Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στρουθοκαμηλισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στρουθοκαμηλισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 16 Μαρτίου 2016

Η χώρα της ξιπασμένης στρουθοκαμήλου


του Στέλιου Κούλογλου*

Όλα τάχε η Μαριορή, η μακεδονομαχία της έλειπε. Την στιγμή που η χώρα αντιμετωπίζει τον δυσκολότερο Μάρτη στην πρόσφατη ιστορία της, τέθηκε θέμα παραίτησης ακριβώς του υπουργού που χειρίζεται το σοβαρότερο πρόβλημα, το προσφυγικό. Και όλα αυτά επειδή σε μια συνέντευξη του ο αναπληρωτής υπουργός Μετανάστευσης αποκάλεσε την ΠΓΔΜ... Μακεδονία. Παρότι σε άλλο μέρος της ίδιας συνέντευξης χρησιμοποίησε τον όρο πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, ενώ μετά ζήτησε και συγγνώμη για το λάθος του.

Τι αλάνθαστη χώρα, που δεν επιτρέπει ούτε λάθη εκ παραδρομής! Τι άψογο, αλάνθαστο πολιτικό σύστημαπου δεν δέχεται ούτε την συγγνώμη, την οποία οι πολιτικοί απεχθάνονται τόσο, όσο και την χρησιμοποίηση του όρου Μακεδονία για τους γείτονες! Και καλά ο κ. Καμμένος που θέλει από κάπου να κρατήσει το εκλογικό του ακροατήριο. Αλλά η ΝΔ; Δεν ξέρει ότι ο προηγούμενος αρχηγός της φόρτωσε τη χώρα με ένα θέμα που κουβαλάει επί δεκαετίες, σπαταλώντας απίστευτη διπλωματική ενέργεια και καταστρέφοντας διεθνείς συμμαχίες; Το οποίο τότε, το 1991-3, θα μπορούσε να είχε λυθεί με έναν αμοιβαίο συμβιβασμό, αυτόν που τώρα καθυστερημένα ζητάμε αλλά όλοι μας γυρίζουν την πλάτη, αν ο κ. Σαμαράς δεν ήθελε να χτίσει πολιτική καριέρα εκμεταλλευόμενος εθνικές ευαισθησίες;

Aλλά η ΝΔ και μάλιστα του κ. Μητσοτάκη; Tου οποίου ο πατέρας ως πρωθυπουργός μας διαβεβαίωνε, την ίδια εποχή, ότι κανείς δεν θα θυμάται την υπόθεση -τόσο ασήμαντη τη θεωρούσε- μετά από 10 χρόνια; Που ήθελε από τότε μια συμβιβαστική λύση, αλλά δεν την τόλμησε λόγω πολιτικού κόστους, το οποίο δεν απέφυγε τελικώς να πληρώσει με την ανατροπή της κυβέρνησης του από τον κ. Σαμαρά ; Δεν έχει ζήσει από κοντά όλα αυτά τα αδιέξοδα ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης;

Η μάχη της ονοματοδοσίας χάθηκε οριστικά πριν 25 χρόνια και όσο γρηγορότερα το καταλάβουμε, τόσο το καλύτερο. Κάπου 140 χώρες έχουν αναγνωρίσει τα Σκόπια ως Μακεδονία, μεταξύ τους η Ρωσία, οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Ινδία, για να μην μιλήσει κανείς για τους συμμάχους της ΝΔ στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Η κυρία Μέρκελ Μακεδονία την ανεβάζει, Μακεδονία την κατεβάζει και δεν έχω δει κανένα σύμμαχο της Νεοδημοκράτη να βγάζει μιλιά διαμαρτυρίας. Δεν υπάρχει ΟΥΤΕ ΕΝΑ διεθνές μέσο ενημέρωσης όλον αυτόν τον τελευταίο καιρό, την ώρα που η Ειδομένη και η γειτονική χώρα κοντεύουν να γίνουν πιο διάσημες και από την Μητέρα Τερέζα, το οποίο να έχει χρησιμοποιήσει τον όρο FYROM, Σκοπιανοί, κ.λπ. Άραγε πώς σκοπεύει η χώρα να ανατρέψει όλο αυτό το αρνητικό διεθνές σκηνικό και συσχετισμό των δυνάμεων; Mε ποιες συμμαχίες, με τι στρατηγική και τακτική; Συνεχίζοντας απλώς να μην διαβάζει ξένο τύπο;

Φυσικά δεν είναι η κατάλληλη ώρα για να λυθεί το μακεδονικό. Ούτε άλλωστε ήταν αυτή επιδίωξη του κ. Μουζάλα, που παραδέχθηκε το εκ παραδρομής λάθος του. Κάπου όμως, ίσως καταλαβαίνω τις αιτίες για το λάθος αυτό. Μιλώντας καθημερινά με διεθνή μέσα ενημέρωσης για το προσφυγικό, κάθε φορά που χρησιμοποιώ τον όρο FYROM, δημοσιογράφοι και συνομιλητές σε πάνελ χαμογελούν ειρωνικά: το αποτέλεσμα είναι να αποδυναμώνονται έτσι τα επιχειρήματα μας για την ουσία του προσφυγικού. Και αυτήν την πολύ κρίσιμη στιγμή, εθνική υπηρεσία προσφέρει αυτός που αγωνίζεται για τα πραγματικά προβλήματα της χώρας και την επίλυση του προσφυγικού, όπως ο κ. Μουζάλας. Τα υπόλοιπα είναι καμώματα μιας ξιπασμένης στρουθοκαμήλου, που χώνει την μούρη της στην άμμο και νομίζει ότι οι άλλοι δεν την βλέπουν. 'Η, ακόμη χειρότερα, που πιστεύει ότι οι άλλοι δεν βλέπουν τα οπίσθια της, αλλά τον Μέγα Αλέξανδρο.



πηγή tvxs.gr

Τρίτη 31 Μαρτίου 2009

Η δημοσκοπική κατηφόρα και η αριστερή στρουθοκάμηλος



Εδώ και καιρό τα δημοσκοπικά μηνύματα δείχνουν ότι η κοινωνία γυρνά ξανά την πλάτη στην αριστερά.

Μα εμείς αντιδρούμε κομπλεξικά. Πρώτα δεν τα ακούμε, ύστερα δεν τα πιστεύουμε μετά λέμε ότι είναι πρόσκαιρα ή στημένα και τέλος ψάχνουμε τον εσωτερικό εχθρό που φταίει για όλα…

Είναι καιρός νομίζω να δούμε την αλήθεια κατάματα κι ας μην μας αρέσει.

Η κοινωνία για καιρό, μας έδειχνε ως την εναλλακτική λύση στον δικομματισμό. Μας έδωσε θηριώδη για αριστερό ριζοσπαστικό σχηματισμό ποσοστά και κρεμόταν από τα λόγια μας. Κι αυτή η κατάσταση κράτησε για καιρό πριν αρχίσει να αντιστρέφεται.

Ποια ήταν η υποδοχή μας στην αυξανόμενη λαϊκή αποδοχή ; Στρουθοκαμηλισμός !

Η κοινωνία δεν μας επέλεξε τυχαία. Είδε ικανότητες στην αντιπολίτευση Αλαβάνου και κάτι καινούργιο στην προώθηση μιας νέας γενιάς με δημοκρατικό τρόπο στην ηγεσία, είδε μια νέα δύναμη εξουσίας εναλλακτική του διεφθαρμένου δικομματισμού.
Και μείς της είπαμε «όλα κι όλα, εντάξει ως εδώ αλλά κυβέρνηση δεν κάνουμε με κανέναν!»

Ξεχάσαμε ότι οι πολίτες ψηφίζουν για να κυβερνηθούν; Μπερδέψαμε τα κινήματα με την εξουσία; Φοβηθήκαμε το ΠΑΣΟΚ ότι θα μας κάνει μια χαψιά σε πιθανή συγκυβέρνηση; Δεν νομίζω κι εδώ είναι ο στρουθοκαμηλισμός μας.

Στην πολιτική η αριστερά βρίσκεται για να αλλάξει την κοινωνία. Και για να αλλάξει την κοινωνία δημοκρατικά πρέπει να αναλάβει την κυβέρνηση – με εκλογές. Τι το πλησιέστερο σε μια τέτοια προοπτική από ένα καλό δημοσκοπικό ποσοστό , μπλοκάρισμα του δικομματισμού και άνοιγμα του δρόμου σε κυβερνητικές συνεργασίες; Ακριβώς ότι συνέβαινε δηλαδή τον τελευταίο χρόνο.

Κι όμως εμείς καταναλωθήκαμε κομπλεξικά να διακηρύσσουμε σε όλους τους τόνους ότι με τα σημερινά δεδομένα (μοναδική πιθανή συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ) δεν πρόκειται να λερώσουμε τα χέρια μας .

Ο κόσμος κατάλαβε τελικά, μετά από χιλιάδες επαναλήψεις της στερεότυπης άρνησης ότι δεν μας ενδιαφέρει η διακυβέρνηση και απογοητευμένος άρχισε να μας εγκαταλείπει.

Είχε εναποθέσει για λίγο τις ελπίδες του στο μόνο χώρο που έδειχνε διάθεση ανατροπής του σκηνικού – που θα έδειχνε στο εξουσιολάγνο και διεφθαρμένο ΠΑΣΟΚ έστω συγκυβερνώντας μαζί του με σκληρούς όρους πόσα απίδια πιάνει ο σάκος και πως είναι η προοδευτική διακυβέρνηση.

Δεν μας υποχρέωσε ο λαός να συγκυβερνήσουμε, μας έδωσε τη δύναμη να προσπαθήσουμε.

Να σπάσουμε τις μονοκομματικές κυβερνήσεις με τον καθεστωτικό τρόπο διακυβέρνησης.
Να δοκιμαστούν επιτέλους σε αυτή τη χώρα κυβερνήσεις συνεργασίας, να αποκτήσει νόημα η απλή αναλογική.
Να μειωθεί έστω η αλαζονεία της εξουσίας, να υπάρχει εναλλακτική λύση.

Κι ούτε καν μας υποχρέωσε να μείνουμε σε μια κυβέρνηση συνεργασίας που παραβιάζει τις δεσμεύσεις της ! Προφανώς ο λαός θα χαιρόταν να ρίχναμε μια αλαζονική κυβέρνηση.

Κι εμείς αντί να λέμε σε όλους τους τόνους ότι « Θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί για να κυβερνηθεί ο τόπος προοδευτικά όσο αυτό μπορεί να γίνει και μέχρις όπου φτάσουμε - Δώστε μας τη δύναμη να το κάνουμε!» μιλούσαμε για συσχετισμούς, κυβερνητισμό, αποτυχημένη κεντροαριστερά … όποιος δεν θέλει να ζυμώσει πέντε μέρες κοσκινίζει κι όποιος δεν θέλει να λερώσει τα χέρια του δεν τα κουνάει καθόλου. Αυτό κάναμε.

Γίναμε οι Πόντιοι Πιλάτοι της ελληνικής πολιτικής σκηνής.
Νίπτουμε δυστυχώς τας χείρας μας για το τι θα συμβεί σε αυτόν τον έρμο τόπο επιβεβαιωμένοι αυτάρεσκα από την κρίση του καπιταλισμού σε στυλ «εγώ σας τα έλεγα». Και τι μ΄αυτό; Ο κόσμος περιμένει απαντήσεις και διακυβέρνηση, να μπορέσει να επιβιώσει και να αντισταθεί στο νεοφιλελεύθερο μονόδρομο και την οικολογική καταστροφή.
Δεν του αρκούν μπούρδες του στυλ «έτσι είναι ο καπιταλισμός» ειδικά όταν δεν είσαι καλά καλά σε θέση ακόμα και να περιγράψεις πειστικά μιαν άλλη εφικτή κοινωνία.

Τώρα ίσως αποσυρθούμε και τελείως από την κεντρική πολιτική σκηνή και κρυφτούμε στα κινήματα αφού ξεσκίσουμε τις σάρκες μας ξορκίζοντας τον εσωτερικό εχθρό για τον κατήφορό μας κι αφήνοντας μερικούς ανώριμους και άπειρους- δυστυχώς- συντρόφους της νέας γενιάς που πριν μάθουν τη δουλειά έγιναν το νέο κατεστημένο, να γκρεμίζουν με τις άστοχες ενέργειές τους ότι είκοσι χρόνια με κόπο χτίσαμε.

Υπάρχει ελπίδα;

Πιστεύω υπάρχει. Αν αναλάβουμε τις ευθύνες μας απέναντι σε αυτόν τον λαό.
Αν δηλώσουμε ότι θέλουμε να κυβερνήσουμε τον τόπο είτε συνεργαζόμενοι για όσο μπορέσουμε και με όποιον μείνει μαζί μας μέχρι το τέλος είτε και αυτόνομα και αυτοδύναμα αν δεν γίνεται αλλιώς .

Να το αποδείξουμε όμως ότι δεν γίνεται αλλιώς.

Έτσι φέρεται η σοβαρή Αριστερά – δεν ιδεολογικοποιεί τις αδυναμίες της.
Αν δεν είναι έτοιμη να κυβερνήσει, να το πεί.
Όχι να λέμε «στην Ιταλία την πληρώσαμε την συγκυβέρνηση, άρα δεν γίνεται» - ράβδος εν γωνία άρα βρέχει.

Ας την κάνουμε σωστά εδώ την όποια συνεργασία.
Ας μην φανούμε υποχωρητικοί στις νεοφιλελεύθερες απαιτήσεις της σοσιαλδημοκρατίας ή ανεκτικοί στις πρακτικές άλωσης του κράτους και τα λαμόγια του ΠΑΣΟΚ.

Δεν μπορούμε ;
Τότε ας αφήσουμε κατά μέρος τις ιδεολογικές μπούρδες κι ας μείνουμε πάντα αντιπολίτευση για να τρέφουμε απλά τον κομματικό μας μηχανισμό με ένα αξιοπρεπές ποσοστό και μια αντίστοιχη κρατική επιχορήγηση.
Οι κομματικοί υπάλληλοι είναι καλά κι εκεί που είναι - βολεύονται.
Οι υπόλοιποι όμως έχουμε σοβαρά προβλήματα και θέλουμε αλλαγή όχι να συντηρηθεί το μαγαζάκι.

Γιατί τότε αποκτήσαμε τόσο εμπεριστατωμένο και επεξεργασμένο πρόγραμμα – για να υπάρχει;
Ήδη οι δημοσιογράφοι δεν ρωτούν πια «τι θέσεις έχετε» γιατί ξέρουν ότι έχουμε.
Γιατί λοιπόν και τις έχουμε και τρώμε τζάμπα τις κατηγορίες σταλινικών και υπεραριστερών ότι ζητάμε απλά έναν καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, εάν δεν πρόκειται να τις χρησιμοποιήσουμε και να δούμε και τα όρια του συστήματος;
Όχι θεωρητικά, όπως αρεσκόμαστε συνήθως να κάνουμε αλλά πρακτικά, κυριολεκτικά πρακτικά, και εμείς και η κοινωνία μαζί ;

Εάν δεν επιβάλλουμε με αγώνα και ενότητα-συνεργασίες τις μεταρρυθμίσεις που ψηφίσαμε στο πρόγραμμα και που μπορεί να οδηγήσουν είτε στην αλλαγή της κοινωνίας με μεταρρύθμιση είτε και στην επανάσταση της πλειοψηφίας που εμποδίζεται, εάν δεν έχουμε σκοπό να κάνουμε ότι είναι δυνατόν για να τις υλοποιήσουμε τότε γιατί μπήκαμε στον κόπο;

Και γιατί υπάρχουμε πολιτικά τελικά ;

Κάπου παραδίπλα υπάρχει ήδη το ΚΚΕ και κατέχει ζηλότυπα και εκπροσωπεί άξια το χώρο της στείρας άρνησης, περιμένοντας να «αλλάξουν οι συσχετισμοί» (με την εμφάνιση του ιππικού;) και να πέσει από τον ουρανό ο σοσιαλισμός και μέχρι τότε δεν λερώνει τα χέρια του με βελτιώσεις και μεταρρυθμίσεις.
Έχοντας κι εμείς παρόμοιες θέσεις για τη διακυβέρνηση γιατί κάποιος να υποστηρίξει εμάς κι όχι τον αυθεντικό εκφραστή της άρνησης, το ΚΚΕ, που είναι και ήσυχο και συμπαγές σαν τούβλο ελλείψει αχρείαστων πολυτελειών τύπου δημοκρατίας και διαφάνειας;
Πολυτέλειες που εμάς παραδοσιακά μας βασανίζουν και βασανίζουμε και τους ανθρώπους μας;

Ας μην παιδευόμαστε άλλο !
Χωρίς βούληση για ανάληψη ευθυνών διακυβέρνησης ούτε το χώρο του ΠΑΣΟΚ θα διεμβολίσουμε ούτε το ΚΚΕ θα προσπεράσουμε εκλογικά – και τα κινήματα δουλεύουν μια χαρά και χωρίς εμάς
Ο κόσμος περιμένει ακόμα να δει ποιο είναι το ελάχιστο πρόγραμμα από το οποίο δεν κάνουμε βήμα πίσω σε περίπτωση συνεργασίας και το οποίο προτείνουμε ενεργά στην κοινωνία και τις πολιτικές δυνάμεις και ζητάμε συνεργασία για την εφαρμογή του, όχι ένα πρόγραμμα διατριβή για όλα και τίποτα βαρύτερο από τον τηλεφωνικό κατάλογο. Υπάρχει όντως υπαρξιακό ζήτημα αν κι αυτό του το αρνηθούμε..
Στο μεταξύ ας βγάλουμε το κεφάλι από την άμμο. Οι καιροί δεν περιμένουν..


Πρόσφατα περιεχόμενα

Recent Posts Widget