Όχι αγαπητοί μου, δεν χρεοκοπήσαμε χθες το βράδυ

του Γιώργου Φλωρά

Ο λαός μας ιστορικά διακρίνεται για την μνήμη ψαριού σε ότι δεν τον συμφέρει και για μνήμη ελέφαντα σε ανούσια θέματα (όχι όλοι φυσικά). Κλάμα για την «χρεοκοπία μας το βράδυ της 30ης Ιουνίου 2015»!!! ΑΛΗΘΕΙΑ? Τώρα χρεοκοπήσαμε? Όχι αγαπητοί μου.

Χρεοκοπήσαμε όταν:
1. Βλέπαμε τα απίστευτα ελλείμματα του Κράτους και τα τρελά δάνεια και δεν επαναστατούσαμε
2. Μας έδιναν αδιανόητα δάνεια οι τράπεζες για διακοπές, για κατανάλωση, για σπίτια, για 5 πιστωτικές κάρτες και μας φαίνονταν όλα φυσιολογικά
3. Βάζαμε 1000 ευρώ στο Χρηματιστήριο και περιμέναμε σε 1 μήνα να κερδίσουμε 10.000 ευρώ και αυτό ήταν «φυσιολογικό»
4. Γεμίζαμε το Δημόσιο με υπαλλήλους για να βολεύονται οι Κυβερνώντες και οι ψηφοφόροι τους. Το όνειρο πολλών Ελλήνων ήταν μια θέση στο Δημόσιο
5. Δίναμε απίστευτα δικαιώματα σε κάθε κλάδο που μας έκανε τα κέφια τσακίζοντας την ανταγωνιστικότητα
6. Ανεχόμασταν να πληρώνουμε τα βασικά αγαθά πανάκριβα καθιστώντας την Ελλάδα το Βασίλειο των καρτέλ της Ευρώπης με την δική μας συναίνεση
7. Ξοδεύαμε απίστευτα χρήματα σε εξοπλισμούς με πρόσχημα την Εθνική Ασφάλεια και πραγματικό λόγο τις μίζες
8. Πληρώναμε δημόσια έργα στους φίλους εργολάβους σε 2πλάσιες τριπλάσιες τιμές
9. Ανεχόμασταν η Δικαιοσύνη να χαϊδεύει τους πλούσιους και τους φίλους με αποτέλεσμα την δεδομένη ατιμωρησία τους
10. Καταδιώκαμε την επιχειρηματικότητα με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο ώστε να εξασφαλίζουμε ψήφους από το πελατειακό μας κοινό
11. Αφήναμε αναξιοποίητους τους θησαυρούς της Ελλάδας για να φτάσουμε σήμερα να τους ξεπουλάμε τσάμπα
12. Ανεχόμασταν την διαφθορά σε κάθε επίπεδο και αν δεν συμμετείχαμε σε αυτήν γυρνούσαμε τα μάτια μας από την άλλη πλευρά για να μην μας χαλάει η μέρα
13. Μας άρεσε να έχουμε ως Πολιτικούς μας ηγέτες φελλούς και άθλιους τύπους που μας έκαναν τα ρουσφέτια μας ή που «τα έλεγαν ωραία»
14. Το μόνο που μας ένοιαζε ήταν ο εαυτός μας και πώς θα περάσουμε εμείς καλά, αδιαφορώντας για τον διπλανό μας και για το Κοινωνικό σύνολο

Αγαπητοί μου συμπατριώτες που σήμερα κλαίτε για την χθεσινοβραδινή χρεοκοπία της χώρας καλό είναι να αναλογιστείτε γιατί φτάσαμε εδώ. Όταν ταξιδεύεις σε ένα μονόδρομο που οδηγεί στην Κόλαση, με επιλογή σου, δεν μπορείς να κλαις όταν στο τέλος του δρόμου είναι γκρεμός και πέφτεις μέσα

Keep calme and... (?)

Ελλάς Ελλήνων Οφειλετών

Η είδηση από το ρεπορτάζ της Ημερησίας δεν είναι ότι "χρωστάμε" όσο το ΑΕΠ της χώρας (Ωρολογιακή «βόμβα»: Χρέος - μαμούθ 163 δισ. ευρώ έχουν οι ιδιώτες σε τράπεζες και Δημόσιο - εδώ) . Η είδηση είναι ότι η χώρα έχει μεταβληθεί από τα αρπακτικά της γενικευμένης επίθεσης στο εισόδημα και την περιουσία των ελλήνων πολιτών, σε Ελλάδα Ελλήνων Οφειλετών. Κι εκεί που τα κρατικοδίαιτα παράσιτα ΝΔΠΑΣΟΚ μας χρεοκόπησαν μας παίρνουν τώρα - με την συμφωνία της τρόικας - και ότι απέμεινε. 

Φυσικά, κανένα έσοδο αυτού του τύπου δεν είναι δυνατόν να εισπραχθεί. Ο κόσμος απλά σταμάτησε να πληρώνει γιατί δεν έχει πλέον εισόδημα - ούτε η αύξηση των δόσεων, ούτε η ανακύκλωση της ανεργίας με επιδοτούμενα προγράμματα μπορεί να αναστήσει την αγορά και την παραγωγή - και η ανάπτυξη επίσης πέθανε μαζί με τα υπολείμματα των επιχειρούντων και των επενδυτών του εφάπαξ σε καταστήματα εστίασης: μια ματιά στο ταμείο των ελεύθερων επαγγελματιών δείχνει την πορεία της καταστροφής. Μέχρι πρόσφατα χρωστούσαν οι μισοί - σήμερα χρωστούν σχεδόν όλοι - 659.000 από τους γύρω στις 700.000 που έχουν απομείνει "ενεργοί" (δλδ που συνεχίζουν να πηγαίνουν κάθε μέρα στο γραφείο ή το μαγαζί να βαρέσουν τις καλοκαιρινές μύγες...).

Οι κυβερνητικοί έχουν το θράσος να συνεχίζουν τα παραμύθια για την ανάπτυξη που έρχεται φορτώνοντας τα υποζύγια με ότι ανώμαλο φόρο τους έρθει στο κεφάλι - ο κόσμος εξαντλημένος δεν έχει δυνάμεις ή διάθεση για εξέγερση απλά σταματά κάθε επαφή με το κράτος και απομακρύνεται/αποσύρεται στον μικρό ή μεγαλύτερο κύκλο αλληλεγγύης του: και κοιτά ότι απέμεινε από το κράτος, σχεδόν με χαιρέκακη ευχαρίστηση να καταρρέει. Δεν έχει άλλωστε πια να χάσει και τίποτα ...

Οι εκλογές θα προκηρυχθούν αναπόφευκτα τον Σεπτέμβρη αφού η υπόσχεση των Γερμανών για "ελάφρυνση" του χρέους είναι μια υπόσχεση χωρίς περιεχόμενο όσο απορρίπτουν το κούρεμα και την ευρωπαϊκή διάσκεψη (για το χρέος) - άρα και ΝΔΠΑΣΟΚ βρίσκονται σε κενό αέρος: περισσότερο ποντάρουν σε λάθη του ΣΥΡΙΖΑ και όσων συνεργαστούν μαζί του για μια "αριστερή παρένθεση" παρά σε δικές τους "επιτυχίες"... 

Οι εξαγωγές βουλιάζουν, οι επιχειρήσεις κλείνουν, οι συντάξεις είναι αμφίβολες πια και οι μισθοί των ΔΥ απορροφούν κάθε έσοδο - δεν περισσεύει τίποτα για επανεπένδυση και "ανάπτυξη". 

Αλλά δεν περισσεύει και άλλος χρόνος: στην κατεστραμμένη μας χώρα με έναν τρύπιο παραγωγικό ιστό που χρειάστηκε με τις παραμορφώσεις του πολλές δεκαετίες να στηθεί αλλά πέντε χρόνια καταστροφικών πολιτικών για να διαλυθεί, είναι πια αμφίβολη η αναστροφή της πορείας που έχουμε πάρει ακόμη και από μια φιλότιμη και καλόπιστη συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων για την ανασυγκρότηση - αλλά δεν έχουμε και άλλη επιλογή ή ελπίδα..
  
ΥΓ Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΠΟΥ ...ΕΡΧΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΒΙΩΣΙΜΟ ΤΟ ΧΡΕΟΣ:

ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ΤΩΡΑ:

Σύνολο Χρέους: 323.556.102.017 €

Χρέος ανά νοικοκυριό: 80.353 €

Χρέος ανά πολίτη: 28.677 €

Κομματικό κράτος - κρατικοδίαιτα κόμματα: το ριζικό πρόβλημα πίσω από όλα τα υπόλοιπα

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Στην χώρα μας περισσεύουν τα κροκοδείλια δάκρυα όταν απέναντί μας έχουμε επαγγελματίες πολιτικούς: ζητούν την ψήφο μας και υπόσχονται τα πάντα. 

- "Γιατί, δεν υποφέρουμε;"...

Υποφέρουν μαζί μας για τις επιπτώσεις της χρεοκοπίας, της έλλειψης δημοκρατίας, της έλλειψης εργασίας και μέλλοντος. Ειδικά οι κυβερνώντες. Αλλά και οι μικροκυβερνώντες... στα κόμματά τους. Ειδικά όταν ανακοινώνουν ότι θα μας βάλουν ρεύμα που η πολιτική τους μας έκοψε, θα μας φιλοξενήσουν σε θερμαινόμενους χώρους που η πολιτική τους μας αφαίρεσε, θα μας δώσουν κάτι να φάμε που η πολιτική τους μας πήρε, θα μας προσφέρουν πρόχειρο κατάλυμα όταν η πολιτική τους μας πήρε το σπίτι - και δουλειά στο κόμμα ή από το κόμμα, όταν η πολιτική τους μας έριξε στην ανεργία.

Ζητούν την ψήφο μας αλλά όχι την συμμετοχή μας. Και μετά διορίζουν τους κομματικούς φίλους, δίνουν τις δουλειές στους ημετέρους επιχειρηματίες, υποστηρίζουν τα "δικαιώματα" των συντεχνιών που τους υποστηρίζουν. 

• Αλλά ποια οικονομική πολιτική μπορεί να επιτύχει χωρίς ξήλωμα του πελατειακού κομματικού κράτους; Του κράτους που "αποκτά" ο νικητής των εκλογών και μετά το κάνει ότι θέλει προκρίνοντας μικροπολιτικά συμφέροντα από το κοινό καλό;
• Ποια λιτότητα μπορεί να αποκτήσει χαρακτηριστικά δικαιοσύνης όσο αφορά μόνο τους outsiders του κομματικού συστήματος;
• Ποια μεσαία τάξη μπορεί να επιβιώσει κάτω από την εξουσία της μεταπρατικής ελίτ που ελέγχει την "ανάπτυξη" στα μέτρα της, μονοπωλιακά και ολιγοπωλιακά και ζει από την "προμήθεια της αντιπροσώπευσης";
• Ποια παραγωγική ανασυγκρότηση μπορεί να πραγματοποιηθεί υπό την εξουσία κομματικού παρασιτικού λόμπι που πνίγει κάθε καινοτομία, κάθε αντιγραφειοκρατική μεταρρύθμιση για να μην θιχτούν οι τοποθετημένοι πελάτες στον κρατικό μηχανισμό και την κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα; 
• Τέλος ποιες θέσεις εργασίας μπορούν να δημιουργηθούν κάτω από τον ασφυκτικό έλεγχο ενός πελατειακού ανταλλακτικού συστήματος που δεν αφήνει κανένα κονδύλι να πάει "κομματικά" χαμένο;

Ξεκινήσαμε με το κράτος της Δεξιάς, την μετεμφυλιοπολεμική ανωμαλία που έγινε μόνιμο καθεστώς. Κι ύστερα ήλθε η "αλλαγή" - αλλά πρόσθεσε ένα νέο κομματικό κράτος επάνω στο παλιό: αδρανοποιώντας μεν αλλά διατηρώντας δε, τον κομματικό μηχανισμό της δεξιάς σε αγρανάπαυση. Για να ακολουθήσει η εναλλαγή στον έλεγχο του κομματικού κράτους. Μέχρι την σημερινή κρίση.

Όλα μα όλα τα κόμματα ακολουθούν το ίδιο μοντέλο: "μικρό κράτος", "σκιώδες κράτος". Σε αναμονή για να βάλουν τους δικούς τους, όχι τους άξιους, στις θέσεις εργασίας που θα αποκτήσουν υπό τον έλεγχό τους. Για να επαναληφθεί η ίδια ιστορία και στις συνεργατικές κυβερνήσεις με ποσοστά.

Υπάρχουν άραγε διαφορετικές εναλλακτικές πολιτικές; 

Υπάρχουν ορθές διακηρύξεις που βάζουν το δάκτυλο στην πληγή; 

Στο συντεχνιακό πελατειακό κομματικό συμφέρον; 

Υπάρχουν. 

Θυσιάζονται όμως στην κομματική διαπλοκή. Πως; Με τον προστατευτισμό στο κομματικό λόμπι, με την "προμήθεια κομματικού οφέλους" από κάθε νομοθέτηση, με την φωτογραφική παράδοση με έκτακτους νόμους δανείων, ΕΣΠΑ, κοινοτικών προγραμμάτων και επιχορηγήσεων στους κολλητούς "επιχειρηματίες", συχνά δημιουργημένους από το ίδιο το κομματικό σύστημα ενάντια σε κάθε δυνατότητα ατομικής πρωτοβουλίας, καινοτομίας, δημιουργίας.

Τι μπορεί να διακρίνει ένα κόμμα, παλιό ή νέο, από το καταστροφικό καθεστώς του κομματικού παρασιτισμού: όχι φυσικά οι διακηρύξεις του - αλλά η λειτουργία του όσο βρίσκεται σε ...

Πόσο θα κρατήσει ακόμη η κρίση;

 Όταν οι οικονομολόγοι διαφωνούν μεταξύ τους τι να πει ο απλός πολίτης; Είναι μεγάλος ο πειρασμός να το παίξει ΚΑΙ αυτός/ή "οικονομολόγος". Έτσι έχουμε γίνει ένα τεράστιο cyber καφενείο όπου, όπως και στην πολιτική, όλες οι απόψεις έχουν το δίκιο τους, δύσκολα αποδεικνύεται αυτό και ακόμη δυσκολότερα μπορούμε να συμφωνήσουμε στο "τι τρέχει τελικά"...

Τι τρέχει λοιπόν; Πόσο θα κρατήσει η κρίση; Θα δούμε κάποια βελτίωση ή θα χειροτερέψει κι άλλο μέχρι να τελειώσει αυτός ο "πόλεμος χωρίς κανόνια"; 

Όλοι/ες γνωρίζουμε -δεν χρειάζεται να μας το πουν οι μαρξίζοντες πολιτικοί- ότι η οικονομία είναι κατά μεγάλο μέρος εικονική. Όταν το χρήμα παράγει χρήμα μέσω της κίνησής του, όταν οι μετοχές ανεβαίνουν και τα χαρτιά που κρατάς στο χέρι βγάζουν χρήματα, καταλαβαίνεις ότι είναι πια δύσκολο να εντοπίσεις "πραγματικές αξίες". Το εμπόριο αυτό το ήξερε πάντοτε - η τιμή δεν έχει σχέση με την αξία, είναι θέμα διαπραγμάτευσης. Αν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές η υπεραξία θα είναι μεγάλη - αν δεν είναι, μπορεί και να σου μείνει ζημιά. Η παγκοσμιοποίηση απογείωσε τις δυνατότητες της διαπραγμάτευσης και ο χρηματοπιστωτικός κλάδος απέκτησε τέτοια αυτονομία που δύσκολα προλαβαίνεις τις κινήσεις του - δεν είναι τυχαίο ότι μια είδηση μπορεί να ρίξει οικονομίες: ζούμε την εποχή του χάους. Και το χάος είναι εδώ.

Τράπεζες "σκάνε" όχι μόνο στον ευρωπαϊκό Νότο αλλά και στον ανεπτυγμένο Βορρά (δυο στην Δανία, μια στην Ολλανδία πριν λίγες μέρες) όπως και στην ηγέτιδα Αμερική... Κράτη επίσης "σκάνε" και δανείζονται από τράπεζες που μπορεί κι αυτές να μην αντέξουν τα δάνεια και να σκάσουν... Μα που είναι τα λεφτά; Γιατί λεφτά υπάρχουν..

Απ΄όσο γνωρίζουμε άλλα κινούνται (επενδύονται, ξοδεύονται, συντηρούν) κι άλλα παρκάρονται όπου υπάρχουν φορολογικοί παράδεισοι και υψηλά επιτόκια - και περιμένουν. Τι περιμένουν; Να αγοράσουν κάτω από την αξία τους κινητή και ακίνητη περιουσία για την οποία καταναλώθηκε πολλή εργασία και πολύτιμες πρώτες ύλες. Τι σημαίνει αυτό; Ότι χωρίς έλεγχο στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές και μια γείωσή τους με την πραγματικότητα ο τομέας καζίνο της οικονομίας θα παρασιτεί μέχρι θανάτου την "πραγματική οικονομία" και θα καταστρέφει την ποιότητα προϊόντων, υπηρεσιών και  περιβάλλοντος - ότι δηλαδή κάνει η Κίνα τα τελευταία χρόνια, από τότε που κατάφερε να μπει στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και να ανοίξουν οι αγορές στα προϊόντα της. Αυτή, ένα κομμουνιστικό καθεστώς, έγινε ο εμβρυουλκός της παγκόσμιας "νεοφιλελεύθερης"/νεοσυντηρητικής υποτίμησης της εργασίας και της πραγματικής οικονομίας. Και επιτάχυνε την κρίση - κρίση που απειλεί τους πελάτες της τώρα και προκαλεί ήδη τριγμούς στην οικονομική της φούσκα. Τρέλα...

Σε λίγο θα επιζούν μόνο όσοι/ες έχουν γη και προϊόντα δικά τους για να επιζήσουν - λένε οι "πολεμικοί ανταποκριτές" από τα μέτωπα των καφενείων. Πράγματι δεν διαφαίνεται κάποια λύση.
Οι μαρξιστές λένε ότι αφού καταστραφεί αρκετό κεφάλαιο, τα πράγματα θα ξεκινήσουν πάλι από την αρχή. Το λέει ο προφήτης Μαρξ. Και ζητούν την ψήφο μας για να γίνουμε μια ώρα αρχύτερα σοβιετικό κράτος. Αυτό δεν ήταν όμως που "έσκασε" επίσης πριν λίγα χρόνια; Το πείραξε κανείς; Γιατί λοιπόν να ξαναμπούμε στον κόπο;
Οι αρμαγεδωνιστές λένε ότι θα μας σώσει η δευτέρα παρουσία. Το λέει ο προφήτης Παϊσιος. Και άλλοι. Το κακό είναι ότι το λένε χιλιάδες χρόνια, κάθε φορά που υπάρχει κρίση και δεν τους βγαίνει...

Οι υπόλοιποι περιμένουμε να δούμε ικανές πολιτικές διαχείρισης. Μερικοί λένε ότι ήδη αυτές λειτουργούν αλλά πρώτα ανεβάζεις πυρετό και ύστερα συνέρχεσαι. Για τον πυρετό ...

Πως θα κοπεί το ειρωνικό χαμόγελο του Σόϊμπλε

Είναι εύκολο να πουλάς μούρη και να απαιτείς ασφυκτική συμμόρφωση από τους άλλους, με τα τεράστια χρέη δυο παγκόσμιων πολέμων χαρισμένα -και μάλιστα από τους νικητές- και έχοντας κάνει στάση πληρωμών απέναντι στους δανειστές σου -αρνούμενος να πληρώσεις τις πολεμικές αποζημιώσεις μετά την ενοποίηση του '90 ως όφειλες... Με τον ίδιο τρόπο, ακόμη και το διεφθαρμένο και μη παραγωγικό ελληνικό πελατειακό κράτος θα φάνταζε ως ...οικονομικό θαύμα! Επίσης πολύ θα ήθελα να μάθω την θέση για το ζήτημα της γερμανικής αριστεράς και του κόμματος των πρασίνων. (ΑΣ)


από το WW-II German Reparations

Αγαπητοί φίλοι, αυτές τις μέρες διεξάγεται η Δίκη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τα θύματα του Ναζισμού και τις Γερμανικές αποζημιώσεις. Παρακαλώ ζητήσετε από φίλους και γνωστούς σας να πάνε στο http://www.greece.org/blogs/wwii/ και να υπογράψουν το Αίτημά μας: