"Αφύπνιση" των συμμάχων και επανακινητοποίηση του λεγόμενου ευρωπαϊκού "άξονα της λογικής" ή τι;

Στον βάλτο της αξιολόγησης (και του Σόιμπλε)

ρεπορτάζ tvxs

Διέξοδο από τον βάλτο της δεύτερης αξιολόγησης αναζητά η κυβέρνηση, την ώρα που τα... σιωπηλά μηνύματα της Γερμανίας δείχνουν νέο παιχνίδι καθυστερήσεων από το σύστημα Σόιμπλε.
 
Στις συσκέψεις της πρώτης εβδομάδας του έτους στο Μαξίμου ο προβληματισμός για τις προθέσεις του Βερολίνου ήταν έντονος, με τα κυβερνητικά στελέχη να επισημαίνουν σε όλες τις κατ’ ιδίαν συνομιλίες τους ότι είναι επιτακτική ανάγκη να προχωρήσει και να κλείσει άμεσα η αξιολόγηση, πριν μπούμε στην άνοιξη και στη διακεκαυμένη ζώνη νέων παγίδων πιστωτικής ασφυξίας.
 
Η βασική αγωνία, δε, είναι πως Σόιμπλε και ΔΝΤ μπορούν, εάν κρίνουν ότι αυτό διευκολύνει τις σκοπιμότητες αμφοτέρων, να συντηρήσουν ανοιχτό το -τεχνητό, σε μεγάλο βαθμό- χάσμα μεταξύ τους παρατείνοντας την εκκρεμότητα της αξιολόγησης σε βάρος της Ελλάδας και της κυβέρνησης Τσίπρα.
 
Οι κινήσεις του Μαξίμου
 
Δεν είναι τυχαίο ότι κυβερνητικοί παράγοντες και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, όπως χθες ο αντιπρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Δημήτρης Παπαδημούλης, επαναλαμβάνουν σταθερά ότι τα 77 από τα 80 προαπαιτούμενα της αξιολόγησης έχουν κλείσει και ότι στα υπόλοιπα τρία υπάρχει ώριμο έδαφος προσέγγισης -ήτοι, το ζήτημα είναι αμιγώς πολιτικό και αφορά τις εσωτερικές διαφωνίες και σκοπιμότητες στους κόλπους των δανειστών.
 
Με βάση αυτή την εκτίμηση, ο σχεδιασμός του Μαξίμου περιλαμβάνει σειρά πρωτοβουλιών τις αμέσως επόμενες ημέρες προκειμένου να υπάρξει ουσιαστική επανεκκίνηση της διαπραγμάτευσης – πρωτοβουλίες, στις οποίες εντάσσονται και οι επαφές που θα έχει ο ίδιος ο πρωθυπουργός σε επίπεδο ευρωπαϊκής κορυφής.
 
Ο Ντράγκι και η "υποδόση" των 1,8 δις
 
Παράλληλα ο υπουργός Οικονομίας Δημήτρης Παπαδημητρίου επιδιώκει, σύμφωνα με πληροφορίες, συνάντηση με τον πρόεδρο της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι προκειμένου να ανιχνεύσει τις προθέσεις του για την ένταξη της Ελλάδας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, ενώ ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών αναμένεται να ζητήσει στο EuroWorkingGroup της 12ης Ιανουαρίου την εκταμίευση «υποδόσης» 1,8 δις ευρώ για την αποπληρωμή ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου.
 
Όπως διευκρίνιζαν, δε, χθες το βράδυ κύκλοι του υπουργείου Οικονομικών η εκταμίευση των συγκεκριμένων 1,8 δις δεν συνδέεται με την δεύτερη αξιολόγηση, καθώς η συμφωνία με τους δανειστές προβλέπει ότι μοναδική προϋπόθεση για την καταβολή της κάθε δόσης που αφορά εξόφληση υποχρεώσεων του Δημοσίου είναι η μείωση των καθαρών ληξιπρόθεσμων οφειλών της Γενικής Κυβέρνησης κατά τουλάχιστον 80% του ύψους της χρηματοδότησης.
 
Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, αυτός ο στόχος μπορεί να πληρωθεί έως το τέλος Φεβρουαρίου, οπότε η «υποδόση» μπορεί να εκταμιευθεί τον Μάρτιο.
 
Ζητείται "αφύπνιση" των συμμάχων
 
Επιδίωξη της κυβέρνησης, συνολικά μέσα από τις κινήσεις αυτές, είναι η "μόχλευση" των νέων συμμαχιών στην Ευρώπη και η επανακινητοποίηση του λεγόμενου ευρωπαϊκού "άξονα της λογικής" κόντρα στις νάρκες Σόιμπλε.
 
Βασική εκτίμηση στο κυβερνητικό επιτελείο παραμένει ότι οι συμμαχίες αυτές και οι δυνάμεις που επιθυμούν κλείσιμο της αξιολόγησης και σταθερότητα στην Ελλάδα είναι πλειοψηφικές πλέον στην Ευρώπη – πρόκειται, όμως, για μια εκτίμηση που μένει να επαναβεβαιωθεί στην πράξη.
 
Επί του παρόντος πάντως, όλες οι πλευρές δείχνουν στάση αναμονής, η Κομισιόν επιβεβαίωσε χθες ότι δεν υπάρχει «κλειδωμένη» ημερομηνία επιστροφής του κουαρτέτου στην Αθήνα, και υψηλόβαθμες κυβερνητικές πηγές αναγνωρίζουν πλέον ότι ακόμη και στο "καλό σενάριο" δεν είναι εύκολο να κλείσει η αξιολόγηση στο τέλος Ιανουαρίου θέτοντας πλέον ως πιο ρεαλιστικό χρονικό ορόσημο τα μέσα με τέλη Φεβρουαρίου.
 
Ο διάδοχος του Ντάισελμπλουμ
 
Παρεμπιπτόντως, πάντως, στην υλοποίηση του εν λόγω "καλού σεναρίου" δεν βοηθούν και τα τελευταία μηνύματα που ήρθαν χθες από το Βερολίνο, μέσω της FAZ: Όπως έγραψε η γερμανική εφημερίδα, ο Γερούν Ντάισελμπλουμ ετοιμάζεται να αποχωρήσει από την ηγεσία του Eurogroup εν όψει και των ολλανδικών εκλογών και ως πιθανότεροι διάδοχοί του εμφανίζονται είτε ο ισπανός υπουργός Οικονομικών Λουις ντε Γκίντος, είτε ο σλοβάκος ομόλογός του Πέτερ Καζμίρ.
 
Είτε πρόκειται για «κλεισμένο deal», είτε για lobbying του Βερολίνου, και οι δύο προοπτικές δεν είναι ευνοϊκές για την Ελλάδα καθ’ ότι τόσο ο ντε Γκίντος όσο και ο Καζμίρ είναι γνωστοί, ανά την Ευρώπη, ως οι «αντ’ αυτού» του Σόιμπλε…
 
 

*η εικόνα είναι της ΑΣ: σκίτσα-συνδυασμός από πρωτοσέλιδη γελοιογραφία του Σόιμπλε στην εφημ. Δημοκρατία και της Μέρκελ στην Washington Post

Η ολοκλήρωση της αξιολόγησης έναντι του χρέους ως τρόπου ζωής

 Στο πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του Σλαβόι Ζίζεκ "Προβλήματα στον παράδεισο", που κυκλοφόρησαν οι εκδόσεις Μεταίχμιο, υπάρχει ένα κείμενο με τον χαρακτηριστικό τίτλο 'Το χρέος ως τρόπος ζωής". Σε αυτό αναπτύσσει την πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα ότι το χρέος δεν είναι ένα απλό χαρακτηριστικό ή κυρίαρχο συμβάν της αδυναμίας της σημερινής φάσης του καπιταλισμού να πραγματοποιήσει "οικονομική μεγέθυνση" αλλά ένα συνειδητό εργαλείο με το οποίο κάθε πλευρά της ζωής των ανθρώπων και κάθε επιλογή ζωής τους αποτιμάται σαν καλή ή κακή επένδυση του προσωπικού κεφαλαίου του καθενός καθεμιάς μας που κάποτε οριζόταν ως εργατική δύναμη. 

Το χρέος ως τρόπος ζωής είναι το πείραμα που πραγματοποιεί μέσω του ΔΝΤ ο διεθνής νεοφιλελευθερισμός και η χώρα μας, δεν είναι παρά ένα καλό πειραματόζωο: εφόσον οι διεφθαρμένες πολιτικές ελίτ της που κυβέρνησαν τα σαράντα χρόνια της μεταπολίτευσης ως ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, κατάφεραν να την εκθέσουν σε ένα τεράστιο χρέος καταστρέφοντας ταυτόχρονα με την συνειδητή διάλυση του παραγωγικού της ιστού κάθε δυνατότητα ενδογενούς δυναμικής αντίδρασης. 

Παρέδωσαν δλδ στο ΔΝΤ, ένα ιδανικό πειραματόζωο με μεγάλη έκθεση στο χρέος (αυτό υπάρχει και αλλού) αλλά και ταυτόχρονα, ελάχιστη ικανότητα ενδογενούς, αυτόνομης, ανεξάρτητης - στα πάνω κάτω του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου - παραγωγικής αντίδρασης! 
Πραγματικά ΝΔ και ΠΑΣΟΚ παρέδωσαν την Ελλάδα δεμένη πισθάγκωνα όμηρο στα πειράματα του ΔΝΤ...

Με αυτά δεδομένα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ-Οικολόγων πραγματοποιεί ένα τιτάνιο έργο. 

- Το δημοψήφισμα και το Όχι ενός ολόκληρου λαού δεν ήταν αρκετό σε μια τέτοια κατάσταση - η δυνατότητα παραγωγικής ανασυγκρότησης με ένα πελατειακό δημόσιο και κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, πρακτικά δεν είχε καμιά πιθανότητα σε περίπτωση ρήξης με μια Ευρώπη χαλιναγωγημένη από τον γερμανικό οικονομικό εθνικισμό που για τον δικό του σχεδιασμό έκανε παράλληλες σκέψεις με το ΔΝΤ για την τύχη τουλάχιστον του ευρωπαϊκού νότου.

- Η ανάληψη της εφαρμογής από την Αριστερά ενός ήπιου 3ου μνημονίου με ρήτρα αναδιάρθρωσης του χρέους ήταν η μόνη εναλλακτική για την χώρα αλλά και για μια αριστερά που ωρίμασε σε ρεαλισμό μέσα σε λίγους μήνες και ίσως και σε μερικά βράδια περίσκεψης και αγωνιώδους αυτογνωσίας όσο δεν ωρίμασε τα σαράντα χρόνια της μεταπολίτευσης. 

- Η αξιολόγηση είναι το εισιτήριο για την αναδιάρθρωση του χρέους - και η αναδιάρθρωση το εισιτήριο για την έξοδο, έστω και σε μερικά χρόνια, από το χρέος ως οριστικού τρόπου ζωής για την χώρα και τους ανθρώπους της. 

Το ότι την πολεμούν ΔΝΤ, Σόιμπλε και ΝΔ δείχνει ποιοι συμμετέχουν στο "πείραμα" - ποιοι ετοίμασαν ή έσπρωξαν την χώρα σε κατάσταση σοκ για να την βρουν χωρίς άμυνες και να περάσει η "ανάγκη" του ΔΝΤ. 

Και δείχνει επίσης ότι η ΝΔ αλλά και τα συνοδά μορφώματα του σημερινού ΠΑΣΟΚ, του Ποταμιού κλπ εκφράζουν τις δυνάμεις της εξάρτησης της χώρας, το μεταπρατικό "ξενόδουλο" κεφάλαιο και όχι κάποια αστική τάξη που κερδίζει από την παραγωγική διαδικασία και έχει εθνικό προσανατολισμό. 

Κρατικοδίαιτοι μεταπράτες  - μια ιδιομορφία της ελληνικής αστικής τάξης. Παντού υπάρχουν τέτοιοι αλλά στην Ελλάδα είναι πλειοψηφία εξαιτίας του δωσιλογισμού των προγόνων τους και της κατάκτησης του κράτους ως λαφύρου με τον καταστροφικό εμφύλιο. Η χώρα ουδέποτε ανέκαμψε πραγματικά, η αποβιομηχάνιση είναι έργο των μεταπρατών και η πολιτική ανωμαλία του κράτους της δεξιάς, της χούντας και της ελεγχόμενης πελατειακά μεταπολίτευσης εργαλείο τους - με αποκορύφωμα την χρεοκοπία και την μνημονιακή εξάρτηση-συγκυβέρνηση.

Η κυβέρνηση της Αριστεράς βαδίζει σε συμπληγάδες 

Προσπαθεί να κρατήσει ζωντανό τον κόσμο της χώρας σε ένα ναρκοθετημένο και υπονομευμένο έδαφος της "αριστερής παρένθεσης" που είχαν ετοιμάσει οι τρόικες εσωτερικού και εξωτερικού για να μην πέσουν με αιματοχυσία από τον απελπισμένο λαό σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Την ίδια στιγμή βάλλεται από ΔΝΤ, Σόιμπλε και το ΔΝΤ εσωτερικού της ΝΔ και των συμμάχων της με οριακή δυνατότητα αντίδρασης. 

Όμως έχει καταφέρει πολλά: πληροφόρησε τον κόσμο διεθνώς για την αλήθεια, εξέθεσε το ΔΝΤ με τις συνεχείς αποτυχίες προβλέψεών του, διέσπασε την τρόικα και τους ευρωπαίους σοσιαλδημοκράτες αποκτώντας ισχυρούς συμμάχους απέναντι στην Γερμανία αλλά και μέσα στην Γερμανία, και κατάφερε να εφαρμόσει με επιτυχία τις δικές της προβλέψεις και δεσμεύσεις με την βούλα μάλιστα της eurostat προκαλώντας την στήριξη και των πρακτικών αμερικανών όσον αφορά την βιωσιμότητα του χρέους μέσω αναδιάρθωσης.

Περπατώντας σε τεντωμένο σκοινί και παρά την απειρία της, η αριστερά μαζί με το κομμάτι της εθνικής (και όχι εθνικιστικής) αστικής κεντροδεξιάς και άλλες δυνάμεις της ενδογενούς παραγωγικότητας, είναι πολύ κοντά στην αρχή της εξόδου από το σπιράλ του χρέους - από το χρέος ως τρόπου ζωής στον οποίο μας καταδίκασαν οι δυνάμεις των πολιτικών παρασίτων της χώρας. 

Είναι η ώρα για την μεγαλύτερη συσπείρωση και προσοχή όλων όσων θέλουν μια Ελλάδα της παραγωγής, με δυνατότητες αυτονομίας απέναντι στην παγκοσμιοποίηση και όχι μια Ελλάδα μόνιμη στο εξής αποικία χρέους. 

Αν επιθυμούμε ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση, η αναδιάρθρωση του χρέους είναι εκ των ων ουκ άνευ. 
Και η ολοκλήρωση της αξιολόγησης, έστω και με μηχανισμό προσαρμογής/κόφτη των δημοσίων δαπανών σε περίπτωση κακών αποτελεσμάτων το ΄18, είναι η προϋπόθεση για το επόμενο βήμα, την αναδιάρθρωση του χρέους.

Γιώργος Παπασπυρόπουλος


υγ Σε κάθε άλλη περίπτωση, το μέλλον μας περιγράφεται σαφώς στα παρακάτω αποσπάσματα από το βιβλίο του Σλαβόι Ζίζεκ και το σχετικό κεφάλαιο:

Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκινά την μεταρρύθμιση στο ελληνικό κόμμα-κράτος από τον εαυτό του; #κώδικας δεοντολογίας Podemos

"Οι εκλεγμένοι και οι διορισθέντες από το κόμμα στην Διοίκηση θα υπόκεινται σε μισθολογικούς περιορισμούς και σε τακτικές αξιολογήσεις" "όχι χρηματοδότηση του κόμματος από τις τράπεζες" "όχι αυτοκίνητα και κρατική αμνηστία" "όχι σχέσεις με εταιρείες του αντικειμένου τους για 10 χρόνια" "όχι επιπλέον αμοιβές και αποζημιώσεις" "μισθός δημοσίου υπαλλήλου" κλπ κλπ

Διαβάζουμε στην Αυγή:

Ο Κώδικας Δεοντολογίας του Podemos

Μια αναφορά που ξάφνιασε το ακροατήριό του (γραμματείς των Νομαρχιακών Επιτροπών και μέλη του Οργανωτικού Γραφείου) έκανε μία εβδομάδα πριν ο Αλέξης Τσίπρας. Μιλώντας για την ανάγκη δημιουργίας θεσμών αυτοελέγχου, ζήτησε από τους παριστάμενους αλλά και κατ' επέκταση από κάθε μέλος και στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, να μελετήσει τον Κώδικα Δεοντολογίας που έχει συντάξει το Podemos.

Τι αναφέρει ο Κώδικας αυτός; Και τι, εν τέλει, έχει να προσφέρει ένας πολιτικός σχηματισμός με τόσο μικρή κομματική ηλικία; ήταν μερικά από τα ερωτήματα που διατυπώθηκαν στην αίθουσα.

Η «Αυγή» βρήκε το πρωτότυπο κείμενο και παραθέτει τα βασικά σημεία του...

Ο Κώδικας τoυ Podemos χωρίζεται σε τρία μέρη: 

• το πρώτο αφορά κανόνες υποχρεωτικούς για όλους, 
• το δεύτερο τις δεσμεύσεις που αφορούν τα εκλεγμένα στελέχη του και 
• το τρίτο τα στελέχη της δημόσιας διοίκησης, που είναι ταυτοχρόνως και μέλη του κόμματος.

Αναλυτικά: 

Στο πρώτο μέρος, όλα τα μέλη δεσμεύονται να υπερασπίζονται την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, την άμεση πολιτική συμμετοχή και την ανάκτηση της λαϊκής κυριαρχίας. Επίσης, ότι η εκλογή υποψηφίων θα γίνεται πάντα από "προκριματικές" εκλογές ανοιχτές σε όλους τους πολίτες. 

Απαγορεύεται η "μεταπήδηση" από άλλα κόμματα (σ.σ. εννοεί ότι δεν θα γίνεται δεκτό πολιτικό στέλεχος άλλου κόμματος, αν προηγουμένως δεν έχει παραιτηθεί του αξιώματος το οποίο απέκτησε με τη σημαία άλλου πολιτικού σχηματισμού).

Επιπλέον δηλώνεται ότι όλα τα μέλη του Podemos θα πρέπει να απαιτούν οι μετεκλογικές συμφωνίες να υποβάλλονται προς έγκριση των πολιτών μέσω της ανοικτής διαβούλευσης, ενώ είναι εξάλλου υποχρεωμένα να εμποδίζουν τη χρηματοδότηση του κόμματος από τράπεζες.

Οκταετής θητεία

Στο δεύτερο μέρος προβλέπεται ότι όλοι οι εκλεγμένοι του νεότευκτου κομματικού σχηματισμού δεσμεύονται να αποδεχθούν τους μισθολογικούς περιορισμούς που καθορίζει η οργάνωση και να παραιτηθούν από νομικά προνόμια λόγω της θέσης που κατέχουν, ειδικά σε ό,τι αφορά την δικαστική αμνηστία (π.χ. βουλευτική ασυλία).

Τα μέλη του Podemos δεσμεύονται να μην αναλάβουν εκτελεστικές αρμοδιότητες σε εταιρείες που συνδέονται με την πολιτική τους θέση / αρμοδιότητα για 10 χρόνια μετά το τέλος της θητείας τους.

Οι εκλεγμένοι του Podemos είναι υποχρεωμένοι να παραιτηθούν από τις θέσεις τους, εάν διώκονται ή έχουν καταδικαστεί για παραλείψεις ή οικονομικά εγκλήματα, αδικήματα σε βάρος εργαζομένων, διαφθορά, πρόκληση οικολογικού προβλήματος, σεξουαλική παρενόχληση, σεξιστική βία, παιδεραστία και παιδική κακοποίηση.

Οι θητείες των εκλεγμένων του Podemos είναι διάρκειας 8 ετών και, κατ' εξαίρεση, με δυνατότητα παράτασης για άλλα 4 έτη.

Στο τρίτο και τελευταίο μέρος προβλέπεται, μεταξύ άλλων, ότι όλα τα πρόσωπα που ορίζονται από το Podemos στη Δημόσια Διοίκηση δεσμεύονται να δεχθούν τους μισθολογικούς περιορισμούς που καθορίζονται από το κόμμα. 

Ο μισθός τους δεν θα είναι ποτέ υψηλότερος από τον αντίστοιχο στο μισθολογικό κλιμάκιο που ανήκουν, ανάλογα και με τα ακαδημαϊκά προσόντα που διαθέτουν.

Συμφωνούν ότι δεν θα δεχθούν να πληρωθούν ποτέ με επιπλέον αμοιβή για τη συμμετοχή τους σε Διοικητικά Συμβούλια εταιρειών, δημόσιων ή ιδιωτικών. 

Θα λαμβάνουν τις ίδιες αποζημιώσεις για υπηρεσιακά ταξίδια με τους απλούς υπαλλήλους. 

Όπου δεν προκύπτει θέμα ασφάλειας, θα παραιτούνται από τη χρήση των υπηρεσιακών αυτοκινήτων και θα χρησιμοποιούν φιλικά προς το περιβάλλον μέσα μεταφοράς.

Τέλος, οι διορισθέντες από το Podemos στη Διοίκηση θα υπόκεινται σε τακτικές αξιολογήσεις του τρόπου διαχείρισης και του τρόπου άσκησης της εξουσίας τους.

Νίκος ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Σχόλιο ΑΣ: Ο ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζεται για μη-κομματικό μη-πελατειακό κράτος και συμμετοχική ανάδειξη και έλεγχο των εκλεγμένων; Καταργεί την κομματική επετηρίδα; Προκρίνει την αξιολόγηση της δουλειάς των στελεχών και όχι τις κομματικές φιλίες; Υιοθετεί πραγματικά την εμπειρία στην διαφάνεια και τον έλεγχο των νέων (αμεσο)δημοκρατικών κινημάτων και δεν κάνει απλά τακτικές συμφωνίες;

Αν υιοθετηθούν τα παραπάνω, θα πρόκειται για ένα τεράστιο βήμα για την ανανεωτική ριζοσπαστική αριστερά εν όψει εξουσίας (το να ξεκινά την μεταρρύθμιση από τον εαυτό της) αλλά και για το κράτος-κομματικό φέουδο του δικομματισμού της μεταπολίτευσης. 
Και μόνο που μπήκε σε διαβούλευση από τον Α Τσίπρα, δείχνει επίγνωση για τις προγραμματισμένες απόπειρες εισβολής των αρουραίων στην Διοίκηση και στην κομματική νομενκλατούρα, την αδιαφανή λειτουργία πελατειακών μηχανισμών και "παρεών" και την απόπειρα άντλησης προσωπικού οφέλους από τους μη ανιδιοτελείς που συρρέουν συνήθως στο πρώτο κόμμα για να βελτιώσουν με τα "μέσα" που θα αποκτήσουν το προσωπικό τους εισόδημα...
Εύγε!

"Αξιολόγηση" και άλλα παραμύθια ...για μικρούς μεταρρυθμιστές

Ο άχρηστος ελληνικός Μεταρρυθμισμός

του Κωνσταντίνου Αλεξάκου*

Οι οπαδοί της μεταρρύθμισης είναι κατά κύριο λόγο κειμενογράφοι, συνεπικουρούμενοι από επίδοξους επιχειρηματίες που ούτε με τις επιχειρήσεις έχουν ακόμα ιδιαίτερη εμπειρία, ούτε με το δημόσιο που σφόδρα θέλουν να αλλάξουν. Εντός ενός πλαισίου που δεν προάγει ιδιαίτερα τη συντεταγμένη συζήτηση η κατάληξη είναι αναμενόμενη.

Αν για λίγο σκεφτούμε το δημόσιο σαν εταιρεία και εμάς σαν μετόχους, η πρώτη μας κίνηση θα ήταν να ζητήσουμε εξηγήσεις από τη διοίκηση· στην πολιτική αυτό λέγεται λογοδοσία. Αν οι εξηγήσεις δεν ήταν επαρκείς, θα ακολουθούσε αντικατάσταση της διοίκησης, στην περίπτωση του κράτους εκλογές. Μετά από αλλεπάλληλες αλλαγές διοίκησης χωρίς καμία βελτίωση του προβλήματος, η λύση δεν είναι να γυρίσεις εναντίον του προσωπικού (όσο ισχυρά συνδικαλισμένο και προσκολλημένο αν είναι στις αποτυχημένες κομματικές διοικήσεις).

Όταν η ‘εταιρεία’ δεν έχει διευκρινίσει το σκοπό ύπαρξης, ούτως ώστε να προχωρήσει στη δημιουργία των αρμόδιων τμημάτων (φορείς) που θα διεκπεραιώσουν, και τέλος σε εσωτερική οργάνωση αυτών των τμημάτων για να ξέρει ο καθένας τι δουλειά κάνει (καθηκοντολόγιο), είναι παράλογο να φταίει ο υπάλληλος για την κατάντια του μαγαζιού. Όσο κι αν αξιολογήσεις το προσωπικό η εταιρεία δεν θα πάει πουθενά, όταν δεν έχεις αποφασίσει ποτέ το πού.

Όσο δεν αποφασίζεται ο σκοπός, οι στόχοι και ο τρόπος λειτουργίας και τέλος το καθηκοντολόγιο των υπαλλήλων, όσο δεν προτείνεται καν αλλά μένουμε στο ποιά θα είναι η επόμενη διοίκηση, πόσους θα ‘αξιολογήσει’ για να ελαφρυνθεί προσωρινά το μισθολογικό κόστος και μετά να προσληφθούν εκ νέου με άναρχες μεθόδους τα ‘δικά μας παιδιά’, όσο η συζήτηση κρίνεται από το αν η Χ άποψη θίγει την Ψ κομματική μου ‘αλήθεια’, λύση δεν θα υπάρξει.

Ουδέποτε ασχοληθήκαμε ή ενθαρρύναμε τέτοιες προσπάθειες στο δημόσιο, και όσες ξεκίνησαν κουρεύτηκαν πρόωρα, είτε επρόκειτο για νομοθετικές πρωτοβουλίες προς αυτή την κατεύθυνση, είτε μικροί πυρήνες σε κάποιο κομμάτι του δημοσίου.

Πλάκα έχει να φωνάζουμε, ο καθένας σύμφωνα με την αλήθεια ΤΟΥ. Ακόμα περισσότερη πλάκα έχει το να κρίνουμε κόσμο σαν όχλος στην Άγρια Δύση (υπαλλήλους, διοικήσεις, δημοσιολόγους, κλπ) γιατί μας έθιξαν την αλήθεια μας με μία αιρετική άποψη, ή κάτι που μας χαλάει την αφήγηση. Τίποτα από όλα αυτά όμως δεν θα αλλάξει την πραγματικότητα που είναι, ως συνήθως, απλή.

Η λύση για την οικονομία, την τσέπη μας, το δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, τη δικαιοσύνη και την ισοπολιτεία δεν θα έρθει μέσα από ημιμαθείς φανατικούς της όποιας επίκαιρης αποψάρας. Και δυστυχώς, ο ελληνικός μεταρρυθμισμός δεν είναι ούτε σύγχρονος, ούτε διαφορετικός από ό,τι έχουμε δει μέχρι σήμερα, ούτε μεταρρυθμιστικός. 

Αγνόησε κατά κανόνα κάθε φιλόδοξη προσπάθεια προς την αλλαγή, παγιδεύτηκε με επιτυχία σε κάθε εφήμερο δίλημμα, και κατέληξε δικαίως να συγκεντρώνει με δυσκολία κάποιο μονοψήφιο ποσοστό στις ‘συνελεύσεις των μετόχων’ - στην κάλπη δηλαδή.

Τέλος, όσο για τα ‘αυτοί είμαστε’, και ‘με τέτοιο λαό δεν πας πουθενά’, και λοιπά εξέχοντα επιχειρήματα του χώρου, αρκεί να πούμε πως ουδείς έχει παρουσιάσει ένα τέτοιο σχέδιο πριν την κάλπη, ουδείς το έχει περιγράψει, ή προτάξει έστω ως δρόμο εξόδου οπότε η ευθύνη είναι αλλού - όχι στην κοινωνία. Μία φορά που ψιθυρίστηκε κάτι προς αυτή την κατεύθυνση πήρε 44%, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία, και θα την συζητήσουμε άλλη φορά.

Συναρμοδιότητες, αλληλεπικαλύψεις, προστατευτισμός εκεί που χρειάζεται ανταγωνισμός και κενό εκεί που χρειάζεται προστασία, σπατάλη σε συμβάσεις ημετέρων και δομές του παρελθόντος που ουδεμία επαφή έχουν με τις ανάγκες μας το 2014, και όσα άλλα έχουν περιγραφεί μέχρι κεραίας, περνάνε από μία βασική αρχή και ένα στόχο: το σεβασμό για τη δημοκρατία με ό,τι αυτό σημαίνει για τις κινήσεις και τα βήματα μας, και επαναπροσδιορισμό του σκοπού ύπαρξης του κράτους. ΄

Και για την ώρα ουδείς μοιάζει να ενδιαφέρεται ούτε για το πρώτο, ούτε για το δεύτερο. Μας αρκούν τα κακαρίσματα... για τις αξιολογήσεις που δεν ήταν αξιολογήσεις. "Για το αφήγημα ρε γαμώτο"· για την εμμονή.

*πηγή Πολίτης

Αυτό δεν λέγεται πουθενά αξιολόγηση, αλλά ξήλωμα... #είμαστεμετηνΡένα

Είμαστε με τη Ρένα

του Κωνσταντίνου Αλεξάκου*

Τα βασικά:

- Οι υπουργοί δεν έχουν κάνει αξιολογήσεις και αναδιατάξεις στα υπουργεία τους.

- Όλες οι θυσίες στο δημόσιο έχουν επιβληθεί στον ευρύτερο κρατικό τομέα, μακρυά από το υπουργικό πολιτικό κόστος δηλαδή. Τέτοιο (μηδενικό) βάρος σηκώνουν.

- Αξίζει να σημειωθεί πως μέχρι πολύ πρόσφατα το ίδιο το Υπουργείο Οικονομικών ΔΕΝ είχε εφαρμόσει καν το Ενιαίο Μισθολόγιο**στους υπαλλήλους του! Κατά τα άλλα διέρρεαν τη μισθοδοσία των καθαριστριών. Για να μη θυμηθούμε πως ο Ευάγγελος Βενιζέλος εξαίρεσε τους υπαλλήλους του ΥΠΟΙΚ από κάθε αξιολόγηση, τις πρώτες μέρες που ανέλαβε το υπουργείο.

- Η κομματικοποίηση του κράτους συνεχίζεται, με αποκορύφωμα τον υπουργό των Εσωτερικών, που υπαινίχθηκε στις καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ πως αν δεν είχαν στραφεί στον ΣΥΡΙΖΑ θα τους είχε λύσει εκείνος το ζήτημα. Με παρέμβαση στην δικαιοσύνη; Με νομοθετική ρύθμιση; Ας μας πει εκείνος. Μοιάζει “πολύτροπος”…

- Όλες οι κυβερνητικές κινήσεις έχουν γίνει αιφνιδιαστικά, χωρίς καμία συνεργασία, διαβούλευση ή εκτίμηση/αξιολόγηση αναγκών, με αποτέλεσμα την διάλυση υπηρεσιών που συνεχίζουμε να πληρώνουμε αλλά απλώς δεν λαμβάνουμε.

- Αν υπήρχε κάποια δικαιολογία για τις απολύσεις που έγιναν τον πρώτο χρόνο του μνημονίου με “ουδέτερα” χαρακτηριστικά προϋπηρεσίας κλπ, δεν υπάρχει ΚΑΜΙΑ δικαιολογία τέσσερα χρόνια μετά για απομακρύνσεις/απολύσεις/αναδιατάξεις χωρίς μελέτη αναγκών και αξιολόγηση των υπαλλήλων. Το πανεπιστημιακής ή βασικής μόρφωσης, για παράδειγμα, δεν παίζει κανένα ρόλο μετά από 15 ή 20 χρόνια προϋπηρεσίας μέσα σε ένα φορέα· τι δουλειά έκανε/έμαθε ο καθένας είναι το κύριο.

- Το παράδειγμα της Δημοτικής Αστυνομίας: διαλύθηκε στο πόδι, χωρίς κανένα σχεδιασμό και καμία πραγματική εξοικονόμηση δαπανών αφού οι υπάλληλοι συνεχίζουν να πληρώνονται ΧΩΡΙΣ να υπάρχει δημοτική αστυνομία πια.

- Αφαιρώντας δε τον λάθος εργαζόμενο, απομειώνεται το ανθρώπινο κεφάλαιο επί Χ: ο εργαζόμενος που φεύγει, συν άλλοι Χ που δεν αποδείχτηκαν το ίδιο ικανοί αλλά πληρώθηκαν παράλληλα για αντίστοιχα καθήκοντα ε όλη τη μέχρι σήμερα θητεία τους. Η κατάληξη είναι πως η υπηρεσία δεν μένει απλά με λιγότερο προσωπικό, αλλά με χειρότερο. Φυσικά, αν ο στόχος δεν είναι η αποδοτικότερη λειτουργία αλλά η ελάφρυνση του δημοσίου από υπαλλήλους ούτως ώστε να ακολουθήσουν νέες προσλήψεις με “δικά μας παιδιά”, ή εξαρτώμενους και εκβιαζόμενους stagiers ποσώς σε ενδιαφέρει η κατάληξη των υπηρεσιών.

- Η Τοπική Αυτοδιοίκηση και η Περιφέρεια έχουν νομοθετημένες υποχρεώσεις προς τους πολίτες που τις χρηματοδοτούν, και ευθύνη για την παροχή αυτών των υπηρεσιών. Δεν είναι όσο ανεξάρτητες θα έπρεπε να είναι από το κεντρικό κράτος, ελέω των εκάστοτε υπουργών που επιμένουν να θέλουν να ελέγχουν το σύνολο του κράτους. Γιατί ως γνωστόν, το δίπλωμα της οδοντιατρικής κάνει τον κ. Ρέππα όποτε υπουργοποιείται ημίθεο παντογνώστη, και άρα πρέπει να έχει έλεγχο του τι συμβαίνει στην Άνω Τραχανοπλαγιά, πόσα ταξί θα έχει και λοιπά.

Να ξεκινήσουμε από το τελευταίο, που είναι στην καρδιά του ζητήματος: οι συντηρητικοί ουδέποτε ήθελαν την παραμικρή διοικητική αποκέντρωση - προτιμούν το κουβάρι της γραφειοκρατίας και αναποτελεσματικότητας που δημιουργεί ο υδροκεφαλισμός του κράτους. Πέρα από το εξουσιομανές του πράγματος, είναι προφανές πως όπου υπάρχει πρόβλημα υπάρχει ρουσφέτι. Κι όπου υπάρχει ρουσφέτι, δημιουργείται “υποχρέωση” που εξαργυρώνεται στο παγκάρι του προεκλογικού αγώνα και την κάλπη: “μας έλυσε το πρόβλημα ο άνθρωπος”.

Θέσει ενάντιοι στην αποκέντρωση, λίγο τους ενδιαφέρει αν η Τοπ. Αυτοδιοίκηση ή η Περιφέρεια διαλυθούν. Ακόμα καλύτερα, σε ό,τι τους αφορά, για να μπορέσουν να πουν αργότερα πως δεν λειτούργησε ο θεσμός και να επιστρέψουν αρμοδιότητες στα υπουργεία τους.

Η νέα περιφερειάρχης δεν είπε πως θα προστατεύσει τα λαμόγια. Αυτό που πολύ ορθά έπραξε, ήταν να προστατέψει το θεσμό που εκλέχθηκε να υπηρετήσει από μία ακόμα αιφνιδιαστική επίθεση της κυβέρνησης, σαν τις άλλες που έχουν προηγηθεί πολλάκις μέχρι σήμερα. Αυτό που δεν έστειλε η Ρένα Δούρου, είναι λίστες με “αντικειμενικά στοιχεία” για να κάνει το υπουργείο τους υπολογισμούς του, με ποιό κριτήριο δεν πιάνει τους δικούς του, και με ποιό βγαίνει ο επιθυμητός αριθμός. Αυτό δεν λέγεται πουθενά αξιολόγηση, αλλά ξήλωμα.

Το αν είναι υπέρτερο αγαθό ο νόμος που ψήφισε νύχτα η κυβέρνηση για τη δήθεν αξιολόγηση ή η διατήρηση του θεσμού της Περιφέρειας, ας το λύσει η δικαιοσύνη - αν τολμήσουν να την παραπέμψουν, και δε μείνουν στα “αντριλίκια” μίας ακόμη επικοινωνιακής επίθεσης. Όποιος σκέφτεται τα χρήματα της μισθοδοσίας που θα εξοικονομούνταν αν έφευγαν κάποιοι από την περιφέρεια, ας αναλογιστεί πρώτα πότε έδιωξε κάποιον αυτή η κυβέρνηση. Τσαλαβουτάει απλώς σε κρατικές δομές, όπως έκανε στην ΕΡΤ που τους απέλυσε όλους για να τους ξαναπροσλάβει σε μία ΝΕΡΙΤ με χειρότερη διοικητική δομή, μειωμένες υπηρεσίες (κανάλια) και με τις αποζημιώσεις στην τσέπη."

Είμαστε με τη Ρένα, όσο δρομολογεί τη δέσμευση της για έλεγχο των πλαστών πτυχίων και αναδιοργάνωσης της Περιφέρειας Αττικής που παρέλαβε από τον ανεκδιήγητο κ. Σγουρό, λαού θέλοντος· εκλεγμένη είναι - δεν “είδε φως και μπήκε”. Αν ο κ. Μητσοτάκης έχει κάτι να συζητήσει μαζί της καλά θα κάνει να κλείσει ραντεβού και να πράξει το αυτονόητο: να συνεργαστεί στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του.

_________

Το τέλος εποχής αυτού του συνδικαλισμού

...Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσαι... (ΑΣ)

του Λεωνίδα Καστανά*

Το μόρφωμα που αποκαλείται ηγεσία των λειτουργών της ΜΕ προκήρυξε απεργία μέσα στις πανελλαδικές εξετάσεις. Αυτό αφορά ένα 10% των εκπαιδευτικών που παρακολουθούν τις δραστηριότητες του μορφώματος, συμμετέχουν αραιά και που στις συνελεύσεις, στις εκλογές και ενίοτε στις απεργίες του. Δεν αφορά το σύνολο του εκπαιδευτικού κόσμου. Ποτέ δεν τον αφορούσε.
Τα «αιτήματα» είναι γνωστά και προκαλούν ως συνήθως το γέλωτα της κοινωνίας.

• Όχι στις δυο ώρες παραπάνω διδασκαλία την εβδομάδα για να καλυφθούν τα χιλιάδες κενά λόγω της αδυναμίας διορισμών.
• Όχι στην αξιολόγηση με το έτσι θέλω.
• Όχι στις υποχρεωτικές μεταθέσεις, γιατί η θέση είναι οργανική, δηλαδή είναι ιδιοκτησία του υπαλλήλου και δεν μπορεί να καταργηθεί, όσο αυτός βρίσκεται εν ζωή.

Και όλα αυτά σε ένα σχολείο που ζήτημα είναι αν δουλεύει πραγματικά 7 μήνες το χρόνο. Σε μια χώρα υπό πτώχευση, με 1.300.000 ανέργους. Σε μια εποχή που χιλιάδες συμπολίτες μας μεταναστεύουν για να βρουν δουλειά.

Αυτοί που εξάγγειλαν την απεργία δεν έχουν αυταπάτες. Ξέρουν ότι η κοινωνία στέκεται απέναντί τους και ήδη σηκώνεται από τον καναπέ της για να τους συντρίψει. Βλέπουν όμως ότι είναι το τέλος εποχής, το τέλος της δικής τους εποχής και πρέπει να πέσουν, να διαλυθούν, να εξαφανιστούν με κάποιο πάταγο. Είναι το δικό τους ταρατατζούμ πριν αποχωρήσουν για πάντα από την ορχήστρα της Ιστορίας καθώς το σκηνικό πίσω τους καταρρέει.

Φεύγοντας, θέλουν να υποδηλώσουν το μίσος τους για το σχολείο, τα παιδιά, την κοινωνία, απόρροια της λύπης τους για την Αλεξάνδρεια που έχασαν ανεπιστρεπτί. Τόσα χρόνια, χέρι με χέρι με τα κόμματα της Δεξιάς και της Αριστεράς κατέστρεφαν τη Μέση Εκπαίδευση, απολαμβάνοντας την ασυλία και τα προνόμια του πελατειακού κράτους.

Σήμερα, οι νέοι συσχετισμοί δεν τους περιλαμβάνουν στο σχέδιο. Τελείωσαν. Είναι στημένες λεμονόκουπες. Οι δανειστές επιβάλλουν στη χώρα σύγχρονη, πραγματική και στοχευμένη εκπαίδευση τη λεγόμενη και εκπαίδευση της Αγοράς και αυτοί σαν άτομα, σαν ιδεολογία και σαν πρακτική είναι πλέον εκτός.

Τους βλέπετε, είναι Πασόκοι, είναι Δεξιοί είναι Αριστεριστές είναι ένα κλειστό επάγγελμα που δεν ανοίγει, απλά εξαφανίζεται. Είναι τα απομεινάρια της θεωρίας ότι οι δημόσιες υπηρεσίες ανήκουν αποκλειστικά στους εργαζόμενους σε αυτές και δη στα κόμματα και στους συνδικαλιστές τους. Οι δάσκαλοι πάνω από τους μαθητές. Οι γιατροί πάνω από τους αρρώστους. Οι οδηγοί πάνω από τους επιβάτες. Οι πολιτικοί πάνω από τους πολίτες.

Θα ανεχθούμε την πτώση τους, θα την παρακολουθήσουμε, θα την απολαύσουμε.
Θα τους αποχαιρετήσουμε ψύχραιμοι. Η κοινωνία εν δράσει.

*μη μαδάς τη μαργαρίτα