχώρησής του, θεώρησε ότι οι στόχοι της Δράσης συρρικνώθηκαν, ότι έγινε κάτι άλλο από ένας ηθικός πολιτικός χώρος που θα διεκδικούσε την ευρύτερη προοδευτική συνεργασία, επειδή απαιτείται «συνολική πολιτική πρόταση, γιατί το πρόβλημα του τόπου μας είναι πολιτικό, όχι οικονομικό».
Παλαιός φίλος, ο Καρίπογλου δεν ζήτησε ποτέ να βοηθήσω να περάσει έστω μια ανακοίνωση του κόμματός του στην εφημερίδα. Θα ξαφνιαστεί, ελπίζω όχι δυσάρεστα, που γράφω χωρίς να το ξέρει για πρώτη φορά το όνομά του τώρα που αποχώρησε. Ελπίζω να καταλαβαίνει ότι χρειάζεται να επιστρέψει σύντομα.

Ο Αντύπας Καρίπογλου αποχώρησε πριν λίγες μέρες (και λίγες μέρες μετά το τελευταίο συνέδριό της στο οποίο δεν συμμετείχε) από την Δράση. 

Στην Δράση διαδέχτηκε τον Στέφανο Μάνο στην προεδρία, μετά τις εκλογές του 2012, και αμέσως έπεσε με τα μούτρα στο εγχείρημα της μεταμόρφωσης του κόμματος αυτού σε έναν "συριζα του κέντρου": συγκέντρωσε ανθρώπους από τον οικολογικό χώρο, την κεντροαριστερά, τους φιλελεύθερους, εισήγαγε τις τάσεις στο κόμμα, διεύρυνε την ΚΕ με μεταρρυθμιστές κάθε απόχρωσης και απόκλισης και οδήγησε την Δράση σε ένα πολύ επιτυχές ανοιχτό συνέδριο όπου έγιναν αποδεκτές οι προτάσεις του για την διεύρυνση και την συνεργασία που έφτανε μέχρι και την πιθανή αλλαγή ονόματος του νέου σχήματος που θα προέκυπτε - όλα ήταν ανοιχτά και η Δράση προσέφερε τον "μηχανισμό" της όχι για να καπελώσει αλλά για να στηρίξει την δημιουργία του καινούργιου. Και όλα αυτά με την προσωπική ενέργεια και αφοσίωση που περιγράφει παραπάνω ο Ηλίας Κανέλλης.

Όσοι ζήσαμε εκείνες τις δημιουργικές μέρες νοιώθαμε -όπως και οι διστακτικοί απέξω- την δυναμική του εγχειρήματος. Ήταν μια κίνηση την κατάλληλη στιγμή, στον κατάλληλο τόπο και με τον κατάλληλο τρόπο. Και νοιώθαμε ότι κάναμε το αυτονόητο.

Σε ένα πολιτικό σκηνικό παρηκμασμένο και συχνά ποταπό, με επαγγελματίες της μπαλαφάρας και του προσωπικού συμφέροντος, με αναδυόμενους ηγετίσκους και νεοφανατικούς κάθε ιδεολογήματος, με μια κρίση να καλπάζει και να ταρακουνά τους κατά πλειοψηφία απασχολούμενους στον ιδιωτικό τομέα δρασίτες και "προσήλυτους", η ιδέα και η μέθοδος του Αντύπα Καρίπογλου ήταν κάτι πρωτοφανές για τα ελληνικά πολιτικά δεδομένα. 

Η αποτύπωση της επιτυχίας του εγχειρήματος είχε και δεύτερο βήμα: το συνέδριο της διεύρυνσης που έγινε πέρυσι τον Μάιο. Δημοκρατικότατα η Δράση έγραφε μέλη καινούργια με ιλιγγιώδεις για το μέγεθός της ρυθμούς (έφτασαν τα 2500 στην προσυνεδριακή προθεσμία) που θα επικύρωναν την στροφή, θα αποτύπωναν τις τρεις τουλάχιστον βασικές τάσεις, και θα μορφοποιούσαν το νέο ομοσπονδιακό κόμμα της κεντρώας συνεργασίας με πρόβλεψη υποδοχής του επερχόμενου δεύτερου κύματος διεύρυνσης μετά το συνέδριο. Και εκεί ήταν που στην αναπόφευκτη σύγκρουση με την ατζέντα του πολιτικού κατεστημένου, το εγχείρημα ηττήθηκε.

Ηττήθηκε από εισοδισμό.

Μέλη ενός καταργημένου κόμματος, ήρθαν μαζικά μεν σαν άτομα δε, και αντί για ποσόστωση τάσης "έπαιξαν" σαν φράξια. Και έλεγξαν το συνέδριο. Έχουμε περιγράψει τα γεγονότα σε αυτό το ιστολόγιο, που ήταν παρόν σε όλη την διάρκεια του εγχειρήματος, πχ  Η Δράση μετά το συνέδριό της: αμφίβολη η τύχη της αμφίπλευρης διεύρυνσης. Δεν χρειάζεται να ξαναθυμηθούμε τις λεπτομέρειες. Χρειάζεται όμως να επαναλάβουμε την ανάγκη, οι δημιουργικές πρωτοβουλίες να προστατεύουν τα νώτα τους από καπελώματα - υπάρχουν πάντοτε οι επαγγελματίες και οι μηχανισμοί που ...

"Αρνητικό εισόδημα" (το ελληνικό success story) και μια πρόταση ενότητας του προοδευτικού χώρου

"Να αρχίσει και πάλι να παράγει" (αφίσα από το κόμμα Radikale B, της Δανίας του Βορρά...)

Μπορεί η Δράση να μην είναι κοινοβουλευτικό κόμμα, αλλά το αποτύπωμά της είναι σαφές στο μεταρρυθμιστικό προοδευτικό χώρο από τον καιρό της ίδρυσής της.

Μπορεί να διαφωνεί κανείς με κάποιες από τις προτάσεις της αλλά για το μόνο που δεν μπορεί να την κατηγορήσει είναι ότι ...δεν έχει προτάσεις. Και για κόμμα του μεγέθους της, οι δράσεις της για την φορολογία και το ασφαλιστικό των ελεύθερων επαγγελματιών (ΟΑΕΕ), είναι εντυπωσιακές.Στον χώρο των προοδευτικών επίσης εμφανίζεται πάντα με προτάσεις και καθαρές θέσεις (αναζητώντας βάση προγραμματικής συνεννόησης πρώτα και μετά ηχηρές συμμαχίες στον αέρα - αντίθετα με άλλους). 

Τώρα που η πασοκική απόπειρα καπελώματος του χώρου κάτω από την ομπρέλα του πασοκ απέτυχε, μήπως είναι η ώρα να συζητήσουμε σοβαρά και σε νέα βάση την συγκρότηση του προοδευτικού χώρου στον οποίο όλες οι κινήσεις μπορούν να είναι ισότιμες συνιστώσες (και οι 58) με ορίζοντα δεκαετίας, όπως ζητά ο πρόεδρος της δράσης στο άρθρο που ακολουθεί;

Χωρίς υποβολιμαίες αντιπαλότητες και ιδεολογικές περιφράξεις; Μιλώντας καθένας καθεμιά μας για τον εαυτό του/της και όχι υπερφίαλα στο όνομα ολόκληρων "χώρων" για τους οποίους δεν έχουμε καν οποιαδήποτε "εξουσιοδότηση";

Είναι θέμα βούλησης και μόνο. "Και όλα τ' άλλα φήμες και ψευτιές και ανοησίες και στατιστικές"...

Μια άλλη συμμαχία, που κανείς δεν περιμένει!

του Θόδωρου Σκυλακάκη

Μπορεί η σημερινή κυβέρνηση και το σημερινό πολιτικό σύστημα να οδηγήσουν τη χώρα εκτός του σημερινού καταστροφικού αδιεξόδου; 

Η πλειοψηφία του ελληνικού λαού πιστεύει πως όχι και συμμερίζομαι την άποψή του. 

Η ελληνική κοινωνία για να βγει από την κρίση χρειάζεται:

1. Να αρχίσει και πάλι να παράγει. Να προσελκύσει μικρές μεσαίες και μεγάλες παραγωγικές επενδύσεις στον εξωστρεφή τομέα της οικονομίας και να δημιουργήσει πολλές εκατοντάδες χιλιάδες μόνιμες και διεθνώς ανταγωνιστικές θέσεις εργασίας.
2. Να αλλάξει ριζικά τον τρόπο λειτουργεί το ελληνικό κράτος. Να εκριζώσει το λαοκοόντιο σύμπλεγμα κομματισμού, γραφειοκρατίας, διαφθοράς, σπατάλης και αναποτελεσματικότητας που χαρακτηρίζει τον τρόπο που λειτουργεί ως σήμερα.
3. Να αποκαταστήσει την κοινωνική συνοχή, με την στροφή του κοινωνικού κράτους από την εξυπηρέτηση πελατειακών και συντεχνιακών αναγκών στην στήριξη αυτών που βρίσκονται σε απόγνωση, αλλά και με την επαναδημιουργία του κατεστραμμένου κοινωνικού κεφαλαίου της χώρας, με τη μορφή τόσο της διαπροσωπικής εμπιστοσύνης όσο και της εμπιστοσύνης στην ηγεσία και τους θεσμούς.

Για να τα επιτύχει αυτά είναι αναγκαίο να αλλάξει ριζικά το πολιτικό σύστημα που μας οδήγησε εδώ. Σύστημα άρρηκτα συνδεδεμένο και με την οικονομική μας αποτυχία και με το λαοκοόντιο σύμπλεγμα που καταστρέφει τις κρατικές λειτουργίες, αλλά και με την βαλκανική διαστροφή του ελληνικού «κοινωνικού κράτους» σε ένα σύστημα εκμαυλισμού και πολιτικής συναλλαγής που δεν είχε καμία σχέση με τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες.

Η οικονομική προτεραιότητα –να αρχίσει η χώρα και πάλι να παράγει– απαιτεί αναπόφευκτα την μαζική μεταφορά πόρων και την παροχή δραστικών κινήτρων στον παραγωγικό και εξωστρεφή τομέα της οικονομίας. Αυτό σημαίνει μια στρατηγικά σχεδιασμένη μείωση του κράτους και της φορολογικής και ασφαλιστικής επιβάρυνσης, που θα λειτουργήσει ως παραγωγικό σοκ για την οικονομία και την κοινωνία. 

Η λύση στο οικονομικό μας πρόβλημα είναι συνεπώς οικονομικά φιλελεύθερη. Προτεραιότητα σ’ αυτούς που παράγουν.

Η αποκατάσταση της κοινωνικής συνοχής απαιτεί μια διπλή προσπάθεια. Χρειάζεται σε τεχνοκρατικό επίπεδο να μεταφερθούν πόροι που χρησιμοποιούντο για πολιτική συναλλαγή με τα μεσαία στρώματα (υπό τον μανδύα του κοινωνικού κράτους) σε όσους είναι πραγματικά σε απόγνωση σήμερα. Κάτι που περιλαμβάνει όχι μόνο τους παραδοσιακά φτωχούς, αλλά και αυτούς που λόγω της οικονομικής κατακρήμνισης έχουν βρεθεί όχι με μικρή ή καθόλου περιουσία, αλλά με αρνητική περιουσία. Με ...

Πες μου κάτι κεντροαριστερό...

Το κείμενο που ακολουθεί  -είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κανείς μαζί του- ανοίγει μια συζήτηση για την ουσία του μεταρρυθμιστικού διλήμματος στην συγκυρία: υπάρχει πραγματικά δυνατότητα ενιαίας πολιτικής συγκρότησης και έκφρασης ενός προοδευτικού (κεντρώου, μεταρρυθμιστικού, κεντροαριστερού, μεσαίου κλπ) χώρου ή η εξαφάνιση του ΠΑΣΟΚ σημαίνει και την πραγματική ανυπαρξία ή α-δυνατότητα ενός τρίτου πόλου στην συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία; 

Και τι είναι τελικά το "Μεταρρυθμιστικό Κέντρο"; Μια τρίτη ιδεολογία ή απλά ένας χώρος συνάντησης/αναμέτρησης ή και συγκυριακής σύνθεσης/συνεργασίας των "Δύο Μεγάλων" χωρίς δική του ψυχή; (ΑΣ)**

Dì qualcosa di (centro-)sinistra ή γιατί το «μεταρρυθμιστικό κέντρο» δεν υπάρχει

του Γιάννη Μπαλαμπανίδη                                                    από τα ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΘΕΜΑΤΑ τχ. 121, σ. 7-10*

«Όταν με ρωτούν εάν η τομή ανάμεσα σε κόμματα της Δεξιάς και της Αριστεράς έχει ακόμη νόημα, το πρώτο που μου έρχεται στο νου είναι ότι αυτός που ρωτάει σίγουρα δεν είναι αριστερός.»Alain

Στις εκλογές του 2012, ανάμεσα στα πολλά πρωτόγνωρα της τελευταίας τριετίας, προέκυψε και ένας αγνώριστος πολιτικός χάρτης. Πολυδιάσπαση στα δεξιά, με κόμματα της λαϊκής Δεξιάς, της νεοφιλελεύθερης τάσης, ένα ανοιχτά ναζιστικό· μεγαλύτερη αναταραχή στα αριστερά: κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ σε θέση ουραγού, εκτόξευση του ΣΥΡΙΖΑ, ανάδυση της ΔΗΜΑΡ. Ό,τι σταθερό, εξαερώνεται· πρώτα στο οικονομικό και κοινωνικό πεδίο, τώρα στο πολιτικό.

Ένα χρόνο μετά, βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη μια συζήτηση για την ανα-συγκρότηση ενός «τρίτου πόλου», ενδιάμεσου μεταξύ των δύο μεγάλων παγιωμένων ανταγωνιστών ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ. Λογικό· με όρους ευρωπαϊκής πολιτικής, η Ελλάδα είναι ανορθογραφία, ιδίως στο κομμάτι που στην πολιτική τοπογραφία κείται αριστερά του Kέντρου: το ισοδύναμο της σοσιαλδημοκρατίας κόμμα έχει καταρρεύσει, ηγεμονεύει το κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς και συνολικά ο «κεντρο-αριστερός» χώρος διεκδικείται από τρία τουλάχιστον σχήματα.

Κάπως παράδοξοι είναι, όμως, οι όροι με τους οποίους διεξάγεται η συζήτηση. Σχηματοποιώντας: μια συζήτηση «από πάνω», ανάμεσα σε κύκλους και προσωπικότητες παρά σε πραγματικούς κοινωνικούς χώρους. Ακόμη περισσότερο παράδοξοι οι ιδεολογικο-πολιτικοί τονισμοί που μοιάζει να κυριαρχούν: στόχος ορίζεται συνήθως η συγκρότηση ενός «φιλελεύθερου, μεταρρυθμιστικού Κέντρου» με μια εσάνς της πάλαι ποτέ «κεντροαριστεράς» και σπανιότερα σοσιαλδημοκρατίας, και ως κοινοί τόποι η παραδοχή της αναγκαιότητας των «μεταρρυθμίσεων» (χωρίς, συνήθως, να εξειδικεύονται), η αποδοχή των καταναγκασμών που θέτει το διεθνές πλαίσιο των «αγορών», η καταγγελία των δυνάμεων της «συντήρησης» που υπεραμύνονται κεκτημένων και αγκυλώσεων του παρελθόντος, η δαιμονοποίηση του μεταπολιτευτικού «κρατισμού» και η σαφής επιλογή υπέρ του ιδιωτικού-επιχειρηματικού – κυρίως, η απόφανση ότι στα σημερινά εθνικά προβλήματα δεν υπάρχουν αριστερές ή δεξιές απαντήσεις.

Η πιο παράδοξη απόληξη αυτού του παστίς είναι το κάλεσμα για συσπείρωση σε μια ενιαία παράταξη δυνάμεων «μεταρρυθμιστικών» που ξεκινούν από την αριστερή ΔΗΜΑΡ, περνούν από το αναπόφευκτο ΠΑΣΟΚ και φτάνουν μέχρι τη ρητά νεοφιλελεύθερη ΔΡΑΣΗ. Αυτός ο σουρεαλιστικός μεταρρυθμιστικός συναγερμός, ωστόσο, είναι μια πολιτική α-δυνατότητα. Ένας χώρος που δεν μπορεί να υπάρξει – και αν συντεθεί εκ του προχείρου, λίγους θα αφορά και ελάχιστα πράγματα θα εκπροσωπεί. Σε μια φάση που κρίνεται η εθνική μας πορεία τα επόμενα χρόνια, οποιαδήποτε απόπειρα πολιτικής εκπροσώπησης οφείλει επί ποινή ανυποληψίας να συγκεντρώνει ορισμένες προϋποθέσεις. Ας πούμε, μια αφήγηση κι ένα πολιτικό σχέδιο για την κρίση και πέρα από αυτήν· μια ομόρροπη αξιακή πλαισίωση και πρόταση· μια ελάχιστη επαφή με το κοινωνικό πεδίο.

Εθνικό σχέδιο σημαίνει πολιτικό σχέδιο

Από την αρχή της κρίσης, αποκλειστικό πλαίσιο της εθνικής πολιτικής αποτέλεσαν οι «conditionalities», οι αυστηροί όροι της δανειακής σύμβασης. Ήταν όμως το Μνημόνιο ως ...

Ο τόπος χρειάζεται ένα Μέτωπο Λογικής

Ο τόπος χρειάζεται μια νέα και ενιαία μεταρρυθμιστική παράταξη, από τους σοσιαλδημοκράτες και τους λογικούς αριστερούς, μέχρι τους λογικούς φιλελεύθερους και τους λογικούς οικολόγους, ένα Μέτωπο Λογικής - και το χρειάζεται τώρα. Συνθηματοποιώντας, θα έλεγα "στην ενότητα η δύναμη, στην ανανέωση η ελπίδα".

Οι πενήντα, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ

του Νίκου Μπίστη*

Φαίνεται ότι χρειάζονταν οι πρόσφατες μετρήσεις για να καταλάβουν(;) ορισμένοι στο χώρο της ευρύτερης κεντροαριστεράς, αυτό που είναι προφανές εδώ και 6 μήνες. Η προωθητική δύναμη από την απόφαση συμμετοχής τους στην κυβέρνηση εξαντλήθηκε, τα όποια κέρδη από την τρικομματική συνεργασία τα εισπράττει ο Σαμαράς και ο συναγωνισμός για το ποιος θα αποφύγει τον μουντζούρη, δεν έχει νικητή: τον παίρνουν και οι δύο, και το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ. 

Αν η πολιτική είναι τέχνη του προβλέπειν, η πρόβλεψη δεν φαίνεται να είναι από τα ισχυρά χαρτιά τους μπροστά σε κρίσιμες αποφάσεις. Η πρώτη λάθος απόφαση οδήγησε σε επαναληπτικές εκλογές πέρυσι τον Ιούνιο. Ήμαστε ελάχιστοι στη ΔΗΜΑΡ που επιμέναμε ότι έπρεπε να σχηματιστεί κυβέρνηση από τις ίδιες δυνάμεις και με τους τότε συσχετισμούς, ήδη από τον Μάιο. Ήταν συντριπτικά περισσότεροι οι αντίθετοι με το ισχυρό επιχείρημα ότι «Το κόμμα δεν το αντέχει γιατί άλλη ήταν μέχρι τότε η πολιτική του» , πράγμα που οφείλαμε να σεβαστούμε μιας και δεν είχαμε συμμετοχή μέχρι τότε στη διαμόρφωση της πολιτικής του κόμματος, με την οποία εξάλλου διαφωνούσαμε σε κρίσιμες επιλογές (μη στήριξη στην κυβέρνηση Παπαδήμου, αντίθεση στο νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου). Πάντως, η ΔΗΜΑΡ άντεξε μετά τον Ιούνιο το σοκ από την αλλαγή πολιτικής , αφού πρώτα άντεξε εκλογικά, ζητώντας «εντολή για λύση». Πάντως, είναι οι επαναληπτικές εκλογές που διαμόρφωσαν τους σημερινούς συσχετισμούς και τη νέα, αρνητική δικομματική πραγματικότητα.

Μετά τις εκλογές, συγκροτήθηκε η τρικομματική κυβέρνηση. Ήταν και είναι ορθή επιλογή. Η άλλη θα ήταν η παράδοση της χώρας στον ΣΥΡΙΖΑ και η χρεοκοπία. Η περίπτωση της Κύπρου διέλυσε και τις τελευταίες αυταπάτες επ’ αυτού. 

Πώς κατάλαβαν όμως οι δυνάμεις της κεντροαριστεράς τη συμμετοχή τους; Αισχυντηλά, όσο πατάει η γάτα, αν μάλιστα δεν πατούσε καθόλου θα ήταν καλύτερα γι’ αυτούς. 

Το μεν ΠΑΣΟΚ, είναι σαν να μην συμμετέχει. Ρωτήστε πόσοι Έλληνες πολίτες ξέρουν τους Υπουργούς του ΠΑΣΟΚ. Η δε ΔΗΜΑΡ, μπήκε με προσωπικότητες από την προηγούμενη υπηρεσιακή κυβέρνηση, οι οποίοι, σε κρίσιμες επιλογές, ούτε μεταξύ τους πάντα συμφωνούσαν. Έμεινε ο Στουρνάρας να πρέπει να άρει τις αμαρτίες όλων, από τα λεφτά υπάρχουν του Παπανδρέου, τα Ζάππεια του Σαμαρά, τις αντιμνημονιακές κορώνες των υπολοίπων. 

Η κυβέρνηση και το Υπουργικό Συμβούλιο υποκαταστάθηκαν από τις συναντήσεις των τριών αρχηγών. Επειδή όμως η χώρα κυβερνάται καθημερινά, σιγά-σιγά και αναπόφευκτα το βάρος, οι πιστώσεις και οι χρεώσεις, έπεσαν στην ΝΔ και τον ανανήψαντα, μέχρι πρόσφατα αντιμνημονιακό, Σαμαρά. Και επειδή υπάρχει η αίσθηση ότι η χώρα πέρασε τον κάβο της χρεοκοπίας, η ΝΔ πιστώνεται περισσότερο, ενώ οι διστακτικοί συγκυβερνώντες παίρνουν τον μουντζούρη. 

Το ορθό επιχείρημα της ΔΗΜΑΡ και του ΠΑΣΟΚ, ότι χωρίς αυτούς δεν υπάρχει κυβέρνηση, δεν έχει πλέον προωθητική δύναμη, ακούγεται σαν γκρίνια και ζήλεια επειδή ο βασικός εταίρος ενισχύεται σε βάρος τους. 

Το ηθικό δε πλεονέκτημα που είχε η ΔΗΜΑΡ, υποχώρησε αισθητά με την εφαρμογή της αναλογίας 4 , 2 , 1 στη στελέχωση του κυβερνητικού μηχανισμού. Και αυτό γιατί η ΝΔ...

Για τον συνασπισμό των μεταρρυθμιστικών δυνάμεων

Ένα σχέδιο οργάνωσης και λειτουργίας ενός συνασπισμού μεταρρυθμιστικών δυνάμεων

(Μια πρόταση της Φιλελεύθερης Συμμαχίας, επίκαιρη παρά ποτέ:)

Στην πιό κρίσιμη συγκυρία για την Ελλάδα, οι δυνάμεις της λογικής, της μεταρρύθμισης και της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας, αποφασίζουν έμπρακτα και με ειλικρίνεια να συνεργαστούν και να δημιουργήσουν έναν πόλο ανανέωσης και ελπίδας.

Με βάση την πλούσια παράδοση δημοκρατίας και ελευθερίας,  στις δυτικές κοινωνίες, οργανώνουμε ένα πρωτότυπο και ριζοσπαστικό πολιτικό σχήμα που θα δώσει φωνή και δύναμη, θα συνθέσει και θα απελευθερώσει όλες τις ζωντανές δυνάμεις της χώρας.

Επειδή κάθε ενωτική προσπάθεια, πέρα από τις καλές προθέσεις, κρύβει μεγάλες δυσκολίες, είναι πολύ σημαντικό, η προσπάθεια να είναι συντεταγμένη, οργανωμένη, με κανόνες και διαφάνεια.

Προτείνεται  ένα σχέδιο για την ιδέα, την οργάνωση και τη λειτουργία ενός συνασπισμού μεταρρυθμιστικών δυνάμεων.

Η πρόταση δεν είναι πανάκεια και δεν εξαντλεί προφανώς το θέμα. Παραμένει, ηθελημένα, γενική ώστε να συμμετέχουν όλοι στην τελική της διαμόρφωση. Βασίζεται στις εμπειρίες της ΦιΣυ από τις συνεχείς προσπάθειες συνεργασίας τα τελευταία 5 χρόνια. Παράλληλα αντιπροσωπεύει και την αντίληψή μας για μια άλλη πολιτική κουλτούρα, πρωτότυπη, ρηξικέλευθη, αντισυμβατική. Ας τολμήσουμε και ας πρωτοτυπήσουμε, δε χρειάζεται να αντιγράφουμε κλασσικά μοντέλα  και κυρίως το αποτυχημένο μοντέλο του παλαιοκομματικού αποτυχημένου κόμματος

Φυσιογνωμία –Υπόσταση

Αναφέρεται εισαγωγικά ότι το προτεινόμενο μοντέλο  είναι κάτι μεταξύ συνασπισμού και ενιαίου κόμματος, ένας σφικτός συνασπισμός ή αν θέλετε ένα πιο χαλαρό κόμμα με αυξημένη αυτονομία των τάσεων.

Για την οργανωτική δομή βλέπουμε ότι μάλλον  η πλειοψηφική άποψη στο χώρο είναι αυτή του ενιαίου κόμματος με ισχυρή ηγεσία.  Η παρούσα πρόταση δεν έχει σκοπό να ...

Η τρικομματική κυβέρνηση δεν "τραβάει"

Προχτές, η αρχιεπισκοπή Αθηνών ανακοίνωσε ότι θα πάρει 3.370.000 (τρία εκατομμύρια τριακόσιες εβδομήντα χιλιάδες ευρώ) από τα ΕΣΠΑ για να φτιάξει καινούργιο site! Μιλάμε για το ακριβότερο site του κόσμου. Και δεν σηκώθηκαν οι πέτρες να δείρουν και την κυβέρνηση και την αρχιεπισκοπή. Ούτε ενδιαφέρθηκε κανένας πάρεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας. Λεφτά που υποτίθεται ότι έπρεπε να πάνε για ανάπτυξη. 

του Δημήτρη Φύσσα*

Και ο πιο καλόπιστος υποστηρικτής της θα απέφευγε να χαρακτηρίσει την κυβέρνησή μας "μεταρρυθμιστική", ιδιαίτερα μετά και το τελευταίο κρούσμα παλαιοκομματισμού: εννοώ το διορισμό έξι νέων υπουργών κι ενός υφυπουργού. Σύνολο εφτά νέα μέλη για το υπουργικό συμβούλιο, που έφτασε αισίως τα 48. Εντάξει, δεν είναι το μεγαλύτερο, αλλά αν σκεφτεί κανείς τόσο τις διακηρύξεις περί «ευέλικτου σχήματος» όσο και την οικονομική κρίση κι αν συγκρίνει με τον αριθμό των μελών έναν αιώνα πριν (τα μισά και λιγότερα στις κυβερνήσεις π.χ. του Ελ. Βενιζέλου), τότε απογοητεύεται.

Δεν είναι μόνο ότι θα πρέπει να πληρώσουμε εφτά ανθρώπους για να μην κάνουν απολύτως τίποτα –τι μπορεί να κάνει ο «αναπληρωτής υπουργός Μακεδονίας-Θράκης», τη στιγμή που και ο κανονικός υπουργός είναι παντελώς άχρηστος– στην Ελλάδα των 13 περιφερειαρχών, που είναι σχεδόν τοπικοί πρωθυπουργοί. Είναι ότι ο καθένας απ’ αυτούς θα θέλει γραμματείς και φαρισαίους και αστυνομικούς και λοιπούς παρατρεχάμενους και υπουργικά αυτοκίνητα και έξοδα παραστάσεως και δε συμμαζεύεται. 

Μερικά εκατομμύρια ευρώ θα πάνε στο βρόντο, άσε που όλο και κάποιος απ’ αυτούς θα χωθεί στο δημόσιο για να «σταδιοδρομήσει» σε μόνιμη θέση.

Η κυβέρνησή μας αρνείται να απολύσει έστω κι έναν επίορκο και καταδικασμένο τελεσίδικα δημόσιο υπάλληλο (ας είμαστε δίκαιοι: σ’ αυτό συμφωνούν και οι 300 της Βουλής, στο μόνο). Αρνείται να ψηφίσει έστω την αξιολόγησή τους. Δεν προχωρεί σε κανένα θεσμικό εκσυγχρονισμό. Διατηρεί πολλά από τα ειδικά μισθολόγια και συντεχνιακά προνόμια (δικαστές, φαρμακοποιοί, υπάλληλοι βουλής κ.λπ.). Δεν βελτιώνει καν τις εφορείες. 

Δεν την ενδιαφέρει η καταστροφή του ιδιωτικού τομέα, η ανεργία των μισθωτών και των αυτοαπασχολούμενων. Κι αν πιάνει σε κάποιο βαθμό μερικούς από τους στόχους του μνημονίου, αυτό οφείλεται αποκλειστικά στην αύξηση της φορολογίας και σε κάποιες πιέσεις της τρόικας που αποκαλύπτουν π.χ. συνταξιούχους-μαϊμούδες. Και, στο μεταξύ, ψήνεται ο καινούργιος φόρος για τα ακίνητα ή τα νέα χαράτσια όσο οι στόχοι δεν θα βγαίνουν.

Ο πρωθυπουργός κρύβεται αρκούντως, αφήνει τους υπουργούς του να φαίνονται (εύκολο είναι, οι περισσότεροι δεν κάνουν τίποτα απολύτως), ο ίδιος πρέπει να προστατευτεί, υποτίθεται ότι αποτελεί μη αναλώσιμο «εθνικό κεφάλαιο». 

Ο κ. Βενιζέλος, έχοντας επιπλεύσει (προσωρινά;) μετά τη λαίλαπα Λαγκάρντ, μας απειλεί με διάφορες νέες ρητορείες και λεξιλαγνείες που ανακαλύπτει κάθε τόσο. 

Ο κ. Κουβέλης και η ΔΗΜΑΡ του ψάχνονται σ’ ένα θλιβερό παιχνίδι ...

Η μεταρρυθμιστική κουζίνα: ατελείωτα μενού, τίποτα φαγώσιμο ακόμη...

Πάμπολλες είναι πια οι κινήσεις του μεταρρυθμιστικού - φιλελεύθερου, κεντροαριστερού, κεντρώου, οικολογικού - χώρου. Συχνές πυκνές οι εκδηλώσεις τους, διάλογοι επί διαλόγων, σχέδια επί σχεδίων. Κι όμως είναι φανερό ότι το πράγμα κάπου κολλάει... Παρακάτω θα αναζητήσουμε το "που ακριβώς".

1. "Μα αυτοί είναι ...φιλελεύθεροι"

Μια συχνά αναφερόμενη ένσταση στην δημιουργία μεταρρυθμιστικού κόμματος, είναι η ένσταση του "προσήμου". Ότι δηλαδή, όσο μεταρρυθμιστής κι αν είναι κάποιος/α, δεν μπορεί να ξεπεράσει το αριστεροδεξιό πρόσημό του και να συνεργαστεί στο ίδιο κόμμα με κάποιον/α της "άλλης" παράταξης.

Με λίγα λόγια στις κινήσεις της μεταρρυθμιστικής κεντροαριστεράς δεν χωρούν οι φιλελεύθεροι και στις κινήσεις των μεταρρυθμιστών φιλελευθέρων, οι αριστεροί. 

Παρότι σχεδόν καθημερινά, οι μεν και οι δε, συμμετέχουν συμφωνώντας στα περισσότερα, σε όλες τις εκδηλώσεις, φόρουμ, διαδικτυακές κινήσεις, συζητήσεις και σχήματα του χώρου. 

Και πότε εκδηλώνονται αυτές οι ενστάσεις; Όταν τα πράγματα πάνε να γίνουν συγκεκριμένα και να αφήσουν πίσω τους τον "μεταρρυθμιστικό τουρισμό" και την ευκολία των φόρουμ: την ώρα της δέσμευσης!

Ας εξετάσουμε αυτό το εμπόδιο: είναι πραγματικό ή κληρονομιά μιας ψευδούς πολιτικής γεωγραφίας που επεβλήθη για να υπηρετούνται πολιτικές σκοπιμότητες; 

Προφανώς ισχύει το δεύτερο: καμιά πολιτική νομιμοποίηση δεν έχει πχ η ονομασία "δημοκρατική παράταξη", την οποία έχουν χρησιμοποιήσει και εκμεταλλευτεί κατά κόρον, κόμματα πελατειακής εξουσίας, σαν το ΠΑΣΟΚ - και τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ - , όταν περιέχει μέσα της κόμματα οπαδούς μονολιθικών καθεστώτων, όπως το ΚΚΕ και πολλές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. 

Ούτε η ονομασία "δεξιά" που συνοδεύεται από τον προσδιορισμό "συντηρητική παράταξη", όταν περιέχει με το στανιό μέσα της κόμματα προοδευτικά σαν την Δράση ή την Φιλελεύθερη Συμμαχία και ανθρώπους δημοκρατικούς, προοδευτικούς και φιλελεύθερους.

Γενικότερα οι όροι "αριστερά" και "δεξιά" χρειάζονται επαναπροσδιορισμό. Αλλά επειδή αυτή η ενασχόληση με την βαβυλωνία και τον κατακερματισμό της πολιτικής και των προσήμων της, δεν πρόκειται να αποβεί παραγωγική, ας περιοριστούμε στο συμπέρασμα ότι σήμερα οι λέξεις αυτές μόνο σαφείς δεν είναι ως προς το τι σημαίνουν. 

Έτσι, είναι άρνηση της πραγματικότητας να εμμένει κανείς σε όρους και προϋποθέσεις μιας χρεοκοπημένης πολιτικής γεωγραφίας αντί να επανακαθορίζει εξαρχής με πιο αληθινούς όρους του σήμερα, το πεδίο της υπαρκτής σύγκλισης και συμφωνίας του μεταρρυθμιστικού χώρου: είναι σαν να "αφήνουμε τον γάμο να πάμε για πουρνάρια"...

Τέλος, οι κεντροαριστεροί δεν θάπρεπε να υιοθετούν την "ελληνική" αλλοίωση του όρου φιλελεύθερος - που σε άλλες γλώσσες σημαίνει τον προοδευτικό (liberal), εκείνον/η που είναι απέναντι από τον συντηρητικό/ή - και την ταύτισή του με τον νεοφιλελευθερισμό, τους δογματικούς εχθρούς της κοινωνικής πολιτικής και οπαδούς της θεωρίας της "αυτορύθμισης" της αγοράς (για τους οποίους οι επεμβάσεις της FED στην αμερικάνικη οικονομία είναι ...σοσιαλμανία). 

Όπως και οι φιλελεύθεροι, δεν θάπρεπε να ταυτίζουν τους αριστερούς με τους κρατιστές - είναι δεκαετίες τώρα που η αριστερά κλυδωνίζεται από αντιπαραθέσεις με τον κρατισμό, τον υπαρκτό σοσιαλισμό, τα αυταρχικά καθεστώτα και τα ρεύματα της ανανέωσης, του μεταρρυθμισμού και της φιλελεύθερης σοσιαλδημοκρατίας έχουν εκτοπίσει "ιδεολογικά" ...

Ο μεταρρυθμιστικός χώρος: Δεσμώτης μιας χρεοκοπημένης πολιτικής γεωγραφίας;

Μια λίγο διαφορετική γεωγραφία...

Ας δεχτούμε την κυριαρχική και παγκόσμια αντίθεση Αριστεράς και Δεξιάς στο πολιτικό φάσμα ως μη αμφισβητήσιμη…
Οι Πράσινοι που ανήκουν; Οι φιλελεύθεροι δημοκράτες; Οι μεταρρυθμιστές;

Η πολιτική γεωγραφία θεωρείται δεδομένη και ακλόνητη για πάνω από έναν αιώνα. Πίσω από τις πολιτικές εξελίξεις βρίσκεται ο αιώνιος πόλεμος Δεξιάς-Αριστεράς.

Οι Πράσινοι πχ λοιπόν, δεν έχουν δική τους περιοχή σύμφωνα με την μεταπολιτευτική "κανονικότητα". Άλλοτε είναι δεξιοί και άλλοτε αριστεροί – ανάλογα τη χώρα, τις θέσεις τους και τα κόμματα που συνεργάζονται. Το ίδιο και οι φιλελεύθεροι: υπάρχουν αριστεροί φιλελεύθεροι και δεξιοί φιλελεύθεροι (και όλοι τους είναι φυσικά ύποπτοι για σχέσεις με τον νεοφιλελευθερισμό…). Δεν έχουν όμως δικό τους χώρο στην πολιτική γεωγραφία. Το ίδιο και οι μεταρρυθμιστές: έχουν υποχρεωτικά πρόσημο – δεξιό ή αριστερό.

Κι όλα κυλούσαν έτσι, τυποποιημένα και ήρεμα, μέχρι πρόσφατα: 

Όταν η κρίση ανάγκασε όλες τις πολιτικές δυνάμεις να προτείνουν και να εφαρμόσουν τις (…αναγκαστικά είτε δεξιές είτε αριστερές) απόψεις τους. 

Και άρχισαν τα μίγματα. 

Λίγη περισσότερη αγορά εδώ, λίγο περισσότερο κοινωνικό κράτος εκεί… Και δημόσιες και ιδιωτικές επενδύσεις και «μικτή» οικονομία. Και μικρότερο κράτος και ενίσχυση της κρατικής παρεμβατικότητας στην αγορά και την οικονομία. Και ιδιωτικές τράπεζες και κεντρική δημόσια τράπεζα ελεγκτής και καθοδηγητής.
Τι ακριβώς συμβαίνει;

Δύσκολο πια να βρεις το «δεξιό» και το «αριστερό»… - όμως τα κόμματα παραμένουν ακλόνητα στις ιδεολογίες τους. Δεν πειράζει που καμιά τους δεν επαρκεί σαν πρόταση. Δεν πειράζει που βαφτίζουν το ψάρι κρέας για να προχωρήσουν στην υλοποίηση πολιτικών …αταξινόμητων πολιτικά. Η «ιδεολογία» εκεί. Πηγή έμπνευσης αλλά όχι και πρακτικής… Πηγή κομματικής ένταξης αλλά όχι και κομματικής πολιτικής – μόνο ψευδοϊδεολογικοποίησης εκ των υστέρων!

Όλοι παίζουμε το ίδιο παιχνίδι:

• Πως γίνεται να εμπνέεσαι από τον κρατισμό αλλά να μειώνεις (έστω …προσωρινά) το κράτος γιατί ...

Δεν υπάρχουν "καθαρές" ιδεολογικές λύσεις για την κρίση: η ώρα του σοσιαλφιλελεύθερου οικολογικού μεταρρυθμισμού;

του Παναγιώτη Κωστούλα*

Αρκετοί ξινίζονται με τον όρο "μεταρρυθμιστής" υποστηρίζοντας ότι είναι ιδεολογικά ουδέτερος, δεν έχει πολιτικό στίγμα και εγκυμονεί κινδύνους, ότι το περιεχόμενο μιας μεταρρύθμισης μπορεί να "ξεβολεύει" πολλούς κι έτσι δεν θα επιλέξουν να ασπαστούν μεταρρυθμιστικές ιδέες. Να τα βάλουμε σε μια σειρά.

Δημιουργώ ένα καθαρόαιμο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. 

Είμαι σοσιαλδημοκράτης μέχρι το μπούνια. Γίνομαι κυβέρνηση. 

Θέλω να τονώσω την επιχειρηματική δράση και τις επενδύσεις για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας. 

Έχω στα χέρια μου μελέτες που λένε ότι βασικό εμπόδιο στην επιχειρηματικότητα είναι η διοικητική γραφειοκρατία και αν δεν την τσακίσω επενδυτές δεν θα δω ούτε με το κιάλι σε αυτή τη χώρα. Πρέπει να απλοποιήσω διαδικασίες, να κλείσω οργανισμούς και υπηρεσίες και συνεπώς να μειώσω το προσωπικό του δημοσίου που ασχολούνταν μέχρι τώρα με τις δουλειές αυτές. 

Πρέπει να το κάνω; Πρέπει. Γιατί πρέπει; Διότι θα προσελκύσω επενδύσεις  θα βρουν άνεργοι δουλειά και θα αυξήσω τα κρατικά έσοδα από τους φόρους. 

Είναι σοσιαλδημοκρατικό; Όχι. 

Το να απολύεις ΔΥ και να μειώνεις το μέγεθος του κράτους είναι κατά βάση φιλελεύθερη πολιτική. 

Αν εγκλωβιστώ λοιπόν στην ταμπέλα "σοσιαλδημοκράτης", εντάξει θα είμαι γνήσιος σοσιαλδημοκράτης, αλλά θα έχω μαζί και 25% ανεργία.

Ας υποθέσουμε τώρα ότι δημιουργώ ένα καθαρόαιμο φιλελεύθερο κόμμα. 

Είμαι φιλελεύθερος μέχρι τα μπούνια. Γίνομαι κυβέρνηση. 

Έρχεται οικονομική κρίση. Το τραπεζικό μου σύστημα κλυδωνίζεται, τεράστιες βιομηχανίες κινδυνεύουν με κατάρρευση, οι πλειστηριασμοί σε πρώτες κατοικίες δίνουν και παίρνουν και οι άστεγοι πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο. 

Πρέπει να σώσω με κρατικό χρήμα τράπεζες και μεγάλες βιομηχανίες; Πρέπει να απαγορεύσω τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας για να αποτρέψω κοινωνική επανάσταση; Πρέπει. 

Είναι φιλελεύθερο; Όχι. 

Είναι κρατική παρέμβαση στην οικονομία. Αν εγκλωβιστώ λοιπόν ...

Ανάγκη για μια "Νέα Ελλάδα"

(Οι μεταρρυθμιστές και τα επόμενα βήματά τους)

του Αριστοτέλη Αϊβαλιώτη*

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Η Ελλάδα έχει μπει σε μία παρατεταμένη κρίση, δημοσιονομική, οικονομική, πολιτιστική, πολιτική. Ο τρόπος με τον οποίο διαχειριστήκαμε τα προβλήματα μας τα προηγούμενα χρόνια μέχρι σήμερα, όλοι, πολίτες, πολιτικό σύστημα, ΜΜΕ, είχε τα ακόλουθα κύρια χαρακτηριστικά:

-          Εσωστρεφής αντίληψη. Η Ελλάδα απέφυγε να ακολουθήσει την διεθνή προβληματική πάνω σε παρόμοια με τα δικά της προβλήματα, αλλά και να αντιγράψει συνταγές που εφαρμόζονταν αλλού. Το benchmarking  παρέμεινε μία άγνωστη έννοια. Έπρεπε σε κάθε περίπτωση να «ανακαλυφθεί ξανά ο τροχός».
-          Έλλειμμα τεκμηρίωσης και αριθμών. Δεν μετράγαμε τα μεγέθη. Έτσι τις περισσότερες φορές δεν υπήρχε πραγματική βάση συζήτησης καθώς οι συνομιλητές, απλά, δεν ήξεραν για τι πράγμα συζητούσαν.
-          Παραπομπή των προβλημάτων για λύση σε ένα ασαφές μέλλον. Με λίγα λόγια βάζαμε τις εκκρεμότητες «κάτω από το χαλί». Η αλλιώς, η τακτική της στρουθοκαμήλου.
-          Αποφυγή της ουσίας για χάρη της επικοινωνίας. Το πως θα φανεί κάτι σε ένα αβέβαιο και απαιτητικό αλλά και άπληστο εκλογικό σώμα έγινε υπέρτατη αρχή «πολιτικής διαχείρισης», οδηγώντας σε θεσμική ακινησία.
-          Έλλειψη συνολικής διάγνωσης των προβλημάτων της χώρας, αποτέλεσμα ελλειπούς γνώσης της πραγματικότητας, τόσο της παγκόσμιας αλλά και της εγχώριας. Η γνώση αλλά και η διάχυση της στην κοινωνία είναι χαμηλή. Το εκπαιδευτικό σύστημα πάσχει βαριά.
-          Αδυναμία ολοκληρωμένου σχεδιασμού. Αποτέλεσμα ένας ωκεανός αποσπασματικών ρυθμίσεων που επιτύγχαναν οι εκάστοτε ισχυροί της ημέρας (συντεχνίες, οργανωμένα συμφέροντα, τοπικές ομάδες κλπ), που έχει χτίσει ένα δαιδαλώδες θεσμικό πλαίσιο προνομίων με ένα βασικό χαρακτηριστικό: Την αδικία.
-          Σταδιακή αποδυνάμωση του παραγωγικού ιστού της χώρας και μείωση της ανταγωνιστικότητας των ελληνικών επιχειρήσεων. Η Ελλάδα σήμερα έχει ένα πολύ επικίνδυνο για την μακροχρόνια επιβίωση της εμπορικό έλλειμμα.
-          Διόγκωση του κράτους και των κρατικών δαπανών σε επίπεδο που δεν είναι διατηρήσιμο χωρίς εξωτερική χρηματοδότηση. Που σήμερα πια, και στο εγγύς μέλλον, δεν υπάρχει. Η διόγκωση αυτή έγινε χωρίς οι προσφερόμενες υπηρεσίες να είναι αναλόγως ανταποδοτικές και η ποιότητα τους να είναι αισθητά καλλίτερη.
-          Αδιαφάνεια σε όλα τα επίπεδα σχεδιασμών και διαφάνειας , που δημιούργησε ένα περιβάλλον γενικευμένης διαφθοράς. Και ακόμα περισσότερο, ανοχής της διαφθοράς.
-          Αντιμετώπιση των διεθνών σχέσεων της χώρας με το σύνδρομο του επαίτη, η «Καραγκιόζη», όπου η συμμετοχή στις διεθνείς ενώσεις (Ε.Ε. κλπ) ήταν καλή μόνο για να αποσπούμε χρηματοδοτικά πακέτα για «πάσα νόσον». Με άλλα λόγια καλή μόνο για τα δικαιώματα που απέρρεαν από την συμμετοχή μας, αλλά όχι και για τις συνεπαγόμενες υποχρεώσεις.

Διαμορφώνοντας για δεκαετίες ένα τέτοιο περιβάλλον λειτουργίας της κοινωνίας μας, επιτρέψαμε να κυριαρχήσει η παρασιτική συμπεριφορά, η προτίμηση για την μικρότερη προσπάθεια, η προσδοκία για μία εύκολη, γρήγορη και παχουλή αμοιβή από το δημόσιο κορβανά, είτε με μορφή μισθού είτε σαν μία (η περισσότερες...) σύνταξη, απαξιώνοντας παράλληλα την σκληρή προσπάθεια, το ρίσκο, την επιχειρηματικότητα.

Η ΑΝΑΓΚΗ

Τώρα όλα αυτά οδήγησαν στην σημερινή κατάσταση αδιεξόδου. Η Ελλάδα είναι σε ένα σταυροδρόμι όπου πρέπει να πάρει πολύ σοβαρές αποφάσεις αν είναι να ...

Ήταν κάποτε μια κεντροαριστερά...

Γιατί ο Φ. Κουβέλης ακύρωσε το φόρουμ για την ανασύνταξη της κεντροαριστεράς με το ΠΑΣΟΚ;

Η ηγεσία της ΔΗΜΑΡ ποτέ δεν προσχώρησε με την ψυχή της στον μεταρρυθμιστικό χώρο. Μόνο με το σώμα της... κι αυτό εξ αιτίας των ψηφοφόρων και μελών της που σε μεγάλο ποσοστό έχουν αναφορά στην ανανεωτική μεταρρυθμιστική αριστερά. Σε κάθε κρίσιμη επιλογή μέχρι σήμερα, εντός αλλά και εκτός τρικομματικής συγκυβέρνησης, η επιλογές που έκανε η προεδροκεντρική ηγεσία αυτού του χώρου ήταν με την αντιμεταρρύθμιση. Στην Παιδεία, στην Δικαιοσύνη, στο Παρών στην ψήφιση των  προαπαιτούμενων μέτρων για τον δανεισμό της χώρας, στην καταπολέμηση των συντεχνιών και του πελατειακού κράτους, στις κόκκινες γραμμές μη απόλυσης ΔΥ, κλπ κλπ

Μπορεί η εμπειρία του Φ.Κουβέλη να επέτρεψε κάποιες εξισορροπιστικές πρωτοβουλίες όπως την στήριξη Καμίνη, Μπουτάρη αλλά και της πολυκομματικής κυβέρνησης συνεργασίας για παραμονή στο ευρώ και την ΕΕ, αλλά έτερον ουδέν. Η ΔΗΜΑΡ κράτησε το 6% παρά την αλλαγή της πλειοψηφίας των ψήφων της από τις πρώτες εκλογές στις δεύτερες, λόγω της απελπισίας των πολιτών από την έλλειψη λογικής συγκυβερνώσας δύναμης είτε με ΝΔ είτε με ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά η επιλογή αυτή δεν έχει βάθος. Οι πολίτες δεν ξεχνούν την συνευθύνη της ΔΗΜΑΡ για τις αχρείαστες δεύτερες εκλογές που τόσα στοίχισαν στην χώρα και έφεραν τον ΣΥΡΙΖΑ στην θέση που είναι σήμερα. Ούτε τις παλινωδίες που ακολούθησαν με τα "ισοδύναμα", την χωρίς κόστος επιμήκυνση και την απόσυρση από σχεδόν κάθε μεταρρυθμιστική πρωτοβουλία. Με λίγα λόγια, δεν ξεχνούν ότι η ΔΗΜΑΡ παίζει τον ρόλο του ...φουνταριστού του ΣΥΡΙΖΑ:

Κρατώντας δεσμευμένες μεταρρυθμιστικές δυνάμεις σε ένα αέναο μπρος πίσω με υποσχέσεις που δίνονται όταν τα πράγματα γίνουν οριακά για να παρθούν πίσω την επομένη (όση πχ ήταν η διάρκεια της πρότασης να πληρώνονται οι ιερείς από την εκκλησία και όχι το Δημόσιο).

Ακόμη και η "απλή αναλογική" κατά βάθος είναι μια υπενθύμιση στον ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν μπορεί χωρίς την ΔΗΜΑΡ...

Σήμερα, που ο ΣΥΡΙΖΑ προχωρά με αργά αλλά σταθερά βήματα στην "εκλογίκευση", μετά ειδικά από το ταξίδι στην Λ.Αμερική και την προτυποποίηση των σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων Λούλα κλπ, ο χώρος της κεντροαριστεράς καταλαμβάνεται από τους πρώην αγανακτισμένους, μεταλλαγμένους αριστεριστές και τους συνοδούς τους βαθυπασόκους. Και το δάκρυ Τσίπρα πριν την υιοθέτηση των αναπόφευκτων μέτρων ΔΝΤ ΕΕ δίκην Χριστόφια, δεν είναι μακριά αν υποθέσουμε ότι η σημερινή κυβέρνηση θα καταρρεύσει. 

Το ΠΑΣΟΚ έχει πεθάνει προ πολλού υπό την ηγεσία του δικτατορεύοντος Βενιζέλου και η ΔΗΜΑΡ δεν είναι κορόϊδο να συνεργαστεί με τους χαμένους. Ούτε όμως οι μεταρρυθμιστές είναι κορόϊδα...

Το επόμενο διάστημα όλοι αναπόφευκτα θα τοποθετηθούν κομματικά, προσωπικά και δεσμευτικά στα επόμενα βήματα συγκρότησης του μόνου χώρου που πραγματικά λείπει από το πολιτικό σκηνικό: εκείνον του προοδευτικού μεταρρυθμιστικού κέντρου, τόπου σύγκλισης φιλελευθέρων, αριστερών και οικολόγων μεταρρυθμιστών στα πάρα πολλά που τους ενώνουν και κυρίως στην βούληση για την σωτηρία και ανάκαμψη της χώρας. Παρά όσα λένε όσοι ακόμη διστάζουν να κάνουν το επόμενο βήμα, τα πράγματα είναι ώριμα υπερώριμα μάλλον. Κι όσοι κάνουν ότι μπορούν για να καθυστερήσουν την σύμπραξη των προθύμων, απλά δουλεύουν για την παγιοποίηση του νέου δικομματισμού, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, προσδοκώντας μια θέση στον αστερισμό τους. 

Οι πολίτες, οι άνεργοι, οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, οι τίμιοι και εργατικοί ΔΥ, οι χτυπημένοι από την ύφεση μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, οι υπαρκτές δυνάμεις της ανάκαμψης και της πρωτοβουλίας, τι δουλειά έχουν με όλους αυτούς;

Γιώργος Παπασπυρόπουλος